ကိုယ်စားလှယ်လောင်းများ

နှစ်ရက်အကြာတွင် ထာဝရ တင့်တယ်သော ခန်းမတွင် ဖြစ်သည်။

လက်ထဲက ကျမ်းလိပ်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီနေ့ သင်ခန်းစာတော့ ဒီလောက်ပါပဲ"

ကောင်းလန်ဝမ် သက်ပြင်းပျော့ပျော့လေး တစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကျန်း"

အဲ့ဒီနေ့က ချီးကျူးခံရပြီးနောက်ပိုင်း ကောင်းလန်ဝမ်ရဲ့ အစီအရင် လေ့လာရာမှာ ယုံကြည်မှု သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့လေသည်။

အရမ်း ခက်ခဲနေသေးပေမယ့် သူမ အစီအရင်တွေကို အရင်တုန်းကလို မကြောက်တော့ဘဲ တိုးတက်မှု နှုန်းလည်း သိသိသာသာ ကောင်းမွန်လာခဲ့လေသည်။

ဒါကြောင့် ကျန်းပေရန် အပေါ် သူမရဲ့ လေးစားမှုက ပိုတိုးလာခဲ့လေသည်။

"အော် ဟုတ်သားပဲ ကျွန်တော် ခင်ဗျားဆီက လူတစ်ယောက် ငှားချင်လို့"

"ဘယ်သူလဲ"

"လျိုဝေ့နင်"

"နင်နင်လား"

ကောင်းလန်ဝမ် နည်းနည်း အံ့သြသွားလေသည်။

"အဲ့ဒီ ကောင်မလေးကို ငှားပြီး ဘာလုပ်မလို့လဲ"

"မိုးပြာရောင် ကောင်းကင် စုဝေးပွဲ ကို သွားဖို့ ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်း ဆီ ခရီးထွက်မလို့ပါ"

မိုးပြာရောင် ကောင်းကင် စုဝေးပွဲ၊ ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်း။

ဒါကို ကြားတော့ ကောင်းလန်ဝမ် ခဏ ကြောင်သွားပြီးမှ အံ့သြတကြီး အာမေဋိတ် ပြုလိုက်လေသည်။

"ရှင် ဆိုလိုတာက အနက်ရောင်ဧကရာဇ် အောက် ကျင့်ကြံသူတွေပဲ ဝင်ခွင့်ရှိတဲ့ ဟို ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်း လား"

"အတိအကျပါပဲ"

"ဒါက..."

ကောင်းလန်ဝမ် မျက်တောင် ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်ပြီး ထူးဆန်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါပေမဲ့ နင်နင်က အနက်ရောင်သခင်ကြီး အဆင့်ပဲ ရှိသေးတာ သူက ဘာကူညီပေးနိုင်မှာလဲ"

"သူမရဲ့ ကျောက်စိမ်း အာရုံခံနိုင်စွမ်းက အရမ်း အသုံးဝင်ပါတယ် သူမရဲ့ လုံခြုံရေး အတွက်တော့ တစ်ယောက်ယောက်က သဘာဝကျကျ ကာကွယ်ပေးပါလိမ့်မယ် ခင်ဗျား စိတ်ချလို့ ရပါတယ်"

ကျန်းပေရန် သင့်တော်တဲ့ ကိုယ်စားလှယ်လောင်းတွေ စရှာကတည်းက လျိုဝေ့နင်က သူ့စိတ်ထဲက စာရင်းမှာ ပါပြီးသား ဖြစ်သည်။

ဒီကောင်မလေးက သိုလှောင်လက်စွပ် ထဲက ကျောက်စိမ်းကိုတောင် အာရုံခံနိုင်တာ တခြားနေရာတွေဆိုရင် ပြောစရာတောင် မလိုတော့ပေ။

ဒါကြောင့် သူမကို ကျွန်းပေါ် ခေါ်သွားတာက ကျောက်စိမ်းတုံး အားလုံးရဲ့ တည်နေရာကို သိနေတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။

"ဆရာကျန်း ပြောမှတော့ ပြဿနာ မရှိပါဘူး ဒါပေမဲ့ နင်နင် ကိုယ်တိုင်က သဘောတူမှ ရမယ်"

"ဒါပေါ့ ကျွန်တော်က သူ့ရဲ့ ဆရာ ဖြစ်တဲ့ ခင်ဗျားဆီက သဘောတူညီချက်ကို အရင် တောင်းခံတာပါ ပြဿနာ မရှိရင် ကျွန်တော် အခုပဲ သူ့ကို သွားရှာလိုက်ပါဦးမယ်"

ပြောပြီးနောက် ကျန်းပေရန် လှည့်ထွက်ပြီး အောက်ထပ် ဆင်းသွားလေသည်။

"ဆရာကျန်း"

ကောင်းလန်ဝမ် ရုတ်တရက် လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။

"ဘာကိစ္စလဲ"

ကျန်းပေရန် ရပ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်လေသည်။

သက်ပြင်းရှည် တစ်ချက် ရှူသွင်းပြီး ကောင်းလန်ဝမ် သတ္တိမွေးကာ မေးလိုက်လေသည်။

"မိုးပြာရောင် ကောင်းကင် စုဝေးပွဲ က... ဟို... ကျွန်မ ကူညီပေးနိုင်တာ တစ်ခုခု ရှိမလား"

"မရှိဘူး"

ပြန်ဖြေပြီးနောက် ကျန်းပေရန် အောက်ထပ် ဆင်းသွားလေသည်။

"ဟား... ဟူး..."

သက်ပြင်းရှည် တစ်ချက် ရှူသွင်းပြီး ကောင်းလန်ဝမ် လက်သီးဆုပ်ကာ စိတ်ထဲမှာ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

'စိတ်မဆိုးနဲ့ စိတ်မဆိုးနဲ့ သူက ငါ့ကို ပြဿနာ ရှာနေတာ မဟုတ်ဘူး သူက အဲ့လို လူမျိုးပဲ စိတ်မဆိုးနဲ့ ငါ စိတ်မဆိုးဘူး...'

ပထမထပ် ခန်းမထဲ ရောက်တော့ ကျန်းပေရန် ကြည့်စရာတောင် မလိုဘဲ ရင်းနှီးနေတဲ့ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"ဆရာ ကျွန်မကို ကျောက်စိမ်း ထိခွင့်ပေးပါ မြန်မြန်လေး ထိခွင့်ပေးပါ ထိခွင့်ပေးပါ"

သူ့ဆီ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးလာနေတဲ့ လျိုဝေ့နင်ဆီ ငန်းရိုင်း ကျောက်စိမ်း ကို ပစ်ပေးလိုက်ရင်း ကျန်းပေရန် ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ တစ်နေရာ သွားစရာ ရှိတယ် မင်း လိုက်မလား"

ငန်းရိုင်း ကျောက်စိမ်း ကို ဖမ်းယူပြီး မျက်နှာနဲ့ ပွတ်သပ်နေရင်း လျိုဝေ့နင် မေးလိုက်လေသည်။

"နေ့တိုင်း ကျောက်စိမ်း ထိခွင့် ရမလား"

"ရတယ်"

"ဒါဆို လိုက်မယ်"

"ကောင်းပြီ"

နောက်ဆုံးနဲ့ အလွယ်ကူဆုံး အစိတ်အပိုင်းလေး နေရာတကျ ဖြစ်သွားတာနဲ့ ကျန်းပေရန်ရဲ့ ရှီမျိုးနွယ်စု အိပ်မက် အသင်း ကို တရားဝင် ရွေးချယ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ညဘက် မြောက်များစွာသော ပန်းချိုင့်ဝှမ်း ထဲက တဲအိမ်လေးဆီ ပြန်ရောက်တော့ ဖဲချပ် တစ်ခုကို လေ့လာနေတဲ့ ရှီကျာမု ဆီကို ကျန်းပေရန် လူစာရင်း စာအုပ် ပစ်ပေးလိုက်လေသည်။

"ငါ စာရင်း ရွေးပြီးပြီ သူတို့ အားလုံးရဲ့ စွမ်းရည်တွေကိုလည်း အခြေခံအားဖြင့် နားလည်သွားပြီ မင်း သူတို့ကို သွားရှာလိုက်ရုံပဲ"

"ဒီလောက် မြန်တယ် ဟုတ်လား"

ရှီကျာမုက လူစာရင်း စာအုပ်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဖမ်းယူလိုက်ပြီး စတင် လှန်လှောကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဟင်..."

"ဟင်"

"ဟင်"

ရှီကျာမု ဖတ်လေလေ ပိုပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်လေလေ ဖြစ်လာလေသည်။

နောက်ဆုံးမှာ သူမ မတ်တတ်ရပ်ပြီး မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ဦးလေး နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာ သေချာလား"

"မနောက်ပါဘူး"

လက်ဖက်ရည် ဖျော်ရင်း ကျန်းပေရန် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ဒါပေမဲ့... ဦးလေးက ရတနာ လုယူတာက ရည်မှန်းချက်လို့ ပြောရင်တောင်... အနက်ရောင်သခင်ကြီး အဆင့် တစ်သိုက်ကြီးကို ကျွန်းပေါ် ခေါ်သွားတဲ့ အထိတော့ မဖြစ်သင့်ဘူးလေ တစ်ခုခု ဖြစ်ပြီး တိုက်ပွဲနဲ့ ကြုံရင် ဘယ်လို လုပ်မလဲ"

ကျန်းပေရန် အနည်းငယ် ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို ငါတို့ မကြုံအောင် လုပ်ရမှာပေါ့"

"ပြောတာက လွယ်တာပေါ့ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

"ငါ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ပြောရင် ဖြစ်နိုင်တယ်"

ဒီတစ်ခါ ကျွန်းပေါ် တက်ဖို့ ကျန်းပေရန်ရဲ့ အစီအစဉ်က ရိုးရှင်းပါသည်၊ လူတိုင်းကို သာမန် ရုပ်ဖျက်ခြင်း ဝတ်ဆင်စေပြီး အာရုံစိုက်မခံရဘဲ အေးအေးဆေးဆေး ရတနာ ရှာဖွေဖို့ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ အနက်ရောင်ဘုရင်တွေ ကြားမှာ စူးစမ်းရှာဖွေရေး နည်းစနစ်တွေ ကျွမ်းကျင်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ ရှိမှာ သေချာသလို ကင်းထောက် အမျိုးအစား အထူး ဖွဲ့စည်းပုံ ရှိသူတွေ ဒါမှမဟုတ် ထောက်လှမ်းရေး အတွက် အထူးပြုလုပ်ထားတဲ့ မှော်ရတနာတွေ ပိုင်ဆိုင်သူတွေနဲ့လည်း တွေ့ကြုံရနိုင်လေသည်။

ဒါကြောင့် ကျန်းပေရန်မှာ အရန် အစီအစဉ်လည်း ရှိလေသည်။

ပထမအချက် အခြေအနေ အလိုက် သာမန် ရုပ်ဖျက်ခြင်း ကို အားဖြည့်ပေးမည်။

ဒုတိယအချက် အဲ့ဒီ ထောက်လှမ်းရေး နည်းစနစ်တွေနဲ့ မှော်ရတနာတွေရဲ့ ထိရောက်မှုကို လျှော့ချဖို့ ဒါမှမဟုတ် လုံးဝ အသုံးမဝင်အောင် လုပ်ဖို့ အစီအရင်တွေ တည်ဆောက်မည်။

ပြိုင်ဘက်တွေက အနက်ရောင်ဘုရင်တွေပဲ ဖြစ်နေတာမို့ ကျန်းပေရန်မှာ သူတို့ကို လက်ခုပ်ထဲ ထည့်ကစားဖို့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိနေလေသည်။

ဒါကြောင့် အိပ်မက် အသင်း ရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံက ရတနာ ရှာဖွေဖို့ ရည်ရွယ်ချက် သက်သက် ဖြစ်ပြီး တိုက်ခိုက်ရေး ဝန်ထမ်း လုံးဝ မလိုအပ်ပေ။

ကျန်းပေရန် ဖန်တီးထားတဲ့ လူစာရင်းနဲ့ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်ရင်း ရှီကျာမု မအော်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"မရဘူး အန္တရာယ် အရမ်း များတယ် တကယ်လို့ ကျရှုံးသွားရင် ကျွန်မ အဖေနဲ့ တခြားလူတွေကို ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲ ပြီးတော့ ဒါက ကျွန်မရဲ့ ပထမဆုံး အကြိမ်... ဟင် ဦးလေး"

ရှီကျာမု မျက်တောင် ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်ပြီး သူမ ရှေ့ မလှမ်းမကမ်းမှာ လက်ဖက်ရည် ဖျော်နေတဲ့ ဦးလေး ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ဦးလေး"

ရှီကျာမု နည်းနည်း ထူးဆန်းစွာ ထပ်ခေါ်လိုက်လေသည်။

"သူ အပြင်ထွက်သွားတာလား"

ရှီကျာမု အပြင်ထွက်ကြည့်ဖို့ ပြင်လိုက်တုန်း တစ်ယောက်ယောက်က သူမ ကျောကို ပုတ်လိုက်သလို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"အား"

သူမ ဘဝမှာ ဒီလောက် မကြောက်ဖူးတဲ့ ရှီကျာမုက သုံးပေလောက် မြောက်အောင် ခုန်တက်သွားပြီး ခြေလှမ်း အတော်များများ နောက်ဆုတ်သွားလေသည်။

လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ခေါင်းတခါခါ လုပ်နေတဲ့ ဦးလေးကို တွေ့လိုက်ရပြီး ရှီကျာမု အသက်ပြင်းပြင်း ရှူကာ အော်လိုက်လေသည်။

"ဦးလေး ဒါ ရယ်စရာ မဟုတ်ဘူးနော်"

"ရယ်စရာ" ကျန်းပေရန် သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"ငါသာ မင်းကို သတ်ချင်တဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတယ်လို့ မြင်ယောင်ကြည့်လိုက် မင်း အခုလိုပဲ ခဏလောက် ကြောင်နေမှာလား"

"ကျွန်မ..."

ရှီကျာမု ချက်ချင်း စကားမဲ့သွားလေသည်။

"ဒါကြောင့် ငါ ပြောတာ မင်းတို့ မျိုးနွယ်စုကြီးတွေက တပည့်တွေက အတွေ့အကြုံ နည်းလွန်းတယ်လို့ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံ ထောက်လှမ်းမှုကို ရှောင်တိမ်းနိုင်တဲ့ ပြိုင်ဘက်မျိုးနဲ့ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးဘူးလား"

"အင်း... တကယ် မကြုံဖူးဘူး"

ပြောပြီးတာနဲ့ ရှီကျာမု ရုတ်တရက် နည်းနည်း ရှက်သွားမိလေသည်။

သူမက နေရာ အများကြီးမှာ စွန့်စားခန်း ဖွင့်ဖူးပြီး အန္တရာယ် အမျိုးမျိုး ကြုံဖူးတယ်လို့ ကျန်းပေရန်ကို အရင်က ကြွားခဲ့ဖူးပေမယ့် နှစ်ရက် အတွင်းမှာပဲ သူက သူမရဲ့ အားနည်းချက် အတော်များများကို ရှာတွေ့သွားခဲ့လေသည်။

ဒါပေမဲ့ အခုက ရှက်ရမယ့် အချိန် မဟုတ်ပေ။

ရှီကျာမု ကျန်းပေရန်ကို ထပ်မော့ကြည့်လိုက်တော့ သူ ထပ်ပျောက်သွားပြန်တာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ဦးလေး ရှင်... ရှင် ဘယ်ကို ထပ်ပြေးသွားပြန်တာလဲ"

သူမ နောက်မှာ သူ ထပ်ပေါ်လာမှာကို ကြောက်လန့်ပြီး ရှီကျာမု အခန်းထဲမှာ ဟိုပြေးဒီပြေး လုပ်နေမိလေသည်။

"ဟေ့ မင်း ဟိုမှာ ဘာတွေ ခုန်ပေါက်နေတာလဲ"

အသံလာရာကို လိုက်ကြည့်လိုက်တော့ ကျန်းပေရန်က လက်ဖက်ရည် စားပွဲမှာ ထိုင်ပြီး လက်ဖက်ရည် ပြန်သောက်နေပြီ ဆိုတာ ရှီကျာမု တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ဒီတစ်ခါ ရှီကျာမု အကြည့်မလွှဲရဲတော့ပေ။

သူမ ကျန်းပေရန်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ဦးလေး ဦးလေးက ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် မဟုတ်မှန်း ကျွန်မ သိတယ် ဦးလေးက အနက်ရောင်ဧကရာဇ်... မဟုတ်ဘူး အနက်ရောင်ဘိုးဘေး ဖြစ်ရမယ် မဟုတ်လား မဟုတ်ရင် ဦးလေးက ကျွန်မရဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံ နယ်ပယ်ကနေ ချက်ချင်း လွတ်မြောက်သွားဖို့ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး ကျွန်မ ကျင့်ကြံတဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံ နည်းစနစ်က အနက်ရောင်အဆင့် အလယ်အလတ် ပါ အနက်ရောင်ဧကရာဇ် တစ်ပါးတောင် ကျွန်မ မျက်စိအောက်ကနေ ပျောက်သွားဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

'အနက်ရောင်အဆင့် ဝိညာဉ်အာရုံ နည်းစနစ်...'

'ဒါပဲလား'

ရှီကျာမုမှာ အနက်ရောင်အဆင့် ဝိညာဉ်အာရုံ နည်းစနစ် ရှိတယ် ဆိုတာ ကြားတော့ ကျန်းပေရန်ရဲ့ အစီအစဉ် အပေါ် ယုံကြည်မှုက အဆင့်သစ် တစ်ခုကို ချက်ချင်း မြင့်တက်သွားလေသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အနက်ရောင်ဘုရင် အဆင့်မှာ အနက်ရောင်အဆင့် နည်းစနစ် ဆိုတာ ထိပ်တန်း အဆင့် ဖြစ်နေပြီ။

ရှီကျာမုလို မျိုးနွယ်စုကြီး တစ်ခုရဲ့ တိုက်ရိုက် ဆက်ခံသူမှသာ သင်ယူနိုင်တာ ဖြစ်သည်။

ဒီတစ်ခါ ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်း ကို သွားမယ့် လူတိုင်းက အဲ့ဒီလို ဂိုဏ်းကြီးတွေက လာကြတာ ဖြစ်ပေမယ့် အများဆုံး သူတို့က အနက်ရောင်အဆင့် နည်းစနစ်တွေကိုပဲ ကျွမ်းကျင်ထားကြမှာ ဖြစ်သည်။

အနက်ရောင်အဆင့် နည်းစနစ်တောင် သူ့ရဲ့ သာမန် ရုပ်ဖျက်ခြင်း ကို မမြင်နိုင်ဘူး ဆိုရင် သူ့ရဲ့ ရတနာရှာဖွေရေး အဖွဲ့လေးက တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်း ပေါ်မှာ လုံးဝ အတားအဆီးမရှိ သွားလာနိုင်မှာ ဖြစ်သည်။

"ဦးလေး ကျွန်မ မေးနေတယ်လေ ဦးလေးက အနက်ရောင်ဘိုးဘေး ဟုတ်လား မဟုတ်ဘူးလား"

ရှီကျာမု ခြေတစ်လှမ်း တိုးပြီး ကျန်းပေရန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဟေ့"

ရှီကျာမုက အာရုံစူးစိုက်မှု အပြည့်နဲ့ ကျန်းပေရန်ကို စိုက်ကြည့်နေတုန်း တခြားလူ တစ်ယောက်က သူမ ကျောကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်လိုက်လေသည်။

"အာ"

ဒီတစ်ခါ ရှီကျာမု ပိုတောင် လန့်သွားလေသည်။

သူမ နေရာမှာတင် ခုန်လိုက်ပြီး မျက်နှာကြက်ကို ဖောက်ထွက်ကာ ကောင်းကင်ပေါ် ပျံတက်သွားလေသည်။

'...'

'ဒီလောက်ထိ လိုလို့လား'

သူ့တဲအိမ် ခေါင်မိုးပေါ်က အပေါက်ကြီးကို ကြည့်ပြီး ကျန်းပေရန် သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။

ရှီကျာမုကို ခြောက်လှန့်လိုက်တဲ့ ရှီဖုန်းလန် ကတော့ ကြမ်းပြင်ပေါ် ထိုင်ချပြီး ကြမ်းပြင်ကို ရိုက်ကာ ရယ်မောနေလေသည်။

"ဟားဟားဟားဟား ပေရန်လေး ကြည့်ပါဦး သူ ဘယ်လောက် ကြောက်သွားလဲ ဆိုတာ ဟားဟားဟားဟား"

မကြာခင်မှာပဲ ကောင်းကင်ပေါ် လန့်ပြီး ပျံတက်သွားတဲ့ ရှီကျာမုက မျက်နှာ ရဲရဲနီပြီး ပြန်ဆင်းလာလေသည်။

လန့်သွားလို့လား ဒေါသထွက်လို့လား ဒါမှမဟုတ် ခုနက အရမ်း ရှက်စရာ ကောင်းတယ်လို့ ခံစားရလို့လား ဆိုတာ ပြောရခက်လေသည်။

"ဒေါ်လေး"

ရှီကျာမု အော်လိုက်လေသည်။

"ဒေါ်လေးက ဘာလို့ ပုန်းနေပြီး ကျွန်မကို လိုက်ခြောက်နေရတာလဲ"

"ငါ... ဟားဟားဟား ငါ ပုန်းနေတာ မဟုတ်ပါဘူး ငါ ဟိုနားမှာ ထိုင်နေတာ တောက်လျှောက်ပဲ"

အခန်းထောင့်က ကုလားထိုင် တစ်လုံးကို ညွှန်ပြပြီး ရှီဖုန်းလန် ပြောလိုက်လေသည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ အဒေါ်လေးသာ အဲ့ဒီမှာ ထိုင်နေရင် ကျွန်မ အာရုံမခံမိဘဲ ဘယ်နေပါ့မလဲ"

သူမမှာ အနက်ရောင်အဆင့် ဝိညာဉ်အာရုံ နည်းစနစ် ရှိတာကြောင့် ရှီကျာမုက သူမရဲ့ စွန့်စားခန်း ခရီးစဉ် နှစ်တွေ အတွင်းမှာ ရန်သူ တစ်ယောက်က တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်လာတာကို ခံရတာ ရှားပါးလေသည်။

ဒီနေ့ နှစ်ကြိမ် ဆက်တိုက် အခြောက်ခံလိုက်ရတာက သူမရဲ့ တည်ငြိမ်မှုကို တကယ် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါ တကယ်ပဲ အဲ့ဒီမှာ ထိုင်နေတာပါ..."

ရှီဖုန်းလန်က မျက်ရည်စတွေကို သုတ်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်ပေမယ့် ခုနက ရှီကျာမု လန့်ပြီး ပျံတက်သွားတာကို တွေးမိတော့ သူမ မထိန်းနိုင်ဘဲ ထပ်ရယ်မောလိုက်ပြန်လေသည်။

"ဦးလေး သူ့ကို ကြည့်ပါဦး"

ရှီကျာမုက ကျန်းပေရန်ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်ပေမယ့် သူ ထပ်ပျောက်နေပြန်တာကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ရှီကျာမုက သူမရဲ့ ထိုးထွင်းသိမြင် နှလုံးသား နည်းစနစ် ကို အပြည့်အဝ အသက်သွင်းဖို့ ပြင်လိုက်တုန်း အဝတ်အစား တစ်ထည် သူမ မျက်စိရှေ့မှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ရှာမနေနဲ့တော့ မင်း ငါ့ကို ရှာမတွေ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဒါကြောင့်ပဲ"

ရှီကျာမုက အဝတ်အစားကို အံ့သြစွာ ယူလိုက်လေသည်။

အသားကို စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက် သူမက ကျန်းပေရန်ကို နားမလည်နိုင်တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ကြည့်ပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"ဒီ အဝတ်အစားကြောင့် ဟုတ်လား"

"ဟုတ်တယ် ဒီ အဝတ်အစားကြောင့်ပဲ"

"ဒါပေမဲ့... ဒါက ဘာထူးခြားလို့လဲ"

"အဲ့ဒါ မင်း သိစရာ မလိုပါဘူး ငါ လုပ်ပေးထားတဲ့ အဝတ်အစားကို ဝတ်ထားသရွေ့ မင်းကို ဘယ်သူမှ ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာ သိထားရင် ရပြီ ပြီးတော့ အဖွဲ့ထဲက လူတိုင်းအတွက် ဒါမျိုး တစ်ထည်စီ လုပ်ပေးဖို့ ငါ စီစဉ်ထားတယ်"

"ဟီး..."

ရှီကျာမု လေအေးတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်လေသည်။

"ဦးလေး ဆိုလိုတာက ကျွန်မတို့ ဒီအဝတ်အစား ဝတ်ထားသရွေ့ ကျွန်းပေါ်က တခြားလူတွေ ကျွန်မတို့ ကို ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး ပေါ့"

"မှန်တယ်"

"အာမခံလား"

"အာမမခံဘူး"

"..."

နည်းနည်း ဆို့နင့်သွားသလို ခံစားရပြီး ရှီကျာမု သူမရဲ့ စိတ်ခံစားချက်ကို ပြုပြင်ကာ ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို မတော်တဆမှု ဖြစ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ စာရင်းထဲက အနက်ရောင်သခင်ကြီးတွေကရော ကျွန်မ လူအများကြီးကို မကာကွယ်နိုင်ဘူး"

"မတော်တဆမှု ဖြစ်ရင် ဖြေရှင်းဖို့ ငါ့ကိုပဲ ထားလိုက်ပါ"

ကျန်းပေရန်က တည်ငြိမ်တဲ့ လေသံနဲ့ ပြောတာ ကြားတော့ ရှီကျာမုက မယုံနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်တယ်လို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ကောင်းကင် ပြိုကျလာရင်တောင် ကြောက်စရာ မလိုသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"ဒါဆိုရင်... ကောင်းပါပြီ ဦးလေးကို အဖွဲ့ဝင် ရွေးချယ်ခွင့် ပေးဖို့ သဘောတူတာ ကျွန်မကလွဲပြီး ဘယ်သူ ရှိဦးမှာလဲ"

ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် လက်ဖက်ရည် စားပွဲမှာ ပြန်ထိုင်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို မင်း အခု သွားပြီး သူတို့ကို စုစည်းလိုက်တော့ ပြီးရင် အခြေအနေ အတိအကျကို ရှင်းပြလိုက်ပါ"

"ကျွန်မက ခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေတာကို..."

ရှီကျာမု တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

ဒါပေမဲ့ ကျန်းပေရန်က သူမကို ဆက်ပြီး ဂရုစိုက်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိတာ မြင်တော့ သူမ နှုတ်ခမ်းဆူပြီး ထွက်သွားလေသည်။

တံခါးကို ရှီကျာမု ပိတ်လိုက်တာနဲ့ အခန်းက တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ကျန်းပေရန်က လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် အေးဆေး ငှဲ့လိုက်လေသည်။

နှုတ်ခမ်းနား တေ့ခါနီးမှာ သူ ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်ပြီး အော်လိုက်လေသည်။

"ဝါး"

"အာ"

ကျန်းပေရန် နောက်ကနေ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်လာတဲ့ ရှီဖုန်းလန်က လန့်လွန်းလို့ ဆံပင်တွေ ထောင်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် ဖင်ထိုင်ကျသွားလေသည်။

ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ မျက်ရည်ဝဲနေတဲ့ ရှီဖုန်းလန်ကို ကြည့်ပြီး ကျန်းပေရန်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့် ကွေးတက်သွားလေသည်။

သူ ခေါင်းပြန်လှည့်ပြီး လက်ဖက်ရည် ဆက်သောက်လိုက်လေသည်။

ကြမ်းပြင်ပေါ် ထိုင်နေတဲ့ ရှီဖုန်းလန်က ပြန်ကောင်းလာဖို့ အချိန်အကြာကြီး ယူလိုက်ရပြီး နှာရှုံ့ကာ အော်မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ပေရန်လေး မင်း ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်နေတယ်"

ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု မရှိတဲ့ ရှီဖုန်းလန်ကို လျစ်လျူရှုပြီး ကျန်းပေရန်က သူ အခုလေးတင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တဲ့ ပြဿနာ တစ်ခုကို စဉ်းစားလိုက်လေသည်။

အဲ့ဒါကတော့ သူ့ရဲ့ အခြေခံ အရည်အချင်း အသစ် [အာရုံခံစားမှု] က စတင် အကျိုးသက်ရောက်လာပုံ ရလေသည်။

သူက သာမန် ရုပ်ဖျက်ခြင်း ကို အရမ်း ကောင်းအောင် လုပ်ထားမိလို့ လျှို့ဝှက်လမင်းဂိုဏ်း မှာတုန်းက ရှက်စရာကောင်းတဲ့ ဖြစ်ရပ် တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ဖူးလေသည်။

သာမန် ရုပ်ဖျက်ခြင်း ဝတ်ထားတဲ့ ဝူချင်းစစ် ကို လူအုပ်ထဲမှာ ကျန်းပေရန် ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံ အပြည့်အဝ သုံးရင်တောင် ဘယ်လိုမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

ဒါကြောင့် နောက်ပိုင်း သာမန် ရုပ်ဖျက်ခြင်း ကို အားဖြည့်တဲ့အခါ အနည်းဆုံး သူကိုယ်တိုင် ရှာတွေ့နိုင်ဖို့ ဘေးကင်းရေး အစီအမံ တစ်ခု ထည့်သင့်မလားလို့ ကျန်းပေရန် စဉ်းစားခဲ့လေသည်။

ဒါပေမဲ့ အကြာကြီး စဉ်းစားပြီးနောက် ဒီအကြံကို လက်လျှော့လိုက်လေသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သာမန် ရုပ်ဖျက်ခြင်း ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က သူ့ကို လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်ဖို့ပဲလေ။

ဘေးကင်းရေး အစီအမံ ထည့်လိုက်ရင် သူ ရှာတွေ့ဖို့ လွယ်ကူသွားစေမှာ ဖြစ်ပေမယ့် ရန်သူတွေက သူ့ရဲ့ အားနည်းချက်ကို ရှာတွေ့ဖို့လည်း ပိုလွယ်ကူသွားစေမှာ ဖြစ်တာကြောင့် ထိုက်တန်တဲ့ အပေးအယူ မဟုတ်ပေ။

ဒါကြောင့် အရင်တုန်းက ဆိုရင် ရှီဖုန်းလန် ဒီလောက် တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်လာတာကို သူ တကယ် အာရုံခံမိမှာ မဟုတ်ပေ။

ဒါပေမဲ့ ခုနလေးကမှ သူ့စိတ်ထဲမှာ ကြိုးတစ်ချောင်း တီးခတ်ခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားပြီး သူ့နောက်က ရှီဖုန်းလန်ရဲ့ ပုံရိပ်က သူ့စိတ်ထဲမှာ ပုံဖော်လာခဲ့လေသည်။

ဒါက [အာရုံခံစားမှု] အရည်အချင်း အကျိုးသက်ရောက်တာကို ကျန်းပေရန် ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံတွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ခံစားချက်က တော်တော် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တယ်လို့ ပြောလို့ ရလေသည်။

'မဆိုးပါဘူး

ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရနိုင်တဲ့ ပန်းတိုင်ဆီ နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်း တိုးလာခဲ့ပြီ'

ပေရန်လေးက သူမကို လျစ်လျူရှုထားတာ မြင်တော့ ရှီဖုန်းလန်က သူမ ဖင်ကို ပုတ်ပြီး ထရပ်ကာ ကျန်းပေရန်ရဲ့ ကျောပြင်ကို တိတ်တဆိတ် မျက်နှာရှုံ့မဲ့ပြလိုက်လေသည်။

"ခဏနေရင် ခေါင်မိုး ပြင်ဖို့ လူရှာဖို့ မမေ့နဲ့ဦး"

ရှီကျာမု ဖောက်ထွက်သွားတဲ့ အပေါက်ကြီးကို ညွှန်ပြရင်း ကျန်းပေရန် ပြောလိုက်လေသည်။

"အော် သိပြီ"

ပြောပြီးနောက် ရှီဖုန်းလန်က ကျန်းပေရန် ရှေ့ကို လျှောက်လာပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"ပေရန်လေး ဒီအဝတ်အစား ဝတ်ပြီးရင် မင်းကလွဲပြီး ဘယ်သူမှ ငါ့ကို မမြင်ရတော့ဘူး ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်လား"

"စည်းကမ်း သုံးချက် ဒုတိယ အချက်က ဘာလဲ"

"အိုး..."

ရှီဖုန်းလန် နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်လေသည်။

"အပြင်မှာ ဝတ်ပြီး သွားမကစားရဘူး ဒါပေမဲ့ ငါက သိချင်လို့ မေးကြည့်တာပါ အပြင်ထွက်ဝတ်ဖို့ မရည်ရွယ်ပါဘူး"

"နောင်ကျရင် မင်း သိလာမှာပါ"

ပြောပြီးတာနဲ့ ကျန်းပေရန်က သူ့ရဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက် အလွတ်ကို ချလိုက်လေသည်။

"ငါ့ကို ပျံသန်းနေအိမ်ထဲ ခေါ်သွားပေး"

"အိုကေ"

အသံဆွဲပြီး ရှီဖုန်းလန်က ကျန်းပေရန်ကို ပျံသန်းနေအိမ်ထဲ ခေါ်သွားလိုက်လေသည်။

နောက်ထပ် သုတေသန ကာလ တစ်ခု ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က ပျံသန်းနေအိမ်ရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အသစ်စက်စက် နားလည်မှု ရရှိခဲ့လေသည်။

အစီအရင်တွေနဲ့ စကြာဝဠာ ကျွမ်းကျင်မှု အပြင် ယန္တရား အနုပညာ ကလည်း အရေးပါတဲ့ အခန်းကဏ္ဍကနေ ပါဝင်နေလေသည်။

ကျန်းပေရန်က ယန္တရား အနုပညာကို တကယ်ပဲ အပေါ်ယံလောက်သာ နားလည်ထားတာကြောင့် သူ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုတွေကို အရင်က မမြင်ခဲ့ရတာ ဖြစ်လေသည်။

အခုထိ မမြင်နိုင်သေးပေမယ့် ယန္တရား အနုပညာ ပါဝင်နေတဲ့ အခန်းကဏ္ဍကို သူ တဖြည်းဖြည်း သတိထားမိလာပြီ ဖြစ်တာကြောင့် သူ့ရဲ့ သုတေသနက နည်းနည်း ပိုပြီး ပြည့်စုံလာခဲ့လေသည်။

'ယန္တရား အနုပညာ... အရမ်း စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတဲ့ လျှို့ဝှက်ပညာရပ် တစ်ခုလို ခံစားရတယ်'