မင်းတို့အတွက် သတင်းကောင်း

"ဦးလေး ဦးလေး"

နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းမှာ ကျန်းပေရန် သူ့အတွက် မနက်စာ ပြင်ဆင်နေတုန်း ရှီကျာမု ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကနေ အော်ခေါ်နေတာ ကြားလိုက်ရလေသည်။

"ဘာကိစ္စလဲ" ကျန်းပေရန် ပြတင်းပေါက်ကို တွန်းဖွင့်ပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"ဦးလေး လိုချင်တဲ့ လူတွေကို ခေါ်လာခဲ့ပြီ"

ရှီကျာမုက သူမနောက်မှာ တန်းစီ ရပ်နေတဲ့ လူအုပ်ကြီးကို ညွှန်ပြရင်း အော်ပြောလိုက်လေသည်။

မော့ကြည့်လိုက်တော့ တန်းစီနေတဲ့ လူအများစုရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ နားမလည်နိုင်မှုတွေ၊ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုတွေ ရှိနေတာကို ကျန်းပေရန် သတိထားမိလိုက်လေသည်။

ကျန်းပေရန်က သဘောကျတယ် ဆိုကတည်းက သူတို့ အားလုံးမှာ ထူးခြားတဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေ ရှိနေမှာ သဘာဝပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ ရှီမျိုးနွယ်စု အတွင်းမှာ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြောရရင် သူတို့က လက်ရာမြောက် အလုပ်ရုံရဲ့ အဆင့်မြင့် အဖွဲ့ဝင်တွေ ဖြစ်ပေမယ့် တည့်တိုး ပြောရရင်တော့ အောက်ခြေ အလုပ်သမားတွေပါပဲ။

တိုက်ရိုက် မျိုးဆက် အဖွဲ့ဝင် ဖြစ်တဲ့ ရှီကျာမု လို လူတစ်ယောက်က အဆင့်အတန်း အရ သူတို့ထက် အဆပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် မြင့်မားလေသည်။

ရှီကျာမု ကိုယ်တိုင် လိုက်ရှာတာ ခံရတော့ သူတို့မှာ ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်မှုရော ထိတ်လန့်မှုပါ ရောထွေး ခံစားနေကြရလေသည်။

မိုးပြာရောင် ကောင်းကင် စုဝေးပွဲ၊ ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်း…..

အဲ့ဒါက မျိုးနွယ်စုကြီးတွေရဲ့ အထက်တန်းစား တပည့်တွေအတွက် ဒဏ္ဍာရီလာ စမ်းသပ်ကွင်း မဟုတ်ဘူးလား သူတို့လို အလုပ်သမားတွေနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။

ဒါပေမဲ့ သခင်မလေး ပြောလာမှတော့ သူတို့ နာခံရုံကလွဲပြီး ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ သိုးငယ်လေးတွေလိုပဲ သူမ နောက်ကို လိုက်လာခဲ့ရလေသည်။

ရှီကျာမု ဒီလောက် စွမ်းဆောင်ရည် ကောင်းလိမ့်မယ်လို့ ကျန်းပေရန် မထင်ထားခဲ့မိပေ တစ်ရက်တည်းနဲ့ လူတိုင်းကို ခေါ်လာနိုင်ခဲ့လေသည်။

လူစုံပြီ ဆိုတော့ စကားပြောရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီ။

"သူတို့ကို နောက်ဖေးခြံဝင်းထဲ ခေါ်သွားလိုက်"

"ကောင်းပြီ"

ရှီကျာမု ပြတင်းပေါက် ပိတ်လိုက်ပြီး လူအုပ်ကြီးကို နောက်ဖေးခြံဝင်းဆီ သွားဖို့ လက်ဟန်ပြလိုက်လေသည်။

ဒါပေမဲ့ ကျန်းပေရန် ခေါင်းငုံ့ပြီး ဆန်ပြုတ် ဆက်ပြုတ်ဖို့ ပြင်လိုက်တုန်း ပြတင်းပေါက် ထပ်ပွင့်လာပြန်လေသည်။

"ပေရန်လေး ဘာ အစားအစာကောင်းတွေ ချက်နေတာလဲ"

ရှီဖုန်းလန်က ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"ရာစုနှစ် ကြက်ဥ နဲ့ ဝက်သား ဆန်ပြုတ်"

"ငါလည်း တစ်ပန်းကန် လိုချင်တယ် မဟုတ်ဘူး တစ်အိုးလုံး လိုချင်တယ်"

"အပြင်မှာ စောင့်နေ"

"ဒါဆို ငါ့ဟာကို အဆာပလာ ပိုထည့်ပေးနော် ဟုတ်ပြီလား"

ပြောပြီးတာနဲ့ ရှီဖုန်းလန်က နောက်မဆုတ်ဘဲ ပြတင်းပေါက်ကနေ တဆင့် ပေရန်လေး ချက်ပြုတ်နေတာကို ရပ်ကြည့်နေလေသည်။

ကျန်းပေရန်က ဒါကို ယဉ်ပါးနေပြီ ဖြစ်တာကြောင့် တည်ငြိမ်စွာနဲ့ပဲ ဆက်လက် ချက်ပြုတ်နေလိုက်လေသည်။

သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေတဲ့ နှစ်ယောက်နဲ့ ယှဉ်ရင် နောက်ဖေးခြံဝင်းထဲ ရောက်နေတဲ့ လူ ၁၂ ယောက်ကတော့ နည်းနည်း လမ်းပျောက်နေပြီး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်နေကြလေသည်။

"ရှင်တို့ ဒီမှာ ခဏ ထိုင်နားလိုက်ဦး" ရှီကျာမု ပြောပြီးတာနဲ့ မီးဖိုချောင်ဘက် ပြေးထွက်သွားလေသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဦးလေး ချက်တဲ့ ဆန်ပြုတ်ကို သူမ လက်လွတ်မခံနိုင်ဘူးလေ။

ရှီကျာမု ပြေးထွက်သွားတာနဲ့ ဖိတ်ခေါ်ခံထားရတဲ့ လူ ၁၂ ယောက်က နောက်ဆုံးတော့ နည်းနည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး အချင်းချင်း စကားစမြည် ပြောဆိုကြလေသည်။

"ကျုံး မင်းကိုလည်း သခင်မလေးရှီက ဟို ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်း ဆိုတဲ့ နေရာကို သွားဖို့ လာရှာတာလို့ မပြောနဲ့နော်"

"ဟုတ်တယ်"

ကျုံးဟုန်ချိုင် စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"ငါ အလုပ်စတော့မလို့ ရှိသေးတယ် ဒီသခင်မလေးက..."

သူ့အသံ နည်းနည်း ကျယ်နေမှန်း သတိထားမိလိုက်ပြီး ကျုံးဟုန်ချိုင် အသံကို အမြန် နှိမ့်လိုက်ကာ ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီ သခင်မလေးရှီ ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး ငါ့ကို ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်း ဆိုတဲ့ နေရာကို သွားစေချင်တယ်တဲ့ ငါက လူတွေ ပြောနေတာ နှစ်ခါလောက်ပဲ ကြားဖူးတာ အဲ့ဒီနေရာမှာ ပြိုင်စံရှား ရတနာတွေ ပြည့်နှက်နေပြီး တစ်နှစ်မှာ တစ်ကြိမ်ပဲ ပွင့်တယ်တဲ့ ပြီးတော့ တိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးက အစွမ်းအထက်ဆုံး အနက်ရောင်ဘုရင် အဆင့် ပညာရှင်တွေပဲ သွားလို့ ရတာတဲ့"

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် ငါလည်း အဲ့လို ကြားဖူးတယ်"

အရပ်ရှည်ရှည် အနီရောင် ဝတ်စုံနဲ့ အမျိုးသမီးက ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကျုံး ရှင် တစ်ခု ကျန်ခဲ့တယ် အဲ့ဒီကျွန်းပေါ်မှာ ရတနာတွေ အများကြီး ရှိပေမယ့် နှစ်တိုင်း အနက်ရောင်ဘုရင် အဆင့် ပညာရှင် အများကြီး အဲ့ဒီကျွန်းပေါ်မှာ သေကြတယ်တဲ့"

"ဘာ အဲ့ဒီမှာ လူတွေ သေတယ် ဟုတ်လား" အရပ်ပုပု အမျိုးသား တစ်ယောက်က ထိတ်လန့်တကြား အာမေဋိတ် ပြုလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို... ဒါဆို ဘာလို့ ငါ့ကို ခေါ်တာလဲ ငါက... ငါက အနက်ရောင်ကျင့်ကြံသူ အဆင့်ပဲ ရှိသေးတာ အနက်ရောင်ဘုရင် တစ်ယောက်က အသက်ရှူလိုက်ရုံနဲ့တင် ငါ သေသွားလောက်တယ်"

"အတိအကျပဲ အနက်ရောင်ဘုရင်တွေ တိုက်ခိုက်ကြတဲ့ နေရာမှာ ငါတို့လို အနက်ရောင်ကျင့်ကြံသူ အဆင့်လေးတွေက ဘာသွားလုပ်ရမှာလဲ သေလမ်း ရှာတာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဒါ ဖြစ်နိုင်တာက..."

သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား တစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာ ရုတ်တရက် မည်းမှောင်သွားလေသည်။

"ရှီမျိုးနွယ်စုဝင်တွေက ဒါကို အကြောင်းပြပြီး ငါတို့ကို ရှင်းပစ်ဖို့ ကြံစည်နေတာလား"

"အာ"

လူတိုင်း ပြိုင်တူ အာမေဋိတ် ပြုလိုက်ကြပြီး တချို့ဆို ခြေထောက်တွေတောင် ပျော့ခွေသွားကြလေသည်။

"ဘာ... ဘာလို့လဲ ငါက အလုပ်ကြိုးစားပြီး ဘာအမှားမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး မနေ့တုန်းကပဲ သခင်ကြီးကို ဒွေ့ရွှံ့နွံ ကြေးနီနီ တစ်တုံး ရအောင် ကူညီပေးခဲ့သေးတာ... ဆုမချဘဲ နောက်ဆုံး စာတမ်း ဖတ်ပွဲ လုပ်ပေးတာလား"

"ငါလည်း အတူတူပဲ ဒုတိယ သခင်လေး အတွက် တောက်ပသော ငှက်မွှေး ဝတ်ရုံ တစ်ထည် ချုပ်ပေးခဲ့သေးတယ် သူ အရမ်း သဘောကျနေခဲ့တာ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို ချက်ချင်း မျက်နှာပြောင်းသွားရတာလဲ"

"တိတ်စမ်း တိတ်ကြစမ်း"

အဲ့ဒီအချိန်မှာ ဂျီဇီရှီ ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

လူတိုင်း သူ့ကို ကြည့်လာတော့မှ ဂျီဇီရှီ ပြောလိုက်လေသည်။

"သခင်မလေးရှီ ငါ့ကို လာမရှာခင်တုန်းက တခြားလူ တစ်ယောက် ရောက်လာပြီး ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေ ရှာဖွေတဲ့ အကြောင်း ငါ့ကို မေးခွန်းတချို့ မေးခဲ့ဖူးတယ် သခင်မလေးရှီ နောက်မှ လာရှာတာက အဲ့ဒီ ကျွမ်းကျင်မှုကြောင့် ဖြစ်ပုံရတယ် ဆက်နွယ်မှု တစ်ခုခု ရှိမလား"

"မျက်နှာဖုံး တပ်ထားတဲ့ လူငယ် တစ်ယောက် အကြောင်း ပြောနေတာလား"

သူ့ဘေးနားက သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးက ချက်ချင်း မေးလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ် သူ မျက်နှာဖုံး တပ်ထားတယ်" ဂျီဇီရှီ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"အော် ငါလည်း သူ့ကို တွေ့ဖူးတယ်" မလှမ်းမကမ်းက မိန်းကလေးငယ် တစ်ယောက် လက်မြှောက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါလည်း တွေ့ဖူးတယ်"

"ငါလည်း တွေ့ဖူးတယ်"

စုစုပေါင်း လူခြောက်ယောက်က မျက်နှာဖုံး တပ်ထားတဲ့ လူငယ်ကို တွေ့ဖူးကြောင်း ပြောလာကြလေသည်။

"ဒါဆို မမှားတော့ဘူး အဲ့ဒီ လူငယ်က သခင်မလေးရှီ အတွက် ကင်းထောက် လာလုပ်ပေးတာ ဖြစ်လောက်တယ်"

ဂျီဇီရှီ က လူငယ် ချဉ်းကပ်ခဲ့တဲ့ တခြား ငါးယောက်ကို ကြည့်ပြီး ချက်ချင်း နားလည်လိုက်လေသည်။

"သခင်မလေးရှီက ကောင်းကင်ရတနာတွေ ရှာဖွေနိုင်တဲ့ ငါတို့ရဲ့ စွမ်းရည်ကို စိတ်ဝင်စားနေတာ ဖြစ်လောက်တယ် မင်းတို့ပဲ ခုနက ပြောတယ် မလား ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်း ပေါ်မှာ ရတနာတွေ အများကြီး ရှိတယ်လို့ သူမက ငါတို့ကို အဲ့ဒီ ရတနာတွေ ရှာဖွေခိုင်းချင်တာ ဖြစ်လောက်တယ်"

ဒါကို ကြားတော့ လူတိုင်း သဘောပေါက်သွားကြပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြလေသည်။

"အဲ့ဒါလည်း မဟုတ်သေးဘူး" ကျုံးဟုန်ချိုင် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာလေသည်။

"ငါက ရေအရင်းအမြစ် မတူတာတွေကို ခွဲခြားနိုင်ပေမယ့် ငါက အနက်ရောင်သခင် အဆင့်ပဲ ရှိသေးတာ ငါ တစ်ခုခု ရှာတွေ့ရင်တောင် အဲ့ဒီ အနက်ရောင်ဘုရင်တွေနဲ့ ဘယ်လို ယှဉ်နိုင်မှာလဲ"

"ငါတို့က ရှာမယ် သခင်မလေးရှီက လုမယ်လေ"

"ငါတို့ ရှာနေတုန်း ဟို အနက်ရောင်ဘုရင်တွေနဲ့ တွေ့သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ မျက်တောင် တစ်ခတ် အတွင်းမှာ ငါတို့ကို မသတ်ပစ်ဘူးလား"

"အတိအကျပဲ သခင်မလေးရှီ တစ်ယောက်တည်း ငါတို့ အားလုံးကို ဘယ်လိုလုပ် ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာလဲ"

"ငါတို့က ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေး တာဝန် ယူရမှာများလား"

"မဖြစ်နိုင်ဘူး မဖြစ်နိုင်ဘူး မိုးပြာရောင် ကောင်းကင် စုဝေးပွဲ လုပ်လာတာ ဆယ်စုနှစ်တွေ ရှိပြီ ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေး လိုအပ်တယ်လို့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး ပြီးတော့ ကျွန်းပေါ် ဝင်ခွင့်ရတဲ့ လူအရေအတွက် ကန့်သတ်ချက် ရှိတယ်လို့ ငါ ကြားတယ် အများဆုံး တစ်ဒါဇင်လောက်ပဲ ငါတို့က နေရာ တစ်ဝက်ကျော် ယူထားပြီးပြီလေ"

ဒီ ဆွေးနွေးမှုနဲ့ အတူ ခုနကမှ ငြိမ်သက်သွားတဲ့ လူအုပ်ကြီး ချက်ချင်း ပြန်လည် ပေါက်ကွဲသွားလေသည်။

"ဒါ... ဒါက ငါတို့ကို သေမင်းဆီ ပို့နေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် သေမှာပဲ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားကြည့်တာ ပိုကောင်းမယ်"

"ဟုတ်တယ် ငါလည်း မသွားဘူး"

လူအုပ်ကြီး ဆူညံနေတုန်း တစ်ယောက်ယောက်က ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်လေသည်။ "သခင်မလေးရှီ ပြန်လာပြီ"

တစ်ခဏချင်းမှာပဲ ခြံဝင်း တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှိနေတဲ့ လူတိုင်းက သူတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ရှီမျိုးနွယ်စုက ချုပ်ကိုင်ထားမှန်း နားလည်ကြလေသည်။

ထွက်ပြေးမယ် ပြောတာက ပြောရုံ သက်သက်ပါပဲ။

သူတို့ တကယ် ထွက်ပြေးရဲရင် ရှီမျိုးနွယ်စုက သေချာပေါက် ဖမ်းမိပြီး ပြန်ခေါ်လာမှာပါ အဲ့ဒီအခါကျရင် ရလဒ် တစ်ခုတည်းပဲ စောင့်ကြိုနေလိမ့်မည်။

ဒါကြောင့် လုံးဝ စိတ်ပျက်လက်ပျက် မဖြစ်ခင်မှာ သူတို့ ထင်ကြေး မှားပါစေ၊ သခင်မလေးရှီက သူတို့ကို တခြား အကြောင်းပြချက်နဲ့ ခေါ်တာ ဖြစ်ပါစေ၊ သေမင်းဆီ တွန်းပို့တာ မဖြစ်ပါစေနဲ့လို့ မျှော်လင့်နေကြတုန်းပင်။

ခြံဝင်းလေးထဲ ဝင်လိုက်တာနဲ့ လူတိုင်း ခေါင်းငုံ့ထားပြီး မျက်နှာပေါ်မှာ ဝမ်းနည်းမှုတွေ ပြည့်နှက်နေတာ မြင်တော့ သူတို့ ကြောက်လန့်နေပြီ ဆိုတာ ကျန်းပေရန် သိလိုက်လေသည်။

သူတို့ရဲ့ ကြောက်ရွံ့နေတဲ့ မျက်နှာထားတွေကို မြင်တော့ ရှီကျာမု မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

"ရှင်တို့ အားလုံး ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ ကျွန်မမှာ ရှင်တို့အတွက် သတင်းကောင်း ပါလာတယ် ဘာလို့ ကျွန်မကို အဲ့လို ကြည့်နေကြတာလဲ"

လူ ၁၂ ယောက်က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး လျှောက်လာတဲ့ လူသုံးယောက်ကို ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

သူတို့ အားလုံး ရှီကျာမုကို သေချာပေါက် မှတ်မိကြသည်။

နောက်တစ်ယောက်ကလည်း ရှီမျိုးနွယ်စုက သခင်မလေး တစ်ယောက် ဖြစ်ပုံရသည်။

အလယ်က ပြုံးနေတဲ့ လူကတော့ မကြာသေးမီက လက်ရာမြောက် အလုပ်ရုံမှာ နာမည်ကြီးနေတဲ့ ပင်လယ်ကို ထောက်ပံ့ပြီး ကောင်းကင်ကို မထားတဲ့ တိုင်ကြီး ကျန်းပေရန် ဆိုတာ တချို့က မှတ်မိကြလေသည်။

မမှတ်မိတဲ့ သူတွေထဲမှာ တချို့က ဒါ မျက်နှာဖုံး တပ်ထားတဲ့ လူပဲ ဖြစ်မယ်လို့ ခန့်မှန်းမိကြလေသည်။

'သူက သဘောထား အရမ်း ကောင်းတယ်လို့ ကြားတယ်'

'မနေ့က ကျွန်မဆီ လာတုန်းက သူ အရမ်း ယဉ်ကျေးတယ်'

'သူ့ပုံစံက အရမ်း ကြင်နာတတ်တဲ့ ပုံပဲ ငါတို့ကို မီးကျင်းထဲ တွန်းပို့မှာ မဟုတ်ပါဘူး'

ခဏတာ လူ ၁၂ ယောက် နည်းနည်း ပိုတည်ငြိမ်သွားပြီး အရင်ကလောက် မထိတ်လန့်တော့ပေ။

ကျန်းပေရန်ကို မြင်လိုက်တာနဲ့ သူတို့ စိတ်အေးသွားသလို ဖြစ်သွားတာကို သတိထားမိတော့ ရှီကျာမု နည်းနည်း မကျေမနပ် ဖြစ်သွားလေသည်။

သူမလည်း သူတို့ကို ညင်ညင်သာသာ ပြောခဲ့တာပဲ ဘာလို့ သူမကိုကျ ကြောက်နေကြတာလဲ။

ရှီကျာမု စကားပြောဖို့ ပြင်လိုက်တုန်း ကျန်းပေရန် ရှေ့မှာ ရွေးချယ်မှု သုံးခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာလေသည်။

[ရွေးချယ်မှု ၁ - လူအုပ်ကို ကြင်နာစွာ နှစ်သိမ့်ပေးပါ။

ဆုလက်ဆောင် - မျောလွင့်နေသော နှင်းခဲ မိုးကြိုး လက်စွဲ (မြေကမ္ဘာအဆင့်၊ အဆင့်နိမ့်)]

[ရွေးချယ်မှု ၂ - ဆုလက်ဆောင်များဖြင့် လူအုပ်ကို စိတ်ဓာတ်တက်ကြွအောင် လုပ်ပါ။

ဆုလက်ဆောင် - ကြည်လင်သော လမင်း ထင်ယောင်ထင်မှား လက်စွဲ (အနက်ရောင်အဆင့်၊ အဆင့်မြင့်)]

[ရွေးချယ်မှု ၃ - ကောင်းကောင်း မလုပ်ဆောင်ရင် သေရမယ်လို့ လူအုပ်ကို ပြောပါ။

ဆုလက်ဆောင် - ကျပန်း အခြေခံ အရည်အချင်း အမှတ် +၁]

'ဘုရားရေ သူတို့ အားလုံးက အပြစ်ပေးခံရတာကို ကြိုက်ကြတာလား'

ရွေးချယ်မှု သုံးခု ပေါ်လာတာ မြင်တော့ ကျန်းပေရန်ရဲ့ အတွေးလမ်းကြောင်း ချက်ချင်း ရှင်းလင်းသွားလေသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ သူတို့ကို ကြင်ကြင်နာနာ ပြောလို့ မရပေ။

ကြင်နာတဲ့ စကားတွေက သူတို့ကို အခွင့်အရေး ယူစေလိမ့်မည် ခြောက်လှန့်မှသာ သူတို့ လိမ္မာစွာ နားထောင်ကြလိမ့်မည်။

ဒီအချက်ကို စိတ်ထဲထားပြီး ကျန်းပေရန်က စကားပြောတော့မယ့် ရှီကျာမုကို တားလိုက်ပြီး ခြေတစ်လှမ်း တိုးကာ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျားတို့ကို ဘာလို့ ဒီ ခေါ်လာတာလဲ ဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ အားလုံး ခန့်မှန်းမိကြမယ်လို့ ငါ ယုံကြည်ပါတယ်"

"..."

လူ ၁၂ ယောက်က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ပြန်ကြည့်ကြပေမယ့် ဘယ်သူမှ မဖြေကြပေ။

ကျန်းပေရန်က အဖြေကို စောင့်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိဘဲ ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီတစ်ခါ ခင်ဗျားတို့ကို ဒီခေါ်လာတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အရည်အချင်းတွေကို ပြသပြီး ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်း ပေါ်မှာ ကောင်းကင်ရတနာတွေ ရှာဖွေပေးဖို့ပါပဲ"

"ဘာ"

ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်း ကို တကယ် သွားရမယ် ဆိုတာ ကြားတော့ လူ ၁၂ ယောက် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြလေသည်။

သူတို့ထဲမှာ အသံအကျယ်ဆုံး ဖြစ်တဲ့ ကျုံးဟုန်ချိုင်က မနေနိုင်ဘဲ အော်ပြောလိုက်လေသည်။

"သခင်ကြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်တွေက နိမ့်လွန်းပါတယ် ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုမှ..."

ကျုံးဟုန်ချိုင် စကားမဆုံးခင် ကျန်းပေရန်က သူ့ကို ပြုံးပြီး ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါတို့က မင်းတို့ကို ရှာတွေ့ပြီ ဆိုကတည်းက မင်းတို့ သွားချင်ချင် မသွားချင်ချင်... မင်းတို့ သွားရမယ် ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ"

"ဟူး..."

လူ ၁၂ ယောက် လေအေးတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ကြလေသည်။

ဒါက ဆွေးနွေးစရာ နေရာ မရှိတော့ဘူး ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်လား။

စနစ်က ရွေးချယ်မှု ပြီးမြောက်ကြောင်း မပြသေးတာ မြင်တော့ သူ နူးညံ့လွန်းနေသေးမှန်း ကျန်းပေရန် သိလိုက်လေသည်။

ဒါကြောင့် သူက သူ့အဝတ်အစားထဲက အဆောင်လက်ဖွဲ့ စာရွက် တစ်ထပ်ကို ထုတ်ပြီး ရှီကျာမုကို ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"သူတို့ နဖူးပေါ်မှာ ဒါတွေ ကပ်လိုက်"

အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေကို ယူလိုက်တဲ့ ရှီကျာမု ခဏ ကြောင်သွားလေသည်။

သူမရဲ့ အမြင်မှာ သူမရဲ့ ဦးလေးက တခြားသူတွေကို သူတို့ သဘောဆန္ဒ မပါဘဲ အတင်းအကျပ် စေခိုင်းတတ်တဲ့ လူဆိုး တစ်ယောက် သေချာပေါက် မဟုတ်ပေ။

သူက ဒီလူတွေကို နှစ်သိမ့်ပေးမယ်လို့ သူမ ထင်ထားခဲ့တာ ဒါပေမဲ့ သူက ခြိမ်းခြောက်လိမ့်မယ်လို့ သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"လုပ်လိုက်လေ" ကျန်းပေရန် တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။

"အော်..."

ရှီကျာမု ခေါင်းညိတ်ပြီး အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေကို ယူလိုက်လေသည်။

နားမလည်နိုင်ပေမယ့် ဦးလေးမှာ ဒါကို လုပ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်း ရှိမယ်လို့ ရှီကျာမု ယုံကြည်လေသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ မသေချာတဲ့ ကိစ္စ ဘယ်တော့မှ မလုပ်ဘူးလေ။

ကျန်းပေရန်ကို ယုံကြည်ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်ပြီးနောက် ရှီကျာမုက လိမ္မာပါးနပ်စွာ လိုက်လုပ်ပြီး အေးစက်တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ လူ ၁၂ ယောက်ဆီ လျှောက်သွားကာ အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေကို သူတို့ နဖူးပေါ် တစ်ယောက်ချင်းစီ ကပ်ပေးလိုက်လေသည်။

ဒီလူ ၁၂ ယောက်က ရှီကျာမုကို ကြောက်ပြီးသား ဖြစ်ပြီး အခု သူမကို ဒီလို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ မြင်လိုက်ရတော့ ပိုပြီး မခုခံရဲကြတော့ပေ။

"ဖြောင်း"

နဖူးပေါ် အဆောင်လက်ဖွဲ့ ကပ်ခံလိုက်ရတဲ့ ကျုံးဟုန်ချိုင် တုန်လှုပ်သွားလေသည်။

ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ သူ့အမြင်အာရုံကို ပိတ်ဆို့ထားတဲ့ အဆောင်လက်ဖွဲ့ ပျောက်သွားတာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

'ဘာ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ'

ကျုံးဟုန်ချိုင် လက်မြှောက်ပြီး နဖူးကို စမ်းကြည့်လိုက်ရာ နည်းနည်း ပူနေတာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူ လှည့်ပြီး တခြားသူတွေကို ကြည့်လိုက်တော့ သူတို့ နဖူးပေါ် ကပ်လိုက်တဲ့ အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထူးဆန်းတဲ့ သင်္ကေတ တစ်ခု အရေပြားပေါ်မှာ စွဲထင်ကျန်ရစ်ခဲ့တာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ဒါက ချန် ခြေရာခံ အဆောင်လက်ဖွဲ့ ပဲ ဒီတံဆိပ် ခတ်နှိပ်ခံရပြီးတာနဲ့ ခင်ဗျားတို့ ဘယ်ပြေးပြေး ငါတို့ ချက်ချင်း ရှာတွေ့နိုင်ပါတယ် ငါ ဆိုလိုတာကို ခင်ဗျားတို့ နားလည်မယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်"

လူ ၁၂ ယောက်ထဲက အများစုရဲ့ မျက်နှာတွေ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားတာ မြင်တော့ သူ ဖိအားပေးတာ လုံလောက်ပြီလို့ ကျန်းပေရန် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"ဒါကြောင့် ဒီတစ်ခါ ခင်ဗျားတို့ အားလုံး ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ် ငါက သွေးထွက်သံယို ဖြစ်တာကို သိပ် မလိုလားပါဘူး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်..."

ကျန်းပေရန် တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ငါက နတ်ဆိုးမှ မဟုတ်တာ"

'ခင်ဗျားက နတ်ဆိုးပဲ' ရှိနေတဲ့ လူတိုင်းနီးပါး စိတ်ထဲကနေ အော်ဟစ်လိုက်ကြလေသည်။

[ရွေးချယ်မှု တာဝန် ပြီးမြောက်ပါပြီ။

ဆုလက်ဆောင် - ဝိညာဉ် +၁]

တာဝန် ဆုလက်ဆောင် ပေါ်လာတာ မြင်တော့ ဒီလူ ၁၂ ယောက်ကို သူ လုံးဝ ဖိနှိပ်နိုင်လိုက်ပြီ ဆိုတာ ကျန်းပေရန် သိလိုက်လေသည်။

အနည်းဆုံးတော့ အခု ဘယ်သူမှ ထပြီး ပြဿနာ ရှာတော့မှာ မဟုတ်ပေ။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော့်မှာ မေးခွန်း တစ်ခု ရှိပါတယ်"

ဂျီဇီရှီ ရုတ်တရက် လက်မြှောက်ပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"ပြောပါ"

"ကျွန်တော်တို့ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်မလား"

"ဒါပေါ့"

ပြောပြီးနောက် ကျန်းပေရန် လျှောက်သွားပြီး ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်း မြေပုံ တစ်ခု သူ့လက်ထဲ ထိုးထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါက ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်း ရဲ့ မြေပုံပါ ခင်ဗျားတို့ သေချာ ကြည့်ထားလို့ ရပါတယ် နောက်ထပ် လေးနာရီ ကြာရင် ပြန်ဆုံကြမယ်"

ပြောပြီးတာနဲ့ ကျန်းပေရန်က ရှီကျာမု ရှီဖုန်းလန် တို့နဲ့ အတူ ခြံဝင်းထဲကနေ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

သူတို့ လျှောက်သွားနေတုန်း ရှီကျာမုက ကျန်းပေရန်ကို ခိုးခိုးကြည့်နေပြီး ဒီနေ့ ဒီဦးလေးကို အသစ်ပြန်သိလိုက်ရသလို ခံစားနေရလေသည်။

အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ရှီကျာမုက ရှီဖုန်းလန် ဘေးနား ကပ်သွားပြီး တီးတိုး မေးလိုက်လေသည်။

"အဒေါ်လေး ဦးလေးက အရင်တုန်းက ဒီလိုပဲလား"

"ဘယ်လိုလဲ" ရှီဖုန်းလန်က ထူးဆန်းစွာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဒီနေ့လိုမျိုးလေ ဗီလိန်ကြီးလို တခြားသူတွေကို ခြိမ်းခြောက်တာမျိုး"

"ဗီလိန်ကြီး"

ရှီဖုန်းလန် ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး ပေရန်လေးက ဗီလိန်ကြီး မဟုတ်ပါဘူး"

"ဒါပေမဲ့ သူ ခုနက ဟို အလုပ်သမားတွေကို အဲ့လို ခြောက်လိုက်တာလေ သူတို့ ကြောက်လွန်းလို့ ငိုတော့မလို ဖြစ်နေတာ ဒေါ်လေး မမြင်ဘူးလား"

"အဲ့ဒါက ပေရန်လေး ဗီလိန်ကြီး ဖြစ်တယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး ဆန့်ကျင်ဘက် အနေနဲ့ ပေရန်လေးက သူတို့ အားလုံးကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ခေါ်လာချင်ဆုံး လူ ဖြစ်မှာ သေချာတယ်"

ထို့နောက် ရှီဖုန်းလန်က ကျန်းပေရန်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"ငါ ပြောတာ မှန်တယ် မလား ပေရန်လေး"

ရှီဖုန်းလန်ရဲ့ တောက်ပတဲ့ အပြုံးကို ကြည့်ပြီး ကျန်းပေရန်လည်း ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ခန့်မှန်းကြည့်လေ"

သူမရဲ့ အဒေါ်လေးနဲ့ ဦးလေးတို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ပြုံးပြနေတာကို ကြည့်ပြီး သူတို့ကြားမှာ ပြောပြလို့ မရနိုင်တဲ့ ဓာတ်ပြုမှု တစ်ခု ရှိနေသလိုမျိုး ရှီကျာမု ခံစားလိုက်ရလေသည်။

နောက်ဖေးခြံဝင်းထဲမှာတော့ လူ ၁၂ ယောက်က ပူနေတဲ့ ဒယ်အိုးပေါ်က ပုရွက်ဆိတ်တွေလို ဟိုပြေးဒီပြေး ဖြစ်နေကြတုန်းပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဘာလုပ်ကြမလဲ ဘာလုပ်ကြမလဲ သူတို့ ငါတို့ကို ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်း ဆီ တကယ် ပို့ဖို့ စီစဉ်နေကြတာ"

"ငါတို့ သွားပြီ ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ သွားပြီ အဲ့ဒီလူက အရူးပဲ မဟုတ်ဘူး နတ်ဆိုး"

"ငါက ဒီလကုန်ရင် အဆင့် ၆ လက်နက် ကိရိယာ သန့်စင်သူ စာမေးပွဲ ဖြေဖို့ စီစဉ်ထားတာ ငါ ဘာလို့ ဒီလောက် ကံဆိုးရတာလဲ"

ဝေတယ်ယွမ် က စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ သူ့ဆံပင်တွေကို ဆွဲဆောင့်လိုက်ရာ လူအများအပြား မြေပြင်ပေါ် ထိုင်ချပြီး ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်း မြေပုံကို လေ့လာနေတာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"မင်းတို့က အဲ့ဒီကျွန်းကို တကယ် သွားဖို့ စီစဉ်နေကြတာလား" ဝေတယ်ယွမ် အော်မေးလိုက်လေသည်။

မြေပုံကို ကြည့်နေတဲ့ ဂျီဇီရှီက ခေါင်းလှည့်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"တခြား ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ ငါတို့မှာ အခု တံဆိပ် ခတ်နှိပ်ခံထားရပြီဆိုတော့ ပြေးဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး အဲ့ဒီကျွန်းပေါ်မှာ ဘယ်လို အသက်ရှင်မလဲ စဉ်းစားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်"

"ပြောတာက လွယ်တာပေါ့ အဲ့ဒီကျွန်းပေါ်မှာ အနက်ရောင်ဘုရင်တွေ ပြည့်နေတာ ပြီးတော့ မစဉ်းစားဘဲ သတ်ဖြတ်တတ်တဲ့ လူစားမျိုးတွေ ငါတို့ ဘယ်လို အသက်ရှင်မှာလဲ"

ဂျီဇီရှီ ခေါင်းခါပြီး ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ရှီမျိုးနွယ်စု အထက်လူကြီးတွေက လူအတွေ မဟုတ်ပါဘူး မိုးပြာရောင် ကောင်းကင် စုဝေးပွဲ က သူတို့အတွက် အရမ်း အရေးကြီးမှာ သေချာတယ် ငါတို့ကို ရွေးလိုက်မှတော့ သူတို့မှာ ပြည့်စုံတဲ့ အစီအစဉ် ရှိရမယ် မဟုတ်ရင် သူတို့ ဒီလောက် မဆင်မခြင် လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး ပြီးတော့ ဒီအချိန်မှာ..."

ဂျီဇီရှီက အဝေးက တဲအိမ်လေးဆီ လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒီလူကို ယုံကြည်တာကလွဲပြီး ငါတို့မှာ တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး"

ဒါကို ကြားတော့ လူတိုင်း ခဏ ကြောင်သွားပြီး လေးလံစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြလေသည်။

"ဒါ ဘယ်လို ရှုပ်ထွေးမှုမျိုးလဲ"

ထို့နောက် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် မြေပုံနားမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ကြပြီး အလေးအနက် စတင် လေ့လာကြလေသည်။