သရုပ်ဆောင်

ရှရန်သည် ထိုအမျိုးသမီးအလောင်းကို ထိရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ယင်းမှာ သူ့အား အလွန်ဆွဲဆောင် နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် သူ့အရေပြားကိုသာ ထိမိလိုက်သည်။

“အနာဂတ်နတ်ဘုရားဟာ အနာဂတ်မှာရှင်သန်နေထိုင်တယ် ၊ သူဟာ မမွေးဖွားသေးပေမယ့် သူ့ရဲ့လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ဖန်တီးမှုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ၊ ဒါက ငါမြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အလှပဆုံးခန္ဓာကိုယ်ပဲ ၊ငါ သူ့ရဲ့ခေါင်းကို မြင်ချင်မိတယ်”

ရှရန် မြည်တမ်းလိုက်သည်။ သူသည် သူ့ကိုယ်သူရိုးရှင်းသောလူတစ်ဦးအဖြစ် ရှုမြင်သည်။ သူ့တွင် ရိုးရှင်းသော ပန်းတိုင်တစ်ခုသာ ရှိသည်။ သူသည် သူ့အသက်ဘေးကင်းရေးအပါအဝင် အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။

ဘေးကပ်ဆိုး ရောက်ရှိလာသောအခါ မြို့တော်တစ်ခုလုံးသည် ပရမ်းပတာထဲ နစ်မြှုပ်သွားခဲ့သည်။ ဝမ်းနည်းဖွယ်အဖြစ်ဆိုးများမှာ နေ့စဉ်လိုလိုပင်ဖြစ်ပွားနေခဲ့သည်။ ကောင်းမင်ဖြစ်စေ စီတုအန်းဖြစ်စေ လူတိုင်းသည် သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်ပန်းတိုင်များနောက် လိုက်ပါရန် တိတ်ဆိတ်စွာခံစားခဲ့ကြရသည်။ သို့သော်လည်း ရှရန်မှာ အပယ်ခံတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ့ဘဝသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုပျော်ရွှင်ခဲ့ဖူးခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

လုံခြုံရေးတံခါးကို ကြည့်လိုက်ရင်း ဒဏ်ရာရထားသောရှရန်က စတင်တွားသွားလိုက်သည်။ သူသည် အနာဂတ်ငိုနေသည်ကို ကြားနေရသည်။ သူ့တွင် အနာဂတ်ကိုထိခိုက်စေလိုသည့်ဆန္ဒ အနည်းငယ်မျှပင် မရှိပါချေ။ သူသည် အနာဂတ်၏မိခင်၏ ဦးခေါင်းကို မြင်ချင်ရုံမျှဖြင့်သာ တံခါးဆီသို့ရွေ့လျားရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူသည် အပြည့်စုံဆုံးဖြစ်သောအလောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ရှု၍ သူ့ကိုယ်သူဆေးခြယ်လိုသည်။ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူသည် ဆိုးယုတ်သောစိတ်ထား မရှိသောကြောင့် သို့မဟုတ် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အမျိုးသမီးပုံရှိနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ ရှရန် အနှောင့်အယှက် မခံလိုက်ရချေ။ ဖန်လီနှင့်စီဆန်းတို့ စကားပြောပြီးသောအခါ ဆရာရှသည် တံခါးဆီသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏လက်က တံခါးလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ အဟတစ်ခုအဖြစ် တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် အမှောင်ထုထဲသို့ပျော်ဝင်သွားလေသည်။

“မဝင်နဲ့”

ဟယ်ကျင်းက သူ့ကိုတားဆီးချင်သော်လည်း နောက်ကျသွားပြီဖြစ်သည်။

“သူ ရူးသွားတာလား”

ကောင်းမင်က ရှရန်ကို ဖန်လီ့ထံအပ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ရှရန်၏တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော လုပ်ရပ်များသည် ဖန်လီကို စိတ်ဆိုးစေခဲ့သည်။ ဖန်လီသည် ရှရန်ရူးနေသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ထိုအမျိုးသား သူ့သေခြင်းတရားဆီ လျှောက်သွားနေခြင်းကို သူကြည့်မနေနိုင်ချေ။ ဖန်လီက မြေအောက်ကားပါကင်သို့သွားသည့် လုံခြုံရေးတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အစတွင် ရှရန်မှာ ဒဏ်ရာကြောင့်ဝေးဝေးသို့ တွားသွားနိုင်မည်မဟုတ်ဟု သူထင်ခဲ့သော်လည်း မကြာမီ သူမှားယွင်းနေကြောင်း သဘောပေါက်သွား၏။

မြေအောက်ကားပါကင်သည် အပြည့်အဝပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ထိုနေရာသည် ပုပ်သိုးသိုးအနံ့များ ရှိနေသော်လည်း အရာအားလုံးသည် အသက်ဓာတ်များနှင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ ကားများတွင် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော အသားစများရှိနေသည်။တိုင်များပတ်လည်တွင် ထူထဲလှသော သွေးကြောများ ရစ်ခွေနေကြသည်။ လူ့မျက်နှာများက မီးဆိုင်းများကို အလှဆင်ထားသည်။နေရာအနှံ့တွင် လွှဲယမ်းနေသော ဦးခေါင်းများရှိသည်။ ကျိုးပဲ့နေသော ခြေလက်များသည် ပန်းပွင့်များကဲ့သို့ ပေါက်ရောက်ကြီးထွားနေလေ၏။

ဤ ‘စိမ်းလန်းသော’ မြင်ကွင်းက ဖန်လီအား အေးခဲသွားစေသည်။ အသက်သည် သေခြင်းနှင့် ရောယှက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အနာဂတ်နတ်ဘုရားမျှော်လင့်ခဲ့သော ‘အနာဂတ်’ ပင် ဖြစ်သည်။

“ငါ ဒီမှာ”

ရှရန်၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ထူထဲလှသောသွေးကြောတစ်ခုအတွင်းတွင် ကွေးကွေးလေးဖြစ်နေသည်။ သို့သော်လည်း ထိုအရာက သူ့ကိုထိခိုက်စေပုံ မရချေ။

“အနာဂတ်နတ်ဘုရားက အခု ဒီမှာမရှိဘူး ၊ သူ ဘယ်အချိန်ပြန်လာမလဲတော့ ငါမသိဘူး၊ ဒါပေမယ့် ဒါက ငါတို့အတွက် အကောင်းဆုံးအခွင့်အရေးပဲ”

ရှရန်သည် အတိအကျပင် အရူးသွပ်ဆုံးလူဖြစ်သည်။ ပုံမှန်လူတစ်ယောက်သည် ဤနေရာသို့ ဝင်ရဲလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

“အနာဂတ်ငိုကြွေးနေတာကို ငါကြားရတယ် ၊ ငါ့ကို ကူရှာပေးကြပါ”

…

နာရီများ၏ကမ္ဘာထဲတွင် အနာဂတ်နတ်ဘုရား၏အသိစိတ်သည် သားစားကြူးနတ်ဘုရားနှင့် လော်တုန်းတို့နောက်သို့ လိုက်ပါနေခဲ့သည်။ အနာဂတ်နတ်ဘုရား၏အသားက ရှရန်နှင့်ဖန်လီတို့ကို ဆွဲဆောင်ထားခဲ့သည်။ လူချမ်းသာရပ်ကွက်၊ အဆောက်အအုံ ၃သည် ရုန့်ရမ်းရိုင်းစိုင်းစွာ ပြောင်းလဲလာတော့သည်။

ကျဉ်းကျပ်သောစတိုခန်းလေးအတွင်း ပုန်းအောင်းနေသော ကောင်းမင်သည် ‘ရွှမ်ဝမ်’ နှင့်ကပ်နေလေသည်။ သူတို့သည် တံခါးခေါက်သံနှင့် ကောင်းမင်၏မိဘများ ကောင်းမင်ကို အော်ခေါ်နေသည်ကို ကြားခဲ့ကြရသည်။

ရွှမ်ဝမ်ထံတွင် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော အမူအရာတစ်ခု ရှိနေခဲ့၏။ သူမသည် အနာဂတ်နတ်ဘုရားကို ကူညီ၍ ကောင်းမင်အား စိတ်ပျက်အားငယ်မှုထဲသို့ ကန်ချသင့်ပေသည်။ သူမကိုယ်သူမ စတေးရန် လိုအပ်နိုင်သည်။ သို့သော်လည်း သူမ ကောင်းမင်နှင့်အချိန်ကြာကြာ နေထိုင်ရလေလေ သူမ ပို၍ တုံ့ဆိုင်းလေလေ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အနာဂတ်နတ်ဘုရားသည် သူမအား အဆိုးရွားဆုံးအနာဂတ်ကို ဆုချခဲ့ပြီး သူမ၏နာကျင်မှုများ လျော့နည်းစေလိုပါက သူမသည် ပိုများသောလူများကို အဆိုးရွားဆုံး အနာဂတ်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းပေးရမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ သူမသည် အခြားသူများ၏ ပျော်ရွှင်မှုများကို မြင်သောအခါ သူမနှလုံးသားထဲမှ နာကျင်မှုသည် မနာလိုမှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။ သူမ မသိလိုက်ခင်တွင်မှာပင် သူမသည်အနာဂတ်နတ်ဘုရား၏လက်ပါးစေ ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သူမသည် တစ်ချိန်က အချစ်နှင့်ဆက်ဆံရေးကို အသည်းအသန်တောင့်တခဲ့ဖူးသည်။ ထိုသည်မှာ အနာဂတ်နတ်ဘုရား အခွင့်ကောင်းယူနိုင်ခဲ့သော အားနည်းချက်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမအား လူတို့၏အဆိုးရွားဆုံးအနာဂတ်များတွင် ရည်းစား၏အခန်းကဏ္ဍကို ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမ၏အိပ်မက်ဆန်သည့်အချစ်ကို အခမ်းနားဆုံးနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်စရာအကောင်းဆုံး နည်းလမ်းဖြင့် ပြန်လည်အသက်ဝင်စေခြင်းဖြင့် များစွာသောရှင်ကျန်ရစ်သူများကို လှည့်ဖြားခဲ့သည်။ သူမ ထိုသို့ပြုလုပ်လိုက်ခြင်းဖြင့် သူမ၏ကိုယ်ပိုင်နာကျင်မှုကို သက်သာစေနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်မိခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ သူမသည် ပို၍သာ စိတ်ဆိုးစိတ်ဆတ်လာပြီး စိတ်ဓာတ်ကျလာခဲ့သည်။ အနာဂတ်နတ်ဘုရားသည် သူမအား ဆေးဖြင့်ကူညီနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ စွဲလမ်းစေသောအဆိပ်ကို ဆက်လက်တိုက်ကျွေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမကိုယ်သူမ လက်လျှော့၍ အဆိုးရွားဆုံးအနာဂတ်ကို လက်ခံလိုက်သည်မှာ မည်သည့်အချိန်ကမှန်းပင် သူမ မသိတော့ချေ။

သို့သော်လည်း သူမသည် ကောင်းမင်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရသည်။ ထိုအမျိုးသားသည် သူမတွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများနှင့် ကွဲပြားခြားနားသည်။ သူသည် ဤ ‘ရွှမ်ဝမ်’ အကြောင်းကို အသေးစိတ် အချက်အလက်များအားလုံးကအစ မှတ်မိလေသည်။ သူတို့၏ဆက်ဆံရေးသည် အချစ်ထက် ပိုသည်။ ၎င်းသည် သေခြင်းတရားနှင့်ကံကြမ္မာတို့၏ အချုပ်အနှောင်များကိုပင် ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။

သူတို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သော အခန်းတစ်ခုစီတိုင်းသည် သူတို့အနာဂတ်၏ မတူညီသောဗားရှင်းပုံစံတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုထဲတွင် လက်တွဲဖော်များဖြစ်ကြသည်။ အချိန်သည် အကန့်အသတ်မရှိ ပြန့်ကားနေခဲ့သည်။

သူတို့၏ အပြန်အလှန်ဆက်ဆံမှုများအတွင်း ‘ရွှမ်ဝမ်’ ၏အချစ်အပေါ် စိတ်ကူးယဉ်မှုများသည် ကောင်းမင်ကြောင့် အစစ်အမှန်ဖြစ်လာတော့သည်။ သို့သော်လည်း သူမသည် နောက်ဆုံးတွင်ရွှမ်ဝမ် မဟုတ်ပါချေ။ သူမသည် ရုပ်ဆိုးပြီးကြောက်ရွံ့ခံရသော သရဲတစ်ကောင်သာ ဖြစ်သည်။

ရွှမ်ဝမ်ဟူသည်မှာ သူမ၏အခန်းကဏ္ဍ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူမသည် ဤအခန်းထဲသို့ အပြည့်အဝ နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။ သူမ မလုပ်နိုင် သို့မဟုတ် ထိုအခန်းကဏ္ဍကို စွန့်လွှတ်ရန် သူမမလိုချင်တော့ချေ။

“သူတို့ကို ပြန်မဖြေနဲ့နော်…”

တစ်ကိုယ်ကောင်းဆတ်စွာဖြင့် ‘ရွှမ်ဝမ်’ သည် ကောင်းမင်အား သူမထံမှ ခေါ်ဆောင်သွားမည်ကို အလိုမရှိတော့ပေ။ သူမသည် အနာဂတ်နတ်ဘုရားအတွက် ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ကြောင်း သိသည်။ အကယ်၍ ဤသည်မှာ အိပ်မက်တစ်ခုသာဖြစ်ပါက သူမသည် ၎င်းအိမ်မက်ကို ပို၍ကြာရှည်စေရန်သာ ဆန္ဒရှိတော့သည်။

“သူတို့က ငါ့မိဘတွေလား”

ကောင်းမင်သည်လည်း စိတ်လွတ်နေပုံရသည်။ သူ တံခါးဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။

“သူတို့က ရှင့်ရဲ့ မိဘတွေ မဟုတ်ဘူး”

‘ရွှမ်ဝမ်’က သူ့အား တက်ကြွစွာတားဆီးလိုက်သည်။ သူမ မပြောနိုင်သော စကားများကို သူမ ပြောလိုက်သည်။

“သူတို့ကို ပြန်မဖြေနဲ့ ရှင်တုံ့ပြန်လိုက်တာနဲ့ သူတို့က ရှင့်ကို အဆုံးမဲ့ကပ်ဆိုးတွေနဲ့ကျိန်စာတွေကို ကျွေးရင်း ရှင့်နောက်ကို ထာဝရလိုက်ပါနေလိမ့်မယ် ၊ မိသားစုဆိုတာ ခိုလှုံရာတစ်ခု ဖြစ်ပေမယ့် ထောင်ချောက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်တယ်”

ကောင်းမင် လွှတ်မပေးခဲ့ချေ။ သူ ‘ရွှမ်ဝမ်’ ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

“ကျွန်မ ရှင့်ကို နေရာတစ်ခုကိုခေါ်သွားပေးမယ်”

သူမ၏အရေပြားပေါ်တွင် ပုပ်သိုးဆွေးမြေ့သည့် အစက်အပြောက်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူမ၏အပြစ်ဒဏ် ဖြစ်ပုံရသည်။

“ဘယ်ကိုလဲ”

“ရွှမ်ဝမ် ရှင့်ကို သေချာပေါက်ခေါ်သွားမယ့် နေရာတစ်ခုပေါ့”

ထိုအမျိုးသမီးက ကောင်းမင်၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သောအခါ သူမ၏မျက်နှာတွင် နောက်ဆုံးတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

သူတို့က ကောင်းမင်၏မိဘများကို ရှောင်ရှားသွားကြသည်။ ‘ရွှမ်ဝမ်’ သည် မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုအတွက် တိုက်ခိုက်နေခဲ့သည်။ သူမသည် နာရီများဖြင့်ပြည့်နေသော အခန်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်အထိ ကောင်းမင်အားဦးဆောင်၍ အဆောက်အအုံအတွင်းရှိ အခန်းများကို လှည့်ပတ်သွားလိုက်သည်။

“ရှင်ရှာနေတဲ့ အနာဂတ်က ဒီမှာပုန်းနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်”

ထိုအမျိုးသမီး၏ပုပ်သိုးဆွေးမြေ့မှုသည် ပို၍ ထင်ရှားလာတော့သည်။ မကြာမီတွင် သူမ၏ လှပမှုအားလုံးကို ဆုံးရှုံးသွားတော့မည်ဖြစ်သည်။