ဆိုက်ရောက်ခြင်း

ခန်းမကြီးထဲမှာ စွပ်ပြုတ်အနီရောင် မုန့်ချိုကို ဝါးနေတဲ့ ရှီဖုန်းလန်က စားနေတဲ့ ရှီကျာမုကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"မိုမိုရေ ဘိုးဘေးကြီးက ပေရန်လေးကို ဘာလို့ တွေ့ချင်တယ်လို့ နင် ထင်လဲ"

"ကျွန်မက ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ ကိစ္စတွေကို ဘယ်လို သိမှာလဲ"

"ခန့်မှန်းကြည့်ပါဦး"

"ဒီတစ်ခါ မိုးပြာရောင် ကောင်းကင် စုဝေးပွဲ အစီအစဉ်အကြောင်း ဦးလေးကို မေးချင်လို့ နေမှာပေါ့"

ရှီကျာမု စကားပြောရင်း ရုတ်တရက် သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

ဒီမနက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုက သူမကို အရမ်း စိတ်ပျက်စေခဲ့ပြီး အခုထိ ပြန်မကောင်းသေးပေ။

ဦးလေး ပြောသလိုပါပဲ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။

အရင်တုန်းကဆိုရင် သူမ မစ်ရှင် သွားလုပ်တာပဲ ဖြစ်ဖြစ် အဆင့်တက်ဖို့ နေရာရှာတာပဲ ဖြစ်ဖြစ် သူမကို လိုက်ပို့မယ့် အစ်ကို တစ်ယောက် ဒါမှမဟုတ် သူငယ်ချင်း တစ်ယောက် အမြဲ ရှိနေတတ်သည်။

ဒီတစ်ခါတော့ သူမကို လာနှုတ်ဆက်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိပေ။

သူမကို အလိုလိုက်ခဲ့တဲ့ အစ်ကိုကြီးတွေ တစ်ယောက်မှ ပေါ်မလာကြပေ။

သူမက သူတို့ကို အဖွဲ့ထဲ မရွေးချယ်လို့ စိတ်ဆိုးနေကြမှန်း ရှီကျာမု သိပေမယ့် လူတိုင်းကို ကျေနပ်စေမယ့် အဖြေတစ်ခုကို သူမ စဉ်းစားလို့ မရခဲ့ပေ။

သူမ မှတ်မိသလောက် ဒါက သူမ ဒီလောက် အထီးကျန်တယ်လို့ ခံစားရတဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပြီး အဲ့ဒါက သူမကို အရမ်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်စေလေသည်။

"ဟူး"

စွပ်ပြုတ်အနီရောင် မုန့်ချိုကို သေတ္တာထဲ ပြန်ထည့်ပြီး ရှီကျာမုက ကျန်းပေရန် ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ အပေါ်ထပ်ကို မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။

'ဦးလေးကို မေးလိုက်ရင် အဖြေရလောက်တယ်'

ရှီကျာမုရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ကျန်းပေရန်က အပြင်ပန်းမှာ ကြင်နာတတ်ပေမယ့် အတွင်းစိတ်ထဲမှာတော့ လူတွေကို အဝေးမှာ ထားတတ်တဲ့ အမျိုးအစား ဖြစ်လေသည်။

သူမရဲ့ အဒေါ်လေးနဲ့ နည်းနည်း ကွဲပြားတာကလွဲရင် သူက တခြားလူတိုင်းကို အတူတူလောက်ပဲ ဆက်ဆံလေ့ ရှိသည်။

အဲ့ဒီလို လူမျိုးက အထီးကျန်မှုကို ယဉ်ပါးနေလောက်ပြီ။

ဒါမှမဟုတ် သူက အထီးကျန်တယ်လို့ လုံးဝ မခံစားရဘဲ တစ်ယောက်တည်း နေရတာကို ပိုနှစ်သက်တာလည်း ဖြစ်နိုင်လေသည်။

"ဟေ့ ပေရန်လေး ထွက်လာပြီ"

တတိယထပ်ကို စိုက်ကြည့်နေတဲ့ ရှီဖုန်းလန်က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းကာ အော်လိုက်လေသည်။

"ပေရန်လေး ပေရန်လေး ငါတို့ ဒီမှာ"

"ဟီး"

မလှမ်းမကမ်းမှာ ရှီယန်ရဲ့ နဖူးပေါ်က သွေးကြောတွေ ဖောင်းပွလာလေသည်။

သူက ကျန်းပေရန်ကို မကြည့်မိအောင် လက်သီးကို တင်းတင်း ဆုပ်ထားလိုက်လေသည်။

ဒါကို မြင်တော့ သူ့ဘေးနားက ရှီဟုန်ဖေးက အမြန် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ ဒီမှာ ရပ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တိုက်ခိုက်မနေနဲ့ ဒုတိယထပ်မှာ ငါနဲ့ လာသောက်လှည့်"

ဒါပေမဲ့ ရှီယန်က တစ်လက်မမှ မရွေ့ဘဲ အသံနိမ့်နဲ့ ပြောလိုက်လေသည်။

"မလိုပါဘူး ငါ ဒီမှာပဲ နေမယ်"

"ဟူး"

ရှီဟုန်ဖေး လက်မြှောက်လိုက်ပြီး သူ့သဘောအတိုင်း ထားလိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

ပထမထပ်ကို ရောက်တော့ ရှီယန်ရှီးက ကျန်းပေရန်ကို ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ဝေယီက မင်းအတွက် ဖိအား အများကြီး ခံယူထားပေးတယ် ဒီတစ်ခါ မိုးပြာရောင် ကောင်းကင် စုဝေးပွဲ မှာ မင်း ပထမ ရနိုင်ခဲ့ရင် မင်း သူ့ကို သွားကျေးဇူးတင်သင့်တယ်"

ဝေယီ ဆိုတဲ့ နာမည် ကြားတော့ ကျန်းပေရန် နည်းနည်း နှေးကွေးသွားပေမယ့် ရှီယန်ရှီးက ပညာရှိ အကြောင်း ပြောနေတာဆိုတာ သူ ချက်ချင်း နားလည်လိုက်လေသည်။

"ဒီဂျူနီယာ နားလည်ပါပြီ"

ကျန်းပေရန် ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

သူက ဒီတစ်ခါ အရမ်း ထူးဆန်းတဲ့ လူစာရင်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး တိုက်ရိုက် မျိုးဆက် အများအပြားကို ငြင်းပယ်ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

ရှီဝေယီသာ သူ့ဘက်က မရပ်တည်ပေးခဲ့ရင် သူ ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ လမ်းကြောင်း ရနိုင်မှာ မဟုတ်လောက်ပေ။

'ဟူး

ငါ နောက်ဆုံး လိုချင်တာက အဲ့ဒီ ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်များတဲ့ အဖိုးကြီးကို အကြွေးတင်နေဖို့ပဲ'

"ကောင်းကောင်း လုပ်ဆောင်ပါ"

ရှီယန်ရှီး ပြောပြီးတာနဲ့ တန်းတန်းမတ်မတ် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ရှီယန်ရှီး ထွက်သွားတာနဲ့ အကြည့်တွေ အများကြီး သူ့ဆီ စုပုံလာတာကို ကျန်းပေရန် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

တချို့က စူးစမ်းကြတယ် တချို့က မကျေနပ်ကြဘူး။

မကျေနပ်တဲ့ သူတွေက သူတို့ သားသမီးတွေ အဖွဲ့ထဲ မပါလို့ ဖြစ်လောက်လေသည်။

စူးစမ်းတဲ့ သူတွေကတော့ သဘာဝကျကျ သူ့နာမည်ပဲ ကြားဖူးပြီး လူကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ သူတွေ ဖြစ်လေသည်။

အကြည့်ပေါင်းစုံရဲ့ စောင့်ကြည့်မှု အောက်မှာ ကျန်းပေရန်က ရှီဖုန်းလန် ဘေးနားကို တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ပေရန်လေး ဘိုးဘေးကြီးက မင်းကို ဘာကိစ္စ ခေါ်တာလဲ"

ရှီဖုန်းလန်က ကျန်းပေရန်ကို စူးစမ်းတဲ့ အကြည့်နဲ့ မေးလိုက်သည်။

"ကိစ္စ သေးသေးလေးတွေပါ"

ရှီဖုန်းလန် ထပ်မေးဖို့ ပြင်လိုက်တုန်း သက်လတ်ပိုင်း စုံတွဲ တစ်တွဲ သူမဆီ လျှောက်လာတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"အစ်မ ရွေ့ရွေ့"

ရှီဖုန်းလန်က ပျော်ရွှင်စွာ ချက်ချင်း နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ငါ့ ညီမလေး"

ရှီရွေ့ကျင်းက ရွှင်မြူးစွာ ပြန်ထူးပြီး လျှောက်လာတဲ့ ရှီဖုန်းလန်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

ရှီရွေ့ကျင်းကို ပွေ့ဖက်ပြီးနောက် ရှီဖုန်းလန်က ရှီယင်းဖာ ဘက် လှည့်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ ယောက်ဖ"

"မတွေ့တာ ကြာပြီ ဖုန်းလန်"

ရှီယင်းဖာက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဖေဖေ အမေ"

ရှီကျာမုလည်း လျှောက်လာပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

သူမ သမီး သိပ်မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေပုံ ရတာ မြင်တော့ ရှီရွေ့ကျင်းက လက်လှမ်းပြီး သူမ ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်ပေးကာ တိတ်တဆိတ် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

ဒါက သူမနဲ့ သူမ ခင်ပွန်း ကြိုမြင်ထားပြီးသား အခြေအနေ တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ တားဆီးဖို့ မရည်ရွယ်ခဲ့ပေ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ သမီး ကြီးပြင်းဖို့ အချိန်တန်ပြီလို့ သူတို့လည်း ခံစားရလို့ပင်။

ဒီမိသားစုက သူမ ထင်ထားသလောက် နွေးထွေးမှု မရှိဘဲ နည်းနည်း ရက်စက်တယ် ဆိုတာ သူမ နားလည်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ။

သူ့ဇနီးက သမီးဖြစ်သူကို နှစ်သိမ့်နေတာ မြင်တော့ ရှီယင်းဖာက ကျန်းပေရန်ဆီ လှမ်းလာပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

"မင်္ဂလာပါ ငါက ရှီကျာမုရဲ့ ဖခင်ပါ ဒီအတောအတွင်း ငါ့သမီးက မင်းရဲ့ စောင့်ရှောက်မှု အောက်မှာ ရှိနေခဲ့တယ်"

ကျန်းပေရန် နားထောင်ပြီး ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

"စီနီယာက သဘောကောင်းလွန်းပါပြီ ကျွန်တော် ဘာမှ သိပ်မလုပ်ပေးခဲ့ပါဘူး"

ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရှီယင်းဖာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ကျာအာက မကြာသေးမီက အများကြီး ကြီးပြင်းလာတာ မြင်တယ် ဒါက မင်းနဲ့ မသက်ဆိုင်ဘူးလို့ ငါမယုံဘူး သူမ အဖေ အနေနဲ့ ငါ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောသင့်တယ်လေ"

"အဲ့ဒါက သူမ ကိုယ်တိုင် ဉာဏ်ကောင်းလို့ပါ ကျွန်တော်နဲ့ သိပ်မဆိုင်ပါဘူး"

ကျန်းပေရန်က အဆုံးထိ နှိမ့်ချနေဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ မြင်တော့ ရှီယင်းဖာ ဒီအကြောင်း ဆက်မပြောတော့ပေ။

"ဒီတစ်ခါ ရွှေရောင်ဆေးအိုးကျွန်း ပေါ်မှာ ကျာအာ ကို မင်းဆီ လုံးဝ အပ်နှင်းလိုက်ပါပြီ သူမ နိုင်ဖို့ ငါ မတောင်းဆိုဘူး ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်လာဖို့ပဲ တောင်းဆိုပါတယ် ခင်ဗျားရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ ဆိုရင် မခက်ခဲလောက်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ် ပေရန်"

[ရွေးချယ်မှု ၁ - "ကျွန်တော် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်"

ပြီးမြောက်ပါက ဆုလက်ဆောင် - ပျံသန်းနေသော ကင်းမြီးကောက် ဓားလက်စွဲ (မြေကမ္ဘာအဆင့်၊ အဆင့်နိမ့်)]

[ရွေးချယ်မှု ၂ - "ကျွန်တော် မဟုတ်ပါဘူး ကျွန်တော့်မှာ မရှိပါဘူး ကျွန်တော့်ရဲ့ နည်းပါးလှတဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် အကောင်းဆုံး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ ကာကွယ်နိုင်မှာပါ"

ပြီးမြောက်ပါက ဆုလက်ဆောင် - ကျပန်း အခြေခံ အရည်အချင်း အမှတ် +၁]

[ရွေးချယ်မှု တာဝန် ပြီးမြောက်ပါပြီ။

ဆုလက်ဆောင် - ခွန်အား +၁]

ဒုတိယ ရွေးချယ်မှုကို တိုက်ရိုက် ရွေးချယ်ပြီး ကျန်းပေရန် ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော် မဟုတ်ပါဘူး ကျွန်တော့်မှာ မရှိပါဘူး ကျွန်တော့်ရဲ့ နည်းပါးလှတဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် အကောင်းဆုံး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ ကာကွယ်နိုင်မှာပါ"

ရှီယင်းဖာ ကြောင်သွားလေသည်။

ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ လူအများစုက ကျွန်တော် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်လို့ ဖြေကြလိမ့်မယ်လို့ သူ ထင်ထားခဲ့တာ။

ဘာလို့ ဒီလူက ခဏလောက်တောင် ယဉ်ကျေးမနေနိုင်ရတာလဲ။

အဲ့ဒါက သူ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ စကားတွေကို ပြောလို့ မရအောင် ဖြစ်သွားစေလေသည်။

သူမ အဖေ ရပ်တန့်သွားတာကို ခံစားမိတော့ သူမ အမေရဲ့ ယုယမှုကို ခံယူနေတဲ့ ရှီကျာမုက ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ဖေဖေ ဦးလေးကို အခက်မတွေ့စေပါနဲ့ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်နိုင်ပါတယ်"

သူ့စည်းချက် ပျက်သွားပြီ ဖြစ်တာကြောင့် ရှီယင်းဖာ ခေါင်းခါပြီး လက်လျှော့လိုက်ရလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဒီ ထူးခြားတဲ့လူမှာ အစွမ်းထက်တဲ့ ပညာရှင် တစ်ယောက်ရဲ့ အရှိန်အဝါ မရှိဘူးလို့ သူ့သမီး ဘာလို့ပြောခဲ့လဲ ဆိုတာ သူ နည်းနည်း နားလည်သွားလေသည်။

သူ့မှာ တကယ် ဘာမှမရှိတာကိုး။

ဒါပေမဲ့ ရှီယင်းဖာက ကျန်းပေရန်ကို နည်းနည်းလေးမှ အထင်မသေးပေ။

မဟုတ်ရင် ဘိုးဘေးကြီးက သူ့ကို ပြန်ခေါ်လာပြီး အခွင့်ထူးတွေ အများကြီး ပေးမှာ မဟုတ်ပေ။

'တကယ်ကို ထူးဆန်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ'

သူတို့ စကားပြောနေတုန်း ကျန်းပေရန်က သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်က နေရာလွတ် ပြောင်းလဲသွားတာကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပြီး သူတို့ ရောက်ပြီ ဆိုတာ သိလိုက်လေသည်။

သေချာတာပေါ့ နောက်တစ်ခဏမှာ ရှီယန်ရှီးက ဒုတိယထပ်ကနေ အော်ပြောလိုက်လေသည်။

"ထွက်ခွာမယ်"

ရှီယန်ရှီးရဲ့ ပဲ့တင်ထပ်နေတဲ့ အမိန့်သံ အပြီးမှာ ကျန်းပေရန်ရဲ့ အမြင်အာရုံ ခဏ မည်းမှောင်သွားပြီး ပြန်လင်းလာလေသည်။

သူ အခု ပင်လယ်ပြင် အထက် ရောက်နေပြီ ဖြစ်ပြီး သူ့ရှေ့မှာ သူ ခုနက မြင်ခဲ့ရတဲ့ ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်း ရှိနေလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူ ထင်ထားတာထက် ပိုများတဲ့ ပညာရှင်တွေ ဒီမှာ စုဝေးနေတာကို သူ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ခမ်းနားလိုက်တဲ့ မြင်ကွင်း"

သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံနဲ့ ခဏလောက် လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ဒီနေရာက ဘယ်လောက် ကြောက်စရာ ကောင်းလဲ ဆိုတာ ကျန်းပေရန် တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။

တကယ်ပါပဲ ကောင်းကင်ပေါ်ကနေ ဆိုင်းဘုတ် တစ်ခု ပြုတ်ကျလာရင် ထိမိတဲ့ လူဆယ်ယောက်မှာ ခုနစ်ယောက်က အနက်ရောင်ဘိုးဘေးတွေ ဖြစ်ပြီး ကျန်တဲ့ သုံးယောက်က အနက်ရောင်ဧကရာဇ်တွေ ဖြစ်လောက်လေသည်။

'ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပညာရှင်တွေက ဈေးပေါလိုက်တာ'

"အစ်ကို ဟုန်ယွင် မင်း ငါ့ကို တော်တော် စောင့်ခိုင်းတာပဲ"

ကျန်းပေရန် ဆင်းသက်ဖို့ သင့်တော်တဲ့ နေရာ ရှာနေတုန်း အဖိုးအို တစ်ယောက် ကောင်းကင်ပေါ်ကနေ ရုတ်တရက် ဆင်းသက်လာပြီး ရှီဟုန်ယွင် ရှေ့ ရောက်လာလေသည်။

ကျန်းပေရန် တစ်ချက်လောက် ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ဒီလူကို အရင်က မြင်ဖူးကြောင်း သိလိုက်လေသည်။

သစ်သားဝိညာဉ် သွေးကြော အတွက် တိုက်ပွဲ ဖြစ်တုန်းက ပေါ်လာတဲ့ အနက်ရောင် သူတော်စင်တွေထဲက တစ်ပါး ဖြစ်လေသည်။

သူ့ မိတ်ဆွေဟောင်းကို မြင်တော့ ရှီဟုန်ယွင်က ပြုံးပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

"အစ်ကို ချန်ယွင် ဒီတစ်ခါ မင်း တော်တော် စောစော ရောက်နေတာပဲ"

"ငါက မိတ်ဆွေဟောင်းကို တွေ့ချင်လွန်းလို့ပါ ပြီးတော့ ငါ ရထားတဲ့ ရတနာသစ် တစ်ခု မင်းကို ပြချင်လို့လေ"

ကွမ်းချန်ယွင် စကားပြောနေရင်း သူ့ရဲ့ လက်မောင်းကျယ်ကြီးကို ခါလိုက်ရာ ကောင်းကင်ပြာရောင် သလင်းကျောက် တစ်တုံး လေထဲ ပျံဝဲလာပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဝိညာဉ် ဖမ်းစားနိုင်တဲ့ အလင်းရောင် တစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

"ထင်ယောင်ထင်မှား အိပ်မက် ကြက်သွေးရောင် သလင်းကျောက် လား"

'ထင်ယောင်ထင်မှား အိပ်မက် ကြက်သွေးရောင် သလင်းကျောက် ဟုတ်လား'

ရှီဟုန်ယွင် အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သလို ကျန်းပေရန်လည်း စိတ်ထဲကနေ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ထူးခြားဆန်းပြား ရတနာ စာရင်းမှာ အဆင့် ၈ ချိတ်တဲ့ နှစ်တစ်ရာမှ တစ်ကြိမ် တွေ့ရတဲ့ အထွတ်အထိပ် ရတနာ…..

'ဟီး'

ကျန်းပေရန် စိတ်ထဲမှာ လေအေးတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်လေသည်။

အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေရဲ့ စုဝေးမှုက တကယ့်ကို မျက်စိပွင့်စရာပါပဲ။

သူတို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထုတ်လိုက်တဲ့ အရာတွေက ဒီလောက် အဆင့်မြင့်နေတာ။

'ငါ လိုချင်တယ် ငါ အဲ့ဒါကို အရမ်း လိုချင်တယ်'

ထူးခြားဆန်းပြား ရတနာ စာရင်းထဲက မှတ်တမ်းတွေ အရ ထင်ယောင်ထင်မှား အိပ်မက် ကြက်သွေးရောင် သလင်းကျောက် ကို အသုံးပြုပြီး အနက်ရောင်သူတော်စင် တစ်ပါးတောင် လူအစစ်နဲ့ မခွဲခြားနိုင်တဲ့ ပုံတူ တစ်ခု ဖန်တီးနိုင်လေသည်။

ထင်ယောင်ထင်မှား အိပ်မက် ကြက်သွေးရောင် သလင်းကျောက် ရဲ့ အလားအလာ အပြည့်အဝကို ထုတ်လွှတ်နိုင်ရင် မူလ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ခွန်အား လုံးဝ တူညီတဲ့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ပုံတူ တစ်ခု ဖန်တီးနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေတောင် ရှိလေသည်။

ဒါက ကျန်းပေရန်ကို မယုံနိုင်လောက်အောင် အားကျစေလေသည်။

သူက တူညီတဲ့ ခွန်အားရှိတဲ့ ပုံတူကို တပ်မက်တာ မဟုတ်ဘဲ အနက်ရောင်သူတော်စင် တစ်ပါးကိုတောင် လှည့်စားနိုင်တယ် ဆိုတဲ့ အချက်ကို တပ်မက်တာ ဖြစ်လေသည်။

ဒီ ထင်ယောင်ထင်မှား အိပ်မက် ကြက်သွေးရောင် သလင်းကျောက် နဲ့ ဆိုရင် သူ ကိုယ့်အသက်ကို ဘယ်တော့မှ စွန့်စားစရာ လိုတော့မှာ မဟုတ်ပေ။

သူက မိုင်ထောင်ချီ ဝေးတဲ့ နေရာမှာ ပုန်းနေပြီး ပုံတူကို ထိန်းချုပ်လို့ ရလေသည်။

"ကောင်းလိုက်တာ ဒါက တကယ် ကောင်းလိုက်တာ"

ထူးခြားဆန်းပြား ရတနာ စာရင်းမှာ အဆင့် ၈ ချိတ်တဲ့ ရတနာ တစ်ခု အနေနဲ့ ရှီဟုန်ယွင် လောက် စွမ်းအားကြီးတဲ့ သူတောင် ရှေ့တိုးပြီး လက်လှမ်းကာ မထိဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ဟေ့ ဟေ့ ဟေ့ ကြည့်ချင်သလောက် ကြည့် ဒါပေမဲ့ မထိနဲ့"

ကွမ်းချန်ယွင်က ထင်ယောင်ထင်မှား အိပ်မက် ကြက်သွေးရောင် သလင်းကျောက် ကို ပြန်ဆွဲယူပြီး အော်လိုက်လေသည်။

"ဟေ့" ရှီဟုန်ယွင် မကျေမနပ် ညည်းညူလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို မင်းက ငါ့ကို ကြွားချင်လို့ ဒီမှာ စောင့်နေတာလား"

"ဒါမှ မဟုတ်ရင် ငါ ဘာလို့ မင်းကို စောင့်နေရမှာလဲ ဘယ်လိုလဲ မင်း အားမကျဘူးလား"

"သာမန်ပါပဲ ဘာ အားကျစရာ ရှိလို့လဲ ငါ့မှာ ပိုကောင်းတဲ့ ရတနာတွေ မရှိတာမှ မဟုတ်တာ"

"ဒါဆို မင်းရဲ့ ရတနာတွေကို ထုတ်ပြီး ငါ့ မျက်စိ ဖွင့်ပေးပါလား"

"မရဘူး ငါ့ ရတနာတွေက မင်းကို လန့်သွားစေမှာ စိုးလို့"

...

အနက်ရောင်သူတော်စင် နှစ်ပါး ကလေးတွေလို ရန်ဖြစ်နေတာကို ကြည့်ပြီး ကျန်းပေရန် ရုတ်တရက် ဉာဏ်အလင်း ရသွားသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

အနက်ရောင်သူတော်စင် အဆင့်ထိ ကျင့်ကြံခြင်းက လူတစ်ယောက်ကို မူလ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှုဆီ ပြန်ရောက်သွားစေတာများလား မဟုတ်ဘူး ကလေးဘဝဆီ ပြန်ရောက်သွားတာလား ဘာလို့ သူတို့ အားလုံးက ဒီလောက် သိက္ခာမဲ့နေကြတာလဲ။

ထင်ယောင်ထင်မှား အိပ်မက် ကြက်သွေးရောင် သလင်းကျောက် က ရတနာကောင်း ဟုတ် မဟုတ် သူတို့ နှစ်ယောက် ငြင်းခုံနေတုန်း နောက်ထပ် ပုံရိပ် တစ်ခု ဆင်းသက်လာလေသည်။

ကျန်းပေရန် သေချာ ကြည့်လိုက်တော့ သူ သိတဲ့ နောက်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာ တွေ့လိုက်ရသည် အဲ့ဒီနေ့က သစ်သားဝိညာဉ် သွေးကြော အတွက် ယှဉ်ပြိုင်သူတွေထဲက တစ်ယောက်ပါပဲ။

"ဟားဟားဟား အစ်ကို ဟုန်ယွင် သူ ခင်ဗျားဆီ လာကြွားမယ် ဆိုတာ ငါ သိသားပဲ သူ့ရဲ့ ထင်ယောင်ထင်မှား အိပ်မက် ကြက်သွေးရောင် သလင်းကျောက် ကို ခင်ဗျား မြင်ပြီးပြီလား"

လူသစ် ဂူဟုန်ဘို က အားပါးတရ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"သူ ခင်ဗျားဆီလည်း လာသေးတာလား"

ဂူဟုန်ဘို ကို ကြည့်ပြီး ရှီဟုန်ယွင် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါမှ မဟုတ်ရင် ငါ ဘယ်လို သိမှာလဲ သူက အရမ်း ပျော်နေတာ"

"ဒါက သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း မလုံလောက်သေးတဲ့ လက္ခဏာပဲ သလင်းကျောက် တစ်တုံးတည်းနဲ့ သူက ဒီလောက် ဘဝင်မြင့်နေတာ သူ ဘယ်တော့မှ ကြီးကျယ်တာ ဘာမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး ဘယ်တော့မှ ကြီးကျယ်တာ ဘာမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"

"မှန်တယ် သူ ကြီးကျယ်တာ ဘာမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"

သူတို့နှစ်ယောက် ပေါင်းပြီး သူ့ကို လှောင်ပြောင်နေတာ ကြည့်ပြီး ကွမ်းချန်ယွင် ပိုတောင် ပျော်ရွှင်လာလေသည်။

"ခင်ဗျားတို့ မနာလို ဖြစ်နေတာ မြင်ရသရွေ့ ငါ စိတ်ချမ်းသာတယ် အရမ်း သက်သောင့်သက်သာ ရှိတာပဲ အရမ်း သက်သောင့်သက်သာ ရှိတာပဲ"

အဲ့ဒီ အခိုက်အတန့်မှာ စောင့်ကြည့်နေတဲ့ ကျန်းပေရန် ရုတ်တရက် တစ်ခုခု နားလည်သွားလေသည်။

'ဒါဆို ဒီ အနက်ရောင်သူတော်စင်တွေ အားလုံးက မိတ်ဆွေဟောင်းတွေ ပေါ့ သူတို့ တစ်နှစ်ကျော်ကြာ တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့တာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ဘူး

တကယ်တော့ သူတို့က အပျော်တမ်း တိုက်ခိုက်နေကြတာပဲ'

ဒါပေါ့ သူတို့က တစ်ယောက် မျက်ကွယ်မှာ တစ်ယောက် သတ်ဖို့ ကြိုးစားမယ့် မိတ်ဆွေယောင်ဆောင် ရန်သူတွေ ဖြစ်နိုင်ချေကို သူ မပယ်ဖျက်နိုင်ပေ။

ဒါပေမဲ့ ဒီ ထိပ်တန်း တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေ ဒီလောက် သဟဇာတ ဖြစ်နေတာကို ကြည့်ရင် နိုင်ငံခြောက်နိုင်ငံ မပေါင်းစည်းသေးတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။

သူတို့က တိုက်ခိုက်ရင်းနဲ့ သံယောဇဉ် ဖြစ်သွားကြတာ ဖြစ်လောက်သည်။

အနက်ရောင်သူတော်စင်တွေရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သူ့ရဲ့ ယခင် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုတွေက ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက် ရောက်သွားပြီလို့ ကျန်းပေရန် ခံစားလိုက်ရတုန်း နောက်ထပ် ပုံရိပ် တစ်ခု ပျံသန်းလာလေသည်။

'ဟင် ဒီတစ်ယောက်ကို အရင်က မမြင်ဖူးဘူး'

ရိုးသားပြီး ဖြောင့်မတ်ပုံရတဲ့ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားကို ကြည့်ပြီး ကျန်းပေရန် သူ့မှတ်ဉာဏ်တွေကို ရှာဖွေလိုက်ရာ အဲ့ဒီအချိန်က စစ်မြေပြင်မှာ သူ မရှိခဲ့တာ သေချာသွားလေသည်။

ရိုးသားပုံရတဲ့ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက တခြား အနက်ရောင်သူတော်စင် သုံးပါးကို ဝေ့ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျားတို့ အားလုံး စကားပြောရတာ တော်တော် စိတ်ပါဝင်စားနေကြပုံ ရတယ် ဒီ ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်း ကို လာတာ အဲ့ဒီ အစီအရင်ကို အရင် ချိုးဖျက်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ ဒီမှာ ရပ်ပြီး စကားပြောဖို့ပါလား"

သူတို့ သုံးယောက် ပြန်မဖြေနိုင်ခင် ရိုးသားပုံရတဲ့ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားရဲ့ မျက်လုံးတွေ ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ကျန်းပေရန် ရှိရာဘက်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူ့ကို စိုက်ကြည့်ခံရတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ ကျန်းပေရန် ဒီလူကိုလည်း အရင်က မြင်ဖူးတယ် ဆိုတာ ရုတ်တရက် သတိရလိုက်လေသည်။

ပုံသဏ္ဍာန်မဲ့ ဆရာ

ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲ့ဒါက အနက်ရောင်သူတော်စင် အဆင့် ပညာရှင် တစ်ယောက်ရဲ့ စိစစ်ခြင်း ခံရတဲ့ ပထမဆုံး အကြိမ် ဖြစ်လို့ အမှတ်တရက အထူး ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ရှိနေလေသည်။

ပုံသဏ္ဍာန်မဲ့ ဆရာ က ကျန်းပေရန်ကို စိုက်ကြည့်နေတာ မြင်တော့ ရှီဟုန်ယွင် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ဟေ့ ငါ မင်းကို မလိမ်ခဲ့ဘူးမလား ဒါ ငါ့မျိုးနွယ်စုက ဂျူနီယာပဲ"

ဒါကို ကြားပြီးနောက် ပုံသဏ္ဍာန်မဲ့ ဆရာ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို သူက ဒီတစ်ခါ ကျွန်းပေါ်မှာ ခင်ဗျားတို့ ရှီမျိုးနွယ်စုကို ကိုယ်စားပြုမယ့်သူ ပေါ့"

"မှန်တယ်"

ရှီဟုန်ယွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ဒါက တော်တော် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတာပဲ"

ဒီအချိန်မှာ လျစ်လျူရှုခံထားရတဲ့ ကွမ်းချန်ယွင် ရုတ်တရက် အော်လိုက်လေသည်။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဘာ ပဟေဠိတွေ ပြောနေကြတာလဲ"

"မင်းနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး မင်း သလင်းကျောက် သွားကြည့်နေ"

ရှီဟုန်ယွင်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

ပြီးတော့ ရှီဟုန်ယွင် စကားပြောနေတုန်း ပုံသဏ္ဍာန်မဲ့ ဆရာရဲ့ ပုံရိပ် ရုတ်တရက် ရွေ့လျားသွားပြီး ကျန်းပေရန် ရှေ့မှာ ပေါ်လာလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူ့မျက်နှာက ကမ္ဘာကို မှောက်လှန်နိုင်တဲ့ အလှပဂေး တစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

"ဂလု"

တစ်ခဏချင်းမှာပဲ ကျန်းပေရန် သူ့နောက်က ရှီမျိုးနွယ်စုဝင်တွေ ဆီကနေ တံတွေးမျိုချသံ ဆက်တိုက် ကြားလိုက်ရလေသည်။

'ခင်ဗျားတို့က အနက်ရောင်ဧကရာဇ်တွေလေ နည်းနည်းလောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းချုပ်နိုင်ကြဘူးလား'

စိတ်ထဲကနေ ညည်းညူရင်း ကျန်းပေရန်လည်း နည်းနည်း အကြောက်အလန့် မရှိသလို ပေါ်အောင် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားလိုက်လေသည်။

"ဟိုတုန်းက မင်း ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့သင့်တာ"

ပုံသဏ္ဍာန်မဲ့ ဆရာက စီးဆင်းနေတဲ့ ရေနဲ့ သီချင်းသံလို အသံမျိုးနဲ့ ပြောလိုက်လေသည်။

ကျန်းပေရန် ဦးညွှတ်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"မျိုးနွယ်စု သူတော်စင်က ခွင့်မပြုပါဘူး ဒီဂျူနီယာမှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပါဘူး"

ပုံသဏ္ဍာန်မဲ့ ဆရာက ဒါကို ကြားတော့ ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်ရုံသာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

ပြီးတော့ အဲ့ဒီ အပြုံးတစ်ချက်နဲ့ ကျန်းပေရန် သူ့နောက်ကနေ တံတွေးမျိုချသံ ဆက်တိုက် ထပ်ကြားလိုက်ရပြန်လေသည်။

'သိက္ခာလေး ဘာလေး ထားကြပါဦး'

ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး ပုံသဏ္ဍာန်မဲ့ ဆရာက သူမရဲ့ မက်မွန်ပွင့် မျက်လုံးတွေနဲ့ ကျန်းပေရန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ငါ မင်းကို နောက်ထပ် အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးရင် မင်း ငါနဲ့ လိုက်ဖို့ ဆန္ဒရှိလား"

[ရွေးချယ်မှု ၁ - "ကျွန်တော် ဆန္ဒရှိပါတယ်"

ပြီးမြောက်ပါက ဆုလက်ဆောင် - ပြာလဲ့လဲ့ လှိုင်းလုံး အင်မော်တယ် ကျမ်းစာ (မြေကမ္ဘာအဆင့်၊ အလယ်အလတ်)]

[ရွေးချယ်မှု ၂ - "ကျွန်တော် ဆန္ဒမရှိပါဘူး"

ပြီးမြောက်ပါက ဆုလက်ဆောင် - သရုပ်သဏ္ဍာန် တစ်သောင်း အာဏာရှင် အက (မြေကမ္ဘာအဆင့်၊ အဆင့်နိမ့်)]

[ရွေးချယ်မှု ၃ - ရှီဟုန်ယွင်ကို ကြည့်ပါ။

ပြီးမြောက်ပါက ဆုလက်ဆောင် - ကျပန်း အခြေခံ အရည်အချင်း အမှတ် +၁]

'ဘုရားရေ သေရေးရှင်ရေး မေးခွန်းပါလား'

ရွေးချယ်မှု သုံးကို ရွေးလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် ရှီဟုန်ယွင်ကို ချက်ချင်း မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။

[ရွေးချယ်မှု တာဝန် ပြီးမြောက်ပါပြီ။

ဆုလက်ဆောင် - ဝိညာဉ် +၁]

'ဒီကောင်လေး'

ရှီဟုန်ယွင် တခစ်ခစ် ရယ်လိုက်ပြီး ပုံသဏ္ဍာန်မဲ့ဆရာဘေးနား ပျံသန်းသွားလေသည်။

"မင်း ငါ့ကို သေလူလို ဆက်ဆံနေတာလား ငါ့ မျိုးနွယ်စုဝင်ကို ငါ့ရှေ့မှာတင် လုယူနေတယ်ပေါ့"

ကျန်းပေရန်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တစ်ချက် ကြည့်ပြီးနောက် ပုံသဏ္ဍာန်မဲ့ ဆရာက ရှီဟုန်ယွင်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟဲဟဲ ဒါ မပြီးသေးဘူး ဒီကျေးဇူးကို ဘယ်လို ဆပ်မလဲ ဆိုတာ သေချာ စဉ်းစားထားတာ ပိုကောင်းမယ်"

"စိတ်ချပါ ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဘာမှ အကြွေးမတင်ဘူး"

ပြောပြီးတာနဲ့ ရှီဟုန်ယွင်က 'တွေ့လား သူ ဈေးမြှင့်လိုက်ပြီ အခု မင်းအလှည့်ပဲလို့ ပြောချင်သလိုမျိုး ကျန်းပေရန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ကျန်းပေရန် ဘာပြောနိုင်ဦးမှာလဲ။

သူ ရှီဟုန်ယွင်ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြသဖို့ ဦးညွှတ်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့လေသည်။

အကြွေးဆပ်ဖို့ ကိစ္စကတော့ နောက်မှ ဆွေးနွေးလို့ ရသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ရှီမျိုးနွယ်စုကနေ လောလောဆယ် ထွက်သွားလို့ မရသေးဘူး ဆိုတော့ အခွင့်အရေး တစ်ခုကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စောင့်ရုံသာ ရှိတော့လေသည်။