အလုပ်မလုပ်ချင်ဘူး

"ညီမလေး မြန်မြန်ပြေး"

"မရဘူး သွားရင် အတူတူ သွားရမယ်"

"ဟားဟားဟား ဒီနေ့ မင်းတို့ ဘယ်သူမှ ပြန်မသွားရဘူး"

...

ဂန္ထဝင်ဆန်တဲ့ အပြန်အလှန် စကားပြောသံတွေကို နားထောင်ရင်း အနီးနားမှာ ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေ တူးနေတဲ့ ကျန်းပေရန် ခေါင်းမခါဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သူတို့ရဲ့ တည်ငြိမ်တဲ့အဖွဲ့နဲ့ ယှဉ်ရင် မိုးပြာရောင် ကောင်းကင် စုဝေးပွဲ မှာ ပါဝင်နေတဲ့ တခြား ဂိုဏ်းတွေက အဖွဲ့တွေက ကိစ္စတွေကို အရမ်း အလေးအနက် ထားလွန်းနေကြလေသည်။

တချို့က အုပ်စုဖွဲ့ကြတယ် တချို့က သူလျှိုတွေ ထည့်ထားကြတယ် ပြီးတော့ တချို့က တခြားသူတွေကို လိုက်ဖမ်းဖို့ ဧရိယာတွေကို ပိတ်ဆို့ထားကြလေသည်။

ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အငြိုးအတေးတွေ ယူလာကြပြီး ဒီအခွင့်အရေးကို သုံးကာ ရန်သူတွေကို ရှင်းပစ်ဖို့ ကြံစည်နေကြသူတွေလည်း အများကြီး ရှိလေသည်။

အတိုချုပ် ပြောရရင် ဒီလူတွေက ရတနာ ရှာဖို့ လာတဲ့ပုံ မပေါက်ဘဲ နန်းတွင်း ဇာတ်လမ်း တစ်ပုဒ် ကပြနေသလို ပိုတူနေလေသည်။

'နှစ်တိုင်း လူတွေ အများကြီး သေတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပါဘူး

သူတို့ ရည်ရွယ်ချက်တွေက မသန့်ရှင်းဘူး

ရတနာ ရှာဖို့ လာတာဆိုရင် ရတနာ ရှာကြလေ

ဘာလို့ လူတွေကို သတ်နေကြတာလဲ အချိန်ဖြုန်းတာပဲ'

တောအုပ် လျှို့ဝှက် ပင်စည် တစ်ပင်ကို ပြီးပြည့်စုံစွာ တူးထုတ်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်က သူ့ရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ထည့်လိုက်ကာ အချစ်နဲ့ အမုန်းတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာသွားလိုက်လေသည်။

တိုက်ခိုက် သတ်ဖြတ်ဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့ တခြား ဂိုဏ်းတွေ မျိုးနွယ်စုတွေက ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ကျန်းပေရန်ရဲ့ အဖွဲ့က ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်း ပေါ်မှာ ကုန်ပစ္စည်းတွေ လာသိုလှောင်နေသလို ပိုတူနေလေသည်။

ဂျီဇီရှီနဲ့ တခြားသူတွေကို အောင်မြင်တဲ့ စံနမူနာ အဖြစ် ထားပြီး ကျန်းပေရန်က လူတိုင်းကို အသားကျတဲ့ ကာလ တစ်ခု ဖြတ်သန်းစေခဲ့တာကြောင့် ရွှေရောင်ဆေးအိုးကျွန်း ကို လုယက်မယ့် အစီအစဉ်က ထူးထူးခြားခြား ချောမွေ့နေလေသည်။

ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ရှာဖွေသူ ၁၃ ယောက်က သူတို့ တာဝန် အသီးသီးကို ထမ်းဆောင်ကြလေသည်။

တူးလို့ရတဲ့ အရာဆိုရင် တိုက်ရိုက် ယူလာကြလေသည်။

မရရင် နေရာ မှတ်သားထားပြီး ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ကျန်းပေရန်ကို အစီရင်ခံကြလေသည်။

သုံးရက် အတွင်းမှာပဲ တောင်ထဲက အကြီးဆုံး ဂူကြီးက အဖိုးတန် ပစ္စည်းတွေနဲ့ ပြည့်လုနီးပါး ဖြစ်နေလေပြီ။

'ဒါပေမဲ့ ငါတို့ကို ပြောထားတဲ့ တိုင်းတစ်ပါး လူမျိုးစု ကရော...

သုံးရက် ရှိပြီ တစ်ယောက်မှ မတွေ့ရသေးဘူး

သူတို့ ဒီဘက် မလာတာလား'

သူတို့ရဲ့ အဓိက စခန်းဆီ ပြန်သွားရင်း ကျန်းပေရန်က သူ့ကို တစ်ကြိမ် စိတ်ရှုပ်ထွေးစေခဲ့ဖူးတဲ့ ဒီမေးခွန်းကို စဉ်းစားနေမိလေသည်။

ရှီကျာမု ပြောစကား အရ ဆိုရင် ကျင့်ကြံသူတွေက ကျွန်းပေါ် ရောက်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ တိုင်းတစ်ပါး လူမျိုးစုနဲ့ တွေ့ရလေ့ ရှိသည်။

မကြာသေးမီ နှစ်တွေမှာ နှစ်ဖက်စလုံးက မတိုက်ခိုက်ခင် သူတို့ရဲ့ ပြည်တွင်း ပဋိပက္ခတွေကို အရင် ဖြေရှင်းတာ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်ပိုင် စခန်းတွေ အရင် တည်ဆောက်တာမျိုး လုပ်ကြပေမယ့် သုံးရက် အတွင်း တိုင်းတစ်ပါးသား တစ်ယောက်မှ မတွေ့ရတာက တော်တော် ရှားပါးလေသည်။

'တောက်...

ငါ မကောင်းတဲ့ ခံစားချက် ရနေတယ်'

ဒီပြဿနာတွေကို စဉ်းစားရင်း ကျန်းပေရန် ဂူဆီ ပြန်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

"ပေရန်လေး ဒီနေ့ မင်း ငါ့ထက် နှေးတယ်"

ထမင်းကြော် စားနေတဲ့ ရှီဖုန်းလန်က ကျန်းပေရန် ပြန်ရောက်လာတာ မြင်တော့ ကြွားဖို့ ချက်ချင်း ပြေးလာလေသည်။

"အင်း မင်း နိုင်ပါတယ်"

ပြောပြီးတာနဲ့ ကျန်းပေရန် အထဲ ဝင်သွားလေသည်။

"ဟဲဟဲ"

ရှီဖုန်းလန်က ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောပြီး ကျန်းပေရန် နောက်ကနေ ပြေးလိုက်လာကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ပေရန်လေး ပေရန်လေး ဒီည ဘာစားကြမလဲ"

"ဒီည ကိစ္စ ဒီညမှ ပြောကြတာပေါ့"

အဲ့ဒီစကားနဲ့ ကျန်းပေရန်က ရတနာတွေ သိမ်းဆည်းဖို့ သီးသန့် ထားရှိတဲ့ ဂူပေါက်ဝဆီ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

"ဟဲဟဲဟဲ... ကျောက်စိမ်း ကျောက်စိမ်းတွေ အများကြီးပဲ"

ကျောက်စိမ်းတုံးတွေ ဝိုင်းရံထားတဲ့ အလယ်မှာ ထိုင်ပြီး ဘယ်ဘက် ညာဘက် ပွတ်သပ်နေတဲ့ လျိုဝေ့နင်ကို ကြည့်ပြီး ကျန်းပေရန် မေးလိုက်လေသည်။

"ဒီနေ့ ဘာ ကောင်းကောင်း ရှာတွေ့လဲ"

"ဒါလေး"

လျိုဝေ့နင်က အနက်ရောင် ကျောက်စိမ်းတုံး တစ်တုံးကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ မြှောက်ပြီး ကျန်းပေရန်ကို ပြလိုက်လေသည်။

"ရတနာ မီးလျှံ ကျောက်စိမ်း လား ဒါက တကယ် ပစ္စည်းကောင်းပဲ"

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက် အတွင်းမှာ ဒီ အဖိုးတန် ပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို ကြည့်ပြီး ကျန်းပေရန် နည်းနည်း ထုံကျဉ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ပထမဆုံး နေ့တုန်းက အံ့သြမှုတွေ ပျောက်ဆုံးသွားတာ ကြာပြီ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အနက်ရောင်သူတော်စင် အဆင့် ပညာရှင်တွေတောင် ဒီကျွန်းကို ဘာလို့ ဒီလောက် တန်ဖိုးထားလဲ ဆိုတာ သူ နားလည်သွားလေသည်။

မတတ်နိုင်ဘူးလေ...

သူက ပေးတာ များလွန်းတယ်ကိုး။

အပြင်မှာ ဘယ်လောက် ပေးပေး ရှာမရနိုင်တဲ့ အနက်ရောင်အဆင့် ကုန်ကြမ်းတွေကို ဒီမှာ အလွယ်တကူ ရှာတွေ့နိုင်လေသည်။

ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ လက်ရှိ ရိတ်သိမ်းမှု အပေါ် အခြေခံပြီး ပြောရရင် အရင် အနိုင်ရသူတွေက လုံးဝ ရယ်စရာ ဖြစ်နေလေသည်။

မနှစ်က မြေကမ္ဘာအဆင့် မှော်ရတနာကို မထည့်တွက်ဘဲ အဲ့ဒီ အရင်နှစ်က အနိုင်ရသူနဲ့ ယှဉ်မယ် ဆိုရင် သူတို့ သုံးရက် အတွင်း စုဆောင်းထားတဲ့ အဖိုးတန် ပစ္စည်းတွေက သူတို့ကို လုံးဝ ချေမှုန်းပစ်ဖို့ လုံလောက်တာထက် ပိုနေလေသည်။

ယှဉ်စရာတောင် မလိုပေ။

'ဒါဆို အဲ့ဒီ မိုက်မဲတဲ့ တပည့်တွေက ရတနာ ရှာဖို့တောင် ဝင်လာကြတာ မဟုတ်ဘူးပေါ့'

ဒါပေါ့ သူတို့ မတိုက်ခိုက်ဘဲ ရတနာ ရှာဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ရင်တောင် ဒီလောက် အများကြီး ရှာတွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင် ကျွမ်းကျင်မှု ရှိကြတယ်လေ။

တခြားသူတွေ မိုင်ပေါင်းများစွာ အကွာကနေ အာရုံခံနိုင်တဲ့ ရတနာတွေကို ကျန်းပေရန်က အပေါ်မှာ တည့်တည့် ရပ်နေရင်တောင် ဘာမှ အာရုံမခံစားနိုင်ပေ။

သူတို့ ကြားက ကွာဟချက်က ကြီးမားလွန်းလှသည်။

ဒါပေမဲ့ သူက အလုပ်ရှင်အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေတာ ဆိုတော့ ကျန်းပေရန် သိပ် စိတ်မပါပေ။

နေ့တိုင်း သူက အလုပ်ချိန် မှတ်သလိုမျိုး လမ်းလျှောက်ထွက်ပြီး အဖိုးတန် ပစ္စည်းတချို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှာပြီး ပြန်ယူလာလေ့ ရှိသည်။

"ဦးလေး ဦးလေး ကျွန်မ ဘာရှာတွေ့လဲ လာကြည့်ပါဦး"

ကျန်းပေရန်က သူ့လက်ထဲက ရတနာ မီးလျှံ ကျောက်စိမ်း ကို စစ်ဆေးနေတုန်း ရှီကျာမုရဲ့ အော်သံ ဂူပေါက်ဝကနေ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ကျောက်စိမ်းကို လျိုဝေ့နင်ဆီ ပြန်ပေးလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် အပြင်ထွက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဦးလေး ကြည့်"

ရှီကျာမုက ကျန်းပေရန် ရှေ့ကို အပြေးရောက်လာပြီး ရတနာ ဆက်သသလိုမျိုး ဓားတစ်လက် ထုတ်ပြလိုက်လေသည်။

'ဒါက...'

ကျန်းပေရန် လက်လှမ်းပြီး ဓားကို ယူလိုက်လေသည်။

'သိပ်သည်းလိုက်တဲ့ မီးစွမ်းအင်'

စိတ်ထဲကနေ လေးစားအားကျစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်က ဓားလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဓားအိမ်ထဲက ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

"ဝုန်း"

ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ ဝိညာဉ် တုန်လှုပ်စေတဲ့ ဟိန်းဟောက်သံ တစ်ခု တကယ် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဆူညံသံ ကြားလို့ ပြေးလာတဲ့ တင်းယွမ်ကျန့်က ချက်ချင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"အနက်ရောင်အဆင့် အလယ်အလတ်... မဟုတ်ဘူး ဒါက အနက်ရောင်အဆင့် အဆင့်မြင့် မှော်ရတနာ ပဲ သခင်မလေးရှီ ဒါကို မနေ့က ကျွန်တော် မှတ်သားပေးလိုက်တဲ့ ရေကန် အောက်ခြေမှာ တွေ့ခဲ့တာလား"

"ဟုတ်တယ်" ရှီကျာမု ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ဒါကို ရှင့် အမှတ်ပေးလိုက်မယ် ကျွန်မတို့ ဒီတစ်ခါ တကယ် ချမ်းသာသွားပြီ"

"ဟားဟားဟား"

ဒါကို ကြားတော့ တင်းယွမ်ကျန့် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"မနေ့က အဲ့ဒီ ရေကန် အောက်ခြေမှာ ရတနာကောင်း တစ်ခု ရှိရမယ်လို့ ကျွန်တော် အာရုံရခဲ့တာ ကျွန်တော် မှန်သွားတာပဲ ဒါပေမဲ့ အနက်ရောင်အဆင့် အဆင့်မြင့် မှော်ရတနာ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး သခင်မလေးရှီ ခင်ဗျား ကံကောင်းခြင်းက တကယ် ကောင်းတာပဲ"

"ကျွန်မ ကံကောင်းခြင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ ရှင်သာ နေရာ အတိအကျ မမှတ်ပေးရင် ကျွန်မ တကယ် ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး"

'သူတို့မှာ ရတနာကောင်း အမျိုးမျိုး တကယ် ရှိကြတာပဲ'

ဒါပေမဲ့ ဒီဓားကို လက်လွှဲပေးရမယ် ဆိုတဲ့ အတွေးက ကျန်းပေရန်ကို ဆက်လက် လေ့လာချင်စိတ် ပျောက်ဆုံးသွားစေပြီး ဓားကို ရှီကျာမုဆီ ပြန်ပစ်ပေးလိုက်လေသည်။

ကျန်းပေရန် ပစ်ပေးလိုက်တဲ့ ဓားကို ဖမ်းယူပြီး ရှီကျာမုက ရင်ခွင်ထဲ ပွေ့ဖက်ထားကာ ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဦးလေးက အကောင်းဆုံးပဲ ကျွန်မတို့ ဒီတစ်ခါ သေချာပေါက် နိုင်တော့မှာ ဟားဟားဟား"

ဘေးနားက လူနည်းစုကလည်း ခေါင်းတွေ ဆက်တိုက် ညိတ်ပြီး အစ်ကိုကြီးကျန်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ချီးကျူးလိုက်ကြလေသည်။

အချိန်ကြာလာလေ သာမန် ရုပ်ဖျက်ခြင်း ရဲ့ စွမ်းအားကို သူတို့ ပိုနားလည်လာလေ ဖြစ်သည်။

ဒီအဝတ်အစားတွေကို ဝတ်ထားသရွေ့ ဘေးက ဖြတ်သွားသွား မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့တွေ့ တစ်ဖက်လူက သူတို့ကို လုံးဝ ရှာတွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

ဒါက ရိုးရိုးလေး နတ်ဘုရားဆန်လွန်းသည်။

"ပေရန်လေး ငါ ဗိုက်ဆာပြီ"

ဒီအချိန်မှာ ရှီဖုန်းလန် ပြေးလာပြီး ကျန်းပေရန်ရဲ့ အဝတ်အစား စွန်းကို ဆွဲကာ အော်လိုက်လေသည်။

"ခုနကမှ ထမင်းကြော် စားထားတယ် မဟုတ်ဘူးလား"

"မလောက်ပါဘူး ပြီးတော့ အေးသွားပြီ"

"ဒါဆို မုန့်တချို့ အရင် စားထားလိုက် ငါ အပြင်ထွက်ရဦးမယ်"

"အခုမှ ပြန်ရောက်တာ မဟုတ်ဘူးလား ဘာလို့ အပြင်ထွက်ဦးမှာလဲ"

"ငါ လုပ်စရာ ရှိလို့"

ပြောပြီးတာနဲ့ ကျန်းပေရန် ဂူထဲကနေ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

မနက်ခင်းက အလုပ်ချိန် ဆိုရင် နေ့လည်ခင်းက ကျန်းပေရန်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အချိန် ဖြစ်လေသည်။

ပထမဆုံး နေ့ကတည်းက ဒီ ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်း မှာ ဘာထူးခြားတာ ရှိလဲ ဆိုတာ အတွင်းပိုင်းကနေ သေချာ စုံစမ်းဖို့ သူ စီစဉ်ထားခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

ဒီနေရာက ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်း ရဲ့ အတွင်းပိုင်း မဟုတ်ဘဲ ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်း က သူတို့ကို တယ်လီပို့ လုပ်လိုက်တဲ့ နေရာတစ်ခုလို့ သူ ခံစားရပေမယ့် သေချာပေါက် ဆက်နွယ်မှု တစ်ခုခု ရှိနေမှာပဲ။

ကျွန်းကာကွယ်ရေး မဟာအစီအရင် နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သဲလွန်စတွေ ရှာတွေ့ကောင်း ရှာတွေ့နိုင်လေသည်။

ဒါပေမဲ့ သုံးရက်တိတိ ရှာဖွေပြီးနောက် ကျန်းပေရန် ဘာသဲလွန်စမှ မတွေ့ရသေးတာက သူ့ကို ဘယ်လို ဆက်လုပ်ရမလဲ ဆိုတာ နည်းနည်း လမ်းပျောက်သလို ခံစားရစေလေသည်။

'မနေ့က မြောက်ဘက်ကို ရှာပြီးပြီ ဆိုတော့ ဒီနေ့ တောင်ဘက်ကို သွားကြည့်မယ်'

ဦးတည်ရာ တစ်ခု ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန် ခြေထောက်နဲ့ ကန်လိုက်ပြီး လေထဲ ပျံတက်သွားလေသည်။

အရင်က မြေပုံပေါ်မှာ မြင်ခဲ့ရသလိုပဲ ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်း ရဲ့ ဧရိယာက ကျယ်ပြောလှသည် ရှန့်တိုင်းပြည် ရဲ့ ပြည်နယ် သုံးခုလောက် ပေါင်းထားတာနဲ့ ညီမျှလေသည်။

ဒါက အပြင်ကနေ မြင်ရတဲ့ ရွှေရောင် ဆေးအိုးကျွန်းထက် အများကြီး အများကြီး ပိုကြီးမားလေသည်။

'ဒီနေ့ အသစ်အဆန်း တစ်ခုခု ရှာတွေ့ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်'

ဒီ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ ကျန်းပေရန် နေရာလွတ် တစ်ခု ရှာပြီး ဆင်းသက်လိုက်လေသည်။

...

"အဒေါ် ဒီနားက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေက ထူးထူးခြားခြား ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတယ် ခုနက ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲ ဖြစ်ခဲ့တာ သေချာတယ် ကျွန်မတို့ တတိယ စီနီယာအစ်ကို ကို အရင် လာစစ်ဆေးခိုင်းပြီးမှ ပြန်လာသင့်တယ် တော်ကြာ..."

"ဖူ ဖူ ဖူ နင်က ကံဆိုးစေတဲ့ ကောင်မလေး"

သူမရဲ့ တူမလေးကို ဆူပြီးနောက် လင်ရှီယွင် ရှေ့ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ရှေ့မလှမ်းမကမ်းမှာပဲ ငါ နင့်ကို ပြောမယ် အဲ့ဒီမှာ ရတနာကောင်း တစ်ခု သေချာပေါက် ရှိတယ် ဆိုတာ ငါ ခံစားမိတယ် ငါတို့ နောက်ကျရင် တခြားလူ ယူသွားလိမ့်မယ်"

"ခံ ခံစားချက် ဟုတ်လား" လင်ရွှမ်ဝင်း ရဲ့ ပါးစပ် တွန့်သွားလေသည်။

သူမ တူမလေးရဲ့ မယုံကြည်တဲ့ အကြည့်ကို မြင်တော့ လင်ရှီယွင် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ငါ့ ခံစားချက်တွေက အမြဲတမ်း မှန်ကန်ပါတယ်"

"အဒေါ်... ကျွန်မ အလေးအနက် ပြောနေတာ အမြန် ပြန်ကြရအောင်"

"တကယ်ပါပဲ နင် ပြန်ချင်ရင် အရင် ပြန်နှင့်လိုက် နင့် အဒေါ်က ပစ္စည်းကောင်းတွေ အကုန်သိမ်းပြီး နင့်ကို မခေါ်ဘူးလို့ မပြောနဲ့နော်"

"ဟူး"

သူမရဲ့ အဒေါ် ရှေ့ကို မရပ်မနား ပြေးသွားတာ ကြည့်ပြီး သူမ အဖေရဲ့ မင်း အဒေါ်ကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်နော် ဆိုတဲ့ စကားကို ပြန်သတိရရင်း လင်ရွှမ်ဝင်း စိတ်ထဲကနေ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

'ဖေဖေ သမီးကို ဒုက္ခပေးနေတာပဲ'

"ငါ့ကို စောင့်ပါဦး"

သူမ တူမလေး အမီလိုက်လာတာ မြင်တော့ လင်ရှီယွင် အောင်နိုင်သူ အပြုံး ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ငါ ပြောသားပဲ မင်း အဒေါ် နောက်လိုက်ရင် မမှားပါဘူးလို့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဟုတ်ကဲ့ပါ အဒေါ် ပြောတာ မှန်ပါတယ်"

ဒီအဆင့် ရောက်မှတော့ လင်ရွှမ်ဝင်း သူမ အဒေါ်နဲ့ ဆက်ပြီး ငြင်းခုံချင်စိတ် မရှိတော့ပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အန္တရာယ် တစ်ခုခု ကြုံရင် သူမ အဒေါ်ကို ဆွဲပြီး ပြေးလိုက်ရုံပါပဲ။

မြေလွတ် တစ်နေရာဆီ ပြေးသွားပြီး လင်ရှီယွင် ဘယ်ညာ ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"အောက်မှာ"

လင်ရွှမ်ဝင်း က သူမရဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံကို အသက်သွင်းပြီး အောက်ဘက်ကို ရှာဖွေလိုက်ပေမယ့် ဘာမှ မတွေ့ရပေ။

"အဒေါ်... ဒီမှာ ဘာမှ မရှိပါဘူး"

"အဲ့ဒါက နင့် ကျွမ်းကျင်မှု မကောင်းလို့ပဲ သေချာ ကြည့်ထား"

ပြောပြီးတာနဲ့ လင်ရှီယွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ် လက်ဖိလိုက်လေသည်။

အဲ့ဒီနောက် သူမရဲ့ ညာလက်က သစ်ကိုင်းတွေ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မြေကြီးထဲ တိုးဝင်သွားတာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ခဏကြာတော့ လင်ရှီယွင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ လင်းလက်လာပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"တွေ့ပြီ"

လင်ရွှမ်ဝင်း က ဘာတွေ့တာလဲ မေးဖို့ ပြင်လိုက်တုန်း သူမ အဒေါ်က မြေအောက်ကနေ သလင်းကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံး ဆွဲထုတ်လိုက်တာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ဟားဟားဟား ရတနာကောင်း ရှိမှန်း ငါ သိသားပဲ စီးပွားရေး ကောင်းနေပြီ စီးပွားရေး ကောင်းနေပြီ"

လင်ရှီယွင်က သူမ ရှေ့က တောက်ပသော ကောင်းကင် သလင်းကျောက် တုံးကို ကြည့်ပြီး အလွန် ပျော်ရွှင်နေလေသည်။

သူမ ဒီကျွန်းပေါ် ရောက်လာတာ သုံးရက် ရှိပြီ ဒါက သူမရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမြတ်ပဲ။

သူမ နောက်ဆုံးတော့ ခေါင်းမော့နိုင်ပြီ။

"အဒေါ် အဒေါ်က အံ့သြစရာ ကောင်းတာပဲ"

သူမ အဒေါ်က ခံစားရုံနဲ့ ရတနာ ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မယ်လို့ လင်ရွှမ်ဝင်း မထင်ထားခဲ့မိပေ။

ခဏတာ သူမ လေးစားအားကျမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

"ဒါပေါ့ မဟုတ်ရင် ငါက ဘယ်လိုလုပ် နင့် အဒေါ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ သွားကြစို့"

တောက်ပသော ကောင်းကင် သလင်းကျောက် ကို လင်မိသားစုရဲ့ အထူး တိုကင်ပြားထဲ ထည့်ပြီး လင်ရှီယွင် ထွက်ခွာဖို့ ပြင်လိုက်တုန်း မမြင်ရတဲ့ အတားအဆီး တစ်ခုက သူမ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားတာ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

'ခြုံခိုတိုက်ခိုက်မှု'

အခြေအနေ မကောင်းမှန်း သိလိုက်တာနဲ့ လင်ရှီယွင် ချက်ချင်း အော်လိုက်လေသည်။

"ရွှမ်ဝင်း ကောင်းကင်စက်ဝိုင်း မြေကမ္ဘာစတုရန်း ကို သုံးပြီး ထွက်သွားတော့ တစ်ယောက်ယောက် ငါတို့နောက် လိုက်နေတယ်"

"ကောင်းပြီ"

ဘာမှ မတွေဝေဘဲ လင်ရွှမ်ဝင်းက မန္တန်တွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ ရွှေရောင် လက်ကောက် တစ်ခုကို သူမ လက်ကောက်ဝတ်ကနေ ချက်ချင်း ချွတ်လိုက်ပြီး ရွတ်ဖတ်လိုက်လေသည်။

"စကြာဝဠာ မန္တန် အကန့်အသတ်မဲ့... အာ"

လင်ရွှမ်ဝင်း မန္တန် တစ်ဝက်လောက်ပဲ ရွတ်ရသေးတယ် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်တဲ့ ခေါင်းကိုက်ဝေဒနာ တစ်ခု သူမကို တိုက်ခိုက်လာလေသည်။

လက်ကောက်ပေါ်က တောက်ပနေတဲ့ မန္တန်တွေလည်း မှိန်ဖျော့သွားလေသည်။

"မိန်းကလေးတို့ ပြေးဖို့ စိတ်ကူးမယဉ်နဲ့တော့ ပစ္စည်းတွေ ထုတ်ပေးလိုက်"

အသံနဲ့ အတူ အရပ်ရှည်ရှည် မျက်နှာဖုံးစွပ် လူတစ်ယောက် ပေါ်လာပြီး သူတို့ နှစ်ယောက်ကို မမြင်သလိုမျိုး လင်ရှီယွင် ရှေ့မှာ မတ်မတ် ရပ်လိုက်လေသည်။

မကြာခင်မှာ နောက်ထပ် လူခြောက်ယောက် သူတို့ကို ဝိုင်းရံလိုက်လေသည်။

သူတို့လည်း မျက်နှာဖုံးတွေ တပ်ထားကြပေမယ့် မျက်နှာဖုံး ပုံစံတွေက လုံးဝ မတူညီကြပေ။

သူမ ဝိုင်းရံခံလိုက်ရပြီ ဆိုတာ သိလိုက်တော့ လင်ရှီယွင် စိတ်ထဲကနေ 'ကံဆိုးလိုက်တာ' လို့ ညည်းညူလိုက်မိလေသည်။

ဒီတစ်ခါ သူမရဲ့ တူမလေးကို ခေါ်လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းက သူမက စကြာဝဠာ ကျွမ်းကျင်မှုမှာ ကျွမ်းကျင်လို့ပဲ သူတို့ကို ချက်ချင်း တယ်လီပို့ လုပ်ပေးနိုင်လေသည်။

သူမရဲ့ အသက်ကယ် စွမ်းရည်တွေက ထိပ်တန်း အဆင့် ဖြစ်လေသည်။

ဒါပေမဲ့ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ သူမ ကျရှုံးလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိပေ။

"ရွှမ်ဝင်း ဘာဖြစ်သွားတာလဲ" လင်ရှီယွင် မေးလိုက်လေသည်။

"တစ်... တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်မကို သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံနဲ့ တိုက်ခိုက်လိုက်တယ် ကျွန်မ လုံးဝ မခုခံနိုင်ဘူး"

လင်ရွှမ်ဝင်းက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူရင်း ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ဟူး..."

ပြိုင်ဘက်ဆီမှာ ဝိညာဉ်အာရုံ ပညာရှင် တစ်ယောက် ရှိနေမှန်း သိလိုက်တော့ လင်ရှီယွင် ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့လေသည်။

သူမက တောက်ပသော ကောင်းကင် သလင်းကျောက် ကို သူမရဲ့ တိုကင်ပြားထဲက ထုတ်ပြီး မြေကြီးပေါ် ချလိုက်လေသည်။

သူမက အသက်ထက် ရတနာကို ရွေးချယ်မယ့် သူမျိုး ဘယ်တော့မှ မဟုတ်ခဲ့ပေ။

သူမတို့ကို ဝိုင်းထားတဲ့ လူခုနစ်ယောက်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်တွေက အရမ်း နက်ရှိုင်းမှန်း သူမ ခံစားမိလေသည်။

တိုက်ခိုက်ရင် သူတို့ နှစ်ယောက် သေချာပေါက် အရေးနိမ့်မှာ သေချာလေသည်။

"အရမ်း ကောင်းတယ် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်တဲ့ အတွက် ကျေးဇူးပါပဲ"

မျက်နှာဖုံးစွပ် လူက ပြုံးပြီး တောက်ပသော ကောင်းကင် သလင်းကျောက် ကို ယူဖို့ ရှေ့တိုးလာလေသည်။

မျက်နှာဖုံးစွပ် လူက တောက်ပသော ကောင်းကင် သလင်းကျောက် ကို ယူပြီးတာတောင် ဖယ်ပေးမယ့် အရိပ်အယောင် မပြသေးတာ မြင်တော့ လင်ရှီယွင် မျက်မှောင်မကြုတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ကျွန်မတို့ ပစ္စည်း ပေးပြီးပြီလေ ဘာလိုချင်သေးတာလဲ"

မျက်နှာဖုံးစွပ် လူက တခစ်ခစ် ရယ်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ငါတို့က ဒီ တောက်ပသော ကောင်းကင် သလင်းကျောက် တစ်တုံးတည်း အကြောင်း ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး ခင်ဗျားတို့ကို လုယက်နေမှတော့ သဘာဝကျကျ မင်းတို့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ရှိသမျှ အကုန် လိုချင်တာပေါ့"

"အစ်ကို ဒါက စည်းကမ်းနဲ့ နည်းနည်း မညီဘူး မဟုတ်လား"

ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်း ပေါ်မှာ တခြားသူတွေရဲ့ ရတနာတွေကို လုယူတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေ အမြဲတမ်း အများကြီး ရှိခဲ့ဖူးလေသည်။

ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်လူက သူတို့ရဲ့ ရထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို လွှဲပေးလိုက်ရင် လွှတ်ပေးရမယ် ဆိုတဲ့ မရေးသားထားတဲ့ စည်းကမ်း တစ်ခု ရှိလေသည်။

သေဆုံးမှု မဖြစ်အောင် ကြိုးစားကြလေသည်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ ရှေ့က မျက်နှာဖုံးစွပ် လူကတော့ သူတို့ကို လွှတ်ပေးဖို့ စိတ်ကူး လုံးဝ မရှိပုံ ရလေသည်။

"ငါတို့ဆီမှာ အဲ့လို စည်းကမ်း မရှိပါဘူး ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုတွေ ရှောင်ရှားနိုင်အောင် လိမ္မာစွာ နားထောင်ဖို့ အကြံပေးချင်ပါတယ်"

သူမ အလွန် နစ်နာတယ်လို့ ခံစားရပေမယ့် အခြေအနေက သူမ ထိန်းချုပ်မှု အောက်မှာ မရှိပေ။

လင်ရှီယွင် မှာ သူမ ဝတ်ဆင်ထားသမျှ အကုန် ပေးအပ်လိုက်ရုံကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူမ ဘေးနားက လင်ရွှမ်ဝင်း လည်း သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ ယုတ်မာမှန်း သိတာကြောင့် သူမ ပိုင်ဆိုင်သမျှ အကုန် ပေးအပ်လိုက်လေသည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် သယ်ဆောင်လာတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် မျက်နှာဖုံးစွပ် လူက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက်က တကယ်ပဲ အကျိုးအကြောင်း သင့်မြတ်တဲ့ လူတွေပါပဲ ပြီးတော့ ငါက အကျိုးအကြောင်း သင့်မြတ်တဲ့ လူတွေနဲ့ ဆက်ဆံရတာ ကြိုက်တယ် ဒါကို တိုက်ပွဲကနေ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ မိတ်ဆွေဖြစ်မှုလို့ သတ်မှတ်လို့ ရတာပေါ့ ငါတို့နဲ့ လိုက်ပြီး တစ်ခွက်လောက် သောက်ကြမလား"

"ရှင် ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ"

ဒီအဖွဲ့က မလျှော့ဘူး ဆိုတာ မြင်တော့ ဒီကိစ္စကို ငြိမ်းချမ်းစွာ ဖြေရှင်းလို့ မရနိုင်မှန်း လင်ရှီယွင် သိလိုက်လေသည်။

အော်ဟစ်နေရင်း သူမ လင်ရွှမ်ဝင်း ဆီ အသံလွှင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ခဏနေရင် ငါ သူတို့ကို တားထားမယ် နင် ကောင်းကင်စက်ဝိုင်း မြေကမ္ဘာစတုရန်း ကို သုံးပြီး ထွက်ပြေးဖို့ နည်းလမ်း ရှာ"

"ဒါဆို အဒေါ်ကရော"

"သူတို့ ငါ့ကို သတ်ရဲမှာ မဟုတ်လောက်ပါဘူး နင် လွတ်သွားရင် ငါ့ကို လာကယ်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာ"

"ဒါပေမဲ့..."

"ဒါပေမဲ့ မနေနဲ့ ငါ ပြောသလို လုပ်"

အဒေါ်နဲ့ တူမ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောနေတုန်း မျက်နှာဖုံးစွပ် လူက ပြုံးပြီး ထပ်ပြောလိုက်လေသည်။

"မလန့်ပါနဲ့ မိန်းကလေးတို့ ငါတို့က မိတ်ဆွေဖွဲ့ဖို့ ကြိုးစားနေတာပါ မျက်နှာသာလေး ပေးကြပါဦး"

ဒီတစ်ခါ လင်ရှီယွင် ပြန်မဖြေပေ။

သူမ လေထဲ ခုန်တက်လိုက်ပြီး မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ပန်းပွင့်ဖတ်တွေကို စုစည်းကာ ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းလိုက်လေသည်။

"တောက် မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက... ငါ့ကို အရမ်း စိတ်ပျက်စေတယ်"

မျက်နှာဖုံးစွပ် လူက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အော်လိုက်လေသည်။

"တိုက်ခိုက်ကြ"

ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ ကျန်တဲ့ ခြောက်ယောက်ရဲ့ အတွင်းအားတွေ ပြိုင်တူ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လင်ရှီယွင် ဆီ ပြေးဝင်သွားကြလေသည်။

ကောင်းကင် ပြည့်နေတဲ့ ပန်းပွင့်တွေက လင်ရှီယွင် မလွှတ်လိုက်ရသေးခင်မှာပဲ မီးလုံး တစ်ခုကြောင့် ပြာကျသွားခဲ့ရလေသည်။

"ပြေးတော့"

မြေပြင်ပေါ်မှာ ကြောင်နေတုန်း ဖြစ်တဲ့ လင်ရွှမ်ဝင်း ဆီ လင်ရှီယွင် အသံလွှင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ဒီအချိန်မှာ ဆိတ်မျက်နှာဖုံး ဝတ်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်က လင်ရွှမ်ဝင်း ဆီ လျှောက်လာပြီး လင်ရှီယွင် ကို မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်း အချိန်ဆွဲဖို့ ကြိုးစားနေတာ ငါ မသိဘူးလို့ ထင်နေတာလား စိတ်မပူပါနဲ့ မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး လွတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး လိမ္မာစွာ အရှုံးပေးလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ် မဟုတ်ရင် မင်းတူမလေးရဲ့ အသက်ကို ငါအာမမခံနိုင်ဘူး"

'သူတို့ ငါ့ကို လိုချင်နေတာ'

လင်ရှီယွင် ဒီသတင်းအချက်အလက်ကို ချက်ချင်း နားလည်လိုက်လေသည်။

'ဒါပေမဲ့ ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ'

ခဏတာ လင်ရှီယွင် မျက်နှာပေါ်မှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် အမူအရာ ပေါ်လာခဲ့လေသည်။