ဘယ်ဆရာသခင်လဲ

လင်ရှီယွင်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်က မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတဲ့ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး မျက်နှာဖုံးစွပ် လူရဲ့ မျက်နှာဖုံး အောက်က နှုတ်ခမ်းတွေ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားပြီး သူမကို ဖမ်းဆုပ်ဖို့ လက်လှမ်းလိုက်လေသည်။

ဒါပေမဲ့ ရလဒ်က သေချာနေပြီလို့ ထင်ရတဲ့ အချိန်မှာ လင်ရှီယွင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ရုတ်တရက် ပွင့်လာလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်က ပြာကျသွားတဲ့ ပန်းပွင့်တွေက သေခြင်းကနေ ပြန်လည် နိုးထလာပြီး အသက်သစ်တွေနဲ့ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ ထက်မြက်တဲ့ ဓားသွားတွေ အဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး မျက်နှာဖုံးစွပ် လူ ၇ ယောက်ဆီ ပျံသန်းသွားကြလေသည်။

လင်ရှီယွင်ရဲ့ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုက ဒီလောက် ရုတ်တရက် ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ မျက်နှာဖုံးစွပ် လူ ၇ ယောက်က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။

သူတို့က ကာကွယ်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် ဆုတ်ခွာဖို့ အသည်းအသန် ကြိုးစားကြလေသည်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ တစ်လှမ်း နောက်ကျသွားခဲ့လေသည်။

သူတို့ထဲက အတော်များများ "ပန်းပွင့်" တွေရဲ့ လှီးဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။

နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်မှာ သူတို့ရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ နေရာတွေကို ကာကွယ်နိုင်ခဲ့လို့သာ အသက်ဘေးက လွတ်မြောက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ပန်းပွင့်တွေက သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေကို စုတ်ဖြဲပစ်လိုက်ရုံသာမက သူတို့ထဲက ၃ ယောက်ရဲ့ မျက်နှာဖုံးတွေကိုလည်း စုတ်ဖြဲပစ်လိုက်လေသည်။

"ရှင်"

လင်ရှီယွင်က ခေါင်းဆောင် ဖြစ်တဲ့ မျက်နှာဖုံးစွပ် လူကို ကြည့်ပြီး အော်လိုက်လေသည်။

ခေါင်းဆောင်က သူ့မျက်နှာဖုံးရဲ့ ပြုတ်ကျသွားတဲ့ တစ်ဝက်ကို ဖမ်းလိုက်ပြီး နွားခေါင်း မျက်နှာဖုံး တပ်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"သူမကို အရင် ထိန်းချုပ်ထားဖို့ ငါ မပြောခဲ့ဘူးလား"

နွားခေါင်း မျက်နှာဖုံး တပ်ထားတဲ့ လူက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ငါအဆုံးစွန် ၁၀ ပါး နည်းစနစ် နဲ့ သူမရဲ့ သွေးကြောတွေနဲ့ ဝိညာဉ်ကန်ကို ပိတ်ဆို့ထားပြီးသား သူမ ဘယ်လို ချိုးဖျက်လိုက်လဲ ငါ မသိဘူး"

ဒါကို ကြားတော့ ခေါင်းဆောင်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လင်ရှီယွင်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"မင်းက အပျော်ခရီး ထွက်ရတာလောက်ပဲ သိတဲ့ သခင်မလေး မဟုတ်တော့ဘူးနဲ့ တူတယ်"

ဒါပေမဲ့ လင်ရှီယွင်က သူနဲ့ အတိတ်အကြောင်း ပြောနေဖို့ စိတ်ကူး မရှိတာ သိသာလေသည်။

သူမက ပန်းပွင့်တွေကို ထိန်းချုပ်ပြီး သူတို့ ၇ ယောက်ကို ထပ်မံ တိုက်ခိုက်လိုက်လေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ ၇ ယောက်သား အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြပြီ။

သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က မီးလျှံတွေကို ထပ်မံ ဆင့်ခေါ်ပြီး ပန်းပွင့်တွေကို လောင်ကျွမ်းပစ်လိုက်တယ်၊ နောက်တစ်ယောက်က လက်ဝါးလေအားကို သုံးပြီး ပြာတွေ အကုန် လွင့်သွားအောင် လုပ်လိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ တစ်ယောက်က လင်ရွှမ်ဝင်း ကို ဖိနှိပ်ဖို့ တာဝန်ယူထားတုန်းပဲ။

ကျန်တဲ့ ၄ ယောက်က လင်ရှီယွင်ကို မတူညီတဲ့ အရပ်မျက်နှာ ၄ ခုကနေ ပူးပေါင်း တိုက်ခိုက်လိုက်ကြလေသည်။

သူမရဲ့ ခြုံခိုတိုက်ခိုက်မှုက သိပ် အရာမထင်တာ မြင်တော့ လင်ရှီယွင်ရဲ့ လက်တွေက ဆူးပါတဲ့ နွယ်ပင် နှစ်ချောင်း အဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ပြေးဝင်လာတဲ့ လူ ၄ ယောက်ဆီ ရိုက်နှက်လိုက်လေသည်။

၄ ယောက်ထဲမှာ အဆိပ်ထွင်း ရော့ငှက် မျက်နှာဖုံး တပ်ထားတဲ့ လူက သူ့ရဲ့ ဓားမြွှာကို ဆွဲထုတ်ပြီး ဆူးနွယ်ပင်တွေကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်လေသည်။

သူ ရှေ့တိုးဖို့ ပြင်လိုက်တုန်း သူ ဖြတ်လိုက်တဲ့ နွယ်ပင် အပိုင်းအစက ထောင်ပေါင်းများစွာသော ဆူးနွယ်ပင်တွေ အဖြစ် ချက်ချင်း ကွဲထွက်သွားပြီး သူ့ကို ရစ်ပတ်လိုက်တာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူ့ကို ရစ်ပတ်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ နွယ်ပင်ပေါ်က ဆူးတွေက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး သူ့သွေးတွေကို စတင် စုပ်ယူလေသည်။

"ဟား"

ရော့ငှက် မျက်နှာဖုံး တပ်ထားတဲ့ လူက ပေါက်ကွဲသံကြီး ပြုလုပ်ပြီး သူ့ရဲ့ အတွင်းအားကို သုံးကာ ဆူးနွယ်ပင်တွေကနေ ရုန်းထွက်ဖို့ ကြိုးစားလေသည်။

ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ပေါက်ကွဲမှုက နွယ်ပင် အများအပြားကို ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့ပေမယ့် နွယ်ပင်တွေက သူ ဖျက်ဆီးနိုင်တာထက် ပိုမြန်မြန် ပြန်လည် ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

မကြာခင်မှာပဲ ပိုများတဲ့ နွယ်ပင်တွေ ကွဲထွက်လာပြီး သူ့ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ရစ်ပတ်ထားလိုက်လေသည်။

"ကယ်ကြပါဦး"

ဒါကို မြင်တော့ ရော့ငှက် မျက်နှာဖုံး တပ်ထားတဲ့ လူ တကယ် ထိတ်လန့်သွားလေသည်။

ဒီဆူးနွယ်ပင်တွေကို မဖြေရှင်းနိုင်ရင် သူ မကြာခင် ခြောက်သွေ့သွားအောင် အစုပ်ခံရတော့မည်။

ဒါကို မြင်တော့ ခေါင်းဆောင်က ရော့ငှက် မျက်နှာဖုံး တပ်ထားတဲ့ လူ ဘေးနား ချက်ချင်း ပျံသန်းသွားပြီး လက်လှမ်းကာ သူ့ကို ရစ်ပတ်ထားတဲ့ ဆူးနွယ်ပင်တွေကို ဆွဲဖယ်လိုက်သည် ပြီးတော့ သူတို့ ထပ်ပြီး ကွဲထွက်တော့မယ့် အချိန်မှာပဲ သူက အနက်ရောင် မီးလုံး တစ်လုံးနဲ့ ဖိနှိပ်လိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ အစ်ကိုကြီး"

ရော့ငှက် မျက်နှာဖုံး တပ်ထားတဲ့ လူက တုန်လှုပ်နေတုန်းပဲ ပြောလိုက်လေသည်။

ဆူးနွယ်ပင် အပိုင်းအစ တစ်ခုကို လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားရင်း ခေါင်းဆောင်က အံ့သြတဲ့ အမူအရာ ရုတ်တရက် ပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါက သစ်သား ဝိညာဉ် စွမ်းအင် ပဲ အဆုံးစွန် ၁၀ ပါး နည်းစနစ် ရဲ့ ချုပ်နှောင်မှုကို သူမ ဘာလို့ ချိုးဖျက်နိုင်လဲ ဆိုတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ဘူး ဒါပေမဲ့ မင်းက သစ်သား ဝိညာဉ် စွမ်းအင် ဖွဲ့စည်းပုံကို ဘယ်တုန်းက ရလိုက်တာလဲ"

"ရှင်နဲ့ မဆိုင်ဘူး"

ပြောပြီးတာနဲ့ လင်ရှီယွင်က ကောင်းကင် ပြည့်နေတဲ့ ပန်းပွင့်တွေကို နောက်တစ်ကြိမ် စုစည်းလိုက်လေသည်။

"အစီအစဉ် ပြောင်းလိုက်ပြီ သူမ ဒဏ်ရာရလည်း ကိစ္စမရှိဘူး အသက်ရှင်ရက် ထားနိုင်ရင် ရပြီ သူမကို မြန်မြန် ဖမ်းလိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့"

တခြား လူတွေက ပြောလိုက်ပြီး သူတို့ရဲ့ အတွင်းအား အပြည့်အဝကို ထုတ်လွှတ်ကာ လင်ရှီယွင် ဆီ နောက်တစ်ကြိမ် ပြေးဝင်သွားကြလေသည်။

လူ ၆ ယောက်ရဲ့ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မှု အောက်မှာ လင်ရှီယွင်ရဲ့ သစ်သား ဝိညာဉ် စွမ်းအင်က သူတို့ကို ဒုက္ခ အများကြီး ပေးနိုင်ခဲ့ပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာ သူမက လူအင်အား မမျှတာကြောင့် မကြာခင်မှာပဲ အားနည်းတဲ့ အနေအထား ရောက်သွားလေသည်။

သစ်သား ဝိညာဉ် စွမ်းအင်က သူမ ခန္ဓာကိုယ်ကို အဆက်မပြတ် ပြုပြင်ပေးနေတာသာ မဟုတ်ရင် သူမ ဒီလောက် ကြာကြာ တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

"ခေါင်းမာလိုက်တာ ဒါဆို ငါ ရက်စက်တယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့"

ခေါင်းဆောင်က ပြောပြီးတာနဲ့ အနက်ရောင် မီးလုံး တစ်လုံးကို လင်ရှီယွင် ဆီ ပစ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

ပရမ်းပတာ တိုက်ပွဲ ကြားမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ လင်ရှီယွင်က အချိန်မီ မရှောင်တိမ်းနိုင်ဘဲ တည့်တည့် ထိမှန်သွားလေသည်။

အနက်ရောင် မီးလျှံက ငြိမ်းသတ်ရ ခက်ခဲတဲ့ ကပ်ရောဂါဆိုး တစ်ခုလိုပဲ လင်ရှီယွင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အနှံ့ အမြန် ပြန့်နှံ့သွားလေသည်။

"အာ"

လင်ရှီယွင် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

အနက်ရောင် မီးလျှံရဲ့ လွှမ်းမိုးမှု အောက်မှာ သူမရဲ့ သစ်သား ဝိညာဉ် စွမ်းအင်ရဲ့ ပြန်လည်ကောင်းမွန်နိုင်စွမ်းက အများကြီး လျော့ကျသွားပြီး သူမက တခြား လူ ၅ ယောက်ရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ နေရာ အများအပြားကို ချက်ချင်း ထိမှန်ခံလိုက်ရလေသည်။

"ဒေါ်လေး"

မြေပြင်ပေါ်က လင်ရွှမ်ဝင်း နောင်တတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

သူမ အဖေက သူမရဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံကို ပိုပြီး လေ့ကျင့်ဖို့ အမြဲ တိုက်တွန်းခဲ့ပေမယ့် သူမက အဲ့ဒါကို လမ်းရိုး မဟုတ်ဘူးလို့ အမြဲ ခံစားခဲ့ရသည်။

ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် အနေနဲ့ အနိုင်အရှုံး ဆုံးဖြတ်ဖို့ အတွင်းအားနဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ တိုက်ခိုက်သင့်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီ ရိုးအတဲ့ တွေးခေါ်ပုံက ဒီနေ့မှာ ကြီးမားတဲ့ ပေးဆပ်မှု ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

စွမ်းအားကြီးတဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံ ပိုင်ရှင်တွေ ရှေ့မှာ သူမက ကလေးလေး တစ်ယောက်လို အားနည်းနေပြီး လုံးဝ မခုခံနိုင်ဘဲ သူမ အဒေါ် ဝိုင်းတိုက်ခံနေရတာကို လက်ပိုက် ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့လေသည်။

"ဘုန်း"

အနက်ရောင် မီးလျှံရဲ့ လွှမ်းမိုးမှု အောက်မှာ လင်ရှီယွင် နောက်ဆုံးတော့ ဆက်မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ လက်ဝါးရိုက်ချက် တစ်ချက်ကြောင့် မြေပြင်ပေါ် ပြန်ပြုတ်ကျသွားလေသည်။

ခေါင်းဆောင်ကလည်း ဒီအချိန်မှာ ကောင်းကင်ပေါ်ကနေ ဆင်းသက်လာလေသည်။

မြေချိုင့်ခွက်ထဲက လင်ရှီယွင်ကို ကြည့်ပြီး သူ ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာလို့ ဒုက္ခခံနေမှာလဲ လိမ္မာစွာ အရှုံးပေးလိုက်ရင် အများကြီး ပိုကောင်းမှာကို မင်း ဒီလို ဒုက္ခခံစားရမှာ မဟုတ်ဘူး မင်းရဲ့ လှပတဲ့ မျက်နှာလေး မီးလောင်သွားရင် ငါလည်း တော်တော် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိမှာ"

"ထွီ ရှောင်ယီရန် ရှင် သေရင် ကောင်းကောင်း သေရမှာ မဟုတ်ဘူး"

တံတွေး ထွေးခံလိုက်ရတဲ့ ရှောင်ယီရန်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ သေရင် ကောင်းကောင်း သေရမလား မသေရဘူးလား မသိဘူး ဒါပေမဲ့ မင်း ကံကြမ္မာကတော့ သေချာပေါက် လွယ်ကူမှာ မဟုတ်ဘူး"

ပြောပြီးတာနဲ့ ရှောင်ယီရန်က လင်ရှီယွင် ဆီ လက်ဝါးရိုက်ချက် တစ်ချက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်လွှတ်လိုက်လေသည်။

အလွန် အားနည်းနေပြီ ဖြစ်တဲ့ လင်ရှီယွင်က သတိမလစ်အောင် အတင်း အားတင်းထားခဲ့ရတာ ဖြစ်သည်။

လျှို့ဝှက် အတွင်းအား ပါဝင်တဲ့ ဒီလက်ဝါးလေအား ထိမှန်လိုက်တော့ သူမ ချက်ချင်း သတိလစ်သွားပြီး မေ့မြောသွားလေသည်။

"သူမကို ခေါ်သွားလိုက်"

ရှောင်ယီရန် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပေမယ့် အကြာကြီး စောင့်ပြီးတာတောင် ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရရှိပေ။

"ငါ ပြောနေတယ်လေ မင်းတို့ အားလုံး နားကန်း..."

ရှောင်ယီရန် ခေါင်းလှည့်ပြီး ဆူပူဖို့ ပြင်လိုက်တုန်း သူ လေထဲ မြောက်တက်သွားပြီး မရပ်မနား လည်ပတ်နေသလို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

'ဘာဖြစ်နေတာလဲ'

အံ့သြမှင်သက်နေတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှောင်ယီရန် သူ့ကိုယ်သူ လည်ပတ်နေတာ ရပ်သွားသလို နောက်ဆုံးတော့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဒါပေမဲ့ အောက်ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ သူ ခေါ်လာတဲ့ ဂျူနီယာ ညီအစ်ကိုတွေ အားလုံး သွေးအိုင်ထဲမှာ လဲနေကြတာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ခေါင်းပြတ်နေတဲ့ အလောင်းကောင် တစ်လောင်းက ယိမ်းထိုးပြီး ရပ်နေတာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

'အဲ့ဒါက... ငါ့ ခန္ဓာကိုယ်လား'

ပြီးတော့ အဲ့ဒါက သူ့ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံး အတွေး ဖြစ်လေသည်။

...

လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သောက်စာ အချိန်လောက် ကြာပြီးနောက် လင်ရှီယွင် လန့်နိုးလာလေသည်။

သူမ မြေပြင်ကနေ ခုန်ထလိုက်ပြီး နောက်ဆုံး လက်ကျန် အင်အားနဲ့ တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်လိုက်ပေမယ့် ရှောင်ယီရန်နဲ့ သူ့လူစု ပျောက်သွားတာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သတိမေ့နေတဲ့ သူမရဲ့ တူမလေးပဲ သူမ ဘေးနားမှာ လဲလျောင်းနေလေသည်။

'ဘာ... ဘာဖြစ်သွားတာလဲ'

လင်ရှီယွင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ တောက်ပသော ကောင်းကင် သလင်းကျောက် တူးဖော်ခဲ့တဲ့ နေရာမှာပဲ ရှိနေသေးတာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူမ ဒဏ်ရာတွေကနေ ကိုက်ခဲတဲ့ နာကျင်မှုသာ မရှိရင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်တယ်လို့ သူမ ထင်မိမှာ သေချာသည်။

တုန်လှုပ်ပြီးနောက် လင်ရှီယွင် အမြန် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး သူမ တူမလေးကို ခေါ်လိုက်လေသည်။

"ရွှမ်ဝင်း ရွှမ်ဝင်း"

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူမက လင်ရွှမ်ဝင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် လက်တင်ပြီး အတွင်းအား လွှဲပြောင်းပေးလိုက်လေသည်။

"အင်း..."

ခဏကြာတော့ လင်ရွှမ်ဝင်း နိုးလာပြီး လင်ရှီယွင် လိုပဲ ချက်ချင်း ခုန်ထကာ ကာကွယ်ရေး အနေအထား ယူလိုက်လေသည်။

"မကြောက်ပါနဲ့ အဆင်ပြေသွားပြီ အခု အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီ"

သူမ အဒေါ်ရဲ့ နှစ်သိမ့်စကားကို ကြားတော့ တုန်လှုပ်နေတုန်း ဖြစ်တဲ့ လင်ရွှမ်ဝင်းက လင်ရှီယွင်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်ပြီး ငိုချလိုက်လေသည်။

"အဒေါ် တောင်းပန်ပါတယ် သမီး အမှားပါ သမီး ကောင်းကောင်း မလေ့ကျင့်ခဲ့လို့ သမီး ဘာမှ မကူညီနိုင်ခဲ့ဘူး တောင်းပန်ပါတယ်"

"ရပါတယ် ရပါတယ် အခု အဆင်ပြေသွားပါပြီ" လင်ရှီယွင်က သူမကို နှစ်သိမ့်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

ငိုပြီးနောက် လင်ရွှမ်ဝင်း နောက်ဆုံးတော့ ခေါင်းမော့လာပြီး အာမေဋိတ် ပြုလိုက်လေသည်။

'အဒေါ် အဒေါ်က အံ့သြစရာ ကောင်းတာပဲ အဒေါ်က သူတို့ အားလုံးကို တကယ် ရှင်းပစ်လိုက်တာလား သမီး အဒေါ့်ကို အရမ်း လေးစားတာပဲ ဒါဆို အဒေါ်က ဖေဖေ ပြောတဲ့ ဝက်လို ဟန်ဆောင်ပြီး ကျားကို စားတဲ့ လူမျိုးပေါ့

အဒေါ်က အင်အားကို ဖုံးကွယ်ထားတာ အရမ်း တော်တာပဲ'

သူမ တူမလေးရဲ့ ချီးကျူးစကားတွေကို နားထောင်ရင်း လင်ရှီယွင် အမြန် ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"သူတို့ကို မောင်းထုတ်လိုက်တာ ငါ မဟုတ်ဘူး"

အဲ့ဒီတော့မှ လင်ရှီယွင် နောက်ဆုံး တည်ငြိမ်သွားပြီး ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ ဆိုတာ စဉ်းစားနိုင်တော့လေသည်။

ရှောင်ယီရန်ရဲ့ လက်ဝါးရိုက်ချက်ကြောင့် သတိလစ်သွားတာပဲ သူမ မှတ်မိလေသည်။

သူမ နိုးလာတော့ ဒီမှာ လဲနေပြီး ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလို ဖြစ်နေလေသည်။

"ရွှမ်ဝင်း နင် ဘယ်လို သတိလစ်သွားတာလဲ"

လင်ရှီယွင်က လင်ရွှမ်ဝင်းကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"သမီး..."

လင်ရွှမ်ဝင်း ခဏလောက် ပြန်စဉ်းစားပြီး ဖြေလိုက်လေသည်။

"အဒေါ် မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားတာပဲ သမီး မှတ်မိတယ် သမီး တစ်ချက် အော်လိုက်တယ် ပြီးတော့... ပြီးတော့ သမီး ဘာမှ မမှတ်မိတော့ဘူး"

သူမ တူမလေးက သူမထက် စောပြီး သတိလစ်သွားမှန်း သိလိုက်တော့ သူမဆီက ဘာအဖြေမှ ရမှာ မဟုတ်မှန်း လင်ရှီယွင် သိလိုက်လေသည်။

'ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ...'

ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဒီနေရာက အကြာကြီး နေရမယ့် နေရာ မဟုတ်ပေ။

လင်ရှီယွင်က လင်ရွှမ်ဝင်းကို တွဲထူပေးလိုက်ပြီး အရှေ့ဘက်ကို လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပြုကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘယ် ဖြောင့်မတ်တဲ့ ပညာရှင်က ကျွန်မတို့ကို လာကယ်ပေးလဲ မသိပေမယ့် ကျွန်မ ချီတိုင်းပြည် လင်မျိုးနွယ်စုက လင်ရှီယွင် ဒီကျေးဇူးကို ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး နောင်ကျရင် အခွင့်အရေး ရရင် ကျွန်မ အစွမ်းကုန် ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်"

ခဏလောက် စောင့်ပြီး ဘယ်သူမှ ပေါ်မလာတာ မြင်တော့ လင်ရှီယွင်က အရှေ့ဘက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး လင်ရွှမ်ဝင်းနဲ့ အတူ အလျင်စလို ထွက်ခွာသွားလေသည်။

တခြားနေရာ တစ်ခုမှာ ရှောင်ယီရန်နဲ့ သူ့လူစု ၇ ယောက်ကို ကောင်းမွန်စွာ ပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က သူ့လက်တွေကို ခါလိုက်လေသည်။

"ဟူး ကံဆိုးတဲ့ ရေစက်ပဲ"

မြေပြင်ပေါ် ဆင်းသက်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန် သိပ်ကြာကြာ မရှာဖွေလိုက်ရဘဲ အနီးနားမှာ ရင်းနှီးနေတဲ့ စကားလုံးတချို့ ထပ်ကြားလိုက်ရလေသည်။

ဒီတစ်ခါ "စကားလုံး" တွေ ပြောနေတဲ့ အသံက အရမ်း ရင်းနှီးလွန်းနေတာပါပဲ။

လင်ရှီယွင်နဲ့ မြေအောက်မှာ တစ်နှစ်ခွဲလောက် နေခဲ့ပြီးမှ ကျန်းပေရန် သူမ အသံကို ဘယ်လိုလုပ် မမှတ်မိဘဲ နေမှာလဲ။

သူမက လင်မျိုးနွယ်စုဝင် ဖြစ်ပြီး သူမရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက အနက်ရောင်ဘုရင် အဆင့် ရှိတာကို တွေးကြည့်ရင် သူမ ဒီ မိုးပြာရောင် ကောင်းကင် စုဝေးပွဲ မှာ ပါဝင်နေတာ တော်တော် သာမန်ပါပဲ။

လင်ရှီယွင်ကို သူအပ်နှင်းထားတဲ့ အရေးကြီး ကိစ္စ နှစ်ခု ရှိသေးတာ သတိရလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် အသံလာရာကို လိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

လင်ရှီယွင်က အနက်ရောင်ဘုရင် ၆ ယောက်ကို သူမရဲ့ သစ်သား ဝိညာဉ် စွမ်းအင်နဲ့ တစ်ယောက်တည်း တိုက်ခိုက်နေပြီး သိပ် အရေးမနိမ့်တာ တွေ့လိုက်ရတော့ ဒီကာလ အတွင်း သူမ ဘယ်လောက် လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာလဲ ဆိုတာ ကျန်းပေရန် မအံ့သြဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ကံမကောင်းစွာပဲ နောက်ဆုံးမှာ သူမ ကပ်သီးလေး ရှုံးနိမ့်သွားပြီး ခေါင်းဆောင်ရဲ့ အနက်ရောင် မီးလျှံကြောင့် လဲကျသွားခဲ့ရလေသည်။

ဒါက သူ ဝင်ပါစရာ မလိုဘူးလို့ ထင်ထားတဲ့ ကျန်းပေရန်ကို သူတို့ ရှိရာဘက် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာစေခဲ့လေသည်။

လင်ရှီယွင်ကို ကယ်တင်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က သူမကို ရိုးရှင်းတဲ့ ကုသမှုတချို့ လုပ်ပေးလိုက်ပြီး သူမနဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ စိတ်ကူးမရှိဘဲ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

သူ့မှာ ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးတွေ လုံလောက်အောင် ဆွဲခေါ်ထားပြီးပြီ နောက်ထပ် တစ်ခု ထပ်မထည့်ချင်တော့ပေ။

လင်ရှီယွင် ဘေးကင်းစွာ ထွက်ခွာသွားပြီ ဆိုတာ အတည်ပြုဖို့ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံကို အသုံးပြုပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က ဒီကျွန်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ရှာဖွေဖို့ ရှေ့ကို အေးအေးဆေးဆေး ဆက်လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

...

"သူ ပြန်ရောက်လာပြီ သူ ပြန်ရောက်လာပြီ ပိုင်နက်သခင် ပြန်ရောက်လာပြီ"

စခန်း တစ်ခု ရှေ့မှာ လင်ရှီယွင်နဲ့ သူမ တူမလေး ပြန်ရောက်လာတာ မြင်တဲ့ မိန်းကလေးငယ် တစ်ယောက်က ခုန်ပေါက်ပြီး အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

မိန်းကလေးရဲ့ အော်သံ ကြားလိုက်တာနဲ့ ပုံရိပ် တစ်ခုက ဂူထဲကနေ လျှပ်စီးလို ပစ်ထွက်လာပြီး လင်ရှီယွင် ရှေ့ ရောက်လာကာ အသံနိမ့်နဲ့ ပြောလိုက်လေသည်။

"အို ငါ့ရဲ့ သခင်မလေးရယ် ဘယ်တွေ သွားနေတာလဲ ဝင်လာပြီးရင် အတူတူ သွားကြမယ်လို့ သဘောတူထားတယ် မဟုတ်လား ခင်ဗျား တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ငါ့ခေါင်းကို ဖြတ်ပြီး အစ်ကိုဝမ် ဆီ သွားတောင်းပန်ရမှာ"

သူမ ရှေ့က စိတ်ပူနေတဲ့ ခုနစ်လေး ကို ကြည့်ပြီး လင်ရှီယွင် ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။

"အဲ့လောက်တောင် လိုလို့လား ငါအပြင် ခဏ ထွက်သွားတာ ပြီးတော့ ငါ တစ်ခုခု ဖြစ်ရင် ဘာလို့ နင့်ခေါင်းကို ဖြတ်ပြီး နင့် အစ်ကိုဝမ် ဆီ သွားရမှာလဲ"

သူမ အဲ့လို ပြောပေမယ့် သူမရဲ့ မျက်နှာထားက ဒီခံစားချက်ကို သဘောကျနေမှန်း သိသာနေလေသည်။

"ဒါပေါ့ အစ်ကိုဝမ်က ခင်ဗျားကို အရမ်း တန်ဖိုးထားတာ ခင်ဗျား တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ငါ ဘယ်လို တာဝန်ယူနိုင်မှာလဲ"

ပြောပြီးနောက် ရှောင်ခစ် က လင်ရှီယွင်ကို ခဏလောက် အကဲခတ်လိုက်ပြီး သူမ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေပုံ ရတာ မြင်တော့မှ နောက်ဆုံး စိတ်အေးသွားလေသည်။

လင်ရှီယွင်က အဝတ်အစား အသစ် တစ်စုံ လဲဝတ်ပြီးပြီ ဖြစ်သလို ဒီအဖြစ်အပျက် အကြောင်း မပြောဖို့ သူမရဲ့ တူမလေးကိုလည်း မှာကြားထားပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

ဒါကြောင့် ခုနစ်လေးရဲ့ စကားကို ကြားပြီးနောက် သူမ ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ နင် လမ်းကြောင်း လွဲနေပြီ အထဲ မြန်မြန် ဝင်ကြရအောင် ဒီတစ်ခါ အပြင်ထွက်တုန်း ရတနာကြီး တစ်ခု ငါ တွေ့ခဲ့တယ်"

စခန်းထဲ ပြန်ရောက်တော့ လင်ရှီယွင်က သူမရဲ့ တိုကင်ပြားထဲက တောက်ပသော ကောင်းကင် သလင်းကျောက် ကို ထုတ်ပြီး မြေကြီးပေါ် ချလိုက်ရာ တခြားလူတွေဆီကနေ အားကျတဲ့ အာမေဋိတ်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ဝါး တောက်ပသော ကောင်းကင် သလင်းကျောက် အကြီးကြီးပါလား ပိုင်နက်သခင်က အံ့သြစရာ ကောင်းလိုက်တာ"

"ပိုင်နက်သခင်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုတည်းက ငါ့ရဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ရိတ်သိမ်းမှု အားလုံးထက် ပိုတန်ဖိုးရှိတယ် ပိုင်နက်သခင်က တကယ့် ပိုင်နက်သခင်ပါပဲ"

"ဟူး... ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ တောက်ပသော ကောင်းကင် သလင်းကျောက် တုံးနဲ့ဆိုရင် လက်ဝတ်ရတနာ ဘယ်နှခုလောက် လုပ်လို့ ရမလဲ ငါတို့တောင် တစ်ခုနှစ်ခုလောက် ရနိုင်တယ်"

လူအုပ်ကြီးက တောက်ပသော ကောင်းကင် သလင်းကျောက် ကို ဝိုင်းပြီး ချီးကျူးနေကြတုန်း လင်ရှီယွင် ကတော့ သူမကို ဘယ် ပညာရှင် ကယ်တင်လိုက်လဲ ဆိုတာ စဉ်းစားနေတုန်းပင်။

အဲ့ဒီ ရှောင်ယီရန်ကို သူမ အခု လုံးဝ ရွံရှာပေမယ့် သူ့အင်အားက အနက်ရောင်ဘုရင်တွေ ထဲမှာ ထိပ်တန်း အဆင့် ရှိတယ် ဆိုတာ သူမ ဝန်ခံရပေမည်။

သူ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကိုပါ ပေါင်းထည့်လိုက်ရင် ဖြတ်သွားတဲ့ လူတစ်ယောက်တည်း အနေနဲ့ သူတို့ကို အနိုင်ယူဖို့ အခွင့်အလမ်း မရှိပေ။

ဖြတ်သွားတဲ့ လူတစ်စု ဆိုရင်လည်း ဒီ ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်း ပေါ်မှာ သူမကို နာမည်မကျန်ရစ်စေဘဲ ကယ်တင်ရုံသာမက မြေပြင်ပေါ်က ရတနာ တစ်ခုမှ မထိမယ့် သူရဲကောင်းဆန်သောလူတွေ အများကြီး ရှိနေမယ်လို့ စိတ်ကူးကြည့်ဖို့ လင်ရှီယွင် ခက်ခဲနေလေသည်။

'ဘယ်သူ ဖြစ်မလဲ...'

လင်ရှီယွင် လုံးဝ စဉ်းစားလို့ မရပေ။

သူမမှာ မိတ်ဆွေတချို့ ရှိပေမယ့် သူတို့ ဘယ်သူမှ ဒီ မိုးပြာရောင် ကောင်းကင် စုဝေးပွဲ မှာ မပါဝင်ကြပေ။

ဒါမှမဟုတ် သူတို့ ပါဝင်ပြီး သူမကို ကယ်တင်ခဲ့ရင်တောင် သူတို့က ဒီလောက် တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားမှာ မဟုတ်ပေ။

စဉ်းစားလို့ မရတာကြောင့် လင်ရှီယွင်က ခုနစ်လေး ကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ သူက ဉာဏ်ကောင်းသူမို့ သူမ ပြောပြလိုက်ရင် တစ်ခုခု စဉ်းစားမိနိုင်လောက်တယ်လို့ တွေးမိလို့ ဖြစ်သည်။

'ထားလိုက်ပါတော့

နောက်မှ ပြောပြလိုက်မယ်

အဲ့ဒီ ကျေးဇူးရှင်က နောက်ရက်နည်းနည်း ကြာရင် ငါ့ကို လာရှာကောင်း ရှာနိုင်ပါတယ်'

...

ညဘက်မှာ သူ့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအတွက် ဘာမှ မရလာတဲ့ ကျန်းပေရန် ဂူဆီ ပြန်လာခဲ့လေသည်။

အထဲ ခြေမချရသေးခင် ဝေဂွမ် သူ့ဆီ ပြေးလာတာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"အစ်ကိုကြီးကျန်း အစ်ကိုကြီးကျန်း"

ဝေဂွမ်ရဲ့ စိုးရိမ်တကြီး အော်ခေါ်သံ ကြားတော့ ကျန်းပေရန် ရပ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"ဒီနေ့ ကျွန်တော် ရတနာ လိုက်ရှာတုန်းက ဖော်ပြလို့ မရနိုင်တဲ့ အနံ့တစ်ခု ရခဲ့တယ် အရင်က တစ်ခါမှ မရဖူးတဲ့ အနံ့မျိုးပဲ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် လိုက်သွားတော့ အဲ့ဒါက မီးတောင် တစ်လုံး ဖြစ်နေတယ် ဆူပွက်နေတဲ့ ချော်ရည်တွေနဲ့ ပြည့်နေတာ ကျွန်တော် အထဲ ဝင်မရလို့ နေရာ မှတ်သားပြီး ပြန်လာခဲ့တာ"

"ကောင်းပြီ ငါ မှတ်ထားလိုက်မယ်"

"နောက်ထပ် ကိစ္စ တစ်ခု ရှိသေးတယ်" ဝေဂွမ် ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

"ပြော"

"အဲ့ဒါက... အဲ့ဒါက..."

"မရှက်ပါနဲ့ ပြောစရာ ရှိရင် တည့်တိုး ပြောပါ"

"ဟုတ်ကဲ့" ဝေဂွမ် ချက်ချင်း မတ်မတ် ရပ်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ဒီနေ့ အစ်ကို ဇီရှီ က မီးခိုးငွေ့ အမွှေးအတောင် ဆေးပင် နှစ်ပင် ပြန်ယူလာတယ် ကျွန်တော်... ကျွန်တော် တစ်ပင် လိုချင်လို့ပါ အမေ့ကို ပေးဖို့လေ အဲ့ဒါက သူမရဲ့ ဒဏ်ရာဟောင်းတွေကို လုံးဝ ပျောက်ကင်းစေနိုင်လောက်တယ်"

"မင်း ဒီအကြောင်း သခင်မလေးရှီကို ပြောသင့်တာ"

"ဒါက..."

ဝေဂွမ်က ဂူဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အသံနိမ့်နဲ့ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုကြီးက ဒီမှာ တာဝန်ရှိတဲ့သူလို့ ကျွန်တော် ခံစားရလို့ပါ"

"ငါ ဒီမှာ တာဝန်ရှိရင်တောင် အပြင်ပြန်ရောက်ရင် မင်းအတွက် ဆေးပင် တောင်းပေးဖို့ သခင်မလေးရှီကိုပဲ ပြောရမှာ"

"ဒါဆို အစ်ကိုကြီးကျန်း ကျွန်တော့်အတွက် ပြောပေးလို့ ရမလား ကျွန်တော်..."

"မင်းဘာသာမင်း ဘာလို့ မသွားမေးတာလဲ"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က သခင်မလေးရှီ နဲ့ မရင်းနှီးဘူးလေ ဒီလို တောင်းဆိုမှုမျိုး ရုတ်တရက် လုပ်တာက နည်းနည်း ရိုင်းပြရာ မကျဘူးလား..."

"ဒါဆို မင်းနဲ့ ငါနဲ့က အရမ်း ရင်းနှီးတယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား"

ကျန်းပေရန် ပြုံးပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"အာ"

ဝေဂွမ် ကြောင်နေတုန်း ကျန်းပေရန်က ဂူထဲ ခြေလှမ်းကျဲကြီးတွေနဲ့ ဝင်သွားပြီးပြီ ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းပေရန်ရဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ပြီး ဝေဂွမ် ခေါင်းမကုတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ... ဖြောင့်မတ်ခြင်းနဲ့ မကောင်းမှု ကြားမှာ ရှိနေပုံရတဲ့ ဒီအစ်ကိုကြီးကို သူ သိပ် နားမလည်နိုင်ပေ။