ဉာဏ်ရည်က ကျရှုံးတဲ့အခါ ကာယက ဖြေရှင်းတယ်

'ဟူး... မျှော်လင့်ထားတဲ့ အတိုင်းပဲ အရာရာက ဒီလောက် ချောမွေ့ဖို့ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး'

ဂျူဇီမင် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း စုတ်ချက် အနည်းငယ် ဆွဲပြီးနောက် ကျန်းပေရန်နဲ့ သူက တကယ်ပဲ နည်းလမ်းပေါင်းစုံနဲ့ တော်တော်လေး တူညီတယ်ဆိုတာ တွေ့ရှိခဲ့လေသည်။

သူ့ရဲ့ "ကျွန်တော် နည်းနည်းပဲ သိပါတယ်" ဆိုတဲ့ အသုံးအနှုန်းကအစ သူ့လိုပဲ ကျွမ်းကျင်ပြီး ရင်းနှီးနေပုံ ရလေသည်။

ဂျူဇီမင်ရဲ့ ပန်းချီ စွမ်းရည်က ဆရာသခင် အဆင့် မဟုတ်ရင်တောင် ဆယ်နှစ်လောက် ဝါးပင် ဆွဲပြီးနောက် ဝါးပင် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်လာတဲ့ အဆင့်တော့ သေချာပေါက် ရောက်နေပြီ။

သူ့မှာ အလွန် ခိုင်မာတဲ့ အခြေခံ ရှိလေသည်။

ကံမကောင်းစွာပဲ ဂျူဇီမင် ဆွဲလိုက်တဲ့ ပန်းချီကားက ကျန်းပေရန် အတွက် ဘာ အံ့သြစရာမှ မဖြစ်စေခဲ့ပေ။

ပန်းချီကား အရဆိုရင် ဂျူဇီမင် မြင်တဲ့ တောင်တန်းတွေက သူ မြင်တဲ့ တောင်တန်းတွေနဲ့ အတူတူပဲ ဘာမှ မကွာခြားပေ။

ဒါပေမဲ့ ကျန်းပေရန် လက်မလျှော့ခဲ့ပေ။

သူက ဂျူဇီမင်ကို တခြား နေရာတွေ ခေါ်သွားပြီး ရှာဖွေတွေ့ရှိမှု အသစ် တစ်ခုခု ရမလား ကြည့်ဖို့ စီစဉ်ထားလေသည်။

သူတို့ ညနေ ရောက်တဲ့ အထိ လျှောက်သွားခဲ့ပေမယ့် ဘာမှ မတွေ့တာကြောင့် ကျန်းပေရန်က ဂျူဇီမင်ကို သူ့ဂိုဏ်း စခန်း ရှေ့အထိ ပြန်လိုက်ပို့ပေးလိုက်လေသည်။

"ဒီနေ့ ဆုံတဲ့ နေရာမှာပဲ မနက်ဖြန် မနက် ငါ့ကို စောင့်နေ" ကျန်းပေရန်က ထွက်ခွာခါနီး ပြောလိုက်လေသည်။

သူ့ရဲ့ သာမန် ရုပ်ဖျက်ခြင်း အကြောင်း ဂျူဇီမင်ကို ပြောပြပြီးပြီ ဖြစ်တာကြောင့် သူ့အဖွဲ့ထဲက လူတွေနဲ့ ပဋိပက္ခ ဖြစ်မှာကို ကျန်းပေရန် သဘာဝကျကျ စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ပေ ဒါကြောင့် သူက ဂျူဇီမင်တို့နဲ့ အချိန်တိုင်း အတူရှိနေပေးစရာ မလိုတော့ပေ။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ"

ဂျူဇီမင်က ထွက်ခွာသွားတဲ့ ကျန်းပေရန်ရဲ့ ကျောပြင်ကို လေးလေးနက်နက် ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

စီနီယာက သူ့ရဲ့ ဂျူနီယာ မောင်နှမတွေ အတွက် စိတ်ပူနေတာကို နားလည်လို့ သူ့ကို ပြန်ပြီး စောင့်ရှောက်ခွင့် ပေးလိုက်တာလို့ သူ သိလေသည်။

'စီနီယာက တကယ့်ကို အပြင်ပန်းက အေးစက်ပေမယ့် အတွင်းစိတ်က နွေးထွေးတဲ့ သူပဲ...'

ကျန်းပေရန်ရဲ့ ပုံရိပ် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားမှသာ ဂျူဇီမင် လှည့်ပြီး သူ့ဂိုဏ်း စခန်းဆီ ပြန်သွားလိုက်လေသည်။

ဂျူဇီမင်ကို ပြန်ပို့ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်လည်း သူ့ဂူဆီ ပြန်လာခဲ့လေသည်။

အထဲ ခြေမချရသေးခင်မှာပဲ ခေါ်သံ အများအပြား ကြားလိုက်ရလေသည်။

"ပေရန်လေး"

"အစ်ကိုကြီးကျန်း"

"ဦးလေး"

"ကျောက်စိမ်း ကျောက်စိမ်း"

...

ခေါင်းကိုက်လာသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ကျန်းပေရန်က စူးရှတဲ့ အကြည့်နဲ့ သူတို့ကို ဝေ့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာကိစ္စလဲ"

ကျန်းပေရန်ရဲ့ အကြည့် ခံလိုက်ရတဲ့ လူအုပ်ကြီးက သပ်သပ်ရပ်ရပ် ချက်ချင်း တန်းစီလိုက်ကြလေသည်။

တန်းထိပ်မှာ ရှိနေတဲ့ ရှီဖုန်းလန်က အရင်ဆုံး ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ ဒီနေ့ ငရုတ်သီး ကြက်သားအိုး စားချင်တယ် အစပ်ဆုံး ဟာမျိုးလေ ပြီးတော့... အင်း..."

ပေရန်လေးရဲ့ အကြည့် ရုတ်တရက် စူးရှလာတာ မြင်တော့ ဒါကို ပြောရမယ့် အချိန် မဟုတ်မှန်း ရှီဖုန်းလန် သိလိုက်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ထွက်ပြေးသွားလေသည်။

နောက်တစ်ယောက်က ရှီကျာမု။

သူမက သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲက ပုံစံ ထူးဆန်းတဲ့ သံထည် ပစ္စည်း တစ်ခု ထုတ်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ဦးလေး ဒါကို သိလား ဒီနေ့ နေ့လည်ခင်းတုန်းက ကန်ဘိုလျန် တူးဖော်လိုက်တာ ဘယ်သူမှ ဒါ ဘာလဲ ဆိုတာ မသိကြဘူး"

ကျန်းပေရန်က ယူကြည့်ပြီး ခဏလောက် စစ်ဆေးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ မသိဘူး ပြန်ယူသွားပြီး မျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်နဲ့ အကြီးအကဲတွေကို စစ်ဆေးခိုင်းလိုက်"

သံထည် ပစ္စည်းပေါ်က ကမ္ပည်းစာတွေကို ကြည့်ပြီး ဒါက အစီအရင် တည်ဆောက်ရာမှာ အထောက်အကူ ပြုတဲ့ မှော်ပစ္စည်း တစ်မျိုးလို့ ကျန်းပေရန် ခန့်မှန်းမိပေမယ့် ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် ပြန်အပ်ရမယ့် ပစ္စည်း ဆိုတော့ သူ ဆက်ပြီး စုံစမ်းဖို့ စိတ်ဝင်စားမှု ပျောက်ဆုံးသွားလေသည်။

"ဦးလေးတောင် မသိဘူး ဟုတ်လား..."

ရှီကျာမုက ထူးဆန်းတဲ့ သံထည် ပစ္စည်းကို ကိုင်ပြီး ခဏလောက် ထပ်ကြည့်ကာ နောက်ဆုံးတော့ ကောက်ချက်ချလိုက်လေသည်။

"ဟား ကြည့်ရတာ ငါ ရတနာ နောက်တစ်ခု ထပ်တွေ့ပြန်ပြီ ထင်တယ်"

ရှီကျာမုရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ဦးလေး ဆိုတာ အရာအားလုံး သိမြင်သူ ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်နဲ့ အတူတူပါပဲ။

သူတောင် မသိတဲ့ အရာ ဆိုမှတော့ သေချာပေါက် ရတနာကြီး တစ်ခု ဖြစ်ရမည်။

ရှီကျာမု ထွက်သွားပြီးနောက် တင်းယွမ်ကျန့်က ကြေးနီနီ တစ်တုံး ကိုင်ပြီး လျှောက်လာလေသည်။

ဒါပေမဲ့ သူ စကားမပြောနိုင်ခင် အစ်ကိုကြီးကျန်း ပြောတာ ကြားလိုက်ရလေသည်။

"မင်းတို့ အဖိုးတန် ပစ္စည်းတွေ တွေ့ရင် ဂိုဒေါင်ထဲ တန်းထည့်လိုက်ကြ ငါ့ကို မေးစရာ မလိုဘူး အားလုံးပဲ သွားလို့ ရပြီ"

ဒီပစ္စည်းတွေ အားလုံး သူ ရမှာ ဆိုရင်တော့ ကျန်းပေရန်က ရတနာ စစ်ဆေးသူ အဖြစ် ဝမ်းပန်းတသာ ဆောင်ရွက်ပေးမှာ သေချာလေသည်။

ဒါပေမဲ့ သူက အလုပ်သမား တစ်ယောက်ပဲလေ ပစ္စည်းကောင်းတွေ မြင်လေလေ ပိုပြီး နေရခက်လေလေ ဖြစ်လေသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက မမြင်ရရင် စိတ်မပူရဘူးလို့ ယုံကြည်တဲ့ လူစားမျိုးလေ။

သူမရနိုင်မှတော့ အားကျရတဲ့ ဒုက္ခကနေ ကင်းဝေးအောင် လုံးဝ မကြည့်တာ ပိုကောင်းလေသည်။

အစ်ကိုကြီးကျန်းဆီက ရှင်းပြချက် တောင်းချင်ခဲ့တဲ့ လူတွေက ချက်ချင်း လူစုခွဲသွားကြပြီး လျိုဝေ့နင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။ သူမက ကျန်းပေရန် ရှေ့မှာ လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပြုပြီး အော်လိုက်လေသည်။

"ကျောက်စိမ်း ကျွန်မ ကျောက်စိမ်းကို ထိချင်တယ်"

လျိုဝေ့နင်ကို ကြည့်ပြီး ကျန်းပေရန်က စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဂိုဒေါင်ထဲမှာ ကျောက်စိမ်းတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ ဘာလို့ ငါ့လက်ထဲက တစ်တုံးတည်းကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေရတာလဲ"

"မတူဘူး"

လျိုဝေ့နင် ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။

"ဆရာ့ လက်ထဲက ကျောက်စိမ်းက..." လျိုဝေ့နင်က ခေါင်းစောင်းပြီး ခဏ စဉ်းစားကာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ပွတ်သပ်ရတာ သက်သောင့်သက်သာ အရှိဆုံးပဲ"

"အကြောင်းရင်းကို အသေးစိတ် ရှင်းပြ"

မူလကတော့ ငန်းရိုင်း ကျောက်စိမ်း က ထုတ်လွှတ်တဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ အရှိန်အဝါကို လျိုဝေ့နင် ကြိုက်တယ်လို့ ကျန်းပေရန် ထင်ခဲ့တာ။

ဒီလို အရှိန်အဝါမျိုးက လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို သန့်စင်ပေးနိုင်ပြီး ဝတ်ဆင်သူရဲ့ စိတ်ကို ငြိမ်သက်စေနိုင်တာ အမှန်ပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါ ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်း ပေါ်မှာ တူညီတဲ့ အာနိသင် ရှိတဲ့ ကျောက်စိမ်းတွေ အများကြီး သူတို့ တွေ့ခဲ့ပေမယ့် ဘယ်တစ်ခုကမှ ဒီအရှိန်အဝါ အတွက် လျိုဝေ့နင်ရဲ့ တပ်မက်မှုကို မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ပုံ ရလေသည်။

ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရရင် အဲ့ဒီ ကျောက်စိမ်းတွေ တစ်ခုမှ ငန်းရိုင်း ကျောက်စိမ်း လောက် မကောင်းဘူး ပေါ့။

ဒါက ကျန်းပေရန်ကို နည်းနည်း စူးစမ်းချင်စိတ် ဖြစ်လာစေခဲ့လေသည် ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်း ကနေ တူးဖော်ရရှိတဲ့ ကျောက်စိမ်း အများအပြားက အရည်အသွေး တော်တော် မြင့်မားကြလို့ ဖြစ်သည်။

တစ်ခုဆိုရင် အနက်ရောင်အဆင့် အဆင့်မြင့် တောင် ရှိပြီး အနက်ရောင်ဧကရာဇ် တစ်ပါးကိုတောင် သွေးဆောင်နိုင်လောက်လေသည်။

ငန်းရိုင်း ကျောက်စိမ်း က အရမ်း ရှားပါးပြီး အဖိုးတန်မှန်း ကျန်းပေရန် သိပေမယ့် ဘယ်လောက်တောင် အဖိုးတန်လဲ ဆိုတာ သူ တကယ် မသေချာပေ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ လောကမှာ ငန်းရိုင်း ကျောက်စိမ်းတွေ သိပ်မရှိသလို သူတို့ ပါဝင်တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကလည်း အဆင့် အမျိုးမျိုး ရှိတာကြောင့် ပုံသေ တန်ဖိုးသတ်မှတ်ဖို့ ခက်ခဲလေသည်။

ဒီလောက် အချိန်အကြာကြီး အတူနေပြီးနောက် လျိုဝေ့နင်မှာ ကျောက်စိမ်း သန့်စင်သူတွေ တပ်မက်တဲ့ ကျောက်စိမ်း ကျောက်စာတိုင် ဖွဲ့စည်းပုံ အမှန်တကယ် ရှိတယ် ဆိုတာ ကျန်းပေရန် သိပြီးသား ဖြစ်သည်။

ဒီဖွဲ့စည်းပုံက အနီးအနားက ထိပ်တန်း အဆင့်မြင့် ကျောက်စိမ်းတွေကို အာရုံခံနိုင်ရုံသာမက ကျောက်စိမ်းရဲ့ အလားအလာကိုပါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိမြင်နိုင်သည်။

ကျောက်စိမ်းရဲ့ အလားအလာကို အာရုံခံနိုင်စွမ်းက ကျောက်စိမ်း သန့်စင်သူ တစ်ယောက် အတွက် အလွန် အရေးကြီးလေသည်။

ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရရင် အလားအလာ ဆယ်ပုံငါးပုံ ရှိတဲ့ ကျောက်စိမ်း တစ်တုံးကို ဆယ်ပုံရှစ်ပုံ အလားအလာ ရှိသလိုမျိုး ထွင်းထုလိုက်ရင် ကျောက်စိမ်းကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။

ပြီးတော့ သာမန် ကျောက်စိမ်း သန့်စင်သူတွေက မထွင်းထုခင် ကျောက်စိမ်းရဲ့ အလားအလာ အားလုံးကို သိမြင်ဖို့ ခက်ခဲလေသည်။

သူတို့က ဖြည်းဖြည်းချင်း စမ်းသပ်ရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး ဒီ စမ်းသပ်တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်မှာ ကျောက်စိမ်းကို ထိခိုက်ပျက်စီးစေနိုင်လေသည်။

ဒါကြောင့်လည်း ကျောက်စိမ်း ကျောက်စာတိုင် ဖွဲ့စည်းပုံ က ကျောက်စိမ်း သန့်စင်သူ အားလုံး တပ်မက်တဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံ တစ်ခု ဖြစ်နေရခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ကံမကောင်းစွာပဲ သူမရဲ့ ဉာဏ်ရည် ကန့်သတ်ချက်ကြောင့် ဖြစ်မယ် လျိုဝေ့နင်ရဲ့ အထူး ဖွဲ့စည်းပုံက အကြီးအကျယ် မညီမျှ ဖြစ်နေလေသည်။

ကျောက်စိမ်း ရှာဖွေတဲ့ နေရာမှာ သူမက ထိပ်တန်း အဆင့် ဖြစ်ပေမယ့် ကျောက်စိမ်းရဲ့ အလားအလာကို အာရုံခံတဲ့ နေရာမှာတော့ သူမ အများကြီး လိုအပ်နေသေးလေသည်။

ကျောက်စိမ်း အပေါ် သူမရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က အမျိုးအစား နှစ်မျိုးပဲ ရှိသည်။

ပွတ်သပ်ရတာ မသက်သောင့်သက်သာ ရှိတဲ့ ကျောက်စိမ်းနဲ့ ပွတ်သပ်ရတာ သက်သောင့်သက်သာ ရှိတဲ့ ကျောက်စိမ်း……

ဒါပေမဲ့ "အရမ်း သက်သောင့်သက်သာ ရှိတယ်" ဆိုတဲ့ အတိုင်းအတာ အတွင်းမှာ အကွာအဝေးက ကျယ်ပြန့်လွန်းသည်။ ရမှတ် ငါးမှတ်လောက်ကနေ ဆယ်မှတ်လောက် အထိ အတက်အကျ ရှိနေလေသည်။

ဒါက လက်တွေ့အားဖြင့် အသုံးမဝင်တဲ့ တိုင်းတာမှု တစ်ခုပါပဲ။

မူလကတော့ ကျန်းပေရန်က သူမဆီကနေ ကောင်းမွန်တဲ့ အဖြေတစ်ခု ရဖို့ မျှော်လင့်ချက် ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပေမယ့် နှိုင်းယှဉ်မှု အမျိုးမျိုး လုပ်ပြီးနောက် ဒီကောင်မလေးက သူ့လက်ထဲက ငန်းရိုင်း ကျောက်စိမ်း ကို တခြား ဘယ်ကျောက်စိမ်းထက်မဆို ပိုပြီး နှစ်သက်မှု ပြသနေတယ် ဆိုတာ တွေ့ရှိခဲ့ရလေသည်။

ဒါကို တခြား ကျောက်စိမ်းတွေ အားလုံးက ငါးမှတ်နဲ့ ဆယ်မှတ် ကြားမှာ ရှိပြီး ငန်းရိုင်း ကျောက်စိမ်း က ဆယ်မှတ် ကျော်သွားလို့ လျိုဝေ့နင်က အထူး နှစ်သက်နေတာလို့ အဓိပ္ပာယ် ဖွင့်ဆိုလို့ ရနိုင်မလား။

ကျန်းပေရန်ရဲ့ မေးခွန်းကို ကြားပြီးနောက် လျိုဝေ့နင်က လက်နှစ်ဖက် ဆန့်ထုတ်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် ပွတ်သပ်ခွင့် ပေးပါ ကျွန်မကို နည်းနည်းလောက် ထပ်ပွတ်သပ်ခွင့် ပေးရင် ကျွန်မ ဖြေနိုင်ပါလိမ့်မယ်"

"ဈေးမဆစ်နဲ့ မင်း မရှင်းပြနိုင်ရင် နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ ပွတ်သပ်ခွင့် ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဒါကို ကြားတော့ လျိုဝေ့နင် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားလေသည်။

သူမ ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ဆရာ့ ကျောက်စိမ်းကို ပွတ်သပ်နေမှပဲ ကျွန်မ စိတ်အေးချမ်းတယ် အရမ်း အရမ်း စိတ်အေးချမ်းတယ်"

လျိုဝေ့နင်က တခြား နာမဝိသေသန စကားလုံးတွေ ရှာမတွေ့မှန်း ကြားလိုက်ရတော့ ကျွန်းပေါ်က ထွက်ခွာပြီးရင် လျိုဝေ့နင်ရဲ့ ကျောက်စိမ်း ကျောက်စာတိုင် ဖွဲ့စည်းပုံ ကို လေ့ကျင့်ပေးပြီး ဒီလက်ဆောင်ကို ပိုမို ကောင်းမွန်စွာ အသုံးပြုနိုင်အောင် နည်းလမ်း ရှာဖို့ ကျန်းပေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

မဟုတ်ရင် ဒါက နှမြောစရာ ကောင်းလွန်းလေသည်။

ငန်းရိုင်း ကျောက်စိမ်း ကို လျိုဝေ့နင်ဆီ ပစ်ပေးလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် ဂူအတွင်းပိုင်းက သူ့အခန်းဆီ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

"ချို ယို ဟိုင်..."

မိုးကြိုးပစ် ဇီးသား တိုကင်ပြား သုံးခု ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ အစီအရင် အလယ်မှာ ထိုင်ပြီး ကျန်းပေရန်က ဝိညာဉ်ခြောက်သွေ့ အဆောင်လက်ဖွဲ့ တစ်ထပ် ကြယ်တာရာ ဗေဒင် ဓား တစ်လက်နဲ့ ကောင်းကင် စောင့်ကြည့် တံဆိပ်တော် တစ်ခုတို့ကို ထုတ်လိုက်လေသည်။

မိုးကြိုးပစ် ဇီးသား တိုကင်ပြား သုံးခုကို သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာတွေမှာ စီစဉ်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က သူ့ရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲက ရှစ်လက်မ ရွှေတစ်ဆယ်နှစ်ခု အလွှာနှစ်ဆယ့်ကိုးခုပါ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် အာကာသ ပျံသန်းနေသော ကြယ်တာရာများ သံလိုက်အိမ်မြှောင် ကို ထုတ်လိုက်လေသည်။

ဒီကာလ အတွင်းမှာ ကျွန်းကာကွယ်ရေး မဟာအစီအရင် အကြောင်း သဲလွန်စ ရှာဖွေဖို့ ကျွန်းအနှံ့ လျှောက်သွားတာ အပြင် သူ လုပ်ခဲ့တဲ့ နောက်ထပ် အလုပ် တစ်ခုက သူ့ရဲ့ ကောင်းကင်မျက်လုံး အစီအရင် ကို တောင်ကြား တစ်ခုလုံး ဖြန့်ကျက်ထားတာ ဖြစ်လေသည်။

အကြီးစား ကာကွယ်ရေး အစီအရင် တစ်ခုနဲ့ ယှဉ်ရင် အကြီးစား ထောက်လှမ်းရေး အစီအရင် တစ်ခုက တည်ဆောက်ရတာ အများကြီး ပိုလွယ်ကူလေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါ ပြီးပြည့်စုံမှု အတွက် ကျန်းပေရန်က တောင်ကြားရဲ့ ထောင့်တိုင်းကို စောင့်ကြည့်နိုင်ပြီး အသေးစိတ် အချက်အလက် တစ်ခုမှ မလွတ်သွားစေဖို့ ထူးထူးခြားခြား များပြားလှတဲ့ ဆုံမှတ် အရေအတွက်ကို တည်ဆောက်ထားခဲ့လေသည်။

"နှင်းဆီရောင် တိမ်တိုက်တွေကြားမှာ နေထိုင်ပြီး ခရမ်းရောင် ကြယ်ပွင့်ဆီ တက်လှမ်းပါ"

"လူ့လောကရဲ့ ကိစ္စရပ် အားလုံး ငါ မသိတာ ဘာမှ မရှိစေရ"

မန္တန် ရွတ်ဆိုပြီးနောက် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် အာကာသ ပျံသန်းနေသော ကြယ်တာရာများ သံလိုက်အိမ်မြှောင် က ချက်ချင်း လည်ပတ်လာလေသည်။

ဒီတစ်ခါ ကောင်းကင်မျက်လုံး အစီအရင် ကို ဘယ်မှော်ပညာနဲ့မှ ဖုံးကွယ်လို့ မရအောင် သေချာစေဖို့ ကျန်းပေရန် တော်တော်လေး အားထုတ်ထားခဲ့လေသည်။

အစီအရင်ကို အားဖြည့်ဖို့ မှော်လက်နက် ကိရိယာတွေနဲ့ ရေးထိုးထားတဲ့ အဆောင်လက်ဖွဲ့ အများအပြား အသုံးပြုတာ အပြင် သံလိုက်အိမ်မြှောင် နေရာချထားမှုကလည်း သူ ကိုယ်တိုင် သုတေသန လုပ်ထားတဲ့ နည်းလမ်း တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

နှစ်ခု အပြန်အလှန် ဖြည့်စွက်ပေးမှုနဲ့ အတူ ထောက်လှမ်းရေး စွမ်းရည်တွေက အများကြီး တိုးတက်လာလိမ့်မည်။

မှော်လက်နက် ကိရိယာ အမျိုးမျိုးနဲ့ သံလိုက်အိမ်မြှောင်ရဲ့ မြှင့်တင်ပေးမှုကြောင့် ကောင်းကင်မျက်လုံး အစီအရင် က အပြင်ဘက် မြင်ကွင်းကို ပြသတဲ့ "အနက်ရောင် အပေါက်" တစ်ခု အဖြစ်သာ မဟုတ်တော့ဘဲ။

ကျန်းပေရန်ကို ဗဟိုပြုပြီး ၃၆၀ ဒီဂရီ ပတ်လည် "မျက်နှာပြင်" တစ်ခု အဖြစ် ဖွဲ့စည်းကာ သူ့ကို နစ်မြုပ်နေတဲ့ အတွေ့အကြုံမျိုး ပေးစွမ်းနေလေသည်။

ပုံရိပ်ကို ချိန်ညှိပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က မြင်ကွင်းကို စတင် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး တောင်ကြား တစ်ခုလုံးရဲ့ မြင်ကွင်း အပြည့်အစုံ ပေါ်လာတဲ့ အထိ ဆက်တိုက် ချဲ့ကားလိုက်လေသည်။

ဒီတောင်ကြားက တကယ် ကြီးမားပေမယ့် အဆုံးမရှိတာတော့ မဟုတ်ပေ။

တောင်ကြားရဲ့ အစွန်ဆုံး အထိ ကျန်းပေရန် စူးစမ်းလေ့လာတဲ့အခါ သာမန်မျက်စိနဲ့ မမြင်နိုင်တဲ့ အတားအဆီး တစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့ရပြီး အဲ့ဒါရဲ့ ခွန်အားက ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်း အပြင်ဘက်က ဟာနဲ့ အတူတူပဲ ဖြစ်လောက်လေသည်။

ကံမကောင်းစွာပဲ ဒီတွေ့ရှိချက်က ကျန်းပေရန် အတွက် ဘာ စိတ်ကူးဉာဏ်မှ မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက် အနေနဲ့ အခြေအနေတွေကို ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးစေပြီး ဒီနေရာက ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်း အတွင်းပိုင်း ဟုတ် မဟုတ် ဆိုတာ သူ ပိုတောင် မသေချာတော့ပေ။

ဒါပေမဲ့ ကိစ္စ မရှိပါဘူး။

ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်း မတွေ့မချင်း ဒီလောက် ခက်ခဲလွန်းတဲ့ ပြဿနာကို မစဉ်းစားဖို့ ကျန်းပေရန် ဆုံးဖြတ်ထားတာ ကြာပါပြီ။

သူ အခု လုပ်ဖို့ လိုတာက ဒီကျွန်းကို အချိန်နဲ့ တပြေးညီ စောင့်ကြည့်ပြီး ထူးဆန်းတဲ့ ပြောင်းလဲမှု တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပေါ်လာမလား ဆိုတာ လေ့လာဖို့ပါပဲ။

"ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက် ပေရန်လေး ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက် ပေရန်လေး"

ကျန်းပေရန်က မျက်နှာပြင်ကို အပိုင်းတွေ ပိုခွဲပြီး နေရာ ပိုများများ တပြိုင်နက်တည်း စောင့်ကြည့်ဖို့ ကြိုးစားနေတုန်း ရှီဖုန်းလန်ရဲ့ တံခါးခေါက်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ဒီနေ့ ငါ မချက်ဘူး" ကျန်းပေရန် ခေါင်းမလှည့်ဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"..."

တံခါးဝမှာ ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရှီဖုန်းလန်ရဲ့ အသံ ထပ်ထွက်လာလေသည်။

"အစာ အကြောင်း မဟုတ်ဘူး ငါ မင်းကို တွေ့ဖို့ ပိုအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စ ရှိတယ်"

"ကောင်းပြီ ငါ အခု ထွက်လာမယ် အရေးကြီး ကိစ္စ မဟုတ်ရင် ဒီကျွန်းပေါ်မှာ ရှိနေတဲ့ အချိန် တစ်လျှောက်လုံး မုန့်စားရဖို့ မေ့လိုက်တော့"

"ဟေ့ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး ငါ မိုမို ကို ရှာပြီး ဖြေရှင်းလို့ ရမှန်း အခုမှ သတိရတယ် ပေရန်လေး မင်း ဆက်လုပ်ပါ ငါ သွားတော့မယ်"

ရှီဖုန်းလန်ကို မောင်းထုတ်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို ဆက်လက် ထိန်းချုပ်ပြီး စောင့်ကြည့်ရေးလှိုင်းကို ညှိယူလိုက်လေသည်။

ညက အမြန် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေသည်။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်းပေါ်က ဂိုဏ်းသား တပည့် အများစုမှာ အခု သူတို့ရဲ့ ပုံသေ နယ်မြေတွေ ရှိနေကြပြီး အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်တာ ကြံစည်တာတွေ မလုပ်ကြတော့ဘူး ဆိုတာ တွေ့ရှိရတာကလွဲရင် ကျန်းပေရန် သူ ရှာနေတဲ့ အရာကို မတွေ့ခဲ့ရပေ။

"ဟူး..."

သက်ပြင်းရှည် တစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် မြေပြင်ပေါ်မှာ တင်ပါးလွှဲ ထိုင်လိုက်ကာ ဘေးနားက ပဲစိမ်းကိတ် တစ်ခု ကောက်ယူပြီး ပါးစပ်ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်လေသည်။

'ဒါက ခက်ခဲလိုက်တာ...'

ရက်ပေါင်းများစွာ အလုပ်ရှုပ်နေပြီး သဲလွန်စ တစ်ခုမှ မရတာက ကျန်းပေရန် မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ကိစ္စပင်။

အပြင်ဘက်ကနေ ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်း ရဲ့ ထူးခြားချက်ကို သူ မမြင်နိုင်ဘူး ဆိုရင် အတွင်းပိုင်းမှာ ကွာခြားချက်တချို့ ရှိသင့်တယ်လို့ သူ ထင်ထားခဲ့တာ။

ခင်ဗျား မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ ပြဿနာက ခင်ဗျား မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ ပြဿနာပဲ ဆိုတာ အဖြစ်မှန်တွေက သက်သေပြနေလေသည်။

အကောင်းဆုံး ဘောပင်နဲ့ ခဲဖျက် ရှိရင်တောင် ခင်ဗျား လုပ်လို့ မရသေးပါဘူး။

နှာခေါင်းရိုးကို ပွတ်သပ်ရင်း ဘာအမြတ်မှ မရတဲ့ ညတစ်ည ပြီးနောက် ကျန်းပေရန် တကယ် အိပ်မပျော်နိုင်တော့ပေ။

အစီအရင်ကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ အပြင်ထွက် လမ်းလျှောက်လိုက်လေသည်။

"မင်္ဂလာပါ အစ်ကိုကြီးကျန်း"

ထွက်ခွာဖို့ ပြင်နေတဲ့ ဝေဂွမ် က ကျန်းပေရန်နဲ့ တွေ့ပြီး ခါးကိုင်း ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

"မင်္ဂလာပါ"

ဝေဂွမ်ကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ကျန်းပေရန် ရှေ့ဆက်လျှောက်သွားလေသည်။

"အစ်ကိုကြီးကျန်း" ဝေဂွမ်က ကျန်းပေရန်ကို အမြန် အမီလိုက်ပြီး ခေါ်လိုက်လေသည်။

"ဘာကိစ္စလဲ"

"ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက် ဖြစ်ခဲ့တာကို ကျွန်တော် ပြန်စဉ်းစားမိတယ်... ကျွန်တော် မီးခိုးငွေ့ အမွှေးအတောင် ဆေးပင် ရအောင် ကူညီပေးဖို့ အစ်ကိုကြီးကို ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် မလာပြောသင့်ပါဘူး တောင်းပန်ပါတယ်" ဝေဂွမ်က ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်ကာ ထပ်ပြောလိုက်လေသည်။

"အဖိုးတန် ပစ္စည်းတွေ ပိုရှာတွေ့အောင် ကျွန်တော် ကြိုးစားပြီး ကျွန်တော့် တန်ဖိုးကို သက်သေပြပါ့မယ်"

ဝေဂွမ်ရဲ့ ရိုးသားတဲ့ တောင်းပန်မှုကို ကြည့်ပြီး ဒီကောင်လေးက သင်ပေးလို့ ရတဲ့သူပဲလို့ ကျန်းပေရန် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဒီလောကမှာ လျှောက်လှမ်းဖို့ အထူးသဖြင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် အနေနဲ့ "ငါ အားနည်းတယ် ဒါကြောင့် ငါ မှန်တယ်" ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်မျိုး ဘယ်တော့မှ မရှိသင့်ပေ။

မျက်နှာသာ တစ်ခု မတောင်းဆိုခင် ကိုယ့်ရဲ့ တန်ဖိုးကို အရင် သက်သေပြရမည်။

မဟုတ်ရင် တည့်တိုး ပြောရရင် ခင်ဗျားက အလကား လိုချင်နေတာပဲ။

ပြီးတော့ ကျန်းပေရန် အမုန်းဆုံး အရာက လူတွေ သူ့ပစ္စည်းတွေကို အလကား လိုချင်နေတာပါပဲ ဘာပစ္စည်းပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့။

"အင်း အဲ့ဒါ ကောင်းတဲ့ တွေးခေါ်ပုံပဲ ဆက်ကြိုးစားပါ"

"ဟုတ်ကဲ့ ဒါဆို ကျွန်တော် သွားလိုက်ပါဦးမယ် နှုတ်ဆက်ပါတယ် အစ်ကိုကြီးကျန်း"

ဝေဂွမ် ပြောပြီးတာနဲ့ ဂူထဲကနေ ပြေးထွက်သွားလေသည်။

ခွန်အားနဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ ပြည့်နေတဲ့ ဝေဂွမ်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန်က အကြောဆန့်ရင်း ဂူထဲက ထွက်လာခဲ့လေသည်။

'ဒီနေ့ ငါလည်း တစ်ခုခု ရပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်'

ဂျူဇီမင် နဲ့ ချိန်းထားတဲ့ နေရာကို ရောက်တော့ သူက အဲ့ဒီမှာ စောင့်နေပြီးသား ဖြစ်တာကို ကျန်းပေရန် တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"စီနီယာကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်" ဂျူဇီမင် က ရိုသေတဲ့ အမူအရာနဲ့ အလေးပြုလိုက်လေသည်။

"သွားကြစို့" ကျန်းပေရန် ပြောလိုက်ပြီး ကြိုတင် ရွေးချယ်ထားတဲ့ လမ်းကြောင်း အတိုင်း လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

...

ရည်မှန်းချက် တစ်ခု ရှိတဲ့အခါ ရက်တွေက ကုန်ဆုံးတာ မြန်ဆန်လှသည်။

မျက်တောင် တစ်ခတ် အတွင်းမှာ ရက် ၂၀ မြောက်နေ့ ရောက်လာခဲ့လေသည်။

တောင်မြင့် တစ်လုံးပေါ်မှာ ရပ်ရင်း ကျန်းပေရန် လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ဂျူဇီမင် အခုလေးတင် ပြီးစီးသွားတဲ့ ပန်းချီကားကို ယူလိုက်လေသည်။

ဒါပေမဲ့ အရင်တုန်းကလိုပဲ ဘာ အံ့သြစရာမှ မရှိသေးပေ။

ဒါပေမဲ့ ရှေးစကား ဆိုရိုးအတိုင်း မျှော်လင့်ချက် မထားရင် စိတ်ပျက်စရာ မရှိပေ။

ကျန်းပေရန်ရဲ့ နှလုံးသားက ထုံကျဉ်နေတာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။

သူ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

"ဇီမင် မင်း ပါဝင်တဲ့ ဂိုဏ်းက ပုံသဏ္ဍာန်မဲ့ ဂိုဏ်း လို့ ခေါ်တာလား"

စုတ်တံတွေ သိမ်းနေတဲ့ ဂျူဇီမင် အံ့သြသွားလေသည်။

စီနီယာက ပန်းချီအကြောင်း မဟုတ်တဲ့ တခြား အရာ အကြောင်း သူ့ကို ပြောတာ ဒါ ပထမဆုံး အကြိမ်ပဲ။

ဒါကြောင့် သူ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပြုကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"စီနီယာကို ဖြေရရင် အဲ့ဒါက ဇန်တိုင်းပြည် ရဲ့ ပုံသဏ္ဍာန်မဲ့ဂိုဏ်း အစစ်ပါ"

"ဂိုဏ်းချုပ်က ဘယ်သူလဲ သူ့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်က ဘယ်လောက်လဲ"

"ကျွန်တော့် ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် နာမည်က ဖန်ရှူယုံ ပါ သူက အင်မော်တယ်ဇီယွီ လို့ လူသိများပြီး အထွတ်အထိပ် အနက်ရောင်ဧကရာဇ် နယ်ပယ်မှာ ရှိပါတယ်"

ဂျူဇီမင် စကားပြောနေရင်း သူ့ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေလေသည်။

စီနီယာက ဒီအကြောင်းတွေ ဘာလို့ ရုတ်တရက် မေးနေလဲ သူမသိပေ။

ထို့အပြင် သူတို့ရဲ့ ပုံသဏ္ဍာန်မဲ့ဂိုဏ်းက နိုင်ငံခြောက်နိုင်ငံ ကြားမှာ နာမည်ကျော်ကြားမှု တချို့ ရှိလေသည်။

စီနီယာ လို ပညာရှင် တစ်ယောက်က သူတို့ကို လုံးဝ မသိဘဲ မနေသင့်ပေ...

'ဒါမှမဟုတ် ပုံသဏ္ဍာန်မဲ့ ဂိုဏ်းတောင် ဒီ စီနီယာ သတိထားမိဖို့ မထိုက်တန်တာများလား'

"အင်း..."

ကျန်းပေရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ သွားကြစို့"

စီနီယာက ကုန်းစောင်း အောက်ကို တန်းတန်းမတ်မတ် ခုန်ဆင်းသွားတာ မြင်တော့ ဂျူဇီမင် နည်းနည်း ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားလေသည်။

စီနီယာက အဲ့ဒီ မေးခွန်းတွေ မေးပြီး ဘာကို အတိအကျ ဆိုလိုချင်တာလဲ။

ဒါပေမဲ့ ဂျူဇီမင်က ဒီ စီနီယာရဲ့ အတွေးတွေကို ဘယ်လို ခန့်မှန်းရမလဲ ဆိုတာ ဘယ်တုန်းကမှ မသိခဲ့တာကြောင့် သူ့ရဲ့ ပန်းချီ ပစ္စည်းတွေကို အမြန် သိမ်းဆည်းပြီး သူ့နောက် လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့လေသည်။