အခန်း (၂၁)

Vol. 2 Ch. 21

အမျိုးသမီးကြီး မစ္စကျောက်သည် သူမ ဘာကို ခံစားနေရလဲဆိုတာကို မပြောပြတတ်တော့ပါ။ သူမသည် လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ရွာထဲက ကိစ္စတိုင်းကိုလည်း စိတ်အားထက်သန်စွာ လုပ်ပေးခဲ့သော လူတစ်ယောက်ဟု တွေးနေခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်ဆုံး အခြေနေသို့ ရောက်လာသည့်အခါ အဖွဲ့ထဲက လူတိုင်းသည် သူမကို ပြဿနာတစ်ခုလို ရှောင်သွားခဲ့ကြသည်။

ထို့အပြင် သူမသည် ရှုရွှမ်းအတွက် တပ်မဟာထဲမှ မိန်းမကောင်းလေး တစ်ယောက်ကို ရွေးပေးဖို့အတွက် ဆန္ဒရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ တပ်မဟာထဲတွင် မြို့မှ ဘွဲ့ရခဲ့သော စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းသည့် ပညာတတ် လူငယ် တစ်ယောက် နှစ်ယောက်သာ ရှိသည်။ သို့သော် သူမရဲ့သားသည် အူတူတူ အတတလူတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး သူ့အပေါ်မှာ ပိုပြီး စိတ်ပါလက်ပါ ဂရုစိုက်ပေးနိုင်မည့် လူတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေပေးဖို့ လိုအပ်သည်ဟု တွေးနေခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူတို့သည် လီချွမ်းကျင်တို့ မိသားစုနှင့် အဆက်အသွယ် ရပြီးကတည်းက သူတို့သည် ဝမ့်လင်းလင်းကို ချွေးမအဖြစ် ရွေးချယ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

သူမရဲ့ အကြီးဆုံးသားမှာ အနာဂတ်ကောင်း တစ်ခုရှိသည့်အတွက် သူသည် မြို့မှာ ဇနီးတစ်ယောက် ရှာနိုင်လိမ့်မည်မှာ သေချာသလောက်ရှိသည်။ အမျိုးသမီးကြီး မစ္စကျောက်သည် ကျေးလက်ဒေသတွင် နေထိုင်ရသည့်အတွက် သူနှင့်အတူ ရှိပေးနိုင်မည့် ချွေးမမျိုးကို လိုချင်နေခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။

အဲ့လိုနဲ့ နောက်ဆုံးမှာ သူမ တစ်ယောက်ကို ရွေးချယ်လိုက်တာပဲ။

တကယ်လို့ မင်းကသာ ချက်ချင်း သူ့ဆီသွားပြီး မင်္ဂလာ ကိစ္စအတွက် ပြောမယ်ဆိုရင်တောင် ဒါက သူမတို့ကြားက ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။ ဒါက တကယ်ကို စိတ်ပျက်ဖို့ ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုမလို့ သူတို့က သူမတို့အိမ်ကိုတောင် ရောက်မလာခဲ့ကြဘူး။

ထိုအကြောင်းကို တွေးပြီးနောက် အမျိုးသမီးကြီး မစ္စကျောက်သည် ခြံထဲမှ ရှုရွှမ်းအား သူမရဲ့ အိပ်ရာဘေးသို့ လာရန် လှမ်းခေါ်ခဲ့သည်။

“ငါ့သားလေးရယ်။ အခု သားကို အမေ အရေးကြီးတဲ့ အရာတစ်ခု ပြောမလို့။ အနာဂတ်မှာ ငါတို့မိသားစုလေး ခက်ခဲတဲ့ အချိန်တစ်ခု ရောက်လာမှာကို စိုးရိမ်မိတယ်။ ပြီးတော့ သားအစ်ကိုရဲ့ ကိစ္စက ဘယ်အချိန်မှ ပြီးမလဲ ဆိုတာကိုလည်း အမေတို့က မသိရဘူးလေ။ အမေအထင် ဝမ့်မိသားစုက အမေတို့နဲ့ အတူထပ်ပြီး မရှိချင်လောက်တော့ဘူး။…. အမေအမြင်အရတော့ သားအစ်ကိုကြောင့်နဲ့တော့ သားရဲ့ကိစ္စတွေ နှောင်းနှေးသွားတာက မဖြစ်သင့်ဘူးလေ။”

အမျိုးသမီးကြီး မစ္စကျောက်သည် အရင်က ကြိမ်ဖန်များစွာ ရွေးချယ်ခဲ့သော ချွေးမများကို သူ့စိတ်ထဲကနေ ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ လူအနည်းငယ်ကိုသာ ရွေးချယ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုကိစ္စကို သူမရဲ့သားနှင့် နှစ်ယောက်တည်း ပြောဖို့အတွက် အဆင်သင့် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

“အမေတို့ရဲ့ အခြေေအနေက ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုပဲရှိတယ်။ ပထမ တစ်ခုက အမေမင်းအတွက် မျိုးဆက်သုံးဆက်လောက် ဆင်းရဲခဲ့ဖူးတဲ့ ယောက္ခမမျိုးကို ရှာပေးဖို့ပဲ။ အဲ့လိုလူတွေက မိသားစုနောက်ခံ တောင့်တယ်။ အဲ့လိုလူတွေကို တင်တောင်းငွေ ပိုပေးပြီး သူ့သမီးကို လက်ထပ်လိုက်ဖို့ပဲ။”

အမျိုးသမီးကြီး မစ္စကျောက်သည် အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ဇီဇာကြောင်လို့ မဟုတ်ဘဲ ဆင်းရဲသော မိသားစုများ အပေါ်မှာ အထင်သေးနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ တကယ်တမ်း အခုချိန်မှာ လူတိုင်းကလည်း ဆင်းရဲနေခဲ့ကြသည်။ တကယ်လို့ မင်းက ဆင်းရဲတယ်ဆိုရင် သူတို့အားလုံးကလည်း အလားတူ ဆင်းရဲနေကြတာပါပဲ။ သို့သော် ဒီအချိန်မှာတော့ သူမသည် ဆင်းရဲသော မိသားစုတစ်ခုကို ရှာမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ သူတို့မိသားစု၏ အခြေအနေအရ သမီးကို ချစ်သည့်မိသားစုများက သူတို့နှင့် လက်ထပ်ခိုင်းမည် မဟုတ်ပါ။ လက်ထပ်ခိုင်းသည့် သူများကလည်း သူမကို လူအဖြစ် မသတ်မှတ်ဘဲ ဆက်ဆံကြသည့် သူများသာ ဖြစ်ကြလိမ့်မည်။ တကယ်လို့ သူမကသာ အငယ်ဆုံးသားအတွက် ထိုကဲ့သို့သော ချွေးမမျိုး ရှာပေးခဲ့ပါက အနာဂတ်တွင် သူသည် သူ့ယောက္ခမရဲ့ မိသားစုနှင့် အချိန်အကြာကြီး ပတ်သက်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

တကယ်လို့ သူက စိတ်ရင်းအမှန်မဟုတ်တဲ့ သူမျိုးနဲ့ တွေ့ပြီး အမေတို့ရဲ့ မိသားစုနဲ့ပဲ နီးနီးကပ်ကပ်နေဖို့ တောင်းဆိုနေမယ်ဆိုရင် ဘဝကြီးက ပိုပြီးတောင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။

“နောက်ထပ် ရွေးချယ်မှုတစ်ခုက… အမေ သားအတွက် မိသားစုတစ်ခုကို ရှာပေးမယ်။ ပြီးရင် အမေတို့ အဲ့မိသားစုကို လက်ထပ်လိုက်ကြမယ်။”

အမျိုးသမီးကြီး မစ္စကျောက်သည် ရှေးရိုးစွဲသူ တစ်ယောက် မဟုတ်ပါ။ တစ်ဖက်က ကြည့်လျှင် သူမသည် အတော်လေး မြင်တတ်ပြီး သူမရဲ့သား တစ်ယောက်ကို ကောလိပ်ပို့နိုင်ခဲ့ပြီး နောက်တစ်ယောက်ကို စားဖိုမှူး လုပ်ခိုင်းခဲ့သည်။

ဘယ်အချိန်မှာ ဘယ်သူ့ကို ခေါင်းငုံ့ရမလဲဆိုတာ သူမ ကောင်းကောင်းသိတယ်။

“ဒါက သားအတွက် မတရားဘူးဆိုတာတော့ သိပေမယ့် အမေ့လည်း ခက်ခဲလာမယ့် အချိန်တွေကို မရှိစေချင်ဘူး။”

မနှစ်တုန်းကနဲ့ မနှစ်ရဲ့ ရှေ့တစ်နှစ်တုန်းက ဘေးက တပ်မဟာက လူတွေကို အပြစ်ရှာပြီး ဖက်ဆစ် တော်လှန်ရေးလုပ်တဲ့ မိသားစုဝင် တစ်ယောက်ကို သတ်ပစ်လိုက်တယ်ဆိုပြီး သူမ ကြားခဲ့ရသည်။

အမျိုးသမီးကြီး မစ္စကျောက်သည် နောက်တစ်ခေါက်က သူမတို့ မိသားစု အလှည့်များ ဖြစ်မလားဆိုတာကို မသိနိုင်ပါ။ သို့သော် သူမသည် အဲ့နေ့တုန်းက တပ်မဟာ လုံခြုံရေးမှူး ကျောက်ကျွေ့ချွန်းရဲ့ လုပ်ရပ်ကို တွေးမိလိုက်သည့် အခါတိုင်း တကယ်ကို ကြောက်နေခဲ့ရသည်။

လူအများက သူတို့ရဲ့ မိသားစုကို မထောက်ခံကြသည်မှာ သိသာနေခဲ့သည်။

ထို့အပြင် တပ်မဟာတိုင်းတွင်း “ခေတ်နောက်ပြန်ဆွဲသော အရာများ” တစ်ခု သို့မဟုတ် နှစ်ခုလောက်က မြေပိုင်ရှင်များ၊ မြေပိုင်ရှင်ရဲ့ ဆွေမျိုးများထံတွင် ရှိနေခဲ့ကြသေးသည်။ တပ်မဟာဘက်က လူတစ်ယောက်ကို အပြစ်ပေးဖို့ လိုအပ်သော်လည်း ထိုနေရာတွင် ဘယ်သူမှ ရှိမနေပါက သူတို့က ထိုလူကို သွားခေါ်ပေးရသည်။

သူတို့ရဲ့ တပ်မဟာမှူး ထျန်းယိုဖုသည် တရားမျှတသော သူတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း အခြေအနေက ခေါင်းကြီးပိုင်းသို့ ရောက်လာသည့်အခါ သူသည် တပ်မဟာမှူး တစ်ယောက်အနေနှင့် ဘယ်သူ့ကိုမှ ကူညီလိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။

အမျိုးသမီးကြီးကျောက်သည် သူမရဲ့ ရိုးသားသော သားကို ကြည့်နေပြီး သူရဲ့ ရိုးသားတဲ့စိတ်ကိုလည်း အပြစ်တင်လို့ မရနိုင်ပါ။ အမျိုးသမီးကြီး တစ်ယောက်အနေနှင့် အဖွဲ့က သူမကို ခက်ခဲသွားအောင် လုပ်လို့ မရနိုင်သော်လည်း အစ်ကိုအကြီးဆုံးရဲ့ လုပ်ရပ်ကို သားငယ်က ခံရမည်ကိုတော့ သူမ စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

တကယ်လို့ သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပါက သူတို့ကလည်း အပြီးသတ်ပေးလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သူမရဲ့ သားနှစ်ယောက်သည် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေး ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် သားအကြီးက သားငယ်ကို မငှဲ့ညှာဘဲ နေနိုင်ပါ့မလဲ။

စကားပြောပြီးသွားရင် အဖြေတစ်ခုတော့ ရှာရမည်။ ဖက်ဆစ် တော်လှန်ရေးသမား တစ်ယောက်ရဲ့ ဆွေမျိုးဆိုပြီး မသေချာ မရေရာဘဲ တံဆိပ်ကပ်ခံရတဲ့ ဘဝမျိုးနဲ့တော့ နေလို့မရပေ။

ရှုရွှမ်းသည် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ အမျိုးသမီးကြီး မစ္စကျောက်သည် သူမရဲ့သားကို ထိုနည်းလမ်းအတိုင်း လုပ်ရန် တွန်းအားပေးမယ့် စိတ်မျိုးတော့ ရှိမနေခဲ့ပါ။

တကယ်လို့ သူ့ရဲ့ ယောက္ခမများက မကောင်းသည်ဖြစ်စေ လက်ထပ်ကာ အခြားသော မိသားစုထဲသို့ ဝင်လိုက်ရသည်ဖြစ်စေ ထိုကိစ္စသည် အခြားသူများကို ပြောပြဖို့အတွက် ရှက်စရာ ကောင်းသည့် ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နေလိမ့်သည်။

အမယ်အိုကြီး တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူမ ဟာတာတာကြီး တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ပြီးတော့ သူမသားက အဲ့ဒါကို ပိုပြီး ခံစားနေရမှာ သေချာသည်။

ရှုရွှမ်းရဲ့ အကြည့်များသည် ခြံထဲမှာ အခြောက်ခံထားသော ယုန်သားများဆီ တိတ်တဆိတ် ငေးကြည့်နေခဲ့သည် သူ့ကြည့်ရတာ တစ်ခုခုကို တွေးနေပုံရသည်။

.....

တပ်မဟာသည် ဝမ့်လင်းလင်းကို ရှာဖို့အတွက် နှစ်ရက် သုံးရက်လောက် အချိန်ကုန်သွားခဲ့ပြီး လေးရက်မြောက်နေ့တွင် လူတိုင်းက ပင်ပန်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဒါက ဆိုးသွမ်းနေတဲ့ ကလေးတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘူး။ သူက ၁၈နှစ် ပြည့်ပြီးလို့ အရွယ်ရောက်တဲ့ လူတစ်ယောက်တောင် ဖြစ်နေပြီပင်။ တကယ်လို့ အရွယ်ရောက်ပြီးသား သူတစ်ယောက်က ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ထွက်ပြေးသွားတာဆိုရင် ဘယ်သူကများ သူမကို အချိန်မှီ ရှာနိုင်မှာမလို့လဲ။

ထျန်းယိုဖုတွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပါ။ သူသည် ဝမ့်လင်းလင်း ပျောက်သွားသည့် ပထမဆုံး နေ့ကတည်းက တပ်သားများကို အာရုံစိုက်ကာ ရှာပေးဖို့နှင့် တကယ်လို့ သူတို့ ကင်းလှည့်ရင်း သူမကို တွေ့ခဲ့ပါက ပြန်ခေါ်လာဖို့ကိုလည်း ပြောထားခဲ့သည်။

ထျန်းယိုဖုသည် ဘာကိုမှထပ်ပြီး မကူညီနိုင်တော့ပါ။

ဝမ့်ယုံရွှင်းနှင့် လီချွမ်းကျင်တို့သည် သူတို့ရဲ့ စိတ်များကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ကြသည်။ ဝမ့်ယုံရွှင်းက ထိုကဲ့သို့ ရူးမိုက်သည့် သမီးမျိုးကို အိမ်မှာ အရှက််ကွဲခံပြီး ထားရမည်ထက် ပျောက်သွားတာက ပိုကောင်းကြောင်းကို တွေးရင်း ဝမ်းသာနေခဲ့သည်။

သို့သော် သနားစရာ ကောင်းသည့် အရာတစ်ခုမှာ နဂို တောင်းထားသည့် တင်တောင်းငွေကြောင့် ဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ ရှုမိသားစုနှင့် မင်္ဂလာပွဲကိုသာ မစီစဥ်ခဲ့ပါက ထိုကိစ္စမှာ တကယ်ကို နာကျင်စရာ အကောင်းဆုံး အရာတစ်ခု ဖြစ်နေလိမ့်မည်။

ဝမ့်ယုံရွှင်းသည် သူ့စိတ်ထဲတွင် တွက်ချက်နေခဲ့ပြီး အတော်လေးကိုလည်း စိုရိမ်နေခဲ့သည်။ သူသည် အကြီးဆုံး သမီး၏ လက်ထပ်ပွဲမှ တင်တောင်းငွေ ယွမ် ၁၀၀ကို ရရှိခဲ့ပြီး သူတို့ရဲ့မိသားစုမှာ ယွမ် ၂၀၀ ကျော် စုမိခဲ့သည်။ ယွမ် ၃၀၀ မှာ သူ့ဘဝရဲ့ အသက် သွေးကြော ဖြစ်ပြီး သူသည် ထိုပိုက်ဆံများကို သူ့အိမ်ရဲ့ နေရာအနှံမှာ သေချာ ဖွက်ထားခဲ့ခြင်းကြောင့် အရင်တစ်ခေါက်က ထျန်းယိုဖုတို့ သူတို့အိမ်မှာ လာရှာခဲ့စဥ်က ရှာမတွေ့ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုငွေပမာဏမှာ အတော်လေး များပုံရပြီး ထိုပိုက်ဆံများသည် ကျေးလက်ဒေသမှာဖြစ်စေ၊ မြို့ပေါ်မှာဖြစ်စေ အလုပ်တစ်ခု ရအောင် ရှာဖို့အတွက်တော့ လုံးဝ မလုံလောက်ခဲ့ပါ။

ဝမ့်ယုံရွှင်းသည် ထိုအကြောင်းကို တွေးမိခဲ့ပြီး ထိုပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့အတွက် ဝမ့်ရင်းကို အသုံးချရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ကျောက်မိသားစုမှ အမျိုးသမီးကြီးသည် တင်တောင်းငွေကို ယွမ် ၃၀ ပေးဖို့တောင် အင်တင်တင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ဝမ့်ယုံရွှင်းက ထိုနေရာတွင် ထိုင်ပြီး ကြည့်နေမည်တော့ မဟုတ်ပါ။ သူသည် ဝမ့်ရင်း၏ လက်ထပ်ပွဲနေ့ကို တွေးနေခဲ့ပြီး သူသည် လီချွမ်းကျင်ကို ကိစ္စတစ်ခု ဖန်တီးခိုင်းကာ ကျောက်မိသားစုထံမှ နောက်ထပ် ယွမ် ၂၀ ထပ်ပေးဖို့ကို တွန်းအားပေးခိုင်းခဲ့သည်။

အိမ်ကနေ မထွက်သွားခင် လက်ဆောင် ထပ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုသည်မှာ အတော်လေး သဘာဝ မကျသော်လည်း ဝမ့်ယုံရွှင်းက အခုလို အချိန်မျိုးတွင် သိပ်ပြီး ဂရုစိုက်မနေနိုင်တော့ပါ။

ဝမ့်ရင်းရဲ့ တင်တောင်းငွေမှာ ယွမ် ၅၀နှင့် မိသားစု၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများဖြစ်ပြီး ထိုပစ္စည်းများကို သေသေချာချာ ယူပြီး စုဆောင်းထားရန် ဖြစ်သည်။

ဝမ့်ယုံရွှင်းသည် လီချွမ်းကျင်ကို ဆွဲခေါ်ကာ မေးလိုက်သည်။ “ ကျောက်မိသားစုထဲက မိန်းမကြီးကိုရော ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။ သူမက အိမ်ကို ကလေးတွေ ခေါ်လာပြီး တွေ့ခိုင်းမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မလား။ သူမက ဘာလို့ ဒီရက်ထဲမှာ မလာသေးတာလဲ။”

လီချွမ်းကျင်သည် ဝမ်းနည်းစရာအတိ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဝမ့်လင်းလင်း ထွက်ပြေးသွားသည်မှာ သူမအတွက် ကြီးမားသော ထိုးနှက်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူမရဲ့ ပူညံပူညံ လုပ်နေတတ်သည့် အမူအရာများက ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ဒီရက်ပိုင်းမှာ တိတ်ဆိတ်လာခဲ့သည်။ “ဒါကို ကျွန်မက ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ။ ကျွန်မ သွားပြီး မေးကြည့်လိုက်ရမလား။”

ဝမ့်ယုံရွှင်း - “မြန်မြန်သွားလိုက်။ ပြီးရင် မင်း ပြန်လာတဲ့ အခါကျရင် မင်းနဲ့အတူ ကလေးနှစ်ယောက်ကိုပါ အပါ ခေါ်လာခဲ့။”

ကလေးတွေက ဝမ့်ရင်းကို “အမေ”ဆိုပြီး ခေါ်လိုက်ရင် အဲ့ဒါတွေက ရှင်းပြဖို့ ပိုခက်သွားလိမ့်မယ်။ တကယ်လို့ ဝမ့်ရင်းက လက်မခံချင်ဘူးဘူး ဆိုရင်တောင်မှ သူမက ဒီမကြောင်းကို ပြန်ပြီး တွေးကို တွေးရမှာပဲ။

လီချွမ်းကျင်သည် နေ့တစ်ဝက်လောက် အိမ်က ထွက်သွားကာ ကျောက်အိမ်သို့ တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားခဲ့သည်။

ထိုအိမ်သို့ သူတို့ရောက်သည့်အခါ ကျောက်မိသားစု၏ အိမ်တံခါးမှာ ပိတ်ထားပြီး အပြင်မှာလည်း သော့ကြီးတစ်ခုဖြင့် ခတ်ထားသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

လီချွမ်းကျင်သည် အိမ်ကို အမြန်ပြန်ကာ ဝမ့်ယုံရွှင်းကို သတင်းပေးခဲ့သည်။ “ ကျောက်မိသားစုရဲ့ တတိယသားက နောက်ကျောမှာ ဒဏ်ရာရပြီး ကောင်စီမြို့မှာ နေနေတယ်လို့ ပြောတယ်။ သူ့အမေက သူ့သားကို လွမ်းလို့ဆိုပြီး သွားတွေ့တာ တစ်မိသားစုလုံးကို ခေါ်သွားတယ်တဲ့။”

ဝမ့်ယုံရွှင်းက တစ်ခုခုကို ထိန်းမရတော့သလို ခံစားခဲ့ရပြီး ငေးငိုင်ကာ ပြန်ပြောခဲ့သည်။ “ဒါဆို မင်း ဘယ်အချိန်မှ ပြန်လာခဲ့ပါမယ်လို့ သူတို့ကို မပြောလိုက်ဘူးလား။”

လီချွမ်းကျင် - “ဟင့်အင်း၊ သူက သူတို့ရဲ့သားကို မနက်ပိုင်းကျရင် အဲ့ကိုသွားပြီး ခေါ်ကြမှာလို့တော့ ပြောလိုက်တယ်။”

ဝမ့်ယုံရွှင်းက ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။ “ဒါဆိုလည်း ပြီးတာပါပဲ။ အချိန်ကျရင် အဲ့ကလူကို ငါ သွားတွေ့လိုက်မယ်။”

ဝမ့်ယုံရွှင်းက အစီအစဥ် ချပေးခဲ့သည်။ “မနက်ဖြန် မနက်ကျရင် အလုပ်ကို မသွားနဲ့။ အဲ့ကိုပဲ ထပ်သွား။”

ဝမ့်ရင်းရဲ့ ကိစ္စကို မြန်မြန် စီစဥ်ပြီးလေလေ၊ ဒါတွေက မြန်မြန် အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်လို့ သူခံစားရလေလေ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ဝမ့်ယုံရွှင်း ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားသည့် အရာတစ်ခုက နောက်တစ်နေ့ မနက်ပိုင်းတွင် သူ့ရဲ့ အိမ်ရှေ့တံခါးမှာ ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဝမ့်လင်းလင်း ပြန်လာပြီ။

တစ်ဖွဲ့လုံးကလည်း ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

“လင်းလင်း၊ ဒီရက်တွေမှာ သမီး ဘယ်ကို ရောက်နေခဲ့တာလဲ။ သမီးရဲ့ မိဘတွေက သမီးကို လိုက်ရှာနေကြတာ အရူးလိုပဲ။”

“သမီးဘေးက ကလေးနှစ်ယောက်က ဘယ်သူ့ ကလေးတွေလဲ။”

“သမီးကရော ဘာလို့ အဝတ်အစား အသစ်တွေကို ဝတ်ထားရတာလဲ။”

ဝမ့်လင်းလင်းအား များစွာသော မေးခွန်းများကို ဆက်တိုက်ဆိုသလိုပဲ မေးနေခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဝမ့်လင်းလင်းက ရှက်နေပုံ မရဘဲ သူမက အတော်လေးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရှိနေခဲ့သည်။

“သမီးက လက်ထပ်တော့မလို့။ ပြီးတော့ သမီးဒီနေ့ ဒီကို ပြန်လာတာကလည်း လက်ခံတဲ့စာကို ရေးပေးဖို့အတွက်ပါ။ ဒီကလေးနှစ်ယောက်က သမီးအမျိုးသားရဲ့ ကလေးတွေပါ။ တစ်ယောက်က ကျောက်တုန် နောက်တစ်ယောက်က ကျောက်ရွှီပါ။”

“ဘာ၊ သမီးက လက်ထပ်မယ် ဟုတ်လား။”

“သမီးက ဘယ်သူ့ကို လက်ထပ်မှာလဲ။ သမီးက ရှုမိသားစုက ကောင်လေးကို လက်ထပ်မှာ မဟုတ်လူးလား။”

“ဒါကရော သူ့ရဲ့ကလေးတွေပဲလား။ သမီးက အခြား တစ်ယောက်ရဲ့ မိထွေး ဖြစ်သွားတာလား။”

“သမီးရဲ့ မိဘတွေရော သိကြရဲ့လား။”

ဝမ့်လင်းလင်းက သူ့ဘေးနားရှိ လူများကို နတ်ဘုရား တစ်ပါးက ကမ္ဘာပေါ်ကို စိုက်ကြည့်နေသလိုမျိုး ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူတို့ထဲက လူအများစုဟာ စူပုပ်နေကြပြီး အချို့ကလည်း ဆဲဆိုနေကြကာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ မျက်နှာများ ပျက်သွားခဲ့ကြသည်။ မည်သို့ပင် ဖြစ်စေကာမူ၊ ဝမ့်လင်းလင်းက သူမ ဖြစ်ချင်တဲ့ ဆန္ဒ ပြည့်သွားသည့်အတွက် ပျော်ရွှင်နေခဲ့ပြီး အခြားသူရဲ့ အတွေးများကိုလည်း လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပါ။

လွန်ခဲ့သော ရက်ပိုင်းလောက်တုန်းက သူမသည် ထိုအရာကို တွေးနေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျောက်ကျွင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် အရာတစ်ခုကို သတိရသွားခဲ့သည်။ သူမရဲ့ အတိတ်ဘဝတွက် ကျောက်ကျွင်းက ပြန်လာသည့်အခါ အနားယူဖို့ အချိန် လုံလုံလောက်လောက် မရှိခဲ့ပါ။ သူသည် မြို့တွင် မတော်တဆ တစ်ခုနှင့် ကြုံခဲ့ရပြီး ဒဏ်ရာအနည်းငယ် ရရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဆေးရုံပေါ်တွင် နှစ်ရက် သုံးရက်လောက် နေခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်မှာပဲ အမျိုးသမီးကြီးကျောက်က ဝမ့်ရင်းကို စေ့စပ်ပေးမည့် သူအဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး သူတို့ပြန်လာကာ ချက်ချင်းပဲ လက်ထပ်ခဲ့ကြသည်။