အခန်း (၅၁)

သူတို့နှစ်ယောက်က တပ်မဟာထဲသို့ လမ်းလျှောက် ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ရှုရွှမ်းက ဝမ့်ရင်းကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးခဲ့သော်လည်း သူမကတော့ ပြန်ဖို့အတွက် အလျင်မလိုနေခဲ့ပါ။

အချိန်အတန်ကြာ လက်တွဲထားပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ သူက ပြောခဲ့သည်။ “မနက်ဖြန်ကျရင် ကိုယ် လာခေါ်မှာ စောင့်နေ။”

ဝမ့်ရင်းက ရှက်သွေးဖြာကာ ပြောခဲ့သည်။ “ဟုတ်ပြီလေ။”

ဝမ့်ရင်းက ၂၆ရက်နေ့ မနက်မှာ အစောကြီး ထခဲ့သည်။ သူမရဲ့မိသားစုထဲတွင် သူမကို ကူညီပေးမည့်သူ မရှိသည့်အတွက် အမျိုးသမီးကြီးရှုက မိန်းမငယ်ငယ်လေး များစွာကို ခေါ်လာပြီး ဝမ့်ရင်းကို ကူညီပေးခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းက ချည်ထိုးထားသော အင်္ကျီအသစ်ကို ဝတ်ခဲ့သည်။ ထိုကောင်မလေးတွေ အားလုံးက လှပနေကြမည်ကို အမျိုးသမီးကြီးရှုက သိနေခဲ့သည့်အတွက် သူမက ဝမ့်ရင်းအတွက် အနည်းငယ် ပါပါးလှပ်လှပ်ရှိသည့် အင်္ကျီတစ်ထည်ကို လုပ်ပေးထားခဲ့သည်။ ထိုအင်္ကျီက နွေးထွေးပြီး သူမကို ဝစေသည့် ပုံမျိုးလည်း မပေါ်ပါ။ သူမက အပြင်ဘက်တွင် အနီရောင် စကတ်ပြောင်နှင့် အောက်မှာ အပြာရောင် ဘောင်းဘီအသစ်တစ်ထည်ကို ဝတ်ထားခဲ့သည်။

ထိုဝတ်စုံက နောက်ပိုင်းမှာ အတော်လေး ရိုးရှင်းသော်လည်း ထိုအချိန်တုန်းကတော့ အင်မတန် ရေပန်းစားသည်ဟု သတ်မှတ်လို့ ရနိုင်သည်။

ကူညီဖို့ ရောက်လာကြသော ယောင်းမများ အားလုံးက အားကျနေခဲ့ကြသည်။ သူတို့က ဝမ့်ရင်းကို ဝန်းရံထားခဲ့သည်။ သူမက စက္ကူ အနီလေးဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို အရောင်ဆိုးခဲ့ပြီး မျက်ခုံးမွှေးများကိုလည်း မီးညှိထားသော မီးခြစ်ဆံများဖြင့် ဆေးဆိုးပန်းရိုက် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သူတို့ထဲက အမျိုးသမီးကြီး တစ်ယောက်က သူမရဲ့ မျက်နှာပေါ်ကို အလက်လက် ထနေသော ပေါင်ဒါမှုန့်ကို ရိုက်ပေးဖို့ ပြောသော်လည်း ဝမ့်ရင်းက လုံးဝကို ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။

သူမရဲ့ဆံပင်ကို ကျစ်ဆံမြှီး နှစ်ဖက်ကျစ်ပြီး အနောက်မှာ ချထားခဲ့သည်။ ဝမ့်ရင်းက ကျန်တဲ့ အချိန်တွေကို အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ရှုရွှမ်းက လာခေါ်မည်ကို စောင့်နေခဲ့သည်။

ရှုရွှမ်းက အလျင်မလိုသော်လည်း အမျိုးသမီးကြီး လေးယောက်က ပျက်စီးပြီး အယူသီးမှုများကြောင့် ခွင့်မပြုနိုင်ဘူးဟု ပြောခဲ့သော်လည်း သူမက ပုံမှန် လူတစ်ယောက်ကို မေးခဲ့ပြီး ထိုလူက မနက် ဆယ်နာရီ ဝန်းကျင်မှာ သတို့သမီးကို သွားခေါ်တာက အကောင်းဆုံးပဲဟု ပြောကြောင်းကို အမျိုးသမီးကြီးရှုက ရှုရွှမ်းအား တိတ်တဆိတ် ပြောပြနေခဲ့သည်။

တကယ်တမ်းမှာတော့ ထိုအချိန်ဟာ တပ်မဟာထဲရှိ အခြားမိသားစုမှ မင်္ဂလာဆောင်ချိန်နှင့် သိပ်ပြီးလည်း မကွာပါ။ သို့သော် အမျိုးသမီးကြီးရှုက ထိုအချိန် ရောက်တဲ့အထိ စောင့်တာက အကောင်းဆုံးပဲဟု တွေးနေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ရှုရွှမ်းက အိပ်မပျော်ခင်အထိ ဉာဥ့်နက်ကြီး ဟိုလှိမ့်ဒိလှိမ့် ဖြစ်နေခဲသည်။ မနက်ပိုင်းမှာလည်း အစောကြီး နိုးနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက အတူတူ ရှိရမည့် အချိန်တွေကိုသာ ရေတွက်နေခဲ့သည်။

ရှုရွှမ်းရဲ့ဘက်မှာ လူပိုများနေခဲ့သည်။ အမျိုးသမီးကြီးစုက အသံအကျယ်ကြီးဖြင့် သူ့သားများကို ဟိုဟာလုပ် ဒီဟာလုပ်ဟု ပြောနေခဲ့ပြီး သူမရဲ့ သားသုံးယောက်ကို အရူးတွေလို ဟိုပြေးဒီပြေး လုပ်ခိုင်းနေခဲ့သည်။

ရှုရွှမ်းရဲ့ဆရာ ချမ့်ထောင်က မနေ့ညတည်းက ရောက်နေခဲ့ပြီး အခုဆိုရင် မီးဖိုချောင်ထဲမှာ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။

ရှုရွှမ်းရဲ့ ဘေးမှာ ရှိနေသော မျက်ရစ် တစ်ဖက်တည်းပါသည့် လူငယ်တစ်ယောက်က အော်နေခဲ့သည်။ “ဆရာဦးလေး။ ငရုတ်သီးတွေ မသုံးနဲ့။ ဒီနေ့ ကလေးတွေ ဘယ်လောက်များလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ဦး။ ဘယ်ကလေးကများ ဒီလောက် ငရုတ်သီးတွေ အများကြီးကို စားမှာလဲ။”

ထိုကဲ့သို့ စိတ်ပျက်စရာကောင်းသည့် ဒေသခံ စကားများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှုရွှမ်းက မျက်ခုံးခပ်လှုပ်လှုပ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ချမ့်ထောင်က မီးဖိုချောင်ထဲထွက်ပြီး သူ့ရဲ့ ခေါင်းကို ပုတ်ကာ ပြောခဲ့သည်။ “နေစမ်းပါဦး။ မင်းပြောတော့ မင်းဒီကို ရောက်နေတာက ကူညီပေးဖို့ဆို။ ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ ဟင်းချက်စွမ်းရည်တွေက ဘယ်လိုတောင် ဆိုးရွားလာလဲဆိုတာကို ကြည့်ပါဦးကွာ။ ဒီလောက်နဲ့တင် မင်းက ငါ့ကို ဒေါသထွက်အောင်လုပ်လို့ မဝသေးဘူးလား။”

ရှုရွှမ်းရဲ့ စီနီယာ အစ်ကိုများထဲမှ တစ်ယောက်ဖြစ်သည့် မျက်လုံး တစ်ဖက်ပဲ မြင်ရသည့် လူငယ်၏ နာမည်မှာ လျှိုသုဖြစ်သည်။ သူက အတော်လေး မကျေမနပ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ “ဒါတွေက ငါ့အမှားပါပဲ။ မင်းတို့အားလုံးက စားသောက်ဆိုင်မှာ လုပ်နေချိန် ငါကတော့ ကော်ဖီဆိုင်မှာလေ။ ဘယ်လိုလုပ် တူနိုင်ပါ့မလဲ။”

လျှိုသုက ပြောပြီးနောက် သူက ရှုရွှမ်းအနားကို ကပ်လာပြီး ပြောခဲ့သည်။ “မင်းရော ဘယ်လိုထင်လဲ။ မင်းရဲ့ဆရာကို ကြည့်ပါဦး။ သူက အခြားသူတွေ အားလုံးကို တကယ် မစာနာတတ်ဘူး။ မင်း မိန်းမရတာက အံ့သြစရာမကောင်းပေမယ့် သူကတော့ မရှိပါဘူး။”

ချမ့်ထောင်က မီးဖိုချောင်ထဲကနေ အော်ပြောခဲ့သည်။ “မင်းပြောတာ ငါကြားတယ်ကွ။ ဒီကိုလာပြီး လှီးစရာရှိတာ လာလှီး။”

လျှိုသုက စိတ်မပါလက်မပါနှင့် သွားခဲ့သည်။ သူက သတို့သမီး သွားခေါ်ဖို့အတွက် ရှုရွှမ်းနှင့် လိုက်သွားချင်ခဲ့သည်။

ရှုရွှမ်းက ထိုသူကို မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပို့လိုက်ပြီး လျှိုသု၏ နာရီကို ချွတ်ဖို့တော့ မမေ့ခဲ့ပါ။

ဆယ်နာရီထိုးပြီကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရှုရွှမ်းက မြန်မြန်ပဲ မတ်တပ် ထရပ်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ အချိန်ကျပြီ။

လူအများက ရှုရွှမ်းအနောက်က လိုက်ကာ ဝမ့်ရင်းရဲ့အိမ်သို့ သွားခဲ့ကြသည်။

လူတစ်စုက ဒေါနှင့်မောနှင့် ဝမ့်ရင်းရဲ့အိမ် တံခါးဝသို့ ရောက်လာကြပြီး အော်ဟစ် ဆဲဆိုသံများကို အဝေးကနေတောင် ကြားနေခဲ့ရသည်။

“ဟဲ့ ကောင်မစုတ်လေး။ နင်က ငါ့မိသားစုရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ခိုးသွားတယ်။ ဒါပေမယ့် နင်က လှတဲ့ အင်္ကျီတွေကိုတော့ ဝတ်ထားတယ်။ နင့်လိုလူကို ဒီလိုခံစားရအောင် လုပ်ပေးတာ ဘုရားက မျက်စိမမြင်ရလို့ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ နင်က လူကောင်းတစ်ယောက်လို နေနေပေမယ့် နင့်မှာက မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေက အပြည့်ပဲ။”

“နင်က ရှုရွှမ်းနဲ့ တွဲနေတုန်းပဲ။ နင်က ကိုယ့်ခဲအိုကို ပြန်ပြီး တွဲနေတာ။ ဘယ်လိုတောင် အရှက်မရှိရတာလဲ။”

လီချွမ်းကျင်က ဝမ့်ရင်းရဲ့ အိမ်ရှေ့မှာ ထိုင်ကာ မြေကြီးကို ရိုက်ရင်း ကျိန်ဆဲနေခဲ့သည်။ ထိုချိန်မှာ ဝမ့်ယုံရွှင်းက တိတ်တဆိတ် ဝမ့်ရင်းရဲ့ အိမ်တံခါးကို ရပ်ကြည့်နေခဲ့ကာ ပြဿနာကို သေသေချာချာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

လီချွမ်းကျင်သည် ရှုရွှမ်းက လူတစ်စုနှင့် လာနေသည်ကို မျက်စိထောင့်ကနေ လှစ်ခနဲ တွေ့လိုက်ရပြီး သူတို့မှာ လာကြည့်မည့်သူ ရှိတော့မယ် ဖြစ်သည့်အတွက် သူမက ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

“ဘုရားရေ။ လာပြီး ကြည့်ကြစမ်းပါ။ ဒါက သူ့ရဲ့ ခဲအိုပဲ။ ခယ်မက ခဲအို မြှူစွယ်ပြီး ငါ့ရဲ့ သမီးလေးကို ကန်ထုတ်ခဲ့တာ။”

လီချွမ်းကျင်က ဘာကိုမှမထောက်ဘဲ မဆင်မခြင် ပြုမူနေခဲ့သည်။ ဒါကိစ္စဟာ အရင်က ဝမ့်လင်းလင်းသည် မှန်လား မှားလားဆိုတာကို မတွေးတောဘဲ လုပ်လို့ ဖြစ်ခဲ့ရပြီး ရှုရွှမ်းနှင့် ဝမ့်ရင်းတို့ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲကို နှောက်ယှက်ဖို့ ရည်ရွယ်နေကြောင်းကို သိနိုင်သည်။

လီချွမ်းကျင်က ပိတ်ထားသော ဝမ့်ရင်းရဲ့ အိမ်တံခါးကို မာနထောင်လွှားပြီး စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ ဘာလုပ်လဲဆိုတာကို ဘယ်သူကများ စိတ်ဝင်စားမှာလဲ။ ဒီနေ့တော့ သူမက ဝမ့်ရင်းကို သေလောက်အောင် ပြဿနာ ရှာတော့မည် ဖြစ်သည်။ ဝမ့်ရင်းနှင့် ရှုရွှမ်းတို့က အချိန်အကြာကြီး ချစ်ခင်ခဲ့ကြပုံ ရသည်။

ဝမ့်ယုံရွှင်းက သူ့ရဲ့ဆေးလိပ်ကို ဖွားရင်း ချောင်းဆိုးသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ရှုရွှမ်းက ဒီကိစ္စကို သူတို့နှင့် ဆွေးနွေးဖို့ ရောက်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်နေခဲ့သည်။

'သူက ယွမ် ၈၀ ပျောက်သွားတော့ လျော်ကြေးအနေနဲ့ ရှုရွှမ်းဆီကနေ ယွမ်၁၀၀ ကို ရဖို့အတွက် မျှော်လင့်နေတာ ဟုတ်တယ်မလား။'

'တကယ်လို့ သူသာ သူ့ကို အဲ့ပိုက်ဆံ မပေးရင် ဒီနေ့တော့ သတို့သမီးကို ခေါ်သွားလို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး။'

'အဲ့လိုဆိုရင်တောင် ဝမ့်ယုံရွှင်းက ယွမ်၈၀ ကို ပျောက်သွားတယ်လို့ ခံစားနေရတုန်းပဲ။'

'သူသာ အဲ့ပိုက်ဆံကို မပျောက်သွားရင် ဒီနေ့ ရှုရွှမ်းဆီကနေ နောက်ထပ် ယွမ် ၈၀ ကို ထပ်တောင်းလို့ ရသေးတယ်။ အဲ့ကျရင် သူ စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေက ယွမ် ၂၈၀ ပြန်ပြည့်သွားတော့မှာ။'

အခုဆိုရင် ဝမ့်ယုံရွှင်းက သူ့စိတ်သူ ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီး သူ့ဂုဏ်သိက္ခာသူ မငှဲ့တော့ဘဲ ပိုက်ဆံကိုသာ လိုချင်နေခဲ့သည်။

'သူ့မှာ ပိုက်ဆံရှိပါက ဒီလို စိတ်ညစ်ဖို့ကောင်းသည့် ရွာမှာ ထပ်ပြီး နေဖို့အတွက် စိတ်ကူးမရှိတော့ပါ။'

ထိုအရာကို မြင်သည့်အခါ ရှုရွှမ်းက မျက်တောင်ပါ မခတ်နိုင်တော့ပါ။ သူက သူ့ရဲ့ဝမ်းကွဲကို စကားအချို့ ပြောခဲ့ပြီး အဖွဲ့ကို ပုံမှန်အတိုင်း ဦးဆောင်သွားဖို့ ပြောခဲ့သည်။

ရှုရွှမ်းရဲ့ဝမ်းကွဲညီအစ်ကိုများ အားလုံးက အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာကြသည်။ သူတို့က အပြင်ထွက်ပြီး ရပ်လိုက်သည့်အခါ တံတိုင်းသဖွယ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဝမ့်ယုံရွှင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ တစ်ခုခုက မှားနေပြီဟု တွေးမိလိုက်သည်။ သူ မပြေးနိုင်လိုက်ခင်မှာပဲ တစ်ယောက်ယောက်က သူရဲ့လက်မောင်းကို လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး အကောင်ကြီးကြီးနှင့် လူနှစ်ယောက်က သူ့ကို တစ်ဖက်စီကနေ ကိုင်ထားခဲ့သည်။

လူတစ်ယောက်က ပြောခဲ့သည်။ “ဟေ့။ သူက ငါတို့ ခယ်မလေးရဲ့ ဦးလေးမလား။ သူ ဒီမှာ ရောက်နေတာက ငါတို့ရဲ့ ခယ်မလေးကို တွေ့ဖို့ဖြစ်မယ်။ ခဗျားက အရမ်းကို ဝဋ်တရား ကျေပွန်တာပဲ။”

နောက်ထပ်တစ်ယောက်က ပြောခဲ့သည်။ “ငါတို့ရဲ့ ခယ်မလေးက ဒီလို ကြင်နာတတ်တဲ့ ဦးလေးမျိုးရှိတာ ကံကောင်းလိုက်တာ။ လာပါ၊ ဦးလေး။ ဦးလေးက ခယ်မလေးအတွက် ပြင်လာတဲ့ လက်ဆောင်တွေကို ကျွန်တော်တို့ ဝိုင်းကူသယ်ပေးပါ့မယ်။ ပြီးရင် နောက်မှ ကျွန်တော်တို့က ဦးလေးကို ကောင်းကောင်း ဧည့်ခံပါ့မယ်။”

အကောင်ကြီးကြီးနှင့် လူနှစ်ယောက်က ဝမ့်ယုံရွှင်းကို မသွားပြီး နောက်တစ်ယောက်က မြေပြင်ပေါ်ရှိ လီချွမ်းကျင်ကို “ကူညီပေးလိုက်ဦး”ဟု ပြောခဲ့သည်။

သူတို့သုံးယောက်က ဆူဆူညံညံလုပ်ကာ ပစ္စည်းများကို ရွှေ့ဖို့အတွက် အထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ ရှုရွှမ်းက ထိုနေရာကို မရောက်ခင်မှာဘဲ သူတို့သုံးယောက်က သူမကို ဝမ့်ယုံရွှင်းရဲ့အိမ်ထဲသို့ ပို့ပေးခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

တံခါးကို ဆောင့်ပိတ်လိုက်ပြီး လီချွမ်းကျင်ရဲ့ အော်ဟစ် ဆဲဆိုသံများကိုတောင် ကြားရခဲသည်။

ရှုရွှမ်းက စိတ်အေးသွားပြီး ဝမ့်ရင်းရဲ့ အိမ်တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

ခနကြာပြီးနောက် တံခါးရဲ့ တစ်ဖက်ကနေ ဝမ့်ရင်းရဲ့အသံက ထွက်လာခဲ့သည်။ “ဘယ်သူလဲ။”

ရှုရွှမ်းရဲ့လေသံက ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ နူးညံ့သွားခဲ့သည်။ “ကိုယ်ပါ။”

ဝမ့်ရင်းသည် ဒါဟာ သူ့ဦးလေးတို့ လင်မယားဖြစ်ပြီး သူတို့နှင့် ညှိနှိုင်းပြီးမှသာ တံခါးဖွင့်ပေးမယ်ဟု တွေးမိလိုက်သည်။ သို့သော် ရောက်လာတဲ့သူမှာ ရှုရွှမ်းဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါ။

ဉာဏ်ကောင်းသော ခယ်မလေးက ဝမ့်ရင်းကို အိမ်ထဲကနေ စနေခဲ့ပြီး တံခါးကို ပိတ်ဖို့အတွက် အခြားသူများကို စပြီး အော်ခေါ်ခဲ့သည်။

တံခါးကို ပိတ်ပြီးနောက် လူတွေကို ပေးမဝင်ခင်မှာပဲ သူတို့က ထအော်ခဲ့သေးသည်။

ယောက်ျားနှစ်ယောက်က သူတို့လူကြီးရဲ့ ပုံကို ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး အမျိုးသမီးကြီးရှုကို စကားပြောခဲ့ကြကာ ဒါဟာ လောကဝတ်ပြုသည်ဟု သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည်။

ပုံမှန် လက်ထပ်ပွဲတွင် သတို့သမီးရဲ့ ခန်းဝင် ပစ္စည်းများကို ခန်းမထဲသို့ ယူလာရမှာဖြစ်သည်။ သို့သော် ရှုရွှမ်းက လက်ထပ်တယ်ဟု အမည်ခံကာ မိသားစုထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ပရိဘောဂနှင့် အခြားပစ္စည်းများကို ဟိုးအရင်ကတည်းက ပို့ထားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်က မင်္ဂလာပွဲ ပြီးမှသာ ရှုမိသားစုရဲ့အိမ်သို့ သွားဖို့လိုအပ်သည်။ သို့မှသာ မင်္ဂလာပွဲက အထမြောက်မည် ဖြစ်သည်။

လူအုပ်ကြီးက ရှုရွှမ်းနှင့် ဝမ့်ရင်းတို့ကို ဝန်းရံထားပြီး ညစာစားဖို့အတွက် ရှုမိသားစုရဲ့ အိမ်သို့ သွားခဲ့ကြသည်။

ဝမ့်ရင်းရဲ့အိမ်ဘေးရှိ ဝမ့်ယုံရွှင်းတို့ လင်မယားမှာ အတော်လေး ဒေါသထွက်နေပြီး အပြင်ဘက်က ရယ်သံများကို ကြားရသည့်အခါ သူတို့ရဲ့မျက်လုံးများက မှုန်သုန်သုန် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ရှုရွှမ်းရဲ့ဝမ်းကွဲညီအစ်ကို သုံးယောက်က အထဲကို ဝင်လာပြီး ပြန်မထွက်သွားခဲ့ကြပါ။ သူတို့သုံးယောက်လုံးကို တံခါးကို သော့ခတ်ပြီး သူတို့က ဒီမှာ ကျောက်ချထားသလို ထွက်သွားဖို့ ငြင်းဆန်နေခဲ့သည်။

လီချွမ်းက ဆက်ပြီး ကျိန်ဆဲနေခဲ့သော်လည်း ရှုရွှမ်းရဲ့ ညီအစ်ကိုများက ဘာမှမလုပ်ဘဲ ဒီအတိုင်း သူမကို ရပ်ကြည့်နေခဲ့သည်။

လီချွမ်းကျင်က ဆက်ပြီး မကျိန်ဆဲနိုင်တော့ပါ။

ဒီလိုပုတ်ခတ်ချက်မျိုးသည် တစ်ဖက်လူ၏ တုံ့ပြန်ချက်မျိုး လိုအပ်သည်။

သူမက ဘယ်လိုပဲ ရှက်ရှက်၊ ဒေါသတွေ ထွက်ထွက် ကိစ္စမရှိဘဲ ဒီလို တုံ့ပြန်မှုမျိုး ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး သူမက နည်းမျိုးစုံနှင့် ဆူခံနေရဦးမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရှုရွှမ်းရဲ့ ဝမ်းကွဲကတော့ လုံးဝ မထောက်ခံပေးခဲ့ပါ။ သူတို့သုံးယောက် ရောက်လာရသည့် ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူတို့ နှစ်ယောက်ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ ဖြစ်ပုံရပြီး ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်ပါ။

လီချွမ်းကျင်က အော်ဟစ်ရတာ မောနေခဲ့ပြီး ဝမ့်ယုံက ရပ်လိုက်ကာ ဘာကိုမှ မပြောရဲတော့ပါ။

ရှုရွှမ်းရဲ့ ဝမ်းကွဲများထဲမှ တစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ခေါင်းကို စောင်းလိုက်သည်။ “နောက်ပြီးရင် ငါတို့ ဘာစားကြမလဲ။”

ဒုတိယဝမ်းကွဲ - “ငါတို့ ဒါကို တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ပို့ခိုင်းသင့်တယ် ထင်တယ်။ ငါကတော့ စားပွဲကို ဖွယ်ဖွယ်ရာရာလေး စားချင်တယ်။”

တတိယတစ်ယောက် - “ ဒီနှစ်ကောင်က တော်တော်လေး စိတ်ရှုပ်ဖို့ ကောင်းတာပဲ။ သူတို့ကို ကြိတ်ရအောင်။ သူတို့ မထနိုင်ရင် ငါတို့လည်း ထွက်သွားလို့ မရတော့ဘူးမလား။”

ဝမ့်ယုံရွှင်းက ထိတ်လန့်သွားခဲ့ပြီး ပါးပါးနပ်နပ်နှင့် ပြောခဲ့သည်။ “ငါ့အမျိုးတွေရယ်၊ ငါက ဝမ့်ရင်းရဲ့ ဦးလေးပါ။ အဲ့ဒီ့အကြောင်းကို ရင်ဖွင့်ရအောင်ကွာ။”

အဲ့လူကို တကယ် ရိုက်လိုက်ရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲ။

ထိုလူသုံးယောက်က အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာသည်။ သူတို့ကသာ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရိုက်လိုက်ပါက အတော်လေး နာသွားမည် ဖြစ်သည်။

ရှုရွှမ်းရဲ့ ဝမ်းကွဲထဲမှ တစ်ယောက်က လှောင်လိုက်သည်။ “မင်းတို့နှစ်ယောက်က စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ။ မင်းက သူများရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်မှာ လာပြီး ပြဿနာ ရှာနေတာပဲ။ မင်းတို့သာ ဒီလိုမျိုး ပြဿနာ လာရှာနေရင် ရိုက်ခံရမှာတော့ လုံးဝ ပူမနေနဲ့။”

'လက်ထပ်တယ်ဆိုတာက အပေးအယူကြီး တစ်ခုပဲ။ ရွာထဲက မိသားစုတွေရဲ့ ကြားထဲမှာ တစ်ခါတစ်လေ ရန်ဖြစ်ကြလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် မင်္ဂလာပွဲအတွင်းမှာ သူများအိမ်သွားပြီး ပြဿနာရှာတတ်တဲ့ သူမျိုးကိုတော့ သူတစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး။ တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်ကသာ ဒီလိုမျိုး လုပ်ရဲရင် သူက ဆိုးရွားတဲ့ ရန်သူတစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ စီစဥ်ထားတဲ့ပုံပဲ။'

'ရန်ဖြစ်ရတာက ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ တစ်ခြား တပ်မဟာထဲမှာဆို အိမ်နီးနားချင်းတွေက ဒေါသထွက်လာရင် မိသားစုတွေ အချင်းချင်း မျက်ရည်ကျအောင် လုပ်လိမ့်မယ်။ ရှေ့နှစ်တွေတုန်းက အချို့ မိသားစုတွေက အိမ်မှာ သေနတ်တွေ ထားထားကြတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့တွေ ဒေါသထွက်ရင် သူတို့က ဘာကိုမှ ဒေါသမထွက်တော့ဘူး။'

ဝမ့်ယုံရွှင်းရဲ့နဖူးမှာ ချွေးစီးများ ကျနေခဲ့သည်။ “ငါအဲ့လိုမျိုး ထပ်ပြီး မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး။ ဒီနေ့ကစပြီး ငါတို့တွေ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ထိန်းပါ့မယ်။”

ရှုရွှမ်းရဲ့ ဒုတိယဝမ်းကွဲ - “ဒီလိုပြောလို့လည်း ဘာမှ အသုံးမဝင်ပါဘူး။ ဒီနေ့တော့ မင်းတို့ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ ငါတို့မှာ တာဝန်ရှိတယ်။”

နောက်ဆုံးမှာတော့ ရှုရွှမ်းတို့က လက်ထပ်ဖြစ်သွားပြီး သူတို့ ဆွေမျိုးများကလည်း လက်ထပ်ဖို့ ဖျက်စီးဖို့ အခြေအနေမျိုး မရှိတော့ပါ။

ပုံမှန် အခြေအနေမှာ ပြဿနာတက်တယ် ဆိုတာမျိုးက အထူးအဆန်းတော့ မဟုတ်ပေမယ့် ဒီနေ့ကတော့ ထူးခြားတဲ့နေ့ မဟုတ်ပါလား။ ဒီလိုလူမျိုးကို ထွက်ခွင့်မပေးဘဲ ပိတ်ထားတာက အကောင်းဆုံးပဲ ဖြစ်လိမ့်မည်။

လီချွမ်းကျင်နှင့် ဝမ့်ယုံရွှင်းတို့က ချော့တစ်လှည့် ခြောက်တစ်လှည့်နှင့် နည်းဗျူဟာ ပေါင်းစုံကို သုံးနေခဲ့ကြသော်လည်း ဟိုလူသုံးယောက်ကတော့ ဘယ်သူကိုမှ မခေါ်သလို ဘယ်ကိုမှလည်း မသွားဘဲ တံခါးနားတွင်သာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေခဲ့သည်။