ဂျူနီယာညီမလေး ပစ်မှတ်ထားခံနေရပြီ

ထိုနေ့တွင်...

ရှန်းချန်ကောသည် သူ့အိမ်ရာပေါ် ထိုင်ရင်း လှဲလျောင်းအိပ်စက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်...

ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်...

"ဝင်ခဲ့"

"စီနီယာအစ်ကိုကြီး"

တံခါးပွင့်သွားသောအခါ တံခါးပေါက်တွင် ရပ်နေသော သူ့ဂျူနီယာညီမလေးကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမသည် လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူမ၏လှပသော မျက်နှာလေးသည် နုပျိုသော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ စင်ကြယ်မှုနှင့် ပြည့်နှက်နေဆဲပင်။

သို့သော် သူမ၏ပြည့်ဖြိုးလွန်းသော ခန္ဓာကိုယ်ပုံသဏ္ဌာန်ကမူ ရှန်းချန်ကောကို တချို့အရာများသည် တကယ်ပင် ပုံမှန်အတိုင်းသာဟု ခံစားရစေသည်။

လင်းချင်ရှန့်သည် ရှန်းချန်ကောကို ကြည့်ပြီး နှစ်လိုဖွယ်ရာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

အပြင်ဘက်မှ ပြန်ရောက်လာကတည်းက သူမ အလွန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့သည်။

အမှောင်မြူခိုးများအတွင်း လှည့်လည်သွားလာရခြင်းသည် သူမကို အချိန်တိုင်း သတိဝီရိယရှိစေရန် လိုအပ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ပြောရလျှင် သူတို့ကဲ့သို့သော သက်ရှိဝိညာဉ်များသည် အမှောင်မြူခိုးထဲတွင် ရှိနေစဉ် အနည်းငယ် မသက်မသာ ခံစားရလေ့ရှိသည်။

ထို့အပြင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ပါက သူတို့၏ အတွေးအခေါ်များသည် ထူးဆန်းသော အရာများ၏ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံရနိုင်ပြီး စိတ်ကို ထိခိုက်စေကာ ရူးသွပ်သွားစေနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမ အမှန်တကယ်ပင်ပန်းနေခဲ့သည်။

(၂) ရက်ခန့် အနားယူပြီးနောက် သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုကြီးကို တွေ့ဆုံရန် စဉ်းစားခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုကြီးသည်လည်း အပြင်ထွက်နေသဖြင့် ယနေ့အထိ ရွှေ့ဆိုင်းခဲ့ရသည်။

ယနေ့တွင်မူ သူမ နောက်ဆုံး၌ သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုကြီးနှင့် တွေ့ဆုံခွင့်ရလေပြီ။

"အနားယူလို့ ဝပြီလား"

"ဟုတ်ကဲ့"

ရှန်းချန်ကော နှစ်လိုဖွယ် ပြုံးလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်တော့ သူ လင်းချင်ရှန်းကို ဆက်ဆံပုံက အတော်လေး ကောင်းမွန်သည်။

အကြောင်းရင်းမှာ လင်းချင်ရှန်းသည် ရှန်းချန်ကောထံသို့ ရိုးသားသော စိတ်နှလုံးဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသော တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လင်းချင်ရှန်းခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ရှန်းချန်ကော၏ ချောမောသော မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်လုံးများ ပုံမှန်မဟုတ်သောအငွေ့အသက်များဖြင့် လှုပ်ခတ်သွားသည်။

ထို့နောက် သူမသည် တည်ငြိမ်သော အပြုံးဖြင့် သူ့အခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

"စီနီယာအစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီး လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က အမှောင်မြူခိုးထဲကို ထွက်သွားခဲ့သလား"

လင်းချင်ရှန်းမမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် လင်းချင်ရှန်းသည် နတ်ဆိုးအပင်မှ လွတ်မြောက်လာကတည်းက အမှောင်မြူခိုးများထဲတွင် သူမကို ကယ်တင်ခဲ့သူသည် မည်သူဖြစ်မည်နည်းဟု အမြဲ တွေးတောနေခဲ့သည်။

နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော အဆုံးမဲ့ ဓားအလင်းတန်းနှင့် ကောင်းကင်ကို လွှမ်းခြုံထားသော ကြီးမားသည့် အရှိန်အဝါတို့သည် သူမအပေါ် နက်ရှိုင်းသော အထင်ကြီးမှုကို ချန်ထားခဲ့သည်။

မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး၏စိတ်ကူးယဉ်မှုသည် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပိုမို အရောင်အသွေး စုံလင်လာတတ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

အမှန်တကယ်တော့ ထိုနေ့က သူမသည် ထိုလူ၏ ကျောပြင်ကို ဝါးတားတားသာ မြင်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ၏အမြင်တွင် သူမ၏ မိန်းကလေးဆန်သော စိတ်ကူးယဉ်မှုများသည် ထိုလူကို အမြင့်ဆုံးသော စွမ်းအား၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုနှင့် ဂုဏ်သရေရှိမှု အဆင့်အတန်းသို့ မြှင့်တင်ပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဘာလို့ မင်းနဲ့ ဂျူနီယာညီလေးတို့က တူညီတဲ့ မေးခွန်းကို မေးကြတာလဲ" ရှန်းချန်ကော မေးလိုက်သည်။

သူ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ဒီကလေးနှစ်ယောက်က တကယ် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်။

စီနီယာအစ်ကိုကြီး ချင်းချန်ကလည်း ဒါကို လာမေးခဲ့တာလား။

မိုချင်းချန်၏ ယုံကြည်မှုရှိပြီး မောက်မာသော အမူအရာကို ပြန်သတိရလိုက်ပြီး သူလည်း စီနီယာအစ်ကိုကြီး ရှန်းချန်ကောဆီ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လာမေးသည်ကို တွေးမိသောအခါ လင်းချင်ရှန်း ရယ်ချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။

"စီနီယာအစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီး တကယ် စွမ်းအားကြီးတယ် မဟုတ်လား" လင်းချင်ရှန်းက မရေရာသောအပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

အစကတည်းက သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုကြီးသည် မတူကွဲပြားသည်ဟု ခံစားခဲ့ရပြီးသား ဖြစ်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလောက် ချောမောတဲ့ ယောကျာ်းတစ်ယောက်က...

သာမန်လူ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?

ရှန်းချန်ကော လင်းချင်ရှန်း၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်ရာ သူမ မျက်လုံးများ မှေးစင်းသွားသည်။

သူမ၏ချယ်ရီသီးကဲ့သို့ ပန်းရောင်သန်းပြီး နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းလေးများ အနည်းငယ် စူပုတ်သွားသည်။

ဒီကောင်မလေးက ခန့်မှန်းတာ တော်တော်ကောင်းသားပဲ...

ဒုတ်...!

ရှန်းချန်ကောသည် အဝတ်တောင်းကို လင်းချင်ရှန့်ရှေ့သို့ ကျွမ်းကျင်စွာ ချလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကိုကြီး... ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက်က နောက်ဆုံးအကြိမ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား"

သူမ မေးလိုက်သည်။

လင်းချင်ရှန်း၏ မျက်နှာထား မကောင်းလှပေ။

သူမ စီနီယာအစ်ကိုကြီး၏ အဝတ်အစားများကို လျှော်ပေးစဉ်က ဒါ နောက်ဆုံးအကြိမ် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ ကတိပေးခဲ့သည်ကို မှတ်မိနေသေးသည်။

မိန်းကလေးငယ် ရှန်းချန်ကောကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို နားမလည်ဘူးလား" ရှန်းချန်ကော သက်ပြင်းချပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီအဝတ်အစားတွေက ငါ့အချစ်တော်လေးတွေပဲ။ သူတို့က စစ်မြေပြင်ကို ငါနဲ့အတူ လိုက်ပါခဲ့ပြီး ငါနဲ့အတူ ကျင့်ကြံခြင်း နှစ်ကာလရှည်ကြီးကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရတာ။ တခြားလူလက်ထဲ ထည့်လိုက်ရင် ငါ့စိတ် ဘယ်လိုလုပ် ချမ်းသာနိုင်မှာလဲ"

"ငါ့အချစ်တော်လေးတွေကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပေးဖို့ ကူညီပေးနိုင်မလား"

ရှန်းချန်ကောသည် အဝတ်တောင်းကို လင်းချင်ရှန်းလက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး ဖိချလိုက်သည်။

လင်းချင်ရှန်း၏ လက်ဖြူဖြူ သေးသေးလေးများသည် ရုန်းကန်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ရှန်းချန်ကော၏ လက်ကြီးများ ဖိချလိုက်သည်နှင့် သူမ ခုခံနိုင်စွမ်း ချက်ချင်း ပျောက်ဆုံးသွားသည်။

ညစ်ပတ်လိုက်တဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီး

သူ ငါ့ကို အဝတ်တွေ ထပ်လျှော်ခိုင်းပြန်ပြီ

ရက်စက်လိုက်တာ

လင်းချင်ရှန်း သူမ၏သွားဖြူဖြူလေးများကို ကြိတ်လိုက်သော်လည်း အလွန်အမင်း ရန်လိုစွာ မခုခံခဲ့ပေ...

သူ့ရည်ရွယ်ချက်ကို ငါ နားလည်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါက အမှောင်မြူခိုးခေတ်မှာ နေထိုင်တဲ့ လွတ်လပ်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပါ။

စီနီယာအစ်ကိုကြီး ငါ့ကို ဒီလို အနိုင်ကျင့်ခွင့် မပေးနိုင်ဘူး

ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့...

စီနီယာအစ်ကိုကြီးက အရမ်း ချောတာကြောင့်

အမှောင်မြူခိုးခေတ်မှာ နေထိုင်တဲ့ လွတ်လပ်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အနေနဲ့... အပြည့်အဝ ပွင့်လန်းနေပြီး ကိုယ့်အရသာနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ ချောမောတဲ့ ယောကျာ်းတစ်ယောက်ကို ငြင်းပယ်ဖို့ ခင်ဗျားတို့ လုပ်နိုင်ပါ့မလား။

ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

သူမ အဝတ်တောင်းကို ယူလိုက်ပြီး ရှန်းချန်ကော၏ ခန့်ညားပီပြင်သော မျက်နှာကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ပါးပြင်များ ပူနွေးနီမြန်းလာသည်။

ရှန်းချန်ကော မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သို့သော် ချက်ချင်းပင် ရှန်းချန်ကော လန့်သွားသည်။

ရုတ်တရက် သူ လင်းချင်ရှန့်ကို ဆွဲယူလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကိုကြီး... ဘာလုပ်တာလဲ" လင်းချင်ရှန်း ထိပ်လန့်သွားလေသည်။

ရှန်းချန်ကော သူမ၏ကော်လာကို ဆွဲလိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း လေးနက်သွားသည်။

"စီနီယာအစ်ကိုကြီး..."

လင်းချင်ရှန်း ထိတ်လန့်သွားသည်။

စီနီယာအစ်ကိုကြီး ဘာဖြစ်တာလဲ။

ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ။

စီနီယာအစ်ကိုကြီးက သူ့အတွင်းစိတ်ထဲက သားရဲစိတ်ကို ထုတ်ပြလာရင်... ငါ လိုက်လျောသင့်သလား... ဒါမှမဟုတ်...

သူမ သူ့မျက်နှာကို တိတ်တဆိတ် ခိုးကြည့်လိုက်သည်။

သူ့၏လေးနက်မှုကြောင့် ပိုမို ချောမောခန့်ညားနေသည်။

...

ရေလိုက်ငါးလိုက်ပဲ နေလိုက်ရမလား...

"ဒီနေ့ ထူးဆန်းတာ တစ်ခုခု ကြုံခဲ့ရသေးလား" ရှန်းချန်ကော၏မျက်နှာ အလွန်လေးနက်နေလေ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လင်းချင်ရှန်း၏ လည်ပင်းနောက်ဘက်တွင် အမှတ်အသားတစ်ခုရှိနေသည်ကို သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူ့ခန့်မှန်းချက် မှန်တယ်ဆိုလျှင် ထိုအမှတ်အသားသည် သူမကိုခြေရာခံဖို့အတွက် ဖြစ်လောက်မည်။

ဂျူနီယာညီမလေး ပစ်မှတ်ထားခံနေရပြီ

"အမ်... ထူးဆန်းတာတွေလား"

လင်းချင်ရှန်း ရှန်းချန်ကောကို ထူးဆန်းသလို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ရှန်းချန်ကော အလွန်လေးနက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ တစ်ခုခု တကယ်ဖြစ်နေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ အသည်းအသန် စဉ်းစားလိုက်သည်။

"ထူးဆန်းတာ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ဘူး ထင်တယ်" ဟု သူမ ပြောလိုက်သည်။

သူမ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေဆဲပင်။

ဘာလို့ စီနီယာအစ်ကိုကြီး ရုတ်တရက် ဒီလို ထူးထူးဆန်းဆန်း ပြုမူနေရတာလဲ။

"ဒီနေ့ ဘယ်သူတွေနဲ့ တွေ့ခဲ့လဲ"

"စဉ်းစားပါရစေဦး... စီနီယာအစ်ကိုကြီး ချင်းချန်နဲ့ တွေ့တယ်... ဆရာကိုလည်း တွေ့တယ်... ဂိုဏ်းအပြင်ဘက်မှာ ကင်းလှည့်နေတဲ့ တပည့်တွေကိုလည်း တွေ့တယ်... သြော်... ဒါနဲ့ ဒီနေ့ ဂိုဏ်းထဲမှာ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ အလောင်းကောင်တစ်ခု တွေ့တယ်တဲ့။ တကယ် ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ ပြီးတော့... အင်း... ဟိုတပည့်... ဘယ်သူလဲ... သြော်... ကျိလင် ပြီးတော့..."

ရှန်းချန်ကော၏မျက်လုံးများ မှိန်ဖျော့ဖျော့ လက်သွားသည်။

သူ့မျက်လုံးများသည် ရေကန်တစ်ခုကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းပြီး အေးစက်နေသည်။

ကျိလင်

ထိုနေ့တုန်းက ကျိလင်နှင့် ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု သူ ခံစားခဲ့ရပြီးသားပင်။

ထိုစဉ်က သူ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကြောင့် ထိုထူးဆန်းသော အရာကို အပြီးတိုင်ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်မည်ထင်ကာ သတိပေးခဲ့လေ၏။

ကျိလင်က သူ၏အန္တရာယ်များသော လက်များကို သူ့ဂျူနီယာညီမလေးဆီ ဆန့်တန်းလာမည်ဟု သူ လုံးဝမမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါဘူး။

"စီနီယာအစ်ကိုကြီး"

ထိုအချိန်တွင် လင်းချင်ရှန်းသည် ရှန်းချန်ကော၏ ကုတင်ဘေးရှိ မှန်မှတစ်ဆင့် သူမ၏လည်ပင်းနောက်ဘက်ရှိ ဦးခေါင်းခွံပုံစံ အမှတ်အသားတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

၎င်းသည် သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေသည်။

ထိုအနီးတစ်ဝိုက်ရှိ သူမ၏အရေပြားသည် အဆက်မပြတ် အသက်ရှူနေသကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေသော သေးငယ်သည့် အပေါက်လေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပုံရသည်။

"အား ဒါ ဘာကြီးလဲ"

လင်းချင်ရှန်းမသိဘဲ နေစရာအကြောင်း မရှိပေ။

သူမ ပစ်မှတ်ထားခံနေရတာလား။

သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေး ဖြူဖျော့သွားပြီး မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လာသည်။

နတ်ဆိုး

ဒါပေမဲ့ ဘယ်တုန်းက...

ဂိုဏ်းထဲက တပည့်တစ်ယောက်ကို ခြောက်သွေ့တဲ့ အလောင်းကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်တဲ့ နတ်ဆိုးက သူမကိုပါ မျက်စိကျနေတာပဲ။

ရှန်းချန်ကော လင်းချင်ရှန်းကို ကြည့်ပြီး နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ် ဂျူနီယာညီမလေး။ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ ဒီည အိမ်ပြန်ရောက်ရင် စိတ်အေးအေးထားပြီး ငါ့အဝတ်အစားတွေကိုပဲ အာရုံစိုက်ပြီး လျှော်ပေးလိုက်ပါ"

"ဒါပေမဲ့..."

လင်းချင်ရှန်း တစ်ခုခု ပြောချင်နေသည်။

သို့သော် ရေအေးကန်ကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းပြီး အေးစက်နေသော ရှန်းချန်ကော၏ မျက်လုံးများကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏စီနီယာအစ်ကိုကြီးအပေါ် ထားရှိသော အမြင်သည် ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုဖြစ်ပေါ်သွားပြီး အလွန် မြင့်မားသွားလေတော့သည်။