အခန်း (၂၄-၂၆)

အပိုင်း (၂၄)။

တော်ဝင်ချန်မင်းဆက်၏ နှစ် ၆၀ ပြည့် နှစ်သစ်သည် နောက်ဆုံးတော့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပါပြီ။

ကျောက်စိမ်းမြို့တော်ကြီးတစ်ခုလုံးသည် ညဉ့်နက်သန်းခေါင်အထိ မီးရှူးမီးပန်း ပေါက်ကွဲ သံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ညသန်းခေါင်အထိတိုင် မရပ်ခဲ့ပါဘူး။

လမ်းများတွင် မီးပုံးများ၊ ရောင်စုံဆိုင်းဘုတ်များဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။ နဂါးမီးပုံးအက သမားများ၊ သီဆိုကခုန်ကြသူများနှင့် အစားအသောက်ရောင်းချသူများလည်း ရှိနေခဲ့သည်။ သာမာန်လူများ၊ ကုန်သည်များ၊ ပညာရှင်များသည်လည်း သက်ဝင်လှုပ်ရှားစွာ ပူးပေါင်း ပါဝင်ကြပြီး၊ လွန်ခဲ့သည့် အနှစ်ခြောက်ဆယ်အတွင်း ဆုံးဖြတ်ခဲ့သော နိုင်ငံ၏ကံကြမ္မာကို ဂုဏ်ပြုရန် လမ်းများပေါ်သို့ လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

နန်းတော်ရှိ ဝူဖန်းစားသောက်ဆိုင်တွင် ဧကရာဇ်၊ မိဖုရားများ၊ မောင်းမမိဿံများနှင့် မင်းသားများသည် မြို့တွင်းရှိ မီးရောင်များကို ကြည့်နေကြသည်။

ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်နေသည့် မရေမတွက်နိုင်သော မီးရှူးမီးပန်းများသည် တော်ဝင်ချန် မင်းဆက်သည် အမှန်တကယ်ပင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေပုံရသည်။

ကျောက်စိမ်းမြို့တော်သည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကြီးဆုံးမြို့ ဖြစ်သည်။ နှစ်သစ်ကူး ဓလေ့ သည် အခြားနေရာများနှင့် မတူပေ။ နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့မှ ၁၅ ရက်နေ့အထိ၊ နဂါးမီးပုံး များနှင့် မီးရှူးမီးပန်းများသည် နိုင်ငံခြားသံတမန်များ နိုင်ငံတော်၏တန်ခိုးနှင့် သာယာဝ ပြောမှုကို ခံစားစေလောက်အောင် လုံလောက်သည်။

ဒီညမှာတော့ လူတိုင်းက ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် နစ်မြုပ်နေခဲ့ပါသည်။ သာမန်လူများ သည် ၎င်းတို့၏ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းများဖြင့် နှစ်သစ်ကို ဆင်နွှဲနေကြသည်။ သူတို့သည် ပွဲတော်ကျင်းပရန် လမ်းများပေါ်ထွက်ခဲ့ကြသော်လည်း ချမ်းသာသော မိသားစုများသည် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် ကျင်းပရန် အတူတကွ စုဝေးကြသည်။ တိရစ္ဆာန်များကို မီးသွေးဖြင့် ကင်ပြီး သရေစာများ၊ သစ်သီးများ၊ နို့နှင့် လက်ဖက်ရည် အမျိုးမျိုးကို စားသုံးနေကြသည်။

မြို့စားဝူဝမ်၏နေအိမ်သည်လည်း အလွန်သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေပါသည်။

သို့သော်လည်း ယနေ့တွင် မြို့စားဝူဝမ် ဟုန်ရွှန်ကျိတို့သည် နေအိမ်တွင် မရှိခဲ့ပေ။ ယင်းအစား၊ သူတို့ကို ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ဝူဖန်းစားသောက်ဆိုင်သို့ ခေါ်ဆောင်ကာ ညဘက်မြင်ကွင်းကို ခံစားစေခဲ့သည်။ ဤအရာက ဂုဏ်ယူစရာကိစ္စကြီး ဖြစ်ပါသည်။

ပင်မကျောရိုးမရှိသည့် အဆွယ်ပွားများအနေဖြင့်, သူတို့သည် အတူတကွ စုစည်းပြီး နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ကို ကျင်းပနိုင်ကြမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ယင်းအစား သူတို့သည် သူတို့၏ သီးခြားလမ်းကို သွားခဲ့ကြပါသည်။ အိမ်တော် ပထမဌာနခွဲ၏ အဓိကနေထိုင်သူများသည် အုပ်စုတစ်စုဖြစ်ပြီး၊ အိမ်တော်ဒုတိယဌာနခွဲ ယွန်ထျန်းခြံဝန်းသည် အခြားအုပ်စုတွင်ရှိပြီး၊ အိမ်တော်တတိယဌာနခွဲ လန်ထျန်ခြံဝန်းသည် အခြားအုပ်စုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သို့သော်, ဤအရာက ဟုန်ယွိနှင့် ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး။ အပြင်မှာ ရှုပ်ပွနေခြင်းက သူနေထိုင် သည့် ခြံဝင်းလေးကို အထူးသဖြင့် လူသူကင်းမဲ့သွားစေသလိုပင်။

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် အပြင်မှာ ပိုပြီးစည်ကားအသက်ဝင်လေ၊ သူသည် အေးဆေး တည်ငြိမ်ပြီး ပိုဝေးကွာလေးဟု ခံစားရသည်။

သူသည် ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ မျက်စိမှိတ်ထားသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် မတ်မတ်ဖြစ်နေပြီး မလှုပ်မယှက် ငြိမ်သက်နေသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ပင်။

တကယ်တော့ သူသည် တိတ်တဆိတ် တွေးပြီး၊ စိတ်စွမ်းအင်ကို သူ့မျက်လုံးတွေဆီ ညွှန်ပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်ကာ စားပွဲ ပြတင်းပေါက်ရှိ ကြိုးပါးပါးလေးပေါ်တွင် ချိတ်ထားသည့် ကြွက်တစ်ကောင်ကို ကြည့်လိုက် သည်။

ထိုကြွက်လေးသည် အသက်ရှင်နေသေးပြီး လေထဲမှာ လှည့်ပတ်နေသည်။ ထို့အပြင် ၎င်းသည် ဆန်တစ်စေ့ထက်ပင် သေးငယ်ပြီး၊ အလင်းရောင်က မှိန်နေသေးသည်။ အမြင်အာရုံ ကောင်းသူများပင်လျှင် ၎င်းကို ပြတ်ပြတ်သားသား မြင်ရခက်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဟုန်ယွိ ကြည့်လိုက်သောအခါ လက်သီးဆုပ်လောက် ကြီးနေပုံရသည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အူလမ်းကြောင်းသည် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး ၎င်း၏ခြေထောက် ခြောက်ချောင်း၏ ကြံ့ခိုင်မှုကိုပင် ပြင်းထန်စွာ ခုန်တက်သွားချိန်မှာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။

၎င်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ပြီးနောက်၊ ဟုန်ယွိသည် ကုတင်ပေါ်မှ ရုတ်တရက် ထရပ် ကာ သူ့ဘေးနားရှိ လေးကိုဆွဲကိုင်ပြီး သစ်သားမြှားတစ်စင်းကို ထည့်ကာ သစ်အယ်သီး သဘာဝပိုးထည်လေးကို လပြည့်ပုံသဏ္ဍာန်အဖြစ် ဆွဲတင်လိုက်သည်။ ပေါက်ကွဲသံနှင့် အတူ မြှားက ပစ်လွှတ်သွားသည်။

ချွတ်...၊ မြှားသည် တွဲလောင်းကျနေသော ကြွက်ကို ထိမှန်ပြီး တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်၏ သစ်သားပြားကို တိုက်ရိုက် ထိသွားသည်။

ဟုန်ယွိက ထရပ်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ မြှားကိုဆွဲထုတ်လိုက်ရာ မြှားထိပ်ရှိ ကြွက်သည် သစ်သားရာဇမတ်ကွက်အတွင်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သံမှိုသဖွယ် ရိုက်နှက်ခံထားရသည်ကို သူ တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ကြွက်က သေသွားခဲ့ပြီ။

“ခြေလှမ်းဆယ်လှမ်းအတွင်းပဲ ရှိသေးပေမယ့် ဒါက ငါ့ရဲ့အောင်မြင်မှုတွေကို သက်သေ ပြပြီးရာရောက်တယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ် အတွင်းမှာ ငါ ဘာမှ မလေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့ဘူး”။

ဤမြားကိုပစ်ပြီးနောက်၊ ဟုန်ယွိသည် လေးကို ဒူးပေါ်တင်ကာ တိတ်တဆိတ် သူ့စိတ်ဝိညာဉ်ကို လှည့်ပတ်လိုက်သည်။ ခွန်အားနှင့် စွမ်းအားများ ပြည့်လာသောအခါ သူသည် လေးကိုမြှောက်၍ တံခါးအပြင်သို့ ထွက်သွား၏။ သူသည် ကြယ်ရောင် ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း မြှားကိုမတပ်ခဲ့ပေ။ သူက လေးကိုဆွဲပြီး ပစ်လွှတ်သည်။ (မြှားမတပ်ဘဲ လေးညှို့ကိုဆွဲပြီး ပစ်လွှတ်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်)။

"ဘယ်ပစ်, ညာပစ်၊"

ကြယ်ရောင်ကောင်းကင်အောက်မှာ သူသည် လေးကို သုံးကြိမ်ဆက်တိုက် ဆွဲလိုက်သည်။ လေးညှို့သံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ ဟုန်ယွိသည် လေးကိုလှန်လိုက်ပြီး လေးကို သူ့ ညာဘက်လက်သို့ လွှဲပြောင်းလိုက်သည်။ သူသည် ကြိုးကို ဘယ်လက်ဖြင့် ဆွဲထုတ်ပြီး ဘယ်ဘက်သို့ အယောင်ပြကာ ပစ်ခတ်ခဲ့သည်။

ဘယ်ဘက်သို့ အယောင်ပြပြီးနောက်၊ ဟုန်ယွိသည် နောက်တစ်ကြိမ် လှန်ပြီး လေးကို သူ့ ဘယ်ဘက်လက်သို့ လွှဲပြောင်းပြန်သည်။ ညာဘက်လက်ဖြင့် ကြိုးကိုဆွဲကာ ညာဘက်သို့ အယောင်ပြကာ ပစ်ခတ်ခဲ့သည်။

ညာဘက်သို့ အယောင်ပြပြီးနောက်၊ ဟုန်ယွိသည် နောက်တစ်ကြိမ် လှန်ပြီး လေးကို သူ့ဘယ်ဘက်လက်သို့ လွှဲပေးသည်။ ညာဘက်လက်ဖြင့် ကြိုးကိုဆွဲကာ ညာဘက်သို့ အယောင်ပြကာ ပစ်ခတ်ခဲ့သည်။

ထိုဆက်တိုက်ပစ်ခတ်မူက လေးညှို့ကို ပေါက်ကွဲသံဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ လေးညှို့တုန်ခါသံ က လေကို ဖြတ်သွားသလိုပင်။ ဟုန်ယွိတစ်ကိုယ်လုံး ချွေးများ စိုရွှဲနေသည်။ သူ့သွေးပြန် ကြောများ ဖောင်းပွနေပြီး သူ့ကြွက်သားစိုင်တွေက ဖောင်းကားကာ ညှစ်ထုတ်ရင်း အချင်းချင်း ချိတ်ဆက်နေသည်။

သို့သော် ဟုန်ယွိက မရပ်သေးပေ။ ခါးကို လိမ်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ မာန်သွင်းလိုက်သည်။ အပေါ်၊ အောက်၊ ဘယ်၊ ညာ၊ လေးကို အရပ်ရပ်သို့ ဆွဲငင်သည်။ သူ၏ ကြီးမားသော လက်မောင်း ဆွဲငင်အားကြောင့် သစ်အယ်သီးနွားချိုပိုးလေးသည် သစ်ခြောက်များ တကျွတ်ကျွတ်မြည်သည့်အလား တကျွီကျွီမြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဘန်း...၊ ဖျစ်...။

မမှန်ကန်သည့်မြည်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်၊ ထိုကောင်းမွန်သည့် လေးသည် နောက်ဆုံးတွင် ဟုန်ယွိ၏ ဆွဲငင်မှုဒဏ်ကို မခံနိုင်တော့ပေ။ တခဏချင်းမှာပင် ကြိုးပြတ်ပြီး လေးလည်း ပျက်ဆီးသွားခဲ့သည်။

လေးကို အလျင်အမြန် ဆွဲပစ်ချိန်ကြာလာချိန်မှာ သစ်အယ်သီးနွားချိုပိုးလေးသည် အမှန်တကယ်ပင် အတင်းဆွဲဖြဲပစ်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ဟူး။ ဟူး။ ဟူး...။

ဟုန်ယွိသည် သူ့လက်ထဲက ကျိုးပြတ်နေသည့် လေးညှို့ကို ကြည့်ရင်း လျင်မြန်စွာ မောဟိုက်သွားသည်။ သို့သော်၊ သူသည် ငွေခုနစ်စတန်သော ဤလေးအတွက် အနည်းငယ် မျှပင် နှမြောမူကို မခံစားရပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူသည် ပျော်ရွှင်မှုတစ်မျိုးကို ခံစားခဲ့ရသည်။

ဂျင် ၆၀ သစ်အယ်သီးနွားချို သဘာဝပိုးထည်လေးကို အပေါ်၊ အောက်၊ ဘယ်၊ ညာ၊ အရပ်မျက်နှာတိုင်း ဆွဲပြီး၊ ပစ်လွှတ်ခြင်း၊ ဤသည်မှာ သိုင်းတပည့်နယ်ပယ်သို့ ဝင်ရောက် ရန် စစ်တပ်၏ "ကိုယ်ခပညာခန်းမ" စမ်းသပ်မှုစံတစ်ခု ဖြစ်သည်။

လေးကို တိုက်ရိုက် ချိုးဖျက်လိုက်ခြင်းဖြင့် သူသည် သိုင်းတပည့်နယ်ပယ်ထဲသို့ မှန်မှန် ဝင်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်ကို ဟုန်ယွိ သိလိုက်သည်။ သူသည် သိုင်းတပည့် နယ်ပယ်သို့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမဖြင့် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

"ဒီရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် လေးပစ်တဲ့အလုပ်က အလဟဿ မဖြစ်ခဲ့ဘူးပဲ။”

ထိုးဖောက်ခြင်းကြွက်ဆိုထံမှ လေးကိုဝယ်ပြီးနောက်၊ ဟုန်ယွိသည် လေ့ကျင့်ရေးတွင် လုံးဝ ချုပ်နှောင်ထားခဲ့သည်။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း၊ အမိတ္တဘသုတ္တန်ကို အာရုံစူးစိုက်ပြီး တရားထိုင် ခြင်းမှလွဲ၍ သူသည် လေးကိုဆွဲရန် နွားသိုးနတ်ဆိုးခွန်အားပညာရပ်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

နွားသိုးနတ်ဆိုးခွန်အားပညာရပ်သည် ကြွက်သားများ၊ အရွတ်များနှင့် အမြှေးပါးများကို လေ့ကျင့်ပေးနိုင်သည့် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကောင်းမွန်ဆုံး ကိုယ်ခံပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထုံးစံအတိုင်း လေးကိုဆွဲရန် အထူးကိုယ်ဟန်အနေအထားတစ်ခု ရှိရပါမည်။ လေးကိုဆွဲ သည့်အခါ ခန္ဓာကိုယ်မှာရှိသည့် ကြွက်သားတွေ အားလုံးကို တညီတညွတ်တည်း ကျစ်ကျစ် လစ်လစ်စုစည်းရပြီး အားလုံးကို လက်ထဲ လွှဲပြောင်းပေးရပါလိမ့်မည်။ ထို့နောက် လေးကြိုးကို ပစ်လွှတ်ကာ လှုပ်ခါသွားလိမ့်မည်။

သူ လေးကိုဆွဲလိုက်တိုင်း ကွေးခြင်း, တွန့်လိမ်ခြင်းက ခန္ဓာကိုယ်မှာရှိသည့် ကြွက်သား အားလုံးကို လှုပ်ခါခြင်းနှင့် ညီမျှပါသည်။

ထို့အပြင်၊ နွားသိုးနတ်ဆိုးခွန်အားပညာရပ်တွင် လေးကိုဆွဲရာမှာ စိတ်ဝိညာဉ်၏ ပုံဖော်ခြင်း လည်း ရောနှောပါဝင်နေသည်။

ဟုန်ယွိသည် လေးမဆွဲမီအချိန်တိုင်း သူသည် တရားထိုင်ပြီး သူ့စိတ်ဝိညာဉ်ကို တည်ငြိမ် အောင် လုပ်ရသည်။ ထို့နောက်, သူသည် သူ့စိတ်စွမ်းအင်ကို သူ့မျက်လုံးများဆီသို့ ရွှေ့လျားရသည်။ ထို့နောက် သူသည် မျက်လုံးများကိုဖွင့်ကာ ခြေလှမ်း ရာဂဏန်းအကွာမှ အရာဝတ္ထုသို့ရောက်ရှိရန် သူ့စိတ်ဝိညာဉ်ကို အသုံးပြု၍ တစ်စုံတစ်ခုကို ကြည့်နေရလေ သည်။ နေ့ခင်းဘက်မှာ သစ်ပင်ပေါ်ရှိ ငှက်များကို ကြည့်ရှုပြီး ညဘက်တွင် ကြယ်များကို ကြည့်ရှုသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ခိုင်ခဲ့သောမြို့ကို အောင်နိုင်ပြီး သန်မာသော ရန်သူကို သတ်ဖြတ်ရန် မြှားပေါ်၌ စိတ်ဝိညာဉ်ကို အာရုံစူးစိုက်ထားလေသည်။ နောက်ဆုံးမှ သူသည် မတ်တပ်ရပ်ပြီး လေးကိုဆွဲသည်။

၎င်းသည် တိကျမှုနှင့် အာရုံစူးစိုက်မှုကို လေ့ကျင့်ပေးသည့် ကိုယ်ခံပညာရပ်အစုံ ဖြစ်သည်။

ဘန်း…။

နှစ်ခြမ်းကျိုးသွားသည့်လေးကို မြေပြင်ပေါ်ပစ်ချလိုက်ပြီး ဟုန်ယွိသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ လက်သီးချက်ကို ပစ်ထိုးလိုက်သည်။ သူသည် နွားသိုးနတ်ဆိုး ခွာဖြင့် ပေါက်ခြင်း သိုင်းကွက်ကို အသုံးပြု၍ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်ပါသည်။

သူက အခုလေးတင် လက်သီးထိုးရန် လေးဆွဲသည့်နည်းလမ်းကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ လက်သီး ထိုးချက်တိုင်းက သူသည် မမြင်နိုင်သော လေးကို ဆွဲနေသကဲ့သို့ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ကြွက်သားများကို တွန့်လိမ်အောင် ပြုလုပ်ပေးနေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ့လက်သီးများကို မြှားတစ်စင်းလို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ယခုအချိန်မှာ သူ့လက်ထဲက လေးကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး၊ သူ့လက်သီးများက အထိန်းအကွပ် မရှိတော့ပါဘူး။ ပျံသန်းခြင်းမှာ လျင်မြန်ပြီး ပြင်းထန်သော ခံစားချက်တစ်ခု ရှိလာခဲ့သည်။

" နွားသိုးနတ်ဆိုးခွန်အားလက်သီးပညာရပ်" " နွားသိုးနတ်ဆိုး အရေပြားတွန့်ခြင်း”။

အရပ်မျက်နှာအသီးသီး လှည့်ပတ်ကစားပြီးနောက်၊ ဟုန်ယွိသည် သူ၏ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့မိကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် ခံစားခဲ့ရသည်။ သူသည် ချက်ခြင်းထပြီး လေအေး မမိအောင် သူ့အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူသည် အသက်ရှုတည်ငြိမ်ရန် စောင့်ဆိုင်း ပြီးနောက် ရေနွေးကျိုပြီး ရေချိုးလိုက်သည်။

ကြေးမီးဖိုပေါ်မှာ ကြက်သားစွပ်ပြုတ် တည်ထားတာ ရှိပါသည်။ ၎င်းထံမှ မွှေးရနံ့ကလည်း ပေးစွမ်းနေပြီ။ ကြက်သားစွပ်က ကျက်သွားပါပြီ။

ရေချိုးပြီးနောက် ဟုန်ယွိသည် ကြက်သားစွပ်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်ကို သောက်လိုက်ပြီး ဖော်မပြနိုင်သည့် သက်တောင့်သက်သာဖြစ်မူကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“ငါ ဒီရက်ပိုင်း ကိုယ်ခံပညာလေ့ကျင့်ရင်း အလုပ်ရှုပ်နေပြီး၊ ငါ့စိတ်ဝိညာဉ်ကို ခန္ဓာကိုယ်က နေ စွန့်ခွာဖို့ မကြိုးစားဘူး။ ဒါအပြင်, လေးဆွဲခြင်းနဲ့ ခွန်အားလေ့ကျင့်နေတဲ့ ဒီနေ့ရက်တွေ မှာလည်း ငါ့စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်ခဲ့တယ်။ ငါ အမိတ္တဘသုတ္တန်ရဲ့ စိတ်ကူး ပုံဖော်နည်းကို ထပ်မံလေ့ကျင့်သင့်တယ်”။

ဟုန်ယွိသည် သူ့စိတ်ဝိညာဉ်က ပြည့်စုံသွားပြီး၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ကြံ့ခိုင်လာကာ၊ သူ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကိုလည်း ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနိုင်ခဲ့ကြောင်း ခံစားခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ငြိမ်သက်စွာထိုင်ကာ အမိတ္တဘသုတ္တန်၏ စိတ်ကူးပုံဖော်နည်းကို စတင်ကျင့် အသုံးပြုလိုက်ပါသည်။

သူသည် မျက်လုံးမှိတ်ပြီး အာရုံစူးစိုက်ထားကာ၊ သူ့စိတ်ထဲမှာ ကြယ်ရောင်စုံနေသည့် ကောင်းကင်ကြီးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပါသည်။ အဆုံးမရှိသော အလင်းတန်းများသည် ဖြတ်ကျော်လာပြီး သူ့ဦးနှောက်ထဲသို့ လက်မချင်း ဝင်ရောက်သွားသည်။

မျှော်လင့်ထားသလိုပင်၊ အလင်းတန်းများ သူ့ဦးနှောက်ထဲကို ဝင်လာသည်နှင့်အမျှ ထင်ယောင်ထင်မှား ပုံရိပ်တွေ တစ်မျိုးပြီးတစ်မျိုး ပေါ်လာပါသည်။

ပထမတစ်ခုကတော့ အရင်အတိုင်း တူညီနေပါသေးသည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို လေ တိုက်ခတ်သွားပြီး၊ သန့်စင်သည့်လေက သူ့ချွေးပေါက်တွေကနေ ထွက်လာပါသည်။

ဟုန်ယွိသည် ခံနိုင်ရည်ရှိရန် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း သူ၏ကြံ့ခိုင်သော ဇွဲကြောင့် ထိုခံစားချက်က မဖြတ်ကျော်နိုင်ကြောင်းကို မည်သူ သိထားမည်နည်း။ ယင်းအစား ထိုခံစားချက်က ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာပါသည်။

ဟုန်ယွိ၏ လက်ရှိအာရုံစူးစိုက်မှုနှင့်ပင် သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။ ထိုခံစားချက်ထဲမှာ သူ့ကိုယ်သူ ဆုံးရှုံးရတော့မည်။

ဒီနေ့၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် တိုက်ခတ်လာသည့် လေတိုက်သည့် ခံစားချက်က ပထမ အကြိမ်ထက် ဆယ်ဆ ပိုပြင်းထန်ပါသည်။

ဘုန်း…။

ဟုန်ယွိသည် နောက်ဆုံးတွင် မခုခံနိုင်တော့ပါဘူး။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး သက်တောင့်သက်သာ ရှိလွန်းသဖြင့် ညည်းတွားမိသည်။ အချိန်အတော်ကြာ ပြီးနောက် သူသည် ကုတင်ပေါ် ပစ်လဲကျပြီး နိုးထလာသည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်နေသော ချွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေ ပြီး သူ့စိတ်က မှုန်ဝါးနေသည်။

"ငါ ဘယ်လိုလုပ် ပထမအကြိမ်မှာတောင် ခံနိုင်ရည်မရှိရတာလဲ။ ငါ့စိတ်ဝိညာဉ်က ဒဏ်ရာရနေပြီ။"

အတွေ့အကြုံအရ ဟုန်ယွိသည် သူ့စိတ်ထဲတွင် မူးဝေနေသည့် ခံစားချက်ကြောင့် သူ့စိတ်ဝိညာဉ် ထိခိုက်မိသွားကြောင်း သိလိုက်သည်။

စိတ်ကူးပုံရိပ်ဖော် လေ့ကျင့်ခြင်းသည် စိတ်ဝိညာဉ်ကို လေ့ကျင့်ပေးနိုင်သော်လည်း ၎င်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်ပါက စိတ်ဝိညာဉ်ကိုလည်း ဆိုးရွားစွာ ပျက်စီးစေမည် ဖြစ်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်၊ ဟုန်ယွိသည် ၎င်းအား မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ သူ့စိတ်ဝိညာဉ်သည် ဒဏ်ရာရသွားခဲ့သည်။

သို့သော်, ကံကောင်းထောက်မစွာ၊ သူ့စိတ်ဝိဉာဉ်ကို ပြုပြင်ရန် အမိတ္တဘသုတ္တန် စိတ်ကူးပုံ ဖော်နည်း ရှိနေခဲ့ပါသည်။

အမိတ္တဘသုတ္တန်ကို တစ်ကြိမ် ပုံဖော်ပြီးနောက်၊ ဟုန်ယွိသည် အိပ်မောကျသွားသည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် သူသည် လန်းလန်းဆန်းဆန်း ပြန်နိုးထလာခဲ့သည်။

သို့သော်, သူသည် လေးနက်သည့် အတွေးထဲ ရောက်သွားခဲ့သည်။

“ငါ ပထမအကြိမ်တုန်းက ချောချောမောမောနဲ့ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒုတိယအကြိမ်က ပထမအကြိမ်ထက် ဘာလို့ ဆယ်ဆ ပိုပြင်းထန်လာရတာလဲ။ ငါ့စိတ်ဝိညာဉ်က ကြံ့ခိုင်ပေ မယ့် ငါ မလွန်ဆန်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ဖြစ်နိုင်တာက….. နတ်ဘုရားက ပိုအားကောင်းလေ၊ နတ်ဆိုးကလည်း ပိုအားကောင်းလာတာများလား။ မှန်တယ်။”

စိတ်ဝိညာဉ် အားကောင်းလာလေ၊ မြင်ယောင်လာသည့် နတ်ဆိုးကလည်း ပိုအားကောင်း လေ ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမူကား၊ နတ်ဆိုးသည် မိမိစိတ်အကြံအစည်မှ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါ့စိတ်ဝိညာဉ်က ညမှာပဲ ကျင်လည်ကျက်စားနိုင်တယ်။ ငါမြင်ယောင်တဲ့အရာတွေက ဒီလောက် အားကောင်းနေပြီ။ တကယ်လို့ ငါ အရာဝတ္ထုတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အဆင့် အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့ရင် အသုရာငရဲကို မြင်ယောင်နေမှာ မဟုတ်လား။ အဲဒီနတ်ဆိုးတွေက ယင်နတ်ဘုရားပုံစံနဲ့ တိုက်ရိုက် ပေါ်လာလိမ့်မယ်"

ကျင့်ကြံမှုအဆုံးတွင်၊ မြင်ယောင်မိသော နတ်ဆိုးသည် ရုပ်ခန္ဓာတစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွား လိမ့်မည်။ ထိုနတ်ဆိုးသည် သင်၏အသားကိုစား၍ သင်၏သွေးကို သောက်လိမ့်မည်။

ဟုန်ယွိသည် နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားပါပြီ။ အမိတ္တဘသုတ္တန်သည် နယ်ပယ်တစ်ခု တိုးမြင့်လာတိုင်း ကျင့်ကြံရန် ဆယ်ဆ ပိုခက်ပေလိမ့်မည်။

နတ်ဘုရားက အားကောင်းလေ၊ နတ်ဆိုးကလည်း ပိုအားကောင်းလေ ဖြစ်သည်။

တာအိုမြင့်မားလာလေ, နတ်ဆိုးကလည်း မြင့်မားလာလေပင်။

အခန်း (၂၅)။

တွေ့ကြံသူတွေ ပြောစကားအရ "တာအိုက ခြေတစ်လှမ်း မြင့်တက်လာချိန်မှာ နတ်ဆိုးက ဆယ်ပေ မြင့်တက်လာတယ်"တဲ့။ အကယ်၍, သူသည် စိတ်ဝိညာဉ်ကို ကျင့်ကြံပေးသည့် အကြီးမြတ်ဆုံး ကျမ်းဂန်ဖြစ်သည့် အမိတ္တ်သုတ္တန်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားလျှင်ပင် သူ့စိတ်ဝိညာဉ်ကို လုံခြုံမူ အာမခံချက်ပေးနိုင်မှာမဟုတ်ဟု ဟုန်ယွိ သိလိုက်ရပါပြီ။ သို့သော် ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် စိတ်ကူးပုံဖော်ခြင်းတို့သည့် နေ့ချင်းညချင်း ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်နိုင်သည့် အရာများ မဟုတ်ပေ။

စိတ်ကူးပုံဖော်ခြင်းတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော စိတ်ကူးပုံရိပ်များကို နှိမ်နင်းရန်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ် ကို မတုန်မလှုပ်ဖြစ်အောင် လေ့ကျင့်ရန်နိုင်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုသာ ရှိပါသည်။ ထိုအရာက လူတစ်ယောက်၏ ကြီးမားသော စိတ်စွမ်းအားကို အားကိုးခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

ကြီးမားသော ဉာဏ်ပညာ, စိတ်စွမ်းအားတို့ဖြင့် စိတ်နှလုံးထဲတွင် မြင်ယောင်နေသော နတ်ဆိုးများကို နှိမ်နင်းနိုင်ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုကို ရရှိနိုင်သည်။ သို့မှသာ လူတစ်ယောက်၏ကျင့်ကြံမူက တိုးတက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ဖြတ်လမ်းနည်း မရှိပေ။

အမိတ္တဘသုတ္တန်၏ ပုံရိပ်ဖော်ခြင်းနည်းလမ်းသည် အရိုးဖြူဘုရားကျောင်း၊ အသုရာ ဘုရားကျောင်း၊ ကျောက်စိမ်းပျိုဘုရားကျောင်း၊ တက်လှမ်းခြင်းဘုရားကျောင်းတို့ အပါ အဝင် နည်းလမ်းအားလုံး၏ မူလအစ ဖြစ်သော်လည်း၊ ၎င်းသည် နောက်တဆင့် မြင့်တက်သွားလေ၊ စိတ်ဝိညာဉ်က ပိုအားကောင်းလေဖြစ်ပြီး၊ မြင်ယောင်လာလာသည့် နတ်ဆိုးများကလည်း ပိုအားကောင်းလာလေ ဖြစ်သည်။ ထင်ယောင်ထင်မှား ပုံရိယောင် အမျိုးမျိုးက တစ်မျိုးပြီး တစ်မျိုး ပေါ်ထွက်လာကာ၊ ၎င်းတို့ကို အကောင်အထည်ဒြဗ် အနေဖြင့် ဖော်ရန်သွားပင် ဖြစ်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် အမိတ္တဘသုတ္တန်သည် သာမန် ကျင့်ကြံသူများအတွက် ကျင့်ကြံရန် ဆယ်ဆ၊ အဆတစ်ရာ သို့မဟုတ် အဆတစ်ထောင်ပင် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

“အကယ်၍, ဤအမိတ္တဘသုတ္တန်၌ အမိတ္တဘဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်၏ အကူအညီသာ မရှိဘူး ဆိုလျှင်, ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားသော သူတော်စင်တစ်ဦး မဟုတ်ပါက, ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် မည်မျှပင် ထက်မြက်နေပါစေ၊ ချီသွေဖည်ခြင်းကို မုချခံစားရပြီး၊ ကျင့်ကြံသူများ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည် မုချပျက်ဆီးသွားလိမ့်မည်။ သို့ရာတွင်, လူတစ်ယောက်သည် ဤအမိတ္တဘသုတ္တန်ဖြင့် ကျင့်ကြံစဉ်မှာပင် မိမိ၏စိတ်စွမ်းအားကို အားကိုးရပါဦးမည်။”

ဟုန်ယွိသည် အမိတ္တဘသုတ္တန်ကို ကျင့်ကြံရာမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ကျရှုံးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သေချာသည်မှာ, သူသည် ကျရှုံးပြီးနောက် အရှုံးမပေးခဲ့ပါဘူး။ နှစ်သစ်ကူး ပထမနေ့မှ ၁၅ ရက်နေ့အထိ သူသည် နေ့ခင်းဘက်တွင် ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ပြီး ညဘက်တွင် စိတ်ဝိညာဉ် ပုံဖော်ခြင်းကို လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။

ဂျင် ၆၀ ရှိသည့် သစ်အယ်သီးနွားချို သဘာဝပိုးထည်လေး ကွဲထွက်သွားပြီးနောက်၊ သူသည် ဂျင် ၈၀ ရှိသည့် နွားသိုးအရွတ်လေးကို ဝယ်ရန် "ထိုးဖောက်ကြွက်"ဆိုင်သို့ သွားကာ လေ့ကျင့်မှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

ဂျင် ၈၀ ရှိသည့် နွားသိုးအရွတ်လေးသည် သဘာဝပိုးထည်လေးထက် ဆွဲရပိုခက်ပါသည်။

အထူးသဖြင့် ဆောင်းရာသီတွင် နွားသိုးအရွတ်လေးသည် ရာသီဥတုဒဏ်ခံရပြီး ဆွဲရခက် သည်။ ဂျင် ၈၀ ဟု ဆိုသော်လည်း အမှန်တကယ်မှာ ဂျင် ၁၀၀ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဆွဲရပိုခက်လေ၊ ဟုန်ယွိ၏ ခွန်အားလေ့ကျင့်မှုအပေါ် သက်ရောက်မှု ကြီးမားလေ ဖြစ်သည်။

လေးကိုဆွဲထုတ်ရန် ခွန်အားကို လုံလုံလောက်လောက် အသုံးပြုလိုက်တိုင်း ဟုန်ယွိသည် မီးဖိုထဲမှာ ထုရိုက်ခံရသည့် သံအပိုင်းအစတစ်ခုလို ခံစားရပါသည်။ ကြွက်သားစိုင်ကြီးများ၊ ကြွက်သားစိုင်လေးများ၊ အရွတ်ကြီးများ၊ အရွတ်သေးသေးလေးများသည် လေးကို ဆွဲလိုက် တိုင်း ကြိုးတစ်ခုအဖြစ် လိမ်သွားကြသည်။

လေးပစ်လေ့ကျင့်မှုတွင်၊ ဟုန်ယွိသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် မမြင်နိုင်သော လေးများများစွာ ပါရှိကြောင်းကိုလည်း သိရှိခံစားရသည်။ သူ့လက်တွေက လေးတစ်စင်းဖြစ်ပြီး၊ သူနောက် ကျော, သူ့ခါး, သူ့ခြေထောက်တွေကလည်း လေးဖြစ်နေသည်။

ပိုလေ့ကျင့်လေ၊ သူ့ကြွက်သားတွေက ပိုသန့်စင်လာလေဖြစ်ကာ၊ သူလည်း ပိုပြီး အားကောင်းလာလေ ဖြစ်သည်။

သံမဏိအတွင်းရှိ အညစ်အကြေးများကို အကြိမ်ပေါင်း ထောင်နှင့်ချီ၍ ထုနှက်ပြီးနောက်, တဖြည်းဖြည်း ကောင်းမွန်သော သံမဏိအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

"အဖေ ငယ်ငယ်တုန်းက, သူဟာ ဖက်ကယ်ကိုးခုရှိတဲ့ ကြယ်ချွေလေးကို အရှိန်အဟုန်နဲ့ ဆက်တိုက်ပစ်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါက တကယ်ကြီးလား....”။

ဂျင် ၈ဝ လေးကို ဆွဲထုတ်ပြီးနောက်၊ ဟုန်ယွိသည် သူ့ဖခင် မြို့စားဝူဝမ် ဟုန်ရွှန်ကျိ၏ ခွန်အားကို ကြောက်ရွံ့လာခဲ့သည်။

ကျောက်တုံးကိုးခုလေးသည် ဟုန်ယွိ သူ့လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားသည့် တစ်ခုနှင့် တူပြီး၊ ဟုန်ရွှန်ကျိသည် ၎င်းတို့အားလုံးကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆွဲပြီး အဆက်မပြတ် ပစ်ခတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဆက်တိုက်ပစ်ခတ်ရန် မဆိုထားနှင့်, သူ့လက်မှာ လေးဆယ်လက်စလုံးကို အဆက်မပြတ် ဆွဲမည့်အရေးကို စိတ်ကူးကြည့်လိုက်တော့ ဟုန်ယွိက တုန်လှုပ်သွားပါသည်။

သူသည် နေ့ဘက်တွင် ကိုယ်ခံပညာနှင့် စာပေများကို လေ့လာကာ ညဘက်တွင် ပုံရိပ်ဖော် ကျင့်ကြံစဉ်ကို ကျင့်ကြံရင်း နေ့ရက်များကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။

ဟုန်ယွိသည် ဤရက်များအတွင်း လုံးဝ နှစ်မြုပ်ထားခဲ့ပြီး၊ ယခင်ကကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခံစားခဲ့ရသည်။ သူ၏ခွန်အားသည်လည်း တနေ့တခြား တိုးပွားလာကာ သူ့စိတ်သည် တနေ့တခြား ပိုကြည်လင်လာသည်။

တစ်လကျော်ကြာပြီးနောက်, သူသည် ထိုရက်တွေကနေ သူ့ကိုယ်သူ ရုန်းထွက်ဖို့ကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာမရှိတော့သည့် နေ့တစ်ရက် ရောက်ရှိလာခဲ့ပါပြီ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိသားစုကျောင်း ဖွင့်တော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ပထမလ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ကျောက်စိမ်းမြို့တော်သည်လည်း ၎င်း၏ယခင် အတိုင်း ငြိမ်းအေမူနှင့် သဟဇာတဖြစ်သည့်အနေထားသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

“ဒီတစ်လက အေးချမ်းပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိလွန်းတယ်။ ဘယ်သူမှ ငါ့ကို လာမနှောင့်ယှက်ကြဘူး။ အဖေက ငါ့ကို တွေ့ပြီး အင်ပါယာစာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ရာ မှာ အာရုံစိုက်ဖို့ ပြောထားတာကြောင့် ဖြစ်မယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီတစ်လအတွင်းမှာ ငါဟာ အဆင့်မချိုးဖြတ်နိုင်ခဲ့သလို ငါ့စိတ်ဝိညာဉ်ကလည်း နေ့ဘက်လမ်းလျှောက်ခြင်း အဆင့်ကို မရောက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ငါ့ကြွက်သားတွေနဲ့ အရွတ်တွေကတော့ အနည်းနဲ့အများ အတူတူလို့ ခံစားရပေမယ့် ကျားနတ်ဆိုးအရိုးပုံသွင်းခြင်းပညာရပ်ကို စတင်လေ့ကျင့်ဖို့ မဆိုထားနဲ့ ငါ့အရေပြားကို လှုပ်ရှားဖို့တောင် ခက်ခဲနေဆဲပဲ”။

ဟုန်ယွိသည် ယခုလ၏ အမြတ်အစွန်းများကို အကျဉ်းချုပ်ကြည့်သည်။

ပညာရှင်တစ်ဦးသည် တစ်နေ့လျှင် သုံးကြိမ် ပြန်စဉ်းစားဆင်ခြင်ရပြီး၊ အကျိုးမြတ်နှင့် ဆုံးရှုံးမူကို နားလည်နိုင်ရသည်။ ၎င်းကို ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ခြင်းနှင့် စိတ်ဝိညာဉ် လေ့ကျင့်ခြင်းတို့တွင်လည်း အသုံးချနိုင်သည်။

သူသည် တစ်လအတွင်း အဆင့်မချိုးဖြတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ သူသည် အာရုံစုစည်းပြီး၊ သူ့စိတ်ဝိညာဉ်ကို သန့်စင်နိုင်ခဲ့ကာ အဆင့်ဖြတ်ကျော်ခါနီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

“သုံးလဆိုတဲ့ အချိန်တိုအတွင်းမှာ ငါ အရမ်းပြောင်းလဲသွားပြီ..." ဟုန်ယွိက သူ့ကိုယ်သူ တွေးလိုက်မိသည်။ လွန်ခဲ့သည့် သုံးလက သူသည် ပျော့ညံ့သော ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ဆဲ ဖြစ်သည်။ ယခုမူကား၊ သူသည် အမိတ္တဘသုတ္တန်၊ နွားသိုးနတ်ဆိုးခွန်အားပညာရပ်၊ ကျားနတ်ဆိုးအရိုးပုံသွင်းခြင်းလက်သီးပညာရပ်ကို ပိုင်ဆိုင်သော လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး၊ သူသည် သူ့အခွံကိုချိန်ထားကာ ညဘက်တွင် လှည့်လည်သွားလာနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် သူ့အခြေအနေတရပ်လုံးကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သည့် စွမ်းအားမရှိသေးသော်လည်း ခြေလှမ်းတလှမ်းချင်း ပိုသန်မာလာရန် သူ့အတွက် မျှော်လင့်ချက်ရှိနေပါပြီ။

လွန်ခဲ့သည့်သုံးလက၊ ဟုန်ယွိသည် မျှော်လင့်ချက် အမျှင်တန်းတစ်ခုသာရှိသော်လည်း လက်လွှတ်မခံခဲ့ပေ။ အခုချိန်မှာတော့ သူ့မှာ မျှော်လင့်ချက်တွေ အများကြီးရှိလာခဲ့ပြီး၊ ပို၍ပင် ယုံကြည်မှုရှိလာခဲ့သည်။

မနက်စောစော။

ဟုန်ယွိသည် သူ၏စုတ်တံ၊ မှင်၊ စက္ကူနှင့် မှင်သွေးကျောက်များကို ထုပ်ပိုးပြီး အထည်အိတ် တစ်ခုထဲတွင် ထုပ်ပိုးကာ မိသားစုကျောင်းဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

မြို့စားဝူဝမ်စံအိမ်၏ ကျောင်းသည် အင်ပါယာတရားရုံး၏ အင်ပါယာကောလိပ်အနီး၊ ကျောက်စိမ်းမြို့တော် အရှေ့ဘက်တွင် တည်ရှိပါသည်။ ဟုန်ယွိ နေထိုင်ရာ နေအိမ်ကနေ ငါးမိုင်ကနေ ခြောက်မိုင်လောက် ဝေးလိမ့်မည်။

ဟုန်ယွိသည် ထုပ်ပိုးပြီး ထွက်ခွာသွားသောအခါ မြို့စားစံအိမ်ရှိ သခင်လေးများအားလုံး လည်း တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ထိုကျောင်းတွင် ဟုန်ယွိ၏ ညီအစ်ကိုမောင်နှမ ဆယ်ယောက်ကျော်အပြင်, အခြားသော ဆွေမျိုးများ၊ ကျွန်မိန်းကလေး များ၊ အစေခံများနှင့် စာလေ့လာဖော် ယောက်ျားလေးများလည်း ရှိသေးသည်။

အဆုံးမဲ့လူတန်းကြီးသည် နံနက်စောစောတွင် မြို့စားစံအိမ်မှ အသီးသီး ထွက်ခွာသွားကြ သည်။ မြင်ကွင်းက ဈေးသွားကြသည့်အလား မြင်ကွင်းကျယ်ကြီး ဖြစ်နေပါသည်။

မြို့စားစံအိမ်၏ဘာသာရေးကျောင်းသည် အလွန်ကောင်းမွန်စွာ လည်ပတ်သည်။ ၎င်းသည် အင်ပါယာနန်းတော်၏ အင်ပါယာ ကောလိပ်နီးနီးရှိပြီး၊ ၎င်းတို့သည် နာမည်ကြီး ပညာရှင်များကို ဖိတ်ကြားကြသည်။ ထိုပညာရှင်များသည် စာပေတိုက်ပွဲများစွာကို အတွေ့ကြုံရှိပြီး၊ သုတေသနစာမေးပွဲများတွင် အတွေ့ကြုံရှိကြသည့် ကျော်ကြားသော ပညာရှင်များ သို့မဟုတ် တော်ဝင်အတွင်းဝန်များအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖူးသော ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။

မြို့စားဝူဝမ် ဟုန်ရွှန်ကျိသည် အင်ပါယာနန်းတွင်း၌ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ဖူးသည့် ရှေးခေတ်ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့်, ၎င်းတွင် ကျယ်ပြန့်သော အချိတ်ဆက်များ ရှိပြီး၊ ပညာရှင်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့လည်း ရှိသည်။ ရလာဒ်အနေဖြင့် မြို့စားမိသားစု၏ ဘာသာရေး ကျောင်းသည် ကြီးမားသော အကယ်ဒမီတစ်ခု ဖြစ်လာလုနီးပါး ဖြစ်ပြီး၊ ကျောက်စိမ်း မြို့တော်တွင် ကျော်ကြားခဲ့သည်။

ဟုန်မိသားစု၏ ဘာသာရေးကျောင်းသည် ဝန်ယီမိသားစုနှင့် အခြားမြို့စားမိသားစုများ၏ ဘာသာရေးကျောင်းအချို့ထက်ပင် ကျော်ကြား သည်။ လူအများအပြားသည် မြို့စားစံအိမ် ကျောင်းတွင် လေ့လာရန် ၎င်းတို့၏ချိတ်ဆက်မှုများကိုလည်း အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။

နံနက်ခင်းတွင် မြို့စားစံအိမ်မှထွက်သွားသော သခင်လေးများသည် မြင်းရထားများပေါ် တွင် ထိုင်ကြပြီး၊ ၎င်းတို့နှင့်အတူ စာလေ့လာဖော် စာအုပ်ထမ်းကောင်လေး အနည်းဆုံး နှစ်ယောက် သို့မဟုတ် သုံးယောက် လိုက်ပါသွားကြသည်။ ဟုန်ယွိကတော့ တစ်ယောက် တည်းပင်။ သူ့တွင် သူနှင့်အတူ စာပေလေ့လာဖက် စာအုပ်ကောင်လေး တစ်ယောက်မှ မရှိသလို အမှုထမ်းရန် အစေခံတစ်ယောက်မှလည်း မရှိပေ။

သို့သော် ဟုန်ယွိသည် ၎င်းကို အသားကျနေပြီးဖြစ်ကာ တစ်ယောက်တည်း နေရခြင်းသည် အေးချမ်းသည်ဟု သူခံစားခဲ့ရသည်။

နာရီအနည်းငယ်ကြာအောင် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက်၊ ဟုန်ယွိသည် အဝေးက အင်ပါယာ ကောလိပ်၏ အထပ်မြင့်အဆောက်အအုံကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဟမ်..၊ မင်းသမီး လော်ယွန်က အင်ပါယာကောလိပ်မှာ ကျောင်းတက်နေတာ မဟုတ်ဘူး လား။" ဟုန်ယွိသည် သူ့လက်မပေါ်ရှိ သံမဏိလက်စွပ်ကို ကြည့်လိုက်ရင်း "ထိုးဖောက် ကြွက်"ဆိုင်တွင် အမှတ်မထင် သူတွေ့ခဲ့သော မင်းသမီးလေးအကြောင်းကို ရုတ်တရက် တွေးလိုက်မိသည်။

“လမ်းဖယ်...... လမ်းဖယ်”

လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှာလာသော ခွာသံများနှင့်အတူ အော်ဟစ်သံများက သူ့နောက် လမ်းမ ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လမ်းပေါ်ရှိ လမ်းသွားလမ်းလာများသည် အလျင်အမြန် လမ်းပေါ်မှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ကျောင်းသို့ မြင်းရထားများကို အေးအေးဆေးဆေး မောင်းနှင်နေကြသော လူများပင် ထိုအသံကို ကြားသောအခါ လမ်းဘေးသို့ ပြေးသွားကြ သည်။

ဟုန်ယွိလည်း ထိုအသံကိုကြားတော့ သူ့စိတ်အာရုံက အလျင်မြန် ပြန်ရလာသည်။ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြန်လှည့်ကြည့်ပါသည်။

ထိုအချိန်တွင် မြင်းနှစ်ကောင်သည် သူ့နောက်မှ ပြေးလာနေသည်။ မြင်းများပေါ်တွင် ဦးထုပ်၊ ပိုးအင်္ကျီနှင့် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို ဆွဲထားသည့် သခင်လေးတစ်ဦး ရှိနေပါသည်။ သူသည် အလွန်ခမ်းနားထည်ဝါစွာ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ပိုးအင်္ကျီဝတ်ထားသည့် နောက်လိုက် တစ်ယောက်လည်း ရှိနေသည်။

ဤလူနှစ်ယောက်၏ မြင်းစီးပညာရပ်သည် အလွန်လှပသိမ်မွေ့သည်။ သူတို့ မြင်းတွေကို တလမ်းလုံး ကဆုန်ပေါက် စီးနင်ကြပြီး၊ အလွန်မောက်မာကြသည်။ သို့သော် သူတို့ကို မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ သို့မဟုတ် မည်သည့်အရာဖြင့်မှ မရိုက်နှက်ကြပေ။

ဟုန်ယွိသည် သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မှတ်မိသည်။ ဤလူနှစ်ယောက်ကတော့ တတိယမြောက်ခြံဝန်း မဒမ်ရုန်၏မိသားစုထဲကဖြစ်ပြီး၊ သူ့ကို သင်ခန်းစာတစ်ခု သင်ပေး ရန် ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည့် ဟုန်ဂီနှင့် သူ့ညီဝမ်းကွဲတော်စပ်သူ ရုန်ဖန်းတို့ ဖြစ်ပါသည်။

သူတို့သည် ဟုန်ယွိကို မြင်လိုက်ရချိန်မှာ မြင်းစီးသူနှစ်ယောက်စလုံး ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးပြကြသည်။ သူတို့သည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်ကာ မြင်းဇက်ကြိုးကို လှည့်ပြီး၊ ချက်ချင်းပင် အရှိန်မြှင့်လိုက်ကြသည်။ တခဏအကြာတွင် သူတို့သည် ဟုန်ယွိ၏ နောက်တွင် ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

“လမ်းဖယ်စမ်း..."

ရုန်ဖန်းသည် ဟုန်ယွိက ငတုံးငအ လူကြောက်တစ်ယောက်ဟု နားလည်ထားဟန်ရပြီး၊ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ ဖြတ်သန်းသွားစဉ်မှာ ကြာပွတ်ကို မြှောက်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

ဟုတ်ပါသည်။ သူ တကယ် မရိုက်ဖြစ်ပါဘူး။ သူက ဟုန်ယွိ မြေပြင်ပေါ် လူးလှိမ့်ပြီး ကြောက်လန့်နေသည့်မြင်ကွင်းကို မြင်ချင်ရုံသာ ဖြစ်ပါသည်။

လူများနှင့်မြင်းများ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုက လူများကို လူးလိမ့်ပြီး တွားတွားသွားရ သည်အထိ ကြောက်လန့်စေခဲ့သည်။

"ဟင်..”

ဟုန်ယွိ၏မျက်လုံးများက အေးစက်သွားသည်။ သူသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို စောင်းကာ မြင်းခေါင်းကို ရှောင်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် သူ့ခွန်အားရှိသမျှကို အသုံးပြုကာ နွားသိုးနတ်ဆိုး ဦးချိုခတ်သိုင်းကွက်ကို အသုံးပြုပြီး မြင်း၏ဗိုက်ကို လက်သီး နှစ်ဖက်ဖြင့် ထိုးလိုက်ပါသည်။

ဟုန်ယွိသည် မြင်းကိုထိုးနှက်ရန် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ သူ့လက်သီးတွေက လေတိုးသံကိုတောင် ကြားနေရသည်။

ဘန်း..။

မြင်းက သူ့ကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။ ဆယ်လှမ်းကျော် အားသွင်းပြီးနောက် ရုတ်တရက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျပြီး အကြိမ်အနည်းငယ် လှိမ့်သွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြင်းပေါ်မှာပါလာသော ရုန်ဖန်းသည် ကြီးမားပြင်းထန်သော အရှိန်ဟုန်ဖြင့် တွန်းထုတ်ခံရပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ကျသွားကာ သူ့ခေါင်းမှ သွေးများ စီးထွက်လာသည်။

ထိုအပြောင်းအလဲက အရမ်းကို မြန်ဆန်လွန်းပါသည်။ လူတော်တော်များများက ရုန်ဖန်း မြင်းပေါ်ကနေ အရှိန်ဟုန်ပြင်းစွာ မောင်းနှင်လာပြီး၊ ဟုန်ယွိကို ရိုက်နှက်ရန် နှင်တံကို အသုံးပြုခဲ့သည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရပါသည်။ ဟုန်ယွိ ရှောင်တိမ်းသွားသောအခါ မြင်းသည် ရုတ်တရက် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရဖြစ်ကာ လဲကျသွားသည်။

အခန်း (၂၆)။

ရှည်လျားသော လမ်းပေါ်တွင် လူတစ်ယောက်နှင့် မြင်းတစ်ကောင်သည် ခြေထိုးပစ်လဲကျ သွားသည်။ အနေထားက ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

လူပေါင်းများတို့သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ရာမှ ပြန်လည်သက်သာလာပြီးနောက်၊ သူတို့သည် ဟုန်ယွိကို ဝိုင်းရံကာ စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆွေးနွေးမေးမြန်းကြသည်။ အများစုမှာ မည်သို့ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို မသိကြသော်လည်း၊ ဟုန်ယွိကို ကြည့်နေသည့် ထက်မြက်သော လူအနည်းငယ်လည်း ရှိနေပါသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများသည် အံ့မခန်း အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

ဤနေရာသည် ဟုန်မိသားစု အကယ်ဒမီနှင့် မဝေးလှပေ။ ဒီနေ့ ကျောင်းစတက်သည့်နေ့ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လူတော်တော်များများ ကျောင်းလာတက်ကြသည်။ ဟုန်မိသားစု အကယ်ဒမီကို ဝင်ခွင့်ရသူများသည် သဘာဝအတိုင်း ချမ်းသာပြီး လေးစားဖွယ်ကောင်း သော သခင်လေးများ ဖြစ်ကြပါသည်။ ထိုသခင်လေးများကြားတွင်၊ အပျော်ရှာသူအချို့ ရှိကြသော်လည်း၊ မျက်စိအမြင်ကောင်းသူများလည်း ရှိကြပါသည်။

ဟုန်ယွိသည် ထိုလူများ၏ အကြည့်များကို လျစ်လျူရှုထားသည်။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်၌ မတ်တပ်ရပ်နေရင်း မြင်းပေါ်မှ ပြုတ်ကျပြီး ခေါင်းမှ သွေးများစီးထွက်နေသော ရုန်ဖန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ သူ့စိတ်ထဲတွင် သူအရင်က တစ်ခါမှမခံစားဖူးသော ပျော်ရွှင်မှုတစ်ရပ် ကို ခံစားလိုက်ရပါသည်။

“မကောင်းတော့ဘူး။ ငါရှောင်ပြေးသင့်တယ်။ ငါ ဘာလို့ မြင်းကို တိုက်ခိုက်လိုက်ရတာလဲ။ တကယ်လို့, ငါ့ကိုယ်ခံပညာကို ထုတ်ဖော်လိုက်တဲ့သတင်းသာ အဖေ့နားထဲ ရောက်သွား ရင်, အဲဒါကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ခက်မှာ ငါကြောက်မိတယ်။ ဒါပေမယ့် တစ်ဖက်လူက ငါ့ကို အရှက်ခွဲတော့မယ်ဆိုတာ သိလျက်နဲ့ ငါလက်တုံ့မပြန်ရင်, ငါက လူကြောက်တစ်ယောက် လို့ ထင်သွားလိမ့်မယ်။ နောင်ပိုင်း အခုလိုအဖြစ်အပျက်တွေ ပိုများလာရင်, ကိုင်တွယ် ဖြေရှင်းဖို့ ပိုမိုခက်ခဲလိမ့်မယ်”။

ပျော်ရွှင်မူကို ခံစားရပြီးနောက်၊ ဟုန်ယွိသည် သူ၏ကိုယ်ခံပညာကို ထုတ်ဖော်ပြသခြင်း၏ အကျိုးဆက်များက ခန့်မှန်းရခက်သည်ဟုလည်း ခံစားခဲ့ရသည်။

မြို့စားဝူဝမ် ဟုန်ရွှန်ကျိ၏ အကျင့်စရိုက်ကို သူ အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ အာဏာကို ချုပ်ကိုင်ထားခဲ့ပြီး ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သော ပညာရှင်တစ်ဦး လည်း ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သောလူမျိုးသည် ပုန်ကန်မှုမှန်သမျှကို သဘာဝအတိုင်း သည်းမခံနိုင်ဘဲ သူ၏စကားများကို ကျောက်တုံးထဲတွင် ထွင်းထုထားသည်။

သို့သော် လူတစ်ယောက်၏ အကျင့်စရိုက်၏ အခြေခံသဘောတရားများကို တွေးတောရင်း ဟုန်ယွိလည်း အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားပါသည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ဖုန်မှုန့်များကို ပွတ်သပ်ခါထုတ်ကာ၊ သူသည် ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်နေခဲ့သည်။ သူ့မျက်နှာက အေးစက်နေပြီး အကယ်ဒမီဆီသို့ လျှောက်လာရင်း သူ့ခြေလှမ်းများက တည်ငြိမ်နေသည်။

"မင်း အဲဒီမှာ ရပ်လိုက်စမ်း"

သူ့နောက်ကနေ ဒေါသပေါက်ကွဲနေသည့် ဟိန်းဟောက်သံက ထွက်ပေါ်လာပါသည်။

ဟုန်ယွိက လှည့်ပင်မကြည့်ချေ။ သူသည် အခေါ်ခံရသူ မဟုတ်သည့်အတိုင်း, သူက ရှေ့ကို လျှောက်လာရင်း နားပင်းဆွံ့အတစ်ယောက်ပမာ ဟန်ဆောင်နေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ့နောက်မှ ကြာပွတ်ရိုက်နှက်အသံက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ခေါင်းကို အမှန်တစ်ကယ် ရိုက်နှက်လာခဲ့သည်။

ထိုကြာပွတ်က အရမ်း ဗြက်ကျယ်သည်။ အကယ်၍, ရိုက်နှက်ခံရပါက, အနည်းဆုံး သွေးထွက်သံယို အမှတ်အသားတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။

ဟုန်ယွိသည် သူ့နောက်မှ ကြာပွတ်ရိုက်ခတ်သံကို ကြားသောအခါတွင် သူသည် အသင့်အနေထား ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူက ရှောင်တိမ်းပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ မျက်နှာပေါ် ဒေါသပုန်ထနေသည့် အမူအရာဖြင့် သူ့ကိုကြည့်နေသော ဟုန်ဂီကို တွေ့လိုက် ပါသည်။ သူသည် မြင်းပေါ်မှဆင်းပြီး ကြာပွတ်ကို ခက်ထန်စွာ မြှောက်ကာ ထပ်မံ ရိုက်နှက် ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ။

"ဟုန်ဂီ… မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ဟုန်ယွိသည် ကြောက်လန့်ခြင်းမရှိသလို ရှောင်တိမ်းခြင်းလည်း မရှိခဲ့ပေ။ ကျယ်လောင် သော အော်သံနှင့်အတူ သူက ဟုန်ဂီကို လက်ညှိုးထိုးပြီး သူ့မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်နေ သည်။ သူသည် သူ့မျက်လုံးများထဲသို့ သူ့စိတ်ဝိညာဉ်ကို အာရုံစူးစိုက်ကာ၊ လေးမြှားကို ဆွဲပြီး ပစ်မှတ်ကို ပတ်ခတ်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

ရှပ်...၊ ရှပ်...။

ဟုန်ဂီသည် နောက်သို့ ခြေနှစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်သည်။ ဟုန်ယွိ၏ ရုတ်တရက် အော်သံ ကြောင့် သူ ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ သူ့အထင်အမြင်အရဆို, ဟုန်ယွိသည် ပြဿနာကို ရှောင်ရှားပြီး အဝေးကနေ လျှောက်သွားမည့် အသံတိတ်နေတတ်သည့် လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ဒီနေ့ သူ မည်သို့ ဤမျှ သတ္တိကောင်းနေရသနည်း။

အထူးသဖြင့် တစ်ဖက်လူက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည့်ပုံစံ ဖြစ်သည်။ ထိုအကြည့်က သူ့ပစ်မှတ်ကို မြှားတစ်စင်းနှင့် ချိန်နေသည့်အတိုင်းပင်။ အနည်းငယ် ကြောက်စရာ ကောင်းသည်။

ဟုန်ယွိသည် သူ့မျက်လုံးများနှင့် လေးကို လေ့ကျင့်ထားသည်။ သူသည် ရက်ပေါင်းများစွာ စိတ်ဝိညာဉ်ကို သူ့မျက်လုံးများထဲသို့ အာရုံစူးစိုက်နေခဲ့သည်။ သစ်ပင်များပေါ်ရှိ ငှက်များ နှင့် ကောင်းကင်ရှိ ကြယ်များကို ကြည့်ရှုခဲ့သည်။ မတ်တတ်ထရပ်ပြီး လေးကိုဆွဲသည့်အခါ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စူးစိုက်ကြည့်သည့်အခါ သူ့မျက်လုံးတွေက မြှားတစ်စင်း၏ ထက်ရှမူအနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ငါ့ကို ပြောစမ်းပါဦး။”

ဟုန်ဂီ၏မျက်နှာသည် အနီးရောင်သမ်းသွားသည်။ အရင်ဆုံး တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက် သူသည်လည်း တုံ့ပြန်လာသည်။ သူ့မျက်နှာက ပို၍ပို၍ပင် ခက်ထန်လာသည်။ သူ့လက်ထဲ တွင်ရှိသော နှင်တံကို အသုံးပြုပြီး၊ ခြေဆယ်လှမ်းအကွာတွင် လှုပ်ရှားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ အစေခံတစ်ဦး၏ အကူညီကို ယူနေရသော ရုန်ဖန်းကို ညွှန်ပြလိုက်ပါသည်။

မြင်းကိုလည်း ဦးဆောင်ခေါ်သွားပြီ။

အခုနက မြင်းသည် နာကျင်စွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်ကို ပစ်လဲကျသွားခဲ့သည်။

ဟုန်ယွိ၏ လက်သီးခွန်အားဖြင့်, သူသည် လက်သီးနှစ်လုံးဖြင့် မြင်းတစ်ကောင်ကို သတ်နိုင်သည့်အဆင့်သို့ မရောက်နိုင်သေးပေ။ အကယ်၍ မြင်းကိုရပ်ထားပြီး သူ့ကို တိုက်ခိုက်ခွင့် ပြုရင်လျှင်ပင်, သူသည် လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါ ဘူး။ ထို့အပြင် မြင်းသည် သူ့ဆီကို တဟုန်ထိုး ပြေးလာခဲ့သည်။ ဟုန်ယွိသည် တခဏချင်း ရှောင်တိမ်းခဲ့ပြီးမှ မြင်းကို နာကျင်အောင် တိုက်ခိုက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအရာက လွန်ခဲ့သည့် သုံးလလောက်က အပြင်းအထန်လေ့ကျင့်မှု၏ အကောင်းဆုံးရလဒ် ဖြစ်နေပါ ပြီ။

အကယ်၍ အရင်တုန်းက သူသာဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊ သူ့ဆီသို့ တဟုန်ထိုး တည့်တည့် မတ်မတ် ပြေးဝင်လာသည့် မြင်း၏အရှိန်ကြောင့် သူသည် ကြောက်လန့်တကြား ရှောင်တိမ်းမိပါလိမ့်မည်။

“သူက မြင်းကို ကြောက်နေတာ။ လမ်းပေါ်မှာ မြင်းစီးတဲ့အခါ အကြောက်တရားကို ရှောင်ရှားနိုင်ဖို့ ခက်တယ်။ ဟုန်ဂီ၊ မင်း နောင်အနာဂတ်မှာ သတိထားဖို့ မင်းဝမ်းကွဲညီကို ပြောပြရမယ်။ တကယ်လို့, သူ့အနေနဲ့ သူ့ကိုယ်သူ မတော်တဆ ထိခိုက်မိတာမျိုးက အဆင်ပြေပေမယ့် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မတော်တဆ ထိခိုက်မိတာမျိုးဖြစ်ပြီး, သတင်း ထွက်သွားရင်၊ ငါတို့မြို့စားဝူဝမ်အိမ်တော်ရဲ့ ဆွေမျိုးတစ်ယောက်က မြင်းနဲ့ လူတွေကို နာကျင်အောင် လုပ်နေတယ်လို့ လူတွေက ပြောကြလိမ့်မယ်။ ဒါက မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေလိမ့်မယ်။”

ဟုန်ဂီကို ကြည့်လိုက်ရင်း.., ဟုန်ယွိက စိတ်အေးလက်အေး အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်ပါ သည်။

"သောက်ကောင်, အောက်တန်းကျတဲ့စကား၊ ဒီသခင်လေးရှေ့မှာ မင်းက ဘယ်လိုသတ္တိမျိုး နဲ့ ဒီလိုစကားကြီးစကားကျယ် ပြောရဲတာလဲ”။

ဟုန်ဂီသည် ဒေါသတကြီး ပြေးလာပြီး၊ သူ့ကြာပွတ်ကို ဝံ့ကာ ထပ်မံ ကြိမ်းမောင်းလိုက် သည်။ သူ ဘာပြောပြော, သူသည် ဟုန်ယွိကို အနိုင်ယူ၍ မရပါဘူး။ ထို့အပြင် ထောက်ခံ အားပေး ခံရသူအဖြစ် သူ၏အဆင့်အတန်းသည် မွန်မြတ်သည်။ သူသည် ဟုန်ယွိနှင့် ငြင်းခုံရန် မည်သို့ ဆန္ဒရှိမည်နည်း။

"ဟမ့်"

သူ့အမေက ဟုန်ယွိ၏ နှလုံးသားထဲမှာ ဆူးတစ်ချောင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ကြိမ်းမောင်းသည့်အခါ သူ့စိတ်နှလုံးထဲမှာ မီးလျှံတွေက ချက်ချင်း လောင်ကျွမ်းသွားပါ သည်။ သို့သော် သူသည် ၎င်းကို သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ထုတ်မပြခဲ့ပေ။ ကြာပွတ် ကျရောက် လာသောအခါ သူသည် ရုတ်တရက် လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

ဟုန်ဂီသည် ဟုန်ယွိက ကြာပွတ်ကိုသူ့လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို မြင်လိုက်သည်။ သူ့ ပါးစပ်ထောင့်က ရက်စက်သောအပြုံးအဖြစ် တွန့်ကွေးသွားသည်။ သူသည် ကြာပွတ်ကို ပြန်ဆွဲထုတ်ပြီး အမြင်အာရုံ ရှုပ်ထွေးစေရန် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူ့ခြေထောက်က ခုန်ထွက်သွားပြီး၊ ပေါင်နှစ်ခွကြားတည့်တည့် တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။ ခြေ ကန်ချက် မြန်ဆန်ပြီး ပြင်းထန်သည်။

ဟုန်ဂီသည် ယခင်က လက်ဝှေ့ လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။ အစောပိုင်းက အပေါ်ပိုင်းလှုပ်ရှားမူသည် အတုယောင်ဖြစ်ပြီး အောက်ပိုင်းလှုပ်ရှားမူက ပြင်းထန်သည်။

ဤရုတ်တရက် အပြောင်းလဲကြောင့် ဟုန်ယွိလည်း ထိတ်လန့်သွားသည်။ ကံကောင်း ထောက်မစွာ၊ သူသည် စိတ်ဝိညာဉ်ရော ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကိုပါ နှစ်မျိုးစလုံး လေ့ကျင့်ထားသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏အတွေးများက လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပေါင်းစပ် သွားသည်။ သူသည် ဟုန်ဂီ၏ခြေထောက်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကြပ်စွာ ပိတ်ဆို့ကာ ခြေထောက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်လိုက်သည်။ သူသည် ခြေထောက် ကို မြှောက်လိုက်ပြီး အတင်းလှန်လိုက်သည်။

ဘုန်း…။ ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို မြှောက်လိုက်သလိုပင်။ ဟုန်ဂီသည် ဇောက်ထိုး လှန်ပြီး ပစ်ကျသွားသည်။ သူသည် ဖင်ထိုင်ကျသွားပြီး၊ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုန်မှုန့်တွေနှင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပါသည်။ ချမ်းသာသော သခင်လေးတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်က လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွား ခဲ့သည်။

ဤလှုပ်ရှားမှုသည် နွားသိုးနတ်ဆိုးခွန်အားပညာရပ်၏ လက်သီး လှုပ်ရှားမှု မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် ဟုန်ရွှေ့ကျောင်း၏ ထူးခြားသော ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ငယ် ဖမ်းယူခြင်းလက်ဝါး ဖြစ်ပါသည်။

“မင်း….. မင်းတို့အားလုံး ဘာတွေ ကြည့်နေတာလဲ။ လာကြလေ၊"

ဟုန်ဂီသည် ဟုန်ယွိ၏ လက်ထဲတွင် အခွင့်ရေးမရ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့ပေ။ သူ မြေပြင်ပေါ်မှ ပြန်မထခင် ကျယ်လောင်စွာ ဟစ်အော်သည်။

ဟုန်ဂီသည် မြို့စားဇနီး၏သားများ အားလုံးတွင် နောက်ဆုံး ဖြစ်သည်။ သို့သော်, သူ့အဆင့်အတန်းက အရမ်းမြင့်မားပါသည်။ သူ့ဘေးမှာ စာသင်ဖော် သုံး၊လေးယောက်နှင့် ကျွန်အနည်းငယ် ရှိသည်။ သူတို့၏သခင်လေး ရှုံးနိမ့်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း ဝိုင်းရံကြ၏။ သစ္စာရှိသူများက သူတို့လက်သီးများကို ပွတ်ရင်း ဉာဏ်ကောင်းသူများထဲမှ အချို့က သူ့ကို ကူညီပေးကြသည်။

"မင်းတို့အားလုံးက မင်းတို့သခင်လေးကို အနိုင်ကျင့်ချင်နေတာလား။" သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လူငါးယောက်ခြောက်ယောက်ကို မြင်တော့ ဟုန်ယွိက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည် "တကယ်လို့ ငါသာ ကျောက်စိမ်းမြို့တော်ကို စာတစ်စောင်ပို့လိုက်ရင်, မင်းတို့အားလုံး မိုင်သုံးထောင် ပြည်နှင်ဒဏ်ခံရလိမ့်မယ်။ မင်းတို့ ငါ့စကားကို ယုံလား"။

ဤအစေခံကျွန်အုပ်စုသည် ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားကာ နောက်ဆုတ်ရမလား သို့မဟုတ် ရှေ့တိုးရမည်လား မသိတော့ဘဲ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။

"ဟမ့်" ဟုန်ယွိက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူက သူ့ဝတ်စုံလက်မောင်းကို ဝှေ့ယမ်းကာ "စက်ဆုပ်စရာကောင်းတဲ့လူ" ထိုစကားလုံးနှစ်လုံးကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် အကယ်ဒမီသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

“စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်လူ” ဟူသော စကားကိုကြားတော့ ဟုန်သည်ဂီ ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး၊ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် သူ့နောက်ကို မလိုက်ရဲပါချေ။

"သခင်လေး, စိတ်ဆိုးမနေပါနဲ့။ ငါတို့ သူ့ကိုရင်ဆိုင်ဖို့ အချိန်ရှိပါသေးတယ်။ အခုနက သူ ဒုတိယသခင်မလေးရဲ့ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ငယ် ဖမ်းယူခြင်းလက်ဝါးကို အသုံးပြုခဲ့တာကို ကျွန်တော် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရတယ်။ ဒုတိယသခင်မလေးက သူ့ကို သိုင်းပညာ တိတ်တဆိတ် သင်ကြားပေးခဲ့တာ သိသာတယ်။ ဒါကြောင့် သူ သခင်လေးကို ဒီလို ဆက်ဆံရဲတာ။ မြို့စားက သူ့ကို ကိုယ်ခံပညာ တိတ်တဆိတ် လေ့ကျင့်တာကို တားမြစ်ခဲ့ တယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု သူက တိတ်တိတ်လေး လေ့ကျင့်နေ တယ်။ ဒီအကြောင်းကို ဒုတိယမဒမ်ဆီ သွားအစီရင်ခံပြီး၊ ဒုတိယမဒမ်မှတဆင့် ပထမမဒမ် ကို ပြောပြခိုင်းရမယ်။ အဲဒီအချိန်ရောက်ရင် သူ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်။”

ဟုန်ဂီသည် ဒေါသကြောင့် သွေးအန်ခါနီးတွင်၊ အစောင့်အကြပ်တစ်ဦးကဲ့သို့ သူ့ကို စောင့်ကြပ်နေသည့် ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်သူ အစေခံတစ်ဦးက ပြောလိုက်ပါသည်။

ဤအစေခံသည် ကိုယ်ခံပညာကို သံသယမရှိ လေ့ကျင့်ထားပြီး၊ အမြင်အားကောင်းသည်။ ခြေကန်ချက်ကို တားဆီးပြီး ဟုန်ယွိက ဟုန်ဂီကို ပစ်လှန်ရန် အသုံးပြုခဲ့သည့် သိုင်းကွက်က ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ငယ် ဖမ်းယူခြင်းလက်ဝါးဖြစ်သည်ကို သူ တကယ်ပဲ မြင်ခဲ့ပါသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ သေချာပေါက် သေပြီ။ ဒီကိစ္စက သူ့ခြေထောက်တွေကို ချိုးပစ်ရုံလောက်နဲ့ မရိုးရှင်းဘူး”။

ဟုန်ဂီသည် ပြန်လှည့်ပြီး စံအိမ်ကြီးဆီသို့ ပြန်သွားပါသည်။

ဟုန်ယွိ အကယ်ဒမီကို ရောက်လာသည့်အခါ ထိုမြင်ကွင်းကိုမြင်သူ တော်တော်များများက တိတ်တဆိတ် တုန်လှုပ်သွားကြပါသည်။ သူတို့သည် စာသင်နေတုန်း သူ့ကို ခဏခဏ ကြည့်နေတတ်ကြသည်။ မြို့စားစံအိမ်ကြီးတွင် အနိမ့်ဆုံး အဆင့်အတန်းရှိသည့် ကိုယ်လုပ်တော်၏သားသည် ဤကဲ့သို့ ခိုင်မာသော ပင်ကိုယ်စရိုက်ရှိပြီး၊ ဒေါသတကြီး ကြိမ်းမောင်းနေမည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားမိပေ။

သို့သော် ဟုန်ယွိသည် လူပေါင်းများစွာ၏ အကြည့်များကို ဂရုမစိုက်ပါ။ သူက အေးအေး ဆေးဆေးဖတ်ပြီး စာစီစာကုံးကို အေးအေးဆေးဆေးနှင့် ရေးစပ်ပါသည်။

နေ့လယ်။

အနားယူပြီး ထမင်းစားချိန် ရောက်ပါပြီ။ ရုတ်တရက် မည့်သည့်စကားမှ ထုတ်ပြောခြင်းမရှိ ဘဲ လူလေးငါးယောက်လောက်သည် ထုတ်ဖော်မပြတဲ့ အကယ်ဒမီကျောင်းထဲကို ပြေးဝင် လာကြသည်။ သူတို့သည် ဟုန်ယွိရှေ့သို့ လျှောက်လာပြီး ပြောသည် သခင်လေးယွိ, ပထမမဒမ်က မင်းကို မြို့စားစံအိမ်ကြီးဆီ ပြန်လိုက်ခဲ့စေချင်တယ်"။

ဟုန်ယွိက ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်၊ ဤလူများသည် မြို့စားစံအိမ်ကြီး၏ အစောင့်များ ဖြစ်ကြောင်း သူပြောနိုင်သည်။ ၎င်းတို့အားလုံးသည် အငြိမ်းစားယူပြီးနောက် ဟုန်ရွှန်ကျိ နောက်လိုက်ခဲ့ကြသော စစ်သားများ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အရည်အချင်းက ထိုအစေခံတွေထက် အများကြီး ပိုကောင်းသည်။