အခန်း (၃၅-၃၇)

အခန်း (၃၅)။

“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ၊ သမားတော်၊ အဖွားကျန်းကို ကယ်နိုင်ဦးမလား။ သူမ နိုးထလာနိုင်သေးလား”။

မြို့စားဝူဝမ်စံအိမ်၏ အဓိကနေအိမ်တွင် မဒမ်ကျောက်သည် ထိုနှင်းဖြူရောင် ကြောင်ကလေးကို သူမ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ဖက်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ အိမ်အကူနှစ်ယောက် သည် သူမဘေးမှာ ရပ်နေသော်လည်း သူမသည် အရင်ကလို အေးအေးဆေးဆေး မနေနိုင် တော့ပေ။ ယင်းအစား သူမသည် မတ်တအ်ထရပ်ပြီး အဖွားကျန်း၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်နေသော သမားတော်ကို မေးလိုက်ပါသည်။

အဖွားကျန်းသည် အစေခံမိန်းကလေး နှစ်ယောက်၏ ထောက်ထားသော ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူမမျက်လုံးတွေက ငါးသေတစ်ကောင်လို ရှေ့ကို စိုက်ကြည့်နေပါသည်။

သူမ၏သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်နေသော သမားတော်သည် အသက်ခြောက်ဆယ်ကျော် အဘိုးကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် မုတ်ဆိတ်မွေးရှည်ပြီး၊ ဆေးသေတ္တာကို သူ့ဘေးမှာ ချထားသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က လန်းဆန်းသည့် ဆေးရနံ့တွေ ထွက်ပေါ်နေသည်။

၎င်းသည် ကျောက်စိမ်းမြို့တော်ရှိ အကျော်ကြားဆုံး "ဟွေချွန်ဆေးခန်းမ" ၏ တာဝန်ခံ သမားတော် ဖြစ်သည်။

"မာမာ၊ တုံးတိဖြစ်မိလို့ ခွင့်လွှတ်ပါ" အဘိုးကြီးက မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ "အဖွားကျန်း က လေဖြတ်တာမဟုတ်ဘူး။ သူမရဲ့ဝိညာဉ်က ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ထွက်သွားပါပြီ။ အခုချိန်မှာတော့ သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က အခွံချည်းသက်သက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ သူမစိတ်က ဗလာဖြစ်နေပါပြီ။ ရက်အနည်းငယ်ကြာတဲ့အခါ သူမရဲ့အသက်ဓာတ်က လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားပြီး သူမရဲ့သွေးတွေ ပြန့်ကျဲသွားကာ သူမ သေဆုံးတော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလိုလက္ခဏာတွေက အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်စရာကောင်းပြီး နတ်ဘုရားတွေတောင် သူမကို ကယ်တင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

သူသည် ထိုစကားကို ပြောနေစဉ် ဆေးသေတ္တာကို ကောက်ယူကာ ထတော့မည်။

"အင်မော်တယ်တွေတောင် သူမကို မကယ်နိုင်တော့ဘူးလား" မဒမ်ကျောက်က ကြောင်ဖြူ လေးကိုပွတ်သပ်ပြီး၊ သူမလက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြပြီး "ရှောင်တုန် သမားတော် တိုင်ပင်ကြေး အတွက် ငွေစနှစ်ခုယူဖို့ စာရင်းကိုင် ရုံးခန်းကို ခေါ်သွားပါ။ ရှောင်ဟွာက အဖွားကျန်းကို ကူညီပြီး မြို့ပြင်က စံအိမ်ကို သယ်သွားပါ။ သူမ နောက်ဆုံးထွက်သက်မတိုင်ခင် သူမကို သယ်ထုတ်သွားရမယ်။ မဟုတ်ရင်, ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကြင်ယာတော်ယွမ် လာတဲ့ အခါ အရမ်းဆိုးသွားလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ သူမဈာပနအခမ်းအနားအတွက် ပြင်ဆင်ဖို့ ငွေဒင်္ဂါးတစ်ထောင် ပေးလိုက်ပါ။ သူမဈာပနကို ရေနှင့်မြေလေ့ကျင့်ရေးခန်းမမှာ လေးဆယ့်ကိုးရက်ထားပြီး ကျင်းပမယ်”။

မြို့အပြင်ဘက်တွင် မြို့စားဝူဝမ်စံအိမ်၏ စံအိမ်အများအပြား ရှိပါသည်။ ယခုအခါ, အဖွားကျန်းကို မကယ်နိုင်တော့သည့်အတွက် သူမ၏ဈာပနအတွက် ပြင်ဆင်ရန် သူမကို သယ်ထုတ်ခြင်းက သဘာဝကျပါသည်။

ဘေးနားရှိ အစေခံမိန်းကလေးများ အားလုံးက လျှို့ဝှက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြကြပြီး၊ မဒမ် ကျောက်သည် ဤကိစ္စကို သင့်လျော်စွာ ကိုင်တွယ်ခဲ့ကြောင်း သူမတို့ ခံစားရသည်။ အဖွားကျန်းသည် စံအိမ်ကြီးထဲတွင် သဘာဝအတိုင်း သေ၍မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ငွေဒင်္ဂါးတစ်ထောင်ပေးပြီး စံအိမ်အတွင်းမှာ ရေနှင့်မြေလေ့ကျင့်ရေးခန်းမတစ်ခု ဆောက်ခိုင်းခဲ့သည်။ ဤအရာက သခင်နှင့်အစေခံတွေကြား ဆက်ဆံရေးကို ဖြည့်ဆည်း ပေးသည့် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အသုဘအခမ်းအနားလည်း ဖြစ်လိမ့်မည်။

"သွားပြီး အိမ်တော်ထိန်းဝူကို မေးလိုက်ပါ။ မြို့စား မနေ့က ပြန်ရောက်မလာခဲ့ဘူး။ သူ့မှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုရှိနေလား" မဒမ်ကျောက်က နောက်ထပ် အစေခံမိန်းကလေးကို ခေါ်ယူလိုက်ပါသည်။

အစေခံက သဘောတူပြီး ထွက်သွားပါသည်။ အမွှေးနံ့သာတိုင်တစ်ချောင်း မီးထွန်းချိန် ကြာပြီးနောက် ထိုအစေခံသည် ပြန်ရောက်လာပြီး တင်ပြသည် “အိမ်တော်ထိန်းဝူ ပြောတာက သခင်က မနေ့က ဧကရီဒိုဝါဂါရဲ့ အမိန့်စာကို လက်ခံရရှိခဲ့ပြီးနောက်, ကြင်ယာတော်ယွမ်ဆီ အလည်သွားဖို့အတွက် နန်းတော်ကို ဝင်သွားခဲ့ပါတယ်တဲ့။ အဲဒီ နောက် ဝန်ကြီးအဖွဲ့နဲ့အတူ ဝန်ကြီးအဖွဲ့ခန်းမကို သွားပြီး၊ ယွန်မင်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ အတွက် စစ်သည်တော်တွေ အသုံးပြုမူနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဆွေးနွေးနေကြပါတယ်တဲ့။ ကြင်ယာတော်ယွမ်နဲ့ ဆွေမျိုးစပ်တဲ့အချိန်ရောက်မှပဲ သူ ပြန်ရောက်လာနိုင်ချေ ရှိပါတယ်တဲ့”။

"ဟမ့်၊ အနှစ်နှစ်ဆယ်ရှိပြီ။ ယွန်မင်က ထပ်ပြီး ဒုက္ခပေးဦးမှာလား။" မဒမ်ကျောက်က မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားပြန်သည်။

အရာအားလုံးကို စီစဉ်ပြီးနောက် မဒမ်ကျောက်က သူမလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး "မင်းတို့အားလုံး ငါ့ကို တစ်ယောက်ထဲ ထားလိုက်ပါ”

အစေခံများသည် လိမ္မာပါးနပ်စွာ ပြန်ဆုတ်သွားကြသည်။

တိတ်ဆိတ်သော ခန်းမထဲတွင် မဒမ်ကျောက်တစ်ဦးတည်းသာ ထိုင်ကျန်ခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာက မည်းမှောင်သွားသည်။ "သူမက တကယ့်ကို ဒုက္ခပေးတဲ့လူပဲ။ ဒီခွေးကောင်က လည်း သူမနဲ့ အတိအကျ အတူတူပဲ”။

ညှောင်…။

ကြောင်ဖြူ၏ပါးစပ်မှ စူးစူးဝါးဝါး အော်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကြောင်ဖြူလေးသည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခုန်ဆင်းပြီး မဒမ်ကျောက်၏ လက်နှစ်ဖက်မှ ခုန်ဆင်းသွားခဲ့သည်။ ကြောင်ဖြူလေးသည် ထောင့်တစ်နေရာမှ စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်ရင်း ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့် သော အကြည့်ဖြင့် သူ့သခင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

မဒမ်ကျောက်၏လက်ထဲတွင် နှင်းဖြူရောင် ကြောင်မွေးတစ်ဆုပ် ရှိနေသည်။

အခုနက သူမသည် အမွှေးများကို အတင်းဆွဲထုတ်မိသွားခဲ့သည်။

ကျောက်စိမ်းမြို့တော်အပြင်ဘက်။

ကျောက်စိမ်းဘုရားကျောင်း။

ကျောက်စိမ်းဘုရားကျောင်းသည် တော်ဝင်ချန်မင်းဆက်ရှိ အကြီးဆုံး တာအိုဘုရား ကျောင်းဟု ဆိုနိုင်သည်။ ၎င်းသည် ကျောက်စိမ်းမြို့တော်မှ ဆယ်မိုင်ကျော်ဝေးသော ကျောက်စိမ်းနဂါး တောင်ခြေရင်းတွင် တည်ရှိသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်, နေရာတိုင်းမှာ စင်မြင့်တွေ၊ လှေကားထစ်တွေ၊ ခန်းမတွေ ရှိနေပါသည်။ အနီရောင် နံရံများ နှင့် ခန်းမများလည်း ရှိနေခဲ့သည်။

ဤကျောက်စိမ်းနဂါးတောင်သည် ကျောက်စိမ်းမြို့တော်၏ တစ်ဝက်ကို ဝန်းရံထားသည့် ကျောက်စိမ်းနဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပုံသဏ္ဍန်ရှိ၏။ ရှုခင်းသည် လှပပြီး လေရေ ကောင်းမွန် သော ပထမတန်းစားနေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

နွေဦးပွဲတော်ပြီးနောက်၊ လူနာပြက္ခဒိန်၏ ပထမလသည် အဝေးမှာကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ။ ရာသီဥတုက တဖြည်းဖြည်း ပူလာပါသည်။ ကျောက်စိမ်းဘုရားကျောင်းသည် ခရီးသွားများ ဝတ်ပြုသူများဖြင့် ပြည့်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ခရီးသွားများကြားတွင် ထူးထူးခြားခြား လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား တစ်ဦး ရှိနေသည်။ သူသည် ပန်းထိုးချယ်သထားသော အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ သူ၏ နားသယ်အမွှေးများက ဖြူနေခဲ့ပြီ။ သူ့မှာ ပညာရှင်တစ်ယောက်၏ အငွေ့အသက် ရှိသော် လည်း သူ့အသားအရေက တောက်ပနေပြီး သူ့မျက်လုံးတွေက ကြယ်ရောင် ကောင်းကင် ကြီးလို နက်ရှိုင်းနေသည်။ ယင်းက သူသည် သာမန်ထက်ထူးခြားကြောင်း ပြသနေခဲ့သည်။

ဤလူသည် တော်ဝင်ချန်မင်းဆက်, ဝန်ကြီးချုပ်ရုံး၏ မဏ္ဍိုင်ဖြစ်ပြီး အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ထိုက်ပေါင်, မြို့စားဝူဝမ်စံအိမ် ဟုန်ရွှန်ကျိတို့ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် နန်းတော် ရှိ ဝန်ကြီးချုပ်ရုံးတွင် နိုင်ငံတော်အရေးကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်ဆောင်ရွက်သင့်သည်။

ဟုန်ရွှန်ကျိက ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာသည်။ သူသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လမ်းလျှောက်နေ ပုံရသော်လည်း သူ့ခြေလှမ်းတွေက သဘာဝကျပါသည်။ ခရီးသွားအနည်းငယ်သာရှိသော တောင်ပေါ်ရှိ တော်ဝင်ဆေးခန်းမသို့ သူ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

တော်ဝင်ဆေးခန်းမသည် ကျောက်စိမ်းမြို့တော်ဘုရားကျောင်းမှ တာအိုဘုန်းတော်ကြီး များ သန့်စင်သော ဆေးပြားများ ထားရှိရာ နေရာဖြစ်သည်။ ခရီးသွားတွေကို တက်ရောက် ခွင့် မပေးပါဘူး။

သို့သော် ထိုအခိုက်တန့်တွင်, ခန်းမဆီသို့ တောင်တက်လမ်းတွင် အနက်ရောင် ပိုးဝတ်ရုံနှင့် မြင်းမြီးများကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် တာအိုဝါဒီကလေးနှစ်ဦး ရှိနေခဲ့သည်။

"ဟမ့်။" ဟုန်ရွှန်ကျိက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူသည် တာအိုဝါဒီကလေး နှစ်ယောက်ကို လျစ်လျူရှုပြီး တည့်တည့်မတ်မတ် လျှောက်လာခဲ့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူသည် ဆာလဖာ၊ ဆားငန်နံ့နှင့် အခြားယမ်းမှုန့်တို့ဖြင့် ရောစပ် ထားသည့် ဆေးနံ့များစွာကို အနံ့ခံလိုက်ရသည်။ ကျောက်စိမ်းဘုရားကျောင်းသည် ဖန်ရှင်း တာအိုဂိုဏ်း၏ အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်သည်။ ဖန်ရှင်းတာအိုဂိုဏ်း၏ တာအိုဘုန်းတော်ကြီး များသည် ကျင့်ကြံခြင်းအပြင် အခြားသော ဆေးများနှင့် ရွှေများကို သန့်စင်ကြသည်။ ထို့အပြင်, သူတို့သည် စည်းမျဉ်းများကို အထူးပြုသော အမှန်တရားဂိုဏ်းနှင့် အထူးသဖြင့် စိတ်ခံစားမှုများနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မေ့လျော့ခြင်းတို့ကို အထူးကျင့်ကြံကြသော တာရှင်း ဂိုဏ်းတာအိုတို့နှင့် မတူပေ။

တော်ဝင်ချန်မင်းဆက်တွင် ဧကရာဇ်ကိုယ်တော်တိုင် ဘွဲ့များအပ်နှင်းထားသော တာအို ဂိုဏ်း ၃ ခု ရှိသည်။ ဖန်ရှင်းတာအိုဂိုဏ်းသည် သူ၏ အဂ္ဂိရတ် ကျွမ်းကျင်မှုကြောင့် မှူးမတ်များ၏ မျက်နှာသာပေးခံရသည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ, အမှန်တရားတာအိုဂိုဏ်းကို အင်ပါယာတရားရုံးက သူတို့၏စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများကြောင့် ထောက်ခံခဲ့သည်။ တစ်ဖက်တွင်, တိုင်ရှန်တာအိုဂိုဏ်းသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည်။ သူတို့သည် တောင်တန်းများတွင် အထီးကျန်စွာ နေထိုင်ကြပြီး၊ တိုင်ရှန်ဂိုဏ်း၏ စိတ်ခံစားချက်များ မေ့ပျောက်ခြင်းကို ကျင့်ကြံကြသည်။ သို့သော်, အပြင်ထွက်ပြီး ကျင့်ကြံသူများ ရှိသော် လည်း ၎င်းတို့မှာ အနည်းငယ်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းတို့ကို တော်ဝင် တရားရုံး က ဘွဲ့များ အပ်နှင်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။

ဟုန်ရွှန်ကျိသည် တော်ဝင်ဆေးခန်းမ၏ ခြံဝင်းထဲသို့ လျှောက်သွားသောအခါတွင် ရွှေဝါရောင်ဖျော့ဖျော့ အသားရေနှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးမရှိသော တာအိုဘုန်းကြီးတစ်ပါးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အာရဇ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အောက်တွင် မျက်စိ မှိတ်ထားကာ ထိုင်နေသည်။

ခန်းမကြီးထဲတွင် တာအိုဘိုးဘေးများ၏ ရုပ်တုကြီးတစ်ခု ရှိသည်။ ၎င်းသည် ကြယ်ရောင် ဝတ်လုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ၎င်း၏လက်ထဲတွင် ကျောက်စိမ်းလှံတံကို ကိုင်ထားသည်။ ဦးခေါင်းထိပ်တွင် အစိမ်းရောင်အငွေ့များ ရှိနေသည်။ အစိမ်းရောင်ဓာတ်ငွေ့များ မြင့်တက် လာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းသည် နေ၊ လနှင့် လျှပ်စီးကြောင်းများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

၎င်းကို မည်သည့်အရာဖြင့် ထွင်းထုထားသည်ကို မသိရသေးသော်လည်း ဤကြီးမားလှ သော တာအိုဘိုးဘေးရုပ်တုကြီးသည် အသက်ဝင်နေသကဲ့သို့ ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ရှိပြီး၊ အသက်ဝင်လှသည်။

တာအိုဘိုးဘေးရုပ်တုကြီးကို ကြည့်လိုက်လျှင်, လူတစ်ယောက်သည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် သက်ရှိအားလုံး၏ ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်ကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ခံစားရမည် ဖြစ်သည်။

မှန်ပါသည်။ ဤအရာက "ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း" ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။ ထိုရုပ်ထုကြီးကို ကြည့်ပြီးနောက်, လူတစ်ယောက်၏ နှလုံးသားထဲမှာ ရေးထွင်းထားလိမ့် မည်။ ၎င်းသည် မေ့နိုင်တော့မည်မဟုတ်သလို အသက်ဝင်စေမည် ဖြစ်သည်။

"ရှောင်အန်းရန်၊ မင်း ရှေ့နောက်မညီတဲ့ကိစ္စမျိုး လုပ်နေတာလဲ။"

ဟုန်ရွှန်ကျိသည် အာရဇ်ပင်အောက်တွင် ထိုင်နေသည့် တာအိုဘုန်းတော်ကြီးကို မြင်သော အခါ၊ ဤလူသည် ဖန်ရှင်းတာအိုဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင် ရှောင်အန်းရန်ဖြစ်သည်ကို မှတ်မိ သည်။

"အစ်ကိုကြီး ရွှန်ကျိ, ငါ ဒီနေ့ မင်းကို ဒီနေရာကို ဖိတ်ခေါ်ရတာက, ကြင်ယာတော်ယွမ်က မင်းကို သူမရဲ့ကျေးဇူးရှင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုတဲ့အကြောင်း ငါ ကြားထားလို့ပဲ" ရှောင်အန်းရန်သည် ဟုန်ရွှန်ကျိ၏ အေးစက်စက်အော်သံကို လျစ်လျူရှုပြီး အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မင်း တော်တော်လေး သိနေတာပဲ" ဟုန်ရွှန်ကျိက အေးစက်စွာ ပြောသည်။

"ဟုတ်တာပေါ့။ ငါဖန်ရှင်းတာအိုဂိုဏ်းဟာ တော်ဝင်မိသားစုအတွက် ဆေးနဲ့ဆေးပစ္စည်း တွေ ဖော်စပ်ဖို့အတွက် နန်းတော်ရဲ့အတွင်းရောအပြင်မှာပါ ရှိနေတယ်လေ။ ဒါကြောင့် ဒီအကြောင်းကို ငါသိတာပေါ့။" ရှောင်အန်းရန်သည် ဟုန်ရွှန်ကျိကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်လို အတင့်ရဲနေတာလဲ" ဟုန်ရွှန်ကျိက အော်ဟစ်ပြောသည် "အစကတည်းက အင်ပါယာတရားရုံး ဆုတ်ယုတ်လာတာ မင်းတို့ဘုန်းကြီးတွေနဲ့ တာအိုဝါဒီတွေဟာ ဘုရင်တွေကို လှည့်ဖျားခဲ့တာကြောင့်ပဲ။ ဒါကြောင့်လည်း ကမ္ဘာကြီးက ဆုတ်ယုတ်သွားခဲ့ တယ်။ တစ်နေ့မှာ, ငါ ဘုရင်မင်းမြတ်ထံ အစီရင်ခံပြီး မင်းတို့တာအိုဝါဒီတွေကို အင်ပါယာ နန်းတွင်းကနေ နှင်ထုတ်ခိုင်းမယ်"

"ဟမ့်၊ အစ်ကိုရွှန်ကျိ, မင်းက ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှင်ပါ။ တကယ်လို့, မင်းအနေနဲ့ တာအိုဂိုဏ်း ကို မောင်းထုတ်ချင်ရင်, မင်း ငါ့အပေါ် ဒီလောက်ရက်စက်ဖို့ မလိုပါဘူး။ ကြီးမြတ်သော လမ်းစဉ်ရဲ့ အစ်ကိုရှန်ကျိက သူ့ခန္ဓာကိုယ် ၃ ပိုင်းခွဲပြီးနောက် သန့်စင်ပြီး ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းခဲ့ တယ်လို့ ငါကြားထားတယ်။ အခု သူ ပြန်ပေါ်လာတော့မှာ။ အတိတ်တုန်းက မင်း သူ့ညီမ ကို ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ ဆက်ဆံခဲ့လဲ။ ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး သူက သဘာဝအတိုင်း မင်းကို လက်စားချေလိမ့်မယ်။ အချိန်ရောက်လာတဲ့အခါ, မင်း သူ့အမျက်ဒေါသကို ဘယ်လို ခံနိုင်ရည်ရှိမလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်ကြစို့။”

ရှောင်အန်းရန်က အေးစက်သော အပြုံးဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

အခန်း (၃၆)။

"ဘာ, အစ်ကိုရှန်ကျိက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို တတိယအကြိမ်မြောက် အောင်အောင်မြင်မြင် သန့်စင်နိုင်ခဲ့ပြီလား။ သူ တစ်ဖန် မွေးဖွားတော့မှာလား။ ငါတို့လမ်းခွဲခဲ့တာ အနှစ်နှစ်ဆယ် ရှိပြီ။ သူက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြိုခွဲဖို့အတွက် နက်ရှိုင်းတဲ့တောင်တန်းတွေထဲ အလျင်စလို ထွက်ခွာသွားခဲ့တယ်...။ ပြန်တွေးကြည့်ရင်, အခုချိန်မှာ သူက အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ် ဆယ့်ကိုးနှစ် ရှိလောက်ပြီ။ ဒါပေမယ့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးပြီးနောက် သူ ဘယ်မှာ လူပြန်ဝင်စားခဲ့လာ။ သူ ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ ပြန်ပေါ်လာမလဲ။”

ဟုန်ရွှန်ကျိသည် တိုင်ရှန်ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် မိုနိုဂါတာရီအကြောင်းကို ရှောင်အန်းရန်ထံမှ ကြားလိုက်ရသောအခါတွင် သူ့မျက်လုံးများက တဖျပ်ဖျပ်ခတ်သွားပြီး ဟိုးရှေးတုန်းက မြင်ကွင်းတစ်ခုက သူ့စိတ်ထဲတွင် လင်းလက်သွားသည်။

သို့သော် သူသည် သူ့မှတ်ဉာဏ်များမှ အမြန်ပြန်နိုးထလာပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ “သူက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဖျက်ဆီးပြီးတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ သူက မိုးကြိုး ကပ်ဘေးဒုက္ခကို ဖြတ်သန်းပြီး ယန်နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်မလာသရွေ့၊ သူက တစ္ဆေ အင်မော်တယ်တစ်ယောက်ပဲလေ။ အများဆုံး, သူ့မြင့်မြတ်သော စိတ်ဝိညာဉ်က အနည်းငယ် ပိုအားကောင်းပြီး၊ သူ့ တာအိုမှော်ပညာက အနည်းငယ် ပိုလေးနက်လာရုံပေါ့။ ဒါဆို သူ ငါ့ကိုတွေ့ရင်ကော ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ တော်ဝင်နန်းတွင်း ဝန်ကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့ ငါက တိုင်းတပါးသား တာအိုဝါဒီတစ်ယောက်ကို ဂရုစိုက်မယ်လို့ မင်းထင်လား။"

ရယ်မောပြီးနောက် ဟုန်ရွှန်ကျိ၏ မျက်နှာက တည်ငြိမ်သွားပြီး ပြောသည် "ရှောင်အန်းရန်၊ ဒီနေ့ ဒီကိစ္စအတွက် မင်း ငါ့ကို ခေါ်ခဲ့တာလား။ မင်းက အင်ပါယာတရားရုံးရဲ့ ဝန်ကြီးတွေ ကို လှည့်စားနေတာလား။ တော်ဝင်ချန်ရဲ့ ဥပဒေတွေအရ, မင်း အနည်းဆုံး မိုင်သုံးထောင် ပြည်နှင်ဒဏ်ခံရမယ်။ ဟမ့်။ မင်းက ကက်ဘိနက်ကို စာတစ်စောင် တင်ခဲ့တယ်။ ဖန်ရှင်း တာအိုဂိုဏ်းမှာ လှည့်ကွက်ကောင်းတစ်ခု ရှိနေတာပဲ။ မင်းက နန်းတော်ထဲမှာ လက်ဖက်ရည်ဆက်သတဲ့ မိန်းမစိုးကို လာဘ်ထိုးနိုင်ခဲ့တယ်။”

"မင်းက တာအိုဝါဒီတစ်ယောက် သာသာပါပဲ။ ပြီးတော့ မင်းက မျက်နှာသာပေးခံရတာနဲ့ အင်ပါယာတရားရုံးကို ဝင်စွက်ဖက်ချင်နေတယ်။ နိုင်ငံတော်ရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့အရာတွေကို ထိန်းချုပ်ချင်နေတယ်။ မင်းက ငါ့မိသားစုကို သိမ်းပိုက်ပြီး သုတ်သင်ပစ်ချင်နေတာလား။”

"ဟုန်ရွှန်ကျိ"

ဟုန်ရွှန်ကျိ၏ စကားကိုကြားတော့ ရှောင်အန်းရန်၏ ရွှေရောင်ဖျော့ဖျော့ မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့လက်များက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွား သည်။ “အင်ပါယာ တရားရုံးက ဝန်ကြီးတွေအကြောင်း ဆက်မပြောနဲ့။ ဒါ့အပြင်, မင်းပါးစပ်က ဖွင့်ဟလာတဲ့ ငါ့မိသားစုကို သိမ်းပိုက်ပြီး သုတ်သင် ပစ်ချင်နေတယ်ဆိုတဲ့စကား။ မင်းအနေနဲ့ အဲဒီအရာရှိတွေကို ခြောက်လှန့်နိုင်ပေမယ့် မင်း ငါ့ကိုခြောက်လှန့်ဖို့ မလောက်သေးဘူး ထင်တယ်။ ငါတို့ ဒိုင်ဇင်ဘုရားကျောင်းကို ဝိုင်းထားတဲ့အချိန်တုန်းက ငါတို့ ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းက ကျွမ်းကျင်သူတွေကြောင့်သာ မဟုတ်ရင်, မင်း မင်ယွီရဲ့ ဗုဒ္ဓလက်သီး အောက်မှာ သေသွားလောက်ပြီ။ မင်း အခုလို မောက်မာနေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

"တကယ်လား" ဟုန်ရွှန်ကျိသည် သူ့လက်ကို နောက်သို့ ချထားလိုက်ပြီး ရှောင်အန်းရန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ "တော်ဝင်ချန် ကမ္ဘာကြီးကို အုပ်စိုးတုန်းက လူတွေက ငါတို့ကို ထောက်ခံခဲ့ပြီး သရဲတစ္ဆေတွေနဲ့ နတ်ဘုရားတွေတောင် ငါတို့ လက်အောက်ခံရမယ်။ ငါ မင်းအတွက် အခွင့်အရေးပေးတဲ့အနေနဲ့ မင်းရဲ့ပုန်ကန်မှုကို ဖျက်ဆီးပေးဖို့ ငါ တောင်းဆို ပေးခဲ့တယ်။ တကယ်လို့, မင်းသာ ငါ့ကို မနာခံခဲ့ရင်, မင်းအနေနဲ့ ဒီနေ့ ဒီနေရာမှာ အမွှေးနံ့သာတွေ လက်ခံရရှိဖို့ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့လည်း ဒိုင်ဇင် ဘုရားကျောင်းလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"။

“ဟင်း.... ရှောင်အန်းရန်က သက်ပြင်းရှည်တစ်ချက် ရူထုတ်လိုက်ပါသည်။ "ဒီလိုဆိုမှတော့, ဟုန်ရွှန်ကျိရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံသေမင်းဘီးက အင်မော်တယ်တာအိုကို ဘယ်လို သုတ်သင်မလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်ပါတယ်။"

ထို့နောက် ခန်းမအတွင်းရှိ ဧရာမတာအိုဘိုးဘေး ရုပ်တုကြီးပေါ်တွင် “နဂါးဟိန်းဟောက်သံက ပဲ့တင်ထပ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် လက်နှစ်ချောင်းဗြက်ကျယ် သုံးပေးရှည်လျား ပြီး၊ လူ့သွေးကြောများသဖွယ် သွေးကြောပုံစံများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ဓားရှည်တစ်ချောင်းက ပျံထွက်လာပြီး၊ ရှောင်အန်းရန်၏ ပတ်ပတ်လည်မှာ လှည့်ပတ်သွားသည်။

ဤဓားကို ဒဏ္ဍာရီလာ တာအိုအင်မော်တယ်သံမဏိဖြစ်သည့် သွေးကြောသံမဏိဖြင့် ထုလုပ်ထားပါသည်။

၎င်းသည် ကျောက်စိမ်းနှင့် ရွှေများကို ဖြတ်တောက်နိုင်ပြီး ဓား၏စွမ်းအားကို ဆယ်ဆ တိုးမြင့်စေနိုင်သည်။ ပျံသန်းနေသောဓားကို ထိန်းချုပ်ခြင်းက လူတစ်ဦး၏လက်ကို ထိန်းချုပ်ခြင်းကဲ့သို့ လိုက်လျောညီထွေ ရှိစေပါသည်။

"ရှောင်အန်းရန်, ငါ့ရှေ့မှာ ဒီလှည့်ကွက်လေးတွေနဲ့ မကစားပါနဲ့။ ငါ မင်းကို သတ်ချင်ရင်, ငါ့လက်ဖဝါးကို လှန်လိုက်သလိုမျိုး အလွန်လွယ်ကူလိမ့်မယ်။ မင်းနဲ့ငါဟာ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ခြေလှမ်းနှစ်ဆယ်ပဲ ကွာဝေးတယ်။ မင်းရဲ့ပျံသန်းနိုင်တဲ့ဓားကို မလွှတ်နိုင်ခင် မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က ငါ့ကြောင့် ပြိုကွဲသွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ အာမခံတယ်။ ဒါ့ပြင်, မင်းရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်က ငါ့ခန္ဓာကိုယ်အနီးတောင် မကပ်နိုင်ဘူး။”

ဟုန်ရွှန်ကျိသည် သွေးပုံစံသံမဏိဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပျံသန်းနေသော ဓားကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမထည့်ပေ။ သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှေ့ကို ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပါသည်။

ဤခြေလှမ်းဖြင့်, မြေပြင်သည် တုန်ခါသွားကာ အပြာရောင်ကျောက် အုတ်တစ်ဒါဇင်ကျော် ခုံးတက်သွားသည်။ သူ့နောက်က တော်ဝင်ဆေး ခန်းမကြီးတောင် တုန်လှုပ်သွားပြီး တာအို ဘိုးဘေးရုပ်တုကြီးထံမှ ကွဲအက်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာပါသည်။

ဟုန်ရွှန်ကျိသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းပြီး၊ ကြီးမားသော အင်အားဖြင့် မြေပြင်ပေါ် ဆောင့်နင်းသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ သွေးများ စတင်လည်ပတ်လာ ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန် မြင့်တက်လာသည်။ ကြီးမားသော အပူလှိုင်းက သူ့ကို ဖိအားပေးနေ သလိုပင်။ ပျံသန်းနေသောဓားသည် သွေးချီ၏မမြင်နိုင်သောဖိအားကို ခံနိုင်ရည်မရှိ ဖြစ်ပုံရပြီး ၎င်း၏အရှိန်ဟုန်မှာ ရပ်တန့်နေပုံရသည်။

"ငါဟုန်ရွှန်ကျိဟာ စစ်မြေပြင်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ပေမယ့် ကြီးကျယ် ခမ်းနား တဲ့ တစ္ဆေအင်မော်တယ်တစ်ယောက်ကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးသေးဘူး။ တကယ်လို့, တစ္ဆေ အင်မော်တယ်တစ်ယောက်ဆိုရင်တောင်, လူသန်းပေါင်းများစွာရဲ့ သွေးချီတွေ မြင့်တက် လာတဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်တွေလည်း ပျက်စီးသွားမှာပဲ။ ကမ္ဘာကြီးကို အောင်နိုင်ခြင်းကပဲ ဖြောင့်မတ်တဲ့လမ်းစဉ်ဖြစ်ပြီး၊ အဲဒါက ခွန်အားနဲ့ ယောက်ျားပီသမှုအပေါ်မှာ မူတည်တယ်။" ဟုန်ရွှန်ကျိသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောနေပုံရသော်လည်း သူ့စကားများက ပြိုင်ဘက်ကင်း ယုံကြည်မှုနှင့် ခွန်အားကို ထင်ရှားစေ သည်။

"ဒါဆို ဘယ်ဟာက ပိုမာကြောလဲ ငါ့ကို ကြည့်ခွင့်ပေးပါ။ မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်လား။ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ရဲ့ ယွန်ယန် ပျံသန်းနိုင်သောဓားလား၊" ရှောင်အန်းရန်က ဒေါသတကြီးနှင့် ထရပ်လိုက် သည်။

ဖန်ရှင်းတာအိုဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ရှောင်အန်းရန်၏ ယွန်ယန်ပျံသန်းနိုင်သောဓား သည် ကမ္ဘာတွင် ထင်ရှားကျော်ကြားခဲ့သည်။

နှစ်ယောက်သား သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်တော့မည့်ပုံရသည်။

"အစ်ကို ရွှန်ကျိက ယုတ္တိမတန်သေးပါဘူး”

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အဝါရောင်ဖျော့ဖျော့ ပိုးထည်ဝတ်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဆေးစုတ်တံကို ကိုင်ကာ ခန်းမထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုလူ၏ဆံပင်သည် ဖြူနေပြီး အသက်ငါးဆယ်ကျော်ရှိပုံရသည်။

"ဒါဆို အစ်ကို ချန်ဒေါင်ဇီပေါ့" စုတ်တံကိုင်ထားသော ထိုလူကို မြင်လိုက်ရတော့ ဟုန်ရွှန်ကျိ၏ အမူအရာက အနည်းငယ် ပျော့ပြောင်းသွားပါသည်။

ခန်းမထဲက ထွက်လာသည့် လူကတော့ ပန်းချီသူတော်စင် ချန်ဒေါင်ဇီ ဖြစ်ပါသည်။ သူ၏ ပန်းချီစွမ်းရည်သည် အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး၊ အတုကို အစစ်မှန်အဖြစ် ထင်ရောက်စေခဲ့ သည်။ တစ်ချိန်က အထက်အရာရှိတစ်ဦးအတွက် ကျားတစ်ကောင်ကို ဖန်သားပြင်ပေါ် တွင် ပန်းချီဆွဲကာ ၎င်း၏အိမ်တွင် အလှဆင်ခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက် ဝင်သွားသည့်အခါ, ကျားအစစ်ဟုထင်ပြီး သေလုမတတ် ကြောက်လန့်သွားခဲ့သည်ဟု ဒဏ္ဍာရီတွင် ဆိုထားသည်။

"အစ်ကို ဒေါင်ဇီ၊ မင်း ဘာလို့ ကျောက်စိမ်းဘုရားကျောင်းကို လာတာလဲ။" ဟုန်ရွှန်ကျိက မေးလိုက်ပြီး သူ့ရပ်တည်ဟန်ကို ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။

ရှောင်အန်းရန်သည်လည်း တိုက်ပွဲဝင်ရန် နည်းလမ်းမရှိတော့မှန်း သိထားပြီး ယွမ်ယန် ဓားသည် တာအိုဘိုးဘေးရုပ်တုအောက်သို့ ပြန်ပြေးသွားခဲ့သည်။

“ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းအတွက် ကြီးမြတ်သော တာအိုဘိုးဘေးပုံတူကို ရေးဆွဲဖို့ ငါ လာခဲ့တာပါ။ ဒိုင်ဇင်ဘုရားကျောင်းက ကျမ်းသုံးကျမ်းအနက်၊ အတိတ်ရဲ့ အမိတ္တဘသုတ္တန်ဟာ စိတ်ဝိညာဉ် ကျင့်ကြံမူအတွက် နံပါတ်တစ်ကျမ်းအဖြစ် လူသိများတယ်။ ဒီကျမ်းကို ဖတ်ရူခြင်းဖြင့် လူတစ်ဦးဟာ ယန်ဝိညာဉ် ဖြစ်လာပြီး အင်မော်တယ်တာအိုကို ကျင့်ကြံနိုင်မယ်။ အမှန်တော့၊ ကျမ်းစာက ဒီလောက်ကြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်။ ကျင့်ကြံခြင်းနည်းစနစ်က တာအိုဝါဒီကျမ်းစာတွေရဲ့ အမျိုးမျိုးသော စိတ်ကူးပုံ ဖော်ခြင်း နည်းစနစစ်တွေနဲ့ ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်လောက်ဘူး။ ဒါပေမယ့်, ကျမ်းဂန်ထဲမှာ အမိတ္တဘဗုဒ္ဓရုပ်ပုံပါဝင်ပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားနှင့် ကျက်သရေ အားလုံးကို ထိုရုပ်ပုံထဲမှာ ပေါင်းစပ်ထားတယ်။ ဒီရုပ်ပုံကို မြင်ယောင်ကာ စိတ်နှလုံးထဲမှာ သိမ်းဆည်းထားခြင်းဖြင့် မကောင်းမှုအားလုံးကို ချိုးနှိမ်နိုင်တယ်။ အတိတ်ကို နားလည်ကာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဇာတိရုပ်ကို သိမြင်နိုင်တယ်။ ငါတို့တာအိုဘာသာမှာ ထိပ်တန်းလျှို့ဝှက် ပညာရပ်တစ်ခု မရှိရခြင်းရဲ့ အကြောင်းရင်းက တော်ဝင်တာအိုပါရှိတဲ့ တာအိုဘိုးဘေး ရုပ်တုတစ်ခု မရှိခြင်းကြောင့်ပဲ”။

ချန်ဒေါင်ဇီသည် ထိုစကားကို ပြောနေစဉ်မှာ, သူသည် ခန်းမအလယ်ရှိ တာအိုဘိုးဘေး ရုပ်တုကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချသည်။ "ဒီတာအိုဘိုးဘေးရုပ်တုက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို ဖန်ဆင်းခြင်းရဲ့ အနှစ်သာရတွေ ပါရှိပြီး၊ နေ၊ လ၊ လျှပ်စီးများအဖြစ် ဆင့်ကဲ ပြောင်းလဲနိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့်, ဒီရုပ်ထုက ကျက်သရေအချို့ ချိုးယွင်းနေပုံရပြီး တော်ဝင် တာအိုက လုံးဝ မပါဝင်နိုင်ခဲ့ဘူး။ စိတ်နှလုံးထဲမှာ ဒီရုပ်ထုကို ပုံဖော်ကြည့်ရုံနဲ့ အရာအားလုံးကို ဖိနှိပ်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်ရရှိစေမှာ မဟုတ်ဘူး"။

“အင်း..၊ ပညာရှင်တွေဟာ သူတို့စိတ်နှလုံးထဲမှာ သူတော်စင်တွေ ရှိကြတယ်။ သူတို့က ကမ္ဘာကြီးကို အုပ်ချုပ်ပြီး၊ ကမ္ဘာကြီးကို ငြိမ်းချမ်းခြင်းတွေ ယူဆောင်ပေးဖို့အတွက် ကျင့်ကြံ ကြတယ်။ တာအိုဝါဒီတွေဟာ သူတို့ရဲ့စိတ်နှလုံးထဲမှာ တာအိုဘိုးဘေးတွေ ရှိရမယ်။ သူတို့က ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို ဖန်ဆင်းနိုင်ပြီး၊ အရာခပ်သိမ်းကို တိုးတက်စေနိုင်တယ်။ ဗုဒ္ဓဝါဒီကို ကျင့်ကြံသူတွေမှာဆို, သူတို့စိတ်နှလုံးထဲမှာ ဗုဒ္ဓရှိတယ်။ သူတို့က မြတ်ဗုဒ္ဓရဲ့ အသွင်အပြင် အစစ်အမှန်ကို နားလည်ကြပြီး၊ အချိန်တွေ ဒီလောက်ကြာတာအောင် လှုပ်ခါနိုင်စွမ်း မရှိကြဘူး။ ဂိုဏ်းသုံးခုရဲ့နည်းစနစ်တွေက တူညီသော အရင်းအမြစ်ကနေ ဆင်းသက်လာကြတယ်။ ကံမကောင်းစွာပဲ၊ ပန်းချီကားတစ်ချပ်တည်းမှာတင် အနှစ်သာရ ကို ထုတ်ဖော်ပြနိုင်တဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဗုဒ္ဓဘာသာဘုရားကျောင်းမှာ ရှိခဲ့ဖူးတယ်။”

ချန်ဒေါင်ဇီသည် အဆက်မပြတ် စကားပြောလာသည်။

ဟုန်ရွှန်ကျိက မေးလိုက်သည် "အစ်ကို ဒေါင်ဇီ, "မင်း ဒီကိုရောက်တာလာ ပန်းချီဆွဲဖို့ သက်သက်ပဲ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်"

"သေချာပေါက် မဟုတ်ဘူးပေါ့။ ငါက နတ်ဘုရားတန်ခိုးရှင် ဝမ်ရီကြောင့်လာတာ။ သူက ငါ့ကို ရင်ကြားစေ့ညှိခိုင်းလိုက်တယ်။ ညီအစ်ကိုရွှန်ကျိ.. မင်း မဟာနတ်ဆိုးကြီး ရှစ်ယောက်အကြောင်း သိပြီလား။ ပြီးတော့, အသက်မဲ့မိဘတွေနဲ့ လေဟာနယ်ဇာတိမြို့ဆိုတဲ့ အကြောင်းရော။ အခုအချိန် တော်ဝင်နန်းတော်ထဲမှာ လူဆိုးတွေနှင့် ဆိုးယုတ်တဲ့ဂိုဏ်း အဖွဲ့ဝင်တွေ ရှိနေတယ်။ အထူးသဖြင့် သူတို့က မင်းကို မျက်စိကျနေတဲ့အခါ မင်း တစ်ယောက်တည်း သူတို့ကို ရပ်တည်နိုင်စွမ်းမရှိမှာ ငါစိုးရိမ်မိတယ်။ ကြင်ယာတော်ယွမ်ရဲ့ နောက်ခံအကြောင်းကိုလည်း မင်း မသိဘူးလို့ ငါ့ကို မပြောနဲ့။”

“နတ်ဘုရားတန်ခိုးရှင် ဘုရင်ယန်တူးလား။ သူက နယ်စပ်မှာ တပ်စွဲနေတယ်လေ။ ဒါတောင်မှ သူက ကောင်းကောင်းသိနေတာလား။ ဟုန်ရွှန်ကျိက မေးသည်။ (ဤနေရာ၌ ဝမ်ရီနှင့် ဘုရင်ယန်တူးသည် တစ်ယောက်ဖြစ်မည် ထင်ပါသည်)။

“ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမယ့် သူက မအားဘူး။ အသက်မဲ့တာအိုဂိုဏ်းနဲ့ လေဟာနယ် တာအို ဂိုဏ်းတို့ဟာ ပေါ့ပေါ့ဆဆသဘောထားလို့ မဖြစ်ရဘူးလို့ သူက ပြောတယ်။ ဒိုင်ဇင်ဘုရားကျောင်း ကျမ်း ၃ စောင်ရဲ့ အသက်မဲ့အနာဂတ်ကျမ်းဂန်က လူအချို့ရဲ့လက်ထဲ ကျရောက်သွားပြီး ကြီးမားတဲ့တာအို ဂိုဏ်းနှစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ချေရှိတယ်တဲ့။ တကယ်လို့, ဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ဂိုဏ်းနှစ်ခုနဲ့ အင်မော်တယ် မဟာနတ်ဆိုးကြီး ရှစ်ယောက်တို့သာ ပြဿနာကို တကယ်နှိုးဆော်ချင်ရင်, ဒါက အသေးဖွဲ့ကိစ္စ မဟုတ်တော့ ဘူး။ ဒါ့အပြင် ကြီးမြတ်တဲ့တာအိုဂိုဏ်းကလည်း လူတွေကို စေလွှတ်ထားတယ်။ ငါတို့က ခေတ္တပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပြီး တစ္ဆေအင်မော်တယ်တွေနဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးဂိုဏ်းတွေကို ရှင်းလင်းသုတ်သင်ပစ်ဖို့ သင့်တော်တဲ့အချိန်ကို ရှာဖွေဖို့ လိုအပ်နေတယ်။" ရှောင်အန်းရန် က ပြောသည်။

"ကြီးမြတ်တဲ့တာအိုဂိုဏ်းက လူတွေကို အပြင်ကို စေလွှတ်လိုက်တာလား။ ဘယ်မှာလဲ?" ဟုန်ရွှန်ကျိ၏နှလုံးက ခုန်သွားပါသည်။

"ကြီးမြတ်သောတာအိုဂိုဏ်းက ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ မိန်းမတွေအားလုံး ပြည့်တန်ဆာခန်းထဲမှာ ရှိနေတယ်။ မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို မေးနေတာလဲ။ သူမက ကျောက်စိမ်းမြို့တော်မှာ နံပါတ်တစ် အရည်အချင်းရှိတဲ့ မိန်းကလေးဆုမူပဲ။ သူမက ပန်းကြဲပြည့်တန်ဆာရုံမှာ ရှိနေတယ်။" ရှောင်အန်းရန်က သရော်သံ ဖြင့် ပြောလိုက်ပါသည်။

“ဘယ်သူ အရင်နိုးထမှာလဲ။ ငါပဲ သိတယ်။ “

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြို့စားစံအိမ်၏ အော်စမန်သပ်ပန်းရနံ့အဆောင်တွင် ဟုန်ယွိသည် နံနက်ခင်းအထိ အိပ်မောကျခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း မြို့စားစံအိမ်တွင် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ငြိမ်သက် နေခဲ့သည်။ ဘာမှ အဖြစ်ပျက်ခဲ့ပေ။ ဟုန်ရွှန်ကျိသည် နိုင်ငံ့ရေးရာများနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေသောကြောင့် နန်းတော်အတွင်းပိုင်း မဏ္ဍပ်တွင် နေ့ရောညပါ တည်းခိုနေခဲ့သည်။ သူသည် မြိုစားစံအိမ်သို့ မပြန်နိုင်ခဲ့ပေ။ ယင်းက သူ့ကို စိုးရိမ်မှုနည်းပါးစေသည်။ (ကြီးမြတ်သော တာအိုဂိုဏ်းသည် တိုင်ရှန်တာအိုဂိုဏ်းကို ရည်ညွှန်းပါသည်)။

အခန်း (၃၇)။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း၊ ကြင်ယာတော်ယွမ် ရောက်ရှိလာတော့မည့် အကြောင်းရင်းကြောင့် မြို့စားစံအိမ်သည် ကြီးမားသော ဆောက်လုပ်မှုလုပ်ငန်းများကို လုပ်ဆောင်နေပါသည်။ သို့သော် တင်းကျပ်သော စီမံခန့်ခွဲမှုအောက်တွင် အရာအားလုံးသည် စည်းစနစ်တကျ ရှိနေပုံရ သည်။ ဟုန်ယွိနေထိုင်သော အော်စမန်သပ်ပန်းရနံ့ အဆောင်ကို ဧည့်သည်များ ဖျော်ဖြေရန် အသုံးပြုခဲ့သည်။ ထိုအဆောင်သည် ခြံဝင်းများစွာဖြင့် ခြားထားပြီး မြို့စားစံအိမ်သည် ပရမ်းပတာဖြစ်နေသည့်တိုင် အတားအဆီးအဖြစ် အော်စမန်သပ်သစ်တောကြောင့် ငြိမ်သက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဟုန်ယွိသည် အနည်းငယ်မျှပင် ငြိမ်သက်မှုကို မခံစားရပေ။ အကြောင်းရင်းမှာ အစေခံ မိန်းကလေး လေးယောက်ကြောင့် ဖြစ်သည်။

အစေခံမိန်းကလေး လေးယောက်မှာ ကျောက်စိမ်းခရမ်း, ကျောက်စိမ်းနီ၊ ကျောက်စိမ်းဝါ၊ ကျောက်စိမ်းပြာတို့ ဖြစ်သည်။

မဒမ်ကျောက်သည် မူလက ဤအစေခံမိန်းကလေး လေးယောက်အား ဟုန်ယွိ ခစားရန်၊ မျက်နှာနှင့်ခြေများကို သန့်စင်ဆေးကြောရန်၊ အဝတ်လျှော်ရန်နှင့် အထွေထွေ ဝေယျာဝစ္စ မျိုးစုံ ပြုလုပ်ရန် တာဝန်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင် ၎င်းတို့သည် ဟုန်ယွိကို စောင့် ကြည့်နေသည့် အစွမ်းထက်ဆုံး ယင်လေးကောင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ညဘက် သူအိပ်ရာထ ဆီးသွားလျှင်တောင် အစေခံမိန်းကလေး လေးယောက် သိရှိပြီး၊ ပထမမဒမ်ကို သတင်းပို့ရသည်ဟု ဟုန်ယွိက သံသယရှိနေခဲ့ သည်။

ထို့အပြင်၊ အာရုံစူးစိုက်မှုရှိသော ဟုန်ယွိသည် သူ၏အဝတ်အစားများနှင့် စာအုပ်အချို့ကို မကြာခဏ လှန်ရှာခံရကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ကံကောင်း ထောက်မစွာ၊ သူသည် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။ အမိတ္တဘသုတ္တန်ကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် နီးနီးကပ်ကပ် ထားရှိခဲ့တာ ကြာပါပြီ၊ ဒါဇင်နှင့် ချီသည့် သိုင်းကျမ်းတွေကို အလွတ်ကျက်ပြီး မီးရှို့ပစ်လိုက်သည်။ သူ့နောက်မှာ သံသယဖြစ်စရာ ဘာမှ မကျန်တော့ပေ။

သို့သော် ရက်အနည်းငယ်ကြာ လျှို့ဝှက်ကြည့်ရှုပြီးနောက်တွင် ဤအစေခံ မိန်းကလေးများ ၏ ခွန်အားကိုလည်း သူ တွေ့ခဲ့ရသည်။

မဒမ်ကျောက်ဘေးမှ ဤအစေခံမိန်းကလေး လေးယောက်သည် အတော်လေး ကျွမ်းကျင် ပါသည်။ သူမတို့လက်တွေ ခြေထောက်တွေက ပေါ့ပါးပြီး ကြောင်တစ်ကောင်လို သွက်လက်သည်။ မထင်မှတ်ဘဲ၊ သူတို့တစ်ဦးစီသည် ၎င်းတို့၏ကြွက်သားများကို ပျော့ပြောင်းမူနှင့် မာကျောမူရှိစေရန် လေ့ကျင့်ထားသည်။ ဟုန်ယွိ၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ဤအစေခံ မိန်းကလေးများသည် သွယ်လျသော်လည်း၊ သူမတို့ အမှန်တကယ် တိုက်ခိုက် မည်ဆိုပါက သန်မာသော အမျိုးသား နှစ်ဦး သုံးဦးကို ရှောင်တခင် မှောက်လှန်ပစ်ခြင်းက ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။

ဟုန်ယွိသည် နွားသိုးနတ်ဆိုးခွန်အားလက်သီးပညာရပ်၏ လက်သီးကို သိုင်းတပည့်နယ်ပယ်သို့ လေ့ကျင့်ထားသော်လည်း၊ အကယ်၍, သူ သူမတို့ကို တိုက်ခိုက်ပါက အများဆုံး နှစ်ယောက်, သုံးယောက်ကိုသာ အနိုင်ယူနိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း ဟုန်ယွိ သိထားသည်။ အကယ်၍, သူမတို့လေးယောက် အတူတူတိုက်ခိုက်ရင် သူရှုံးနိမ့်မည်မှာ သေချာပါသည်။

ထိုအကြောင်းကို သူသိလိုက်ရချိန်မှာတော့ တိတ်တဆိတ် အံ့ဩသွားမိသည်။

“ဒီအစေခံမိန်းကလေးတွေ အားလုံးကို တောင်ပိုင်းအဝယ်ရုံးကနေ ဝယ်ယူခဲ့တာ။ သူမတို့က ကိုယ်ခံပညာကို သိထားတဲ့အတွက် သူမတို့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်တွေ ကြံ့ခိုင်နေတာက အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် မဒမ်ကျောက်ရဲ့ နံဘေးက အဖွားကျန်း၊ သူမရဲ့ ကိုယ်ခံပညာက သာမန်ထက် ထူးခြားနေရုံတင်မကဘူး သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း သန်မာတယ်။ ဒါက ထူးဆန်းတယ်။ မဒမ်ကျောက်ရဲ့ နောက်ခံကဘာလဲ။ သူမမိသားစုက တောင်ပိုင်းမှာ ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ မိသားစုတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ အင်ပါယာနန်းတွင်းမှာ ပညာရှင် မျိုးဆက်သုံးဆက်ရှိ နေပြီဆိုတာလောက်သာ ငါသိထားတယ်။ ဒါပေမယ့် အခုကြည့်ရတာ, ဒါက သာမန်မိသားစုကြီးတစ်ခု မဟုတ်တော့ဘူးလို့ ထင်ရတယ်..."

ဟုန်ယွိသည် မဒမ်ကျောက်၏ နောက်ခံအကြောင်း တစ်ချက်, နှစ်ချက်လောက်သာ သိထားပြီး၊ အသေးစိတ်ကို သူ မသိပေ။ သူမသည် တောင်ဘက်တွင် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာကြောင်းသာ သူသိထားခဲ့ပြီး သူမ၏မိသားစု မျိုးဆက် သုံးဆက် သည် တော်ဝင်နန်းတွင်း၌ ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။ ယခုမူ သဲလွန်စအားလုံးကို ကြည့်လိုက်တော့ ထိုမျှမရိုးရှင်းတော့မည်ကို သူ ကြောက်နေမိသည်။

ထိုအစေခံများသည် ကိုယ်ခံပညာကို သိပြီး ကြံ့ခိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည့်အတွက် ဟုန်ယွိ မအံ့ဩတော့ပေ။

တောင်ပိုင်းတွင်၊ ငယ်စဉ်ကတည်းက ဆင်းရဲသော မိသားစုများထံမှ မိန်းမငယ်ကလေးများ ကို အထူးဝယ်ယူသည့် အထူးဝယ်ယူရေးအဖွဲ့စည်းတစ်ခု ရှိသည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့သည် ထိုမိန်းကလေးများကို လိမ္မာပါးနပ်မူ၊ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့မူနှင့် ကုချင်း၊ စစ်တုရင်၊ လက်ရေး လှ၊ ပန်းချီအနုပညာ လေးပစ်စသော ပညာရပ်များကို ကျွမ်းကျင်တတ်မြောက်စေရန် လေ့ကျင့်ပေးမည် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် ချမ်းသာသော မိသားစုများ သို့မဟုတ် ပြည့်တန်ဆာရုံများထံ ရောင်းစားပစ်မည် ဖြစ်သည်။

ဟုန်ယွိသည် ကျောက်စိမ်းခရမ်း၊ ကျောက်စိမ်းအနီ၊ ကျောက်စိမ်းအဝါနှင့် ကျောက်စိမ်း အပြာတို့၏ မူလအစကို အနည်းငယ် သိသည်။ မဒမ်ကျောက်၏ ဒုတိယသား ဟုန်ခန်းက သူမတို့ကို စေလွှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟုန်ခန်းသည် တောင်ပိုင်းတါင် အရာရှိတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် မဒမ်ကျောက်ကို တာဝန် ထမ်းဆောင်ရန် ကောင်းစွာလေ့ကျင့်ထားသော အိမ်ဖော်အနည်းငယ်ကို စေလွှတ်ခြင်း သည် သူ့အတွက် ပုံမှန်ဖြစ်သည်။

ဤအရာများသည် ပုံမှန်ဖြစ်သော်လည်း အဖွားကျန်းနှင့် ပတ်သက်သည့် ကိစ္စမှာ ပုံမှန် မဟုတ်ပေ။

"တောင်ပိုင်းအဝယ်အဖွဲ့စည်းမှာ တရားမဝင်လူကုန်ကူးသူတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ပိုက်ဆံစုဖို့အတွက် သူတို့က လုံးဝကို ကိုယ်ချင်းစာ စိတ်နှလုံးသား ကင်းမဲ့ကြတယ်။ မဒမ်ကျောက်ရဲ့မိသားစုက တောင်ပိုင်းမှာ ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ မိသားစုတစ်ခုပဲ။ ဒါတွေက ဆက်စပ်မှုရှိနေမလား ငါ သိချင်မိတယ်။"

ဟုန်ယွိသည် စိတ်ထဲမှာ အဆိုးဆုံးကို မှန်းဆလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူသည် အကြံတစ်ခု ရလာပြီး အပြင်ဘက်ကို လှမ်းအော်လိုက်သည်။

“ကျောက်စိမ်းခရမ်း, မင်းက ငါ့အတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ထည့်ပေးပါ။ ပြီးတော့ ကျောက်စိမ်းအဝါ, ငါ့မှာ စာရွက်တွေ ကုန်သွားပြီ။ မင်း စုန်ကျူးစင်မြင့်ကို သွားပြီး ငွေစတနဲ့ ဝါးမွှေးစက္ကူသုံးချပ် ဝယ်ခဲ့ပါ။ ဒါ့အပြင်၊ ဆေးဆိုင်ကနေ ဝိုင်နဲ့ စတိုင်ရက်ခ် ဆေးပစ္စည်းအချို့အပြင်, ဂျင်ဆင်းခြောက်၊ အိန်ဂျလီကာ၊ ရွှေပုစဉ်းရင်ကွဲ … အဲဒီ ဆေးပစ္စည်းတွေကိုလည်း ဝယ်ခဲ့ပါ။”

ဟုန်ယွိသည် စားပွဲကျယ်ကြီးရှေ့တွင် ထိုင်ကာ ပေါ့ပေါ့တန်တန် အမိန့်ပေးနေစဉ် သူသည် သူ့မျက်လုံးများ မှိတ်ထားပြီး သူဌေးတစ်ဦး၏ခံစားချက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ။" ဆယ့်ငါးနှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ် အစေခံနှစ်ယောက်သည် လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်လာပြီး ဟုန်ယွိကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူတို့မမျက်နှာက အပြုံးလေး နှင့် ပြန်ဖြေကြသည်။

ဟုန်ယွိနှင့်ပတ်သက်ပြီး အစေခံနှစ်ယောက်၏ အပြုံးများက ရိုးသားပုံမပေါ်သော်လည်း ၎င်းတို့အတွက် အပြစ်ရှာမတွေ့ပေ။ သူမတို့သည် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် လေ့ကျင့်မှု ခံယူခဲ့ကြသည်မှာ ထင်ရှားပါသည်။

"ဟင်း..၊ ကျောက်စိမ်းခရမ်းလေး..၊ မင်းက ငါ့ကို ဒီရက်ပိုင်း ကောင်းကောင်း ကျွေးမွေးခဲ့ တယ်။ ဒါက မင်းရဲ့ဆုလာဘ်ပဲ"။

ဟုန်ယွိသည် အစေခံနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူက အစေခံအားလုံး တွင် သိသိသာသာ အသက်ကြီးသော အစေအပါးဖြစ်သည့် ကျောက်စိမ်းခရမ်းကို ပြောကာ သူ့ခါးတွင်ရှိသော ငွေအိတ်ထဲမှ အနီရောင်ဒင်္ဂါးတစ်ပြားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူသည် ဒင်္ဂါးပြားကို စားပွဲပေါ်တင်ပြီး ရေနွေးသွားယူမည့် ကျောက်စိမ်းခရမ်း စောင့်နေလိုက်သည်။

ထိုဒင်္ဂါးပြားသည် အဲဒီနေ့က ကြင်ယာတော်ယွမ်ပေးခဲ့သည့် ရွှေစင်ဒင်္ဂါးပြား ဖြစ်ပြီး၊ နန်းတော်မှာသာ အသုံးပြုပါသည်။

ဟုန်ယွိသည် ယခုအချိန်တွင် သူ့အတွက် ပိုက်ဆံအနည်းငယ် ရှိနေသည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။ ရွှေစင်ဆယ်ဒင်္ဂါးသည် ငွေစနှစ်ရာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ဟုန်ရွှန်ကျိက သူ့ကို စာရင်းကိုင်ရုံးက ငွေတစ်ရာပေးခဲ့ပြီး၊ မဒမ်ကျောက်က သူ့ကို နောက်ထပ် ငွေစသုံးရာ ပေးခဲ့ပါသည်။ ၎င်းကို တွက်ချက်ပြီးနောက်တွင် လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က သူ၏အသုံးစရိတ်များကို နုတ်ယူပြီးနောက် သူ့မှာ ငွေစငါးရာကျော် ကျန်နေပါသေးသည်။

"ရွှေစင်ဒင်္ဂါး..."

စားပွဲပေါ်က ပိုက်ဆံကို မြင်တော့ အစေခံနှစ်ယောက်၏ မျက်လုံးထဲမှာ အံ့အားသင့်သည့် အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်လာကြသော်လည်း သူမတို့သည် ယူဆောင်ရန် ရှေ့ထွက်မလာ ကြပေ။ ကျောက်စိမ်းခရမ်းက ပြောသည် “မဒမ်က သခင်လေးယွိကို ပြုစုဖို့ ညွှန်ကြားထား တယ်။ ကျွန်မတို့က သခင်လေးဆီကနေ ဘယ်လိုလုပ် ဆုလာဘ် တောင်းခံရဲမှာလဲ။ သခင်လေးယွိ သိမ်းထားသင့်ပါတယ်။”။

ထိုစကားပြောပြီးသည်နှင့် အစေခံနှစ်ယောက်သည် ဦးညွှတ်ကြသည်။ တစ်ယောက်က ပစ္စည်းတွေ သွားဝယ်ပြီး၊ နောက်တစ်ယောက်က လက်ဖက်ရည်ယူရန် သွားလိုက်သည်။

“ဒီနိမ့်ကျတဲ့လူတွေက ယင်ကောင်တွေလိုပဲ။ သူတို့က တကယ်ကို စိတ်ပျက်စရာကောင်း တယ်။ ဒါပေမယ့် သူမတို့က မရိုးရှင်းဘူးဆိုတာ ငါ မြင်နိုင်တယ်။”

ယခုနက မြင်ကွင်းက မဒမ်ကျောက်၏နားထဲသို့ နှစ်နာရီအတွင်း သေချာပေါက် ရောက်နိုင်သည်ကို ဟုန်ယွိ သိလိုက်သည်။

သို့သော်, ဤအရာက သူဖန်တီးခဲ့သည့် သက်ရောက်မှု ဖြစ်ပါသည်။ သူ့ကို ထောက်ပံ့ပေး နေသည့်လူတစ်ယောက် ရှိနေသည်ဟူသော ခံစားချက်ကို မဒမ်ကျောက်ကို ခံစားစေချင် သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင်, သူမသည် သူ့ကို ဘာမှမလုပ်တော့ပေ။

သူသည် ဒီတစ်လကို အချိန်ဆွဲထားပြီး၊ အင်ပါယာစာမေးပွဲမှာ ပါဝင်နိုင်သရွေ့ ပင်လယ်ထဲမှာ ကူးခတ်နေသည့် နဂါးတစ်ကောင်နှင့် ကောင်းကင်မှာ ပျံသန်းနေသည့် ငှက်တစ်ကောင် လို ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

"ငါ့ကို စောင့်ကြည့်နေတဲ့ ဒီစိတ်အနှောက်အယှက် ဖြစ်စရာ ယင်ကောင်တွေနဲ့ဆို ငါ ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ဖို့ မလွယ်ဘူး" လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်တွင် ဟုန်ယွိသည် ကိုယ်ခံပညာကို မလေ့ကျင့်ခဲ့ပေ။ အများဆုံး သူသည် ၎င်းကို လျှို့ဝှက်စွာ ဖော်ထုတ်နိုင်ရန် သာ ကြိုးစားပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားစေခဲ့သည်။

သူ၏ကိုယ်ခံပညာသည် သိုင်းတပည့်အဆင့်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး၊ အရေပြား လေ့ကျင့်မှု အဆင့်တစ်ခု ရှိနေသေးသည်။ ထိုလေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ပြီးနောက် သူ့ကြွက်သားတွေနှင့် အရေပြားတွေက ပြည့်ပြည့်စုံသွားပြီး သူ့အရိုးတွေကို လေ့ကျင့်ပေးနိုင်ပါလိမ့်မည်။

ကျားနတ်ဆိုး အရိုးပုံသွင်းခြင်းပညာရပ်သည် သူ့စိတ်နှလုံးထဲတွင် မှတ်သားထားပြီး ဖြစ်ကာ၊ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို ဓားဖြင့်ထွင်းထားသကဲ့သို့ သူ နားလည်ထားသည်။

ကျားနတ်ဆိုး အရိုးပုံသွင်းခြင်းပညာရပ်၏လက်သီးလှုပ်ရှားကို တွေးတောရင်း ဟုန်ယွိ သည် သူ့နောက်ကျောကို ဆန့်လိုက်သည်။ သူ့မသိစိတ်က လက်သီးချက်ထဲက ရုပ်ပုံကို တွေးမိပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ချက်ချင်းဆိုသလို ကျားနတ်ဆိုးကျောရိုးဆန့်သိုင်းကွက်၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို ထုတ်ဖော်မိသွားသည်။

အိုး၊

သူ့ခါးမှ စူးစူးရှရှ နာကျင်မှုတစ်ခုက သူခါးကိုလှည့်စဉ် အရွတ်များ လိမ်သွားခြင်း၊ အရေပြား များ အက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထိုအရာက အလွန် စိတ်မသက်မသာဖြစ်ရသည့် ခံစားမှုတစ်ခုပင်။

"ကျားနတ်ဆိုးအရိုးပုံသွင်းခြင်းပညာရပ်ဟာ ကြွက်သားနဲ့ အရေပြားကို ပြီးမြောက်တဲ့အထိ လေ့ကျင့်မှုမရှိဘဲ အတင်းအကြပ် လေ့ကျင့်လို့မရဘူး။" နောက်ဆုံးတွင် ဟုန်ယွိသည် လက်သီးနည်းစနစ်ကို ဘာကြောင့် အဆင့်ဆင့်လုပ်ဆောင်ရကြောင်း နားလည်လာသည်။ အရေပြားနှင့် ကြွက်သားများပါဝင်သည့် အရိုးများကို လေ့ကျင့်ပေးခြင်း။ အကယ်၍, အရေပြားနှင့် အသားတွေကို မာကြေသည့်အဆင့်အထိ လေ့ကျင့်မထားဘူးဆိုရင်, အရိုးတွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့ကျင့်ပေးခြင်းက ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆိုးရွားစွာ ထိခိုက် ပျက်စီးစေနိုင်ပါသည်။

"အသက်ရှုနည်းကို အသုံးပြုနိုင်လား ကြည့်ရအောင်။"

ဟုန်ယွိ အတွေးဝင်လာစဉ်မှာ, ဝိညာဉ်လိပ်အသက်ရှုခြင်းပညာရပ်၏ ပထမဆုံး လှုပ်ရှားမူ ပုံစံဖြစ်သည့် “ဝိညာဉ်လိပ် နေကိုဖော်ထုတ်ခြင်း” ပတ်သက်သည့် အရေးကြီးသည့် အချက်တချို့က သူ့စိတ်ထဲမှာ လင်းလက်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက်, သူသည် ကျောကို ကွေးပြီး လက်ကို ခေါင်းနောက်သို့ ချထားကာ၊ အသက်ကို တိုတိုနှစ်ကြိမ်နှင့် ရှည်ရှည် သုံးကြိမ်ရူသွင်းရင်း သူ့စိတ်ကို နှလုံးနှင့်အဆုတ်ကို အာရုံပြုလိုက်ပါသည်။

ရှူး.. ရှူး...

ရှူး...၊ သူအသက်ရှုနေစဉ်တွင်၊ ဟုန်ယွိသည် သူ၏သွေးများနှင့် ချီလှိုင်းများကို ခံစားခဲ့ရပြီး မေ့လဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က လုံလောက်အောင် မသန်မာသေးဘူး။ ငါ အသက်ရှုခြင်းနည်းစနစ်ကို ကြုံရာကျပန်းလုပ်လို့ မရဘူး။" ဟုန်ယွိ ထိတ်လန့်သွားသည်။

ရှူထုတ်လိုက်ခြင်းက ချီအမြောက်အမြား လှိမ့်ဝင်စေပြီး ချီနှင့်သွေးလည်ပတ်မှုကို အားကောင်းစေပါသည်။ ခန္ဓာကိုယ်၏ အပြင်ပိုင်းသည် လုံလုံလောက်လောက် မသန်မာသဖြင့် ချီနှင့် သွေးများလည်ပတ်မှုများ မရောက်နိုင်ပါက အတွင်းပိုင်းနှင့် အပြင်ပိုင်းသည် ချိတ်ဆက်၍ ပေါင်းစပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ဤကဲ့သို့ ကျင့်ခြင်းသည် မည်သည့် ကောင်းကျိုးကိုမှ ပေးစွမ်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။။

"ကိုယ်ခံပညာကို တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် လုပ်ဆောင်ရမယ်။ ငါ စိတ်မရှည်နိုင် ဖြစ်နေတယ်။ ဒီလိုဆိုမှတော့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို စမ်းကြည့်ရမယ်။" ဟုန်ယွိ ထိုင်ပြီး စဉ်းစားသည်။ ရုတ်တရက် သူ့စိတ်ဝိညာဉ်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ခုန်ထွက်သွားသည်။

သူ့မျက်လုံးရှေ့မှာ အရာအားလုံးက အဖြူရောင်ဖြစ်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ဆေးထိုးအပ်နှင့် ထိုးခံလိုက်ရသလို ခံစားရ၏။ သူသည် မီးပင်လယ်ထဲမှာ ရှိနေသလိုပင်။ သူသည် လုံးဝ မမြင်နိုင်တော့။ သူ့စိတ်ဝိညာဉ်သည် ပျံ့ကြဲသွားတော့မည်။

အို... မဟုတ်ဘူး၊

ဟုန်ယွိသည် သူ့အခွံဆီသို့ အမြန်ပြန်လာခဲ့သည်။

ထိုမှသာ သူသည် ကောင်းကင်ယံတွင် နေမြင့်နေမှန်း သိလိုက်ရသည်။

အမိတ္တဗုဒ္ဓမြတ်စွာကို အကြိမ်ကြိမ် မြင်ယောင်ပြီး၊ ဘဝတစ်ထောင်တိုင်တိုင် မတုန်မလှုပ် ဖြစ်ခြင်းဆိုသည့် သဘောတရားကို နားလည်ပြီးနောက် ဟုန်ယွိသည် နောက်ဆုံးမှာတော့ ပျက်စီးသွားသည့် သူ့စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်ကုစားနိုင်ခဲ့ပါသည်။

သူ၏ကိုယ်ခံပညာနှင့် တာအိုနည်းစနစ်များသည် တစ်ဆို့ခြင်း အခြေအနေသို့ ရောက်နေပြီ ဟု သူ သိသည်။ သူ့အတွက် ဒီထက်ပိုပြီး တိုးတက်ဖို့ ခက်ခဲပါလိမ့်မည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အစေခံမိန်းကလေးတစ်ဦး ဝင်လာသည်။ သူမက လန်ယု ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာသော စစ်သည်တော်တစ်ဦးလည်း ဝင်လာပါ သည်။

ဟုန်ယွိသည် ဤစစ်သည်တော်အား လော်ယွန်၏ နောက်လိုက်တစ်ဦးအဖြစ် မှတ်မိပါသည်။

"သခင်လေးယွိ။ ကျန်းနန်မင်းသမီးရဲ့ ကိုယ်ရံတော်က သခင်လေးကို ဖိတ်ကြားဖို့ ရောက်လာတာပါ။ မင်းသမီးလေးက ပန်းကြဲပြည့်တန်ဆာရုံမှာ အစည်းအဝေး ရှိတယ်တဲ့။ ပြီးတော့ ကျောက်စိမ်းမြို့တော်ရဲ့ နံပါတ်တစ်ပါရမီရှင် မိန်းကလေး ဆုမူကိုလည်း ဖိတ်ထား တယ်။ သူက သခင်လေးကို ကဗျာဆွေးနွေးဖို့ ဖိတ်ကြားလိုက်ပါတယ်။"