အခန်း (၄၁-၄၂)

အခန်း (၄၁)။

"ဝေါင်း”။

အာမေဋိတ်သံတွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ပါပြီ။

ဤသခင်လေးအုပ်စုသည် ချမ်းသာသော မိသားစုများမှ ဖြစ်ကြပြီး အရာခပ်သိမ်းကို မြင်ဖူးကြသော်လည်း၊ သူတို့နှစ်ဦးကြားက လောင်းကြေးကြောင့် အနည်းငယ် ထိတ်လန့် နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

ဤနတ်မြင်းအကြောင်း ပြောစရာမလိုပေ။ ၎င်းသည် သာမန်စစ်မြင်းများထက် အဆပေါင်း များစွာ သာလွန်သည်။ ၎င်းသည် ငွေကြေးဖြင့် ဝယ်ဖို့ခက်သည့် မိုင်တစ်ထောင်ပြေးနိုင် သည့် မြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော မြင်းဖြင့် တစ်နေ့လျှင် မိုင်ငါးရာ အပြန်ပြန်အလှန်လှန် ပြေးရန် ခက်ခဲမည် မဟုတ်ပေ။

အထူးသဖြင့် ချာရိုမြင်းများသည် ပြေးလွှားပြီး လေးလံသော ဝန်များကို သယ်ဆောင်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်ကြသည်။ ချာရာဒေသ၏ မီးလျှံတိမ်တိုက် မြင်းတပ်သည် ယွန်မင်၏ သံမဏိဗုဒ္ဓမြင်းတပ်ထက်ပင် ပိုမိုကြမ်းတမ်းပြီး တိုက်ခိုက်ရာတွင် ပိုမိုကောင်းမွန်ပါသည်။ ဤအရာအားလုံးသည် ချာရိုမြင်းများ၏ ပြေးလွှားနိုင်ခြင်း စွမ်းရည်ကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ ချာရိုမြင်းများသည် အနောက်တိုင်းဒေသတွင် ရှားပါးမျိုးစိတ်တစ်ခု မဟုတ်ပါက ချာရာ၏ လေးလံခြင်းမြင်းတပ်သည် ယွန်မင်ကဲ့သို့ တော်ဝင်ချန်မင်းဆက်ကို သိမ်းပိုက်နိုင်လောက် သည်။

သို့သော်, အရာအားလုံးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ချာရိုမြင်းများသည် မှူးမတ်များကြားတွင် အဆင့်အတန်း၏ သင်္ကေတတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း၊ အထူးရှားပါးလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ဈေးနှုန်းကြီးမြင့်စွာဖြင့် ရရှိနိုင်ပါသေးသည်။

သို့သော်၊ လော်ယွန်က ဟုန်ယွိကို ငှားပေးသော "ငါးမန်းသတ်" ဓားကို ဂန္ဓမာပုံစံ တိမ်တိုက် သံမဏိဖြင့် ထုလုပ်ထားသည်။ ပိုက်ဆံနှင့်ပင် ဝယ်ယူ၍မရနိုင်သည့် မှော်လက်နက် တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင်၊ ဤဓားကို တော်ဝင်ချန်မင်းဆက်၏ ဓားများနှင့် လုံးဝခြားနားသော နတ်ဘုရား လေ ဘုရင်ပြည်နယ်မှ ထုလုပ်သည်။

တော်ဝင်ချန်မင်းဆက်၏ ဓားများသည် ပျော့ပျောင်းပြီး ပါးလွှာသည်။ ၎င်းတို့သည် စစ်မြေပြင်တွင် အသုံးမဝင်ဘဲ တစ်ဦးချင်းတိုက်ပွဲမှာသာ သင့်လျော်ပါသည်။ တော်ဝင်ချန် မင်းဆက်၏ လက်နက်ဥပဒေအရ, ယင်းက ဆေဘာတွေကိုသာ တားမြစ်ပြီး ဓားတွေကို မတားမြစ်ရသည့် အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်ပါသည်။

သို့သော်၊ နတ်ဘုရားလေဘုရင်ပြည်နယ်၏ ဓားကိုယ်ထည်သည် ထူထဲပြီး အနည်းငယ် ကွေး၏။ ၎င်းသည် သာမန်ဓားရှည်များထက် ရှည်လျားပြီး ဓား၏ရှေ့တွင် သွေးအစက် အပြောက်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းသည် ဆေဘာနှင့်တူသော်လည်း ဆေဘာမဟုတ်ပေ။ စစ်မြေပြင်မှာ ခုတ်ပိုင်းဖို့ လုံးဝ သင့်တော်ပါသည်။

ဒီ"ငါးမန်သတ်"ဓားဖြင့်ဆိုပါက, ၎င်းသည် စစ်မြေပြင်တွင် အထောက်ပံ့အကြီးကြီး ပြုလုပ်လိုသော မှူးမတ်များ၏သားများအတွက် အလွန်အကျိုးရှိပါ သည်။

စဉ်းစားကြည့်ပါ၊ သင်သည် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ဆေဘာ သို့မဟုတ် ဓားဖြင့် တိုက်ခိုက် နေချိန်မှာ, အကယ်၍, သင့်၏ဓားသည် ရန်သူ၏ဆေဘာနှင့် ပထမဆုံး ထိတွေ့မိခဲ့လျှင်, သင်သည် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိဦးမှာလား။

လက်ထဲတွင်ရှိသော မှော်လက်နက်တစ်ခုသည် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ သေဆုံးနိုင်ချေကို ဆယ်ဆတိုးစေနိုင်ပါသည်။ အကယ်၍ ဆာမူရိုင်း တစ်ဦးသည် ဤ "ငါးမန်သတ်" ဓားကို ကိုင်ဆောင်ပါက၊ သူသည် သိုင်းသခင်တစ်ဦးနှင့် တိုက်ကွက်ချင်း ဖလှယ်ကာ တိုက်ခိုက်နိုင် စွမ်း ရှိလာလိမ့်မည်။

"ဒါက အပျော်သက်သက်ပဲ မဟုတ်လား။ လောင်းကြေးတွေက အရမ်းများလွန်းတယ်။"

"သခင်မဆုမူ လာနေပြီ။ ချန်လီမြို့စားငယ်လေးက အာရုံစိုက်ခံချင်တယ်။ ငါလည်း အာရုံစိုက်ခံချင်တယ်လို့ မပြောနဲ့နော်”။

သခင်လေးအုပ်စုသည် "ငါးမန်းသတ်ဓား"ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြည့်ရင်း ဆွေးနွေးကြသည်။

ချန်လီမြို့စားငယ်လေး၏ မျက်လုံးများလည်း လှုပ်ရှားသွားသည်။ "မင်းသမီးလေးရဲ့ဓားကို အနိုင်ယူဖို့ မကောင်းမှာ ကျွန်တော် ကြောက်မိပါတယ်"။

"ငါက အဆင်ပြေပါတယ်။" လော်ယွန်က သူ့ပရိတ်သတ်ကို ဝှေ့ယမ်းပြပြီး "ဒါက ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော ဓားဖြစ်ပေမဲ့ ငါပျော်နေသရွေ့ ဒါက ကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါ့ပြင်, ချန်လီမြို့စားငယ်လေး၊ မင်း အနိုင်ရနိုင်မှာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။”

"တကယ်လား? မင်းသမီးက ဒီလိုပြောပြီဆိုမှတော့ ကစားပွဲကို စလိုက်ရအောင်။ ငါက တရားဝင်ကစားဖို့ တွန်းအားပေးတာ မဟုတ်ဘူးနော်” ချန်လီမြို့စားငယ်လေးသည် ဟုန်ယွိကို ဂရုတစိုက် ကြည့်လိုက်သည်။ "ခြေလှမ်းတစ်ရာ အကွာအဝေး၊ အသက်ရူချိန် ငါး ချက်အတွင်းမှာ မြှားငါးစင်းကို ဆက်တိုက် ပစ်ခတ်ရမယ်။ တကယ်လို့, မင်း အဲဒီထက်ပိုပြီး အသက်ရှုချိန်ကြာခဲ့ရင်, မင်းရှုံးမယ်။ တကယ်လို့, ပစ်မှတ်ကို လွဲသွားရင်လည်း ရှုံးတယ်။ ညီအစ်ကိုဟုန်မှာ ကန့်ကွက်စရာရှိလား။”

“မရှိပါဘူး"

ဟုန်ယွိက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါသည်။ သူသည် မီးလျှံမြင်းကို ကြည့်လိုက်ရင်း သူ့နှလုံး သားက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပါသည်။

သို့သော်လည်း ဤချန်လီမြို့စားငယ်လေးတွင် ကိုယ်ခံပညာရှင်ဖြစ်သည်ကို သူ မြင်နိုင်ပါ သည်။ မြှားငါးစင်းကို အသက်ရူချိန် ငါးချက်အတွင်း အဆက်မပြတ် ပစ်ခတ်နိုင်ပြီး ပစ်မှတ် ကို ထိမှန်စေရန်မှာ၊ ၎င်းသည် ခွန်အားနှင့် နည်းပညာပေါင်းစပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေပါပြီ။ ၎င်းသည် စစ်တပ်၏ ကိုယ်ခံပညာ ဟောပြောပွဲခန်းမ၏ အကဲဖြတ်မူအရဆို, သိုင်း စစ်သည်တော်အဆင့်နှင့် ယှဉ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

ထိုကဲ့သို့ ခွန်အား၊ တိကျမှုနှင့် အမြန်နှုန်းတို့ကို လက်သီးပညာရပ်တစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစပ် လိုက်ခြင်းသည်လည်း အလွန် အစွမ်းထက်ပါသည်။

"ချန်လီမြို့စားငယ်လေးရဲ့ ကိုယ်ခံပညာက ငါ့အထက်မှာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့်၊ ငါက နွားသိုးနတ်ဆိုးခွန်အားပညာရပ်ကို လေ့ကျင့်ပြီး၊ ခိုင်မာတဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ရှိတယ်။ ငါက ငါ့ခန္ဓာကိုယ်မှာရှိတဲ့ ကြွက်သားနဲ့အရွတ် အားလုံးကို ပြီးပြည့်စုံအောင် လေ့ကျင့်ထားပြီးပြီ။ ကြွက်သားနဲ့ အရွတ်တွေကို လေ့ကျင့်ရာမှာ တော်ဝင်ချန်မင်းဆက်ရဲ့ အကောင်းဆုံး ကိုယ်ခံပညာရပ်က တာအိုကျမ်းစာဖြစ်တဲ့ ကောင်းကင်စက်ဝိုင်းငယ်လေ့ကျင့်ခြင်း ပညာရပ်ပဲ ဖြစ်တယ်။ သူက သိုင်းစစ်သည်တော်အဆင့်ကို ရောက်ရှိသွားရင်တောင်မှ, သူ့အခြေခံအုတ်မြစ်က အနည်းငယ် ကွဲပြားနေဦးမှာပဲ”။

ဟုန်ယွိသည် ဤချန်လီမြို့စားငယ်လေးနှင့် ကောင်းမွန်မှန်ကန်စွာ ကစားနိုင်ရန် နွားသိုး နတ်ဆိုးခွန်အားပညာရပ်ကို အသုံးပြုရန် စဉ်းစားပြီး ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။

"လေးကို ယူလာပေး။"

ဟုန်ယွိက သဘောတူသည်ကို မြင်တော့ ချန်လီမြို့စားငယ်လေးသည် သူ၏ကြီးကျယ် ခမ်းနားသော ယောက်ျားပီသမှုကို ဖော်ပြရင်း အော်ပြောလိုက်ပါသည်။ သူသည် လက်တစ်ဖက်တွင် လေးကိုကိုင်ထားပြီး နောက်တစ်ဖက်တွင် သားရေကျည်တောက်ကို ကိုင်ထားသည်။ သူသည် ကျောကိုကွေးပြီး မြင်းပေါ်တက်ထိုင်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ် အောက်ပိုင်းရှိ ခွန်အားကို အသုံးပြု၍ သူ၏ခွန်အားကို လက်နှစ်ဖက်သို့ လှည့်ပတ်ကာ လေးဆယ်ကီလိုဂရမ်ရှိသော နွားအရွတ်လေးကို ဆွဲထုတ်ပြီး လေးညှို့ဆီသို့ မြှားတစ်စင်း ကို တပ်ဆင်လိုက်ပါသည်။

ဘန်း..၊ ဘန်း..၊ ဘန်း..၊ ဘန်း.. ဘန်း..။

လေးညှို့သံက အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချန်လီမြို့စားငယ်လေးသည် မြှားတစ်စင်းကို ပစ်ပြီးနောက် ကျည်တောက်မှ နောက်ထပ်မြှားတစ်စင်းကို အလျင်အမြန် ဆွဲထုတ်ကာ လေးညှို့မှာ တပ်ဆင်လိုက်ပြီး၊ လေးအား ထပ်မံဆွဲပစ်ပြီး၊ ငါးကြိမ် ဆက်တိုက် ပစ်ခတ်ခဲ့သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း သူသည် အသက်ရူချိန် ငါးချက် အတွင်း ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။

ပထမမြှားလေးစင်းက နွားမျက်လုံးကို ထိမှန်သွားသည်။ နောက်ဆုံးမြှားတစ်ချောင်းသာ မြန်လွန်းသဖြင့် နွားမျက်လုံးမှ အနည်းငယ် လွဲသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် ပစ်မှတ် အတွင်းသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ကောင်းလိုက်တာ.."

မြှားငါးစင်းကို အဆက်မပြတ် ပစ်ခတ်နိုင်စေခြင်း၊ ၎င်းသည် ကျွမ်းကျင်သောလေးသမားဟု အမှန်ပင် ယူဆနိုင်ပါသည်။

ထင်ရှားသည်မှာ၊ ချန်လီမြို့စားငယ်လေးသည်လည်း သူ၏ကိုယ်ပိုင်ကျွမ်းကျင်မှုကို ကျေနပ်နေပါသည်။ သူက လေးကို ဟုန်ယွိကိုအပ်ပြီး သူ့လက်တွေကို သုတ်လိုက်ပါသည်။

ထိုအခိုက်တွင်, ဟုန်ယွိက စကားအများကြီး မပြောပါဘူး။ သူသည် သူ့စိတ်ဝိညာဉ်ကို တိတ်တဆိတ် အသက်သွင်းထားပြီး၊ သူ့မျက်လုံးတွေကို အာရုံစူးစိုက်ထားလိုက်ပြီ။ သူ့မျက်လုံးတွေက နွားမျက်လုံးကို ကြည့်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့စိတ်က နွားသိုးနတ်ဆိုးခွန်အားလက်သီးပညာရပ်၏ လက်ဟန်ဖြင့် လေးကို ဆွဲထုတ်သည့် အနေအထားကို ပုံဖော်လိုက် ပါသည်။ ၎င်းသည် ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်းနှင့် အသက်ဝင်လှသည်။ သူ လေးကို ယူလိုက် သောအခါ ကိုယ်ဟန်အနေအထားနှင့် ပုံရိပ်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ချက်ချင်း ပေါင်းစပ်သွား သည်။

သူသည် တာအိုကျမ်းစာ စိတ်ကူးပုံဖော်ခြင်းနည်းပညာကို ငှားရမ်းပြီး၊ ၎င်းကို ကိုယ်ခံပညာ နှင့် ပေါင်းစပ်ခဲ့သည်။ တခဏချင်းမှာပင် စိတ်ဝိညာဉ်နှင့် ရုပ်ခန္ဓာသည် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားပါသည်။ စိတ်ဝိညာဉ်နှင့် ရုပ်ခန္ဓာသည် တစ်သားတည်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။

လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်သွားသည်။ ဟုန်ယွိသည် လေးကို လက်တစ်ဖက်တွင် ကိုင်ထားပြီး မြှားကျည်တောက်ကို အခြားတစ်ဖက်နှင့် မြှားဆွဲထုတ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ သည်။ သူသည် လေးကြိုးကိုဆွဲပြီး၊ မြှားကို လပြည့်ဝန်းအနေထားထိ ဆွဲထုတ်ကာ လွှတ်လိုက်သည်။ ယင်းက စိတ်ထဲမှာစွဲထင်ပြီး စွဲစွဲမြဲမြဲရှိလှသည်။

ဝှီး..၊ ဝှီး...၊ ဝှီး...၊ ဝှီး..၊ ဝှီး..၊ မြှားငါးစင်းက နွားမျက်လုံးကို ထိသွားသည်။ ပထမမြှားသည် သားရေပစ်မှတ်ကို ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။

"အာ..." အားလုံး အံ့ဩသွားကြသည်။ သာမာန်ပုံစံ ဟုန်ယွိသည် ဤမျှကောင်းမွန်သည့် မျှားပစ်စွမ်းရည် အမှန်တကယ် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။

"ချန်လီမြို့စားငယ်လေး ငါ့ကို အနိုင်ရခွင့်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ပစ်ခတ်ပြီးနောက် ဟုန်ယွိသည် လေးကိုပေးအပ်ပြီး ကျည်တောက်ကို အပြုံးဖြင့် ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

"မင်းအနိုင်ရပြီ။" ချန်လီမြို့စားငယ်လေးသည် အဖြစ်မှန်ကို မယုံနိုင်သလို ပစ်မှတ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူက ထိုစကားသုံးလုံးကို နာကျင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ကံကောင်းလို့ပါ" ဟုန်ယွိ ပြုံးလိုက်သည်။

"သခင်လေးဟုန်ဟာ မြို့စားဝူဝမ်ရဲ့ ကိုယ်ခံပညာပုံစံကို တကယ်ပဲ အမွေဆက်ခံ နေပုံရတယ်။ လက်သီးနဲ့ခြေသိုင်းပြိုင်ပွဲကို စိတ်ဝင်စားလား ငါ သိချင်မိတယ်။ လောင်းကြေးက တော့ ငါ့လက်မမှာဝတ်ထားတဲ့ ဒီနွေးထွေးကျောက်စိမ်းလက်စွပ်ပဲ။ သခင်လေးဟုန် အနေနဲ့, မင်းက မြင်းကို ဆက်လောင်းနိုင်တယ်။" ချန်လီမြို့စားငယ်လေးက အရှုံးမပေးဘဲ ထပ်ပြောသည်။

"ဒီနေ့က အစည်းအဝေးပွဲတစ်ခုပဲလေ။ လေးနဲ့မြှားပစ်ခတ်မှုတွေက အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်ပေမဲ့ လက်သိုင်းနဲ့ ခြေသိုင်းတွေက အရမ်းကို ပြင်းထန်လိမ့်မယ်" ဟုန်ယွိသည် သူ့လက်များ နာကျင်ကိုက်ခဲနေပြီး ခါးမှာလည်း အနည်းငယ် နာကျင်နေသောကြောင့် ချက်ချင်း ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

သူသည် အခုနက မြှားကို ပစ်ခတ်ရာမှာ, စိတ်ဝိညာဉ်နှင့် ပေါင်းစပ်မှုကို အသုံးပြုခဲ့သော် လည်း၊ စိတ်ဝိညာဉ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ပေါင်းစပ်ရာမှာ သူ၏ ကြွက်သား၊ အရိုးနှင့် အရေပြားတို့ ကို အပြင်းထန်ဆုံးအဆင့်အထိ မလေ့ကျင့်ရသေးပေ။ ၎င်းတို့သည် အနည်းငယ် အားနည်း နေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် လေးကို အဆက်မပြတ် ဆွဲထုတ်လိုက်ရသည့်အတွက် အနည်းငယ် ညောင်းညာနေပြီ။ အကယ်၍, သူသာ တိုက်ခိုက်ပါက, ကြီးကြီးမားမား ရှုံးနိမ့် သွားမည်မှာ သေချာပါသည်။

ထို့အပြင်၊ သူ့ရှေ့ရှိ ချန်လီမြို့စားငယ်လေးသည် ကိုယ်ခံပညာကို မကြာခဏ လေ့ကျင့်လေ့ ရှိပြီး တကယ့်တိုက်ပွဲတွင် အတွေ့အကြုံကြွယ်ဝသူတစ်ဦး ဖြစ်ပုံရသည်။ သူ့ဘဝတွင် ဟုန်ယွိ၏ တစ်ခုတည်းသော အစစ်မှန် တိုက်ပွဲမှာ ဟုန်ဂီနှင့် ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းကပင် အံ့ဩစရာ ဖြစ်ခဲ့ပြီ။ အတွေ့အကြုံအရ၊ သူသည် ချန်လီမြို့စားငယ်လေးထက် အဆပေါင်းများစွာ နိမ့်ကျပါသည်။

ဟုန်ယွိကလည်း သူ့ကိုယ်ပိုင်အခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ပါသည်။ ဟုတ်ပါသည်, သူ ငြင်းလိုက်ရသည်။

"လေးပစ်တာက အဆင်ပြေသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် လက်သီးနဲ့ခြေထောက်တွေက အရမ်း ကို ပြင်းထန်လွန်းတယ်။ တကယ်လို့, စကားတွေလွတ်ပြီး ငါ့အစည်းပွဲမှာ တိုက်ခိုက်တာက မကောင်းဘူး။ မင်း ဘာလို့ နောက်တစ်ပွဲ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ မချိန်းတာလဲ။ ကြည့်စမ်း၊ သခင်မ ဆူမူ ရောက်နေပြီ" တောင်ပိုင်းမင်းသမီး လော်ယွန်က စိတ်မချမ်းသာစွာဖြင့် ပြောလိုက်ပါ သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုလည်း နောက်လပေါ့။ အင်ပါယာစာမေးပွဲပြီးရင် လက်သိုင်းနဲ့ ခြေသိုင်း ပြိုင်ကြစို့။ ညီအစ်ကိုဟုန်၊ ဒီတစ်လအတွင်း မြင်းကို ကောင်းကောင်း ကျွေးမွေးပါ။ ပိန်မသွားစေနဲ့။ အဲဒီအချိန်ကျမှ ငါ ပြန်အနိုင်ယူမယ်။" ချန်လီမြို့စားငယ်လေးလည်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူက ဟုန်ယွိကို ဆက်ဆံပုံ ပြောင်းသွားခဲ့သည်။ သခင်လေးဟုန်မှ ညီအစ်ကိုဟုန်ဖြစ်လာသည်။ သူသည် ဟုန်ယွိ၏ အစွမ်းကို အသိအမှတ်ပြုပြီး၊ ၎င်းတို့၏ အသိုင်းအဝိုင်းတွင် ပါဝင်ရန် အရည်အချင်း ပြည့်မီ ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် သူ့မျက်လုံးများက အဝေးမှ အေးအေးလူလူ လာနေသော လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဆီသို့ လျင်မြန်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပါသည်။

အခန်း (၄၂)။

ဆုမူ လမ်းလျှောက်လာသောအခါ ရောက်ရှိလာသူအားလုံး အသက်ရှုကြပ်သွားကြသည်။ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်လောက်အောင် ထိတ်လန့်သွားကြ သည်။

အမှန်ပင်၊ ဟုန်ယွိသည် ဆုမူ၏ လှပသောအသွင်အပြင်နှင့် ပြီးပြည့်စုံသော စိတ်နေ စိတ်ထားကြောင့် သူမ လမ်းလျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသော အခါတွင်ပင် အသက်ရူ ကြပ်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏အလှက လူတွေကို အသက်ရှူဖို့ပင် မေ့သွားစေပါသည်။

“အရင်တုန်းကတော့ မိန်းမလှတစ်ယောက်ရဲ့ အပြုံးက မြို့နဲ့ တိုင်းပြည်ကိုတောင် ဖျက်ဆီးနိုင်တယ်လို့ သမိုင်းစာအုပ်တွေထဲမှာပဲ ဖတ်ဖူးတယ်။ တစ်ချို့ဧကရာဇ်တွေဟာ သူတို့တိုင်းနိုင်ငံထက် မိန်းမလှတွေကို ပိုချစ်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် အားလုံးက ဒီစကားက အဓိပ္ပါယ်မဲ့တယ်လို့ ထင်ကြတယ်။ မိန်းမတစ်ယောက်က တိုင်းပြည်ရဲ့ မြင့်မြတ်ပစ္စည်းတွေ နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် နှိုင်းယှဉ်နိုင်မှာလဲ။ ယခုတော့ ဒီစကားက အမှန်ဖြစ်ပုံရတယ်။ တကယ်လို့, ငါသာ ဒီလိုမိန်းမမျိုးနဲ့ တိုင်းပြည်ရဲ့ မြင့်မြတ်ပစ္စည်းတွေကြား ရွေးချယ်ရမယ်ဆိုရင်, … တိုင်းပြည်ရဲ့ မြင့်မြတ်ပစ္စည်းလား… တုနှိုင်းမရတဲ့ မိန်းမလှလား … တိုင်းပြည်ရဲ့ မြင့်မြတ်ပစ္စည်း … တုနှိုင်းမရတဲ့ မိန်းမလှလား...”။

“အယ်၊ ငါ ဘာလို့ ဒီလိုအတွေးမျိုး ရှိနေတာလဲ။”

ဟုန်ယွိသည် ရုတ်တရက် လန့်နိုးလာသည်။

ကနဦး တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက် အမိတ္တဘ၏ ပုံရိပ်က သူ့စိတ်ထဲတွင် တောက်ပလာပြီး သူ့စိတ်ဝိညာဉ်က ကြည်လင်လာသည်။

ထို့နောက်တွင်၊ ဟုန်ယွိသည် မြင့်မြတ်သော စိတ်ဝိညာဉ် ကျင့်ကြံခြင်း ကျမ်းစာဖြစ်သည့် အမိတ္တဘသုတ္တန်ကို ကျင့်သုံးလိုက်ပါသည်။ ကျောက်စိမ်းပျိုဘုရားကျောင်းကို တွေ့ကြုံပြီး နောက် သူသည် ငြိမ်ငြိမ်နေနိုင်သွားပြီး ပြင်ပကမ္ဘာ၏ အသံများ၊ အရောင်အသွေး၊ အမွှေးနံ့သာများနှင့် ရနံ့များကြောင့် သူ၏ စိတ်ဓာတ်က ကြံ့ခိုင်သန်မာလာခဲ့သည်။

"အယ်…"

ဆုမူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာရင်း မွှေးကြိုင်သောသင်းရနံ့က သူတို့အား လာရောက်ကလူစယ်သည်။ ဤရနံ့သည် အလှကုန်ပစ္စည်းအနံ့ မဟုတ်ဘဲ ပန်းရနံ့ ဖြစ်သည်။ ထိုရနံ့ကို အနံ့ခံပြီးနောက် သူတို့သည် ပထမဆုံး လန်းဆန်းမှုကို ခံစားရပြီး လေထဲမှာ လွင့်မျောနေသလို ခံစားရပါသည်။

အစိမ်းတောက်တောက် ပိုးထည်ဝတ်စုံနှင့် အဖြူရောင်ပုဝါတစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထား သည့် ထူးထူးခြားခြား လှပသော ဤအလှပိုင်ရှင်သည် လှပစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ အိမ်အကူများစွာသည် သူမနောက်သို့ လိုက်ကြသည်။ သူမသည် သေမျိုးကမ္ဘာသို့ အေးအေးလူလူဆင်းသက်လာသော နတ်သမီးတစ်ယောက်နှင့်တူသည်။

ဤသည်မှာ ပြည့်တန်ဆာတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး၊ ဖြောင့်မတ်သော အရာရှိတစ်ဦးကဲ့သို့ မြင့်မြတ်သော ကိုယ်ရေးအချက်လက် မရှိသော်လည်း၊ ပို၍လှပသော မိန်းမလှတစ်ဦးသည် ဖြောင့်မှန်ပြီး တရားဝင်လေ, သူမနှင့် ပရောပရီလုပ်ရန် အလားအလာပိုများလေ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဆုမူပေါ်လာသောအခါတွင် ထိုမြင့်မြတ်သော သခင်လေးများသည် မည်သူမျှ ရိုင်းစိုင်းသော အကြံအစည်ကို မခံဝံ့ကြပေ။

ချန်လီမြို့စားငယ်လေး အပါအဝင် မင်းသားလေးအုပ်စုသည် ဆုမူ ဖြတ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ အားလုံး ဆွံ့အနေကြသည်။ အနည်းဆုံး အသက်ရူချိန် သုံးချက် လောက်အထိ၊ သူတို့သည် သူမ၏ တောက်ပမှုနဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကြောင့် လုံးဝကို ဖမ်းစားခံလိုက်ရပါသည်။

မင်းသားလေးအုပ်စုသည် တခဏတာ မှိန်းမောနေသည်ကို မြင်လိုက်ရတော့ ဆုမူသည် သူမ၏မျက်လုံးနက်နက်ထဲတွင် ကျေနပ်အားရစွာ ကြည့်နေလေသည်။ သို့သော် သူမသည် ဟုန်ယွိကို ရုတ်တရက် ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ ဤလူငယ်လေးသည် ယခုအချိန်တွင် အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်ကို သူမ တွေ့ရှိခဲ့သည်။

"သခင်လေး၊ အခုနက မင်းရဲ့လေးပစ်စွမ်းရည်က တော်တော်ကို ကောင်းပါလား။ မင်းက ငါ့ရဲ့မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းကို တကယ်ကို ကျယ်ပြန့်စေခဲ့တယ်။”

စုမူးက ခပ်တိုးတိုး ပြုံးလိုက်သည်။ သူက လမ်းလျှောက်လာပြီး ဟုန်ယွိနှင့် စကားပြော သည်။

ဆုမူ ပါးစပ်ကိုဖွင့်လိုက်သည်နှင့် သူမစကားသံက ကျောက်စိမ်းပန်းကန်ပြားပေါ် ကျလာ သော ပုလဲလုံများကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး ငြိမ့်ညောင်း သာယာစွာ ထွက်ပေါ်လာကာ လူအများ၏ စိတ်နှလုံးကို ယားယံသွားစေခဲ့သည်။ သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ချွေးပေါက်များ အားလုံးကို ပွင့်စေပြီး လုံးဝသက်တောင့်သက်သာ ခံစားခဲ့ရသည်။

ဆုမူ၏အသံကိုကြားတော့ ဟုန်ယွိ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ထူးဆန်းသော တုံ့ပြန်မှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက မျက်လုံးကိုဖွင့်ကာ မော့ကြည့်လိုက်တော့ ဆုမူက သူ့ဆီသို့ အေးအေးဆေးဆေး လျှောက်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပါသည်။ တကယ်ဆို သူသည် သူမကို ရှောင်ချင်ခဲ့သည်။

“ငါ့ရုပ်သဏ္ဍာန်ဆိုတာလည်း မရှိ၊ အမျိုးသား ရုပ်သဏ္ဍာန်ဆိုတာလည်း မရှိ၊ သက်ရှိသတ္တဝါ အားလုံး ရုပ်သဏ္ဍာန်ဆိုတာ မရှိ။ ထာဝရ အသက်ရှည်သူတွေရဲ့ ရုပ်သဏ္ဍာန်ဆိုတာလည်း မရှိ၊ အနီရောင်အမှုန်မွှားနဲ့ အရိုးစုတွေပဲ။ အဖြူရောင်အရိုးတွေနဲ့ အသားစိုင်သာသာပဲ။

ဟုန်ယွိသည် တစ်ခုခုမှားနေပြီဟု ခံစားမိသည်။ ချက်ချင်းပင် အမိတ္တဘသုတ္တန်က သူ့စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင်, သူသည် သူ့ရှေ့တွင်ရှိနေသော မြို့တော်ရှိ နံပါတ်တစ်ပါရမီရှင်, ပြိုင်ဘက်ကင်း အလှပိုင်ရှင် အမျိုးသမီးကို ယင်ကောင် များနှင့် ပိုးလောက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည့်မြင်ကွင်းကို မြင်ယောင်လိုက်ပါသည်။ သူမ၏ အရေပြားနှင့် အသားများသည် ပုပ်ပွသွားကာ သူမ၏အရိုးဖြူများ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာပါ သည်။

ပုပ်ပွနေသောအရေပြားနှင့် ပုပ်ပွနေသောအသားတွေကို မြင်ယောင်ပြီးနောက်၊ သူ့ရှေ့ရှိ ဆုမူ၏ပုံရိပ်သည် ချက်ချင်းပင် မှုန်ဝါးလာသည်။ သူမသည် အလွန်လှပနေသေးသော် လည်း သူ့နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်စေလောက်သည့် ထိုကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်မှုမျိုး မရှိတော့ပေ။

"သခင်မစု၊ သခင်မက ကျွန်တော့်ကို မြှောက်ပင့်နေတာပဲ။ အဲဒါက လှည့်ကွက်လေး တစ်ခုပါပဲ”။

စိတ်ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက်၊ ဟုန်ယွိ၏ ကျိုးနွံသောအသံက သခင်လေးများ အားလုံးကို နိုးကြားလာစေခဲ့သည်။

"ငါ ရှက်လိုက်တာ။ ဟုန်ယွိက စာအုပ်များစွာကို ဖတ်ဖူးသူဖြစ်ပေမယ့် သူက ပြိုင်ဘက် ကင်း အလှပိုင်ရှင်ကြောင့် သက်ရောက်မူမရှိတာ ထင်ရှားတယ်။ သူ မိန်းမလှကို မြင်တွေ့ရ ချိန်မှာ သူ့နှလုံးသားက နှောင့်ယှက်ခံရခြင်း မရှိခဲ့ဘူး။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့, ငါက နည်းနည်းအားနည်းနေသေးတယ်”။

ဟုန်ယွိ၏အသံကိုကြားတော့ ချန်လီမြို့စားငယ်လေးသည် သူ့စိတ်တွေက လုံးဝ ပြန်လည် ကောင်းလာခဲ့ပြီး၊ သူ့စိတ်ထဲမှာ ရှက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပါသည်။

အခုနက သူသည် ထိုနေရာမှာပင် တခဏလောက် မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့သည်။ သူသည် ယစ်မူးတွေဝေနေခဲ့ပြီး၊ သူ့ကိုယ်သူ ထိုအထဲမှ မရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့အပြင်၊ အကယ်၍, သူသည် စစ်မြေပြင်တွင် အသက်ရှုချိန်အနည်းငယ်အတွင်း ထိုကဲ့သို့ဖြစ်နေမည်ဆိုလျှင်, သူသည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သေဆုံးခဲ့ရပေလိမ့်မည်။

နောက်ဆုံးတွင်၊ ချန်လီမြို့စားငယ်လေးသည် မြို့စားဘွဲ့ကို အမွေဆက်ခံရမည့် အကြီးဆုံး တရားဝင်သားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် တော်ဝင်မိသားစု၏ အခြားသခင်လေးများထက် ပညာတတ်မြောက်သည်။ သူ့ကိုယ်သူ ဆင်ခြင်စပြုလာသည်။

"လေးပစ်တာက ပညာခြောက်ခုထဲက တစ်ခုပဲ။ ဒါက သေးငယ်တဲ့လှည့်ကွက်လေး ဘယ်ဟုတ်ပါ့မလဲ။ ကောင်လေး၊ ကိုယ့်ကိုကိုယ် မနှိမ့်ချပါနဲ့”။

ဆုမူက ပြုံးပြီး ဦးညွှတ်ကာ ပြောသည် "ငါနောက်ကျသွားတယ်။ မင်းတို့ကို စောင့်ခိုင်းရတဲ့ အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်"

"မကြာပါဘူး၊ ငါတို့ နတ်သမီးမူကိုစောင့်နေရလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး"။

ထိုအချိန်မှာ သခင်လေးတစ်ယောက်က ကမန်းကတန်း ပြောလိုက်သည်။ သူ့ဘေးနားက သခင်လေးတွေကလည်း ပဲ့တင်ထပ်အသံဖြင့် ပြောသည် “ဟုတ်တာပေါ့၊ နတ်သမီးမူရဲ့ အလှကို မြင်ရဖို့အတွက်ဆို ကျွန်တော်တို့က သုံးရက်နဲ့သုံးညဆိုလည်း စောင့်နိုင်ပါတယ်။ ဒါအပြင်, ဒါက နာရီအနည်းငယ်ပဲ ကြာတာပါ”။

သခင်လေးအုပ်စုသည် သူမအား မြှောက်ပင့် ပြောဆိုရန်အတွက် ပထမဆုံး တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြ သည်။

“တော်ဝင်မိသားစုထဲက ဒီသခင်လေးတွေက ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သူတွေပါပဲ။ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ကို တွေ့တဲ့အခါ သူတို့ရဲ့အရိုးတွေက ဘာကြောင့် ပျော့သွားတာလဲ။ ဒါပေမယ့် အဲဒါက သူတို့ကိုလည်း အပြစ်မဆိုတာပါဘူး။ တကယ်လို့, ငါသာ အမိတ္တဘသုတ္တန် ပုံရိပ်ဖော်နည်းလမ်းကို လေ့ကျင့်မထားရင်, ငါလည်း ငါ့ကိုယ်ငါ ထိန်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူမက လှပတင့်တယ်လွန်းလှပါတယ်လေ။” ဟုန်ယွိက တွေးနေသည်။

ဖျန်း..၊ ဖျန်း..

တစ်ဖက်တွင်၊ လော်ယွန်သည် ဆုမူကိုတွေ့ပြီး မြောက်ပင့်ပြောဆိုနေသည့် သခင်လေးတွေ ကို မြင်သောအခါ, သူမသည် အလွန်ဒေါသထွက်သွား၏။ သူမသည် သူမလက်ထဲက ခေါက်ယပ်တောင်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သူမလက်ထဲမှာ ခေါက်ယပ်တောင်ကို ပြန်ခေါက်စဉ် အရိုးပင် အက်သွားခဲ့သည်။

မူလက သူမသည် ကြယ်များဝန်းရံထားသော လမင်းဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူမကို လျစ်လျူရှုထားကြသည်။ သူမသည် သဘာဝအတိုင်း ဒေါသထွက်နေသော်လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ပေ။ သူမသည် သူမစိတ်ထဲတွင် မကျေမခြမ်းဖြစ်နေရုံသာ တတ်နိုင်ပါသည်။

"မင်းသမီး၊ ငါ့ရဲ့လောင်းကြေးအဖြစ် ငါးမန်းသတ်ဓားကို ငှားပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အခု ငါ ဒီဓားကို ပြန်ပေးလိုက်ပြီ။ ဒါပေမယ့် ငါ မင်းကို နောက်ထပ် ကျေးဇူးကြွေးတစ်ခု ထပ်တင်သွားပြန်ပြီ”။

ရုတ်တရက် ဟုန်ယွိသည် ငါးမန်းသတ်ဓားကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး လော်ယွန်အား လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပေးလိုက်သည်။ သူ့အသံကိုထိန်းပြီး အဆုတ်ကို ချဲ့လိုက်သည်။ သူ့အသံက သူပညာရှင်တစ်ဦး စာအုပ်ကိုဖတ်နေသလိုမျိုး ကျယ်လောင်ပြီး ကြည်လင်နေ သည်။

ထိုအချိန်တွင် စုမူကို မြှောက်ပင့်ပြီး မိန်းမလှနှင့် စကားပြောရန် ကြိုးစားနေသော သခင်လေးများသည် လန့်ဖျပ်သွားကြသည်။ သူတို့ အသိအာရုံတွေ ပြန်ရလာသည့်အခါ ကျန်းနန်မင်းသမီး လော်ယွန်က မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး၊ သူတို့သည် ချက်ခြင်း အိုးတိုးအမ်းတမ်း ဖြစ်သွားကြသည်။

ဤသခင်လေးများသည် လွယ်လွယ်နှင့် ဆက်ဆံရသူတွေ မဟုတ်ကြပါဘူး။ သူတို့၏ လုပ်ရပ်တွေက မင်းသမီးလေးကို ဒေါသထွက်စေသည်ကို သူတို့ သိကြသည်။

ထိုသခင်လေးများသည် သူတို့ရှေ့မှ မိန်းမလှကိုမြင်ပြီး, သူတို့သည် သူမနှင့် စကားပြောချင် သော်လည်း ကျန်းနန်မင်းသမီး စိတ်မချမ်းမသာဖြစ်သည် ကြောက်ရွှံ့နေခြင်းက ဟုန်ယွိ အတွက် အနည်းငယ် ရယ်စရာ ဖြစ်နေပါသည်။

အခုလေးတင် လော်ယွန်က မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေသည်ကို သူမြင်လိုက်ရတော့ သူမကို နှစ်သိမ့်ဖို့ ဓားကို အသုံးခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတော့ ဤမင်းသမီးလေးသည် သူ့ကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့ပါသည်။ ဤကျေးဇူးပြန်ဆပ်ခြင်းသည် သေးငယ်သောကျေးဇူးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

"မင်းက စိတ်ကြည်လင်သူတစ်ယောက်ပဲ”။

လော်ယွန်သည် သူမအား ဓားဖြင့် ဦးညွှတ်နေသော ဟုန်ယွိကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက ကြည်လင်နေပြီး စိတ်နှလုံးလည်း ဖြောင့်မတ်ပါသည်။ သူမသည် မကောင်းသော အတွေးများ သို့မဟုတ် စိတ်ကူးယဉ်မှုများကို မမြင်နိုင်ပေ။ လော်ယွန်သည် ပျော်ရွှင်မှုအပြည့်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"လူတွေအများကြီးထဲမှာ ဟုန်ယွိက စိတ်ကြည်လင်ပြတ်သားတဲ့လူပဲ"။

လော်ယွန်က သူ့သွားတွေကို တင်းတင်းကိုက်ထားသည်။ "ဟုန်ယွိ၊ ဒီငါးမန်းသတ်ဓားကို ငါ မင်းကို ပေးမယ်။"

"ဒါက မင်းသမီးလေးရဲ့ ချစ်လှစွာသောဓားပဲ။ ငါ့ကို ငှားပေးတာကတောင် ကြီးကျယ်တဲ့ အခွင့်ကောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေပြီလေ။ ငါ ဒါကို ဘယ်လိုသတ္တိမျိုးနဲ့ လက်ခံနိုင်မှာလဲ" ဟုန်ယွိ အံ့ဩသွားသည်။ လော်ယွန်၏အမူအရာကို ကြည့်ရင်း ငါးမန်းသတ်ဓားသည် သူမ ချစ်မြတ်နိုးသည့်ဓားဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို ပေးမယ်လို့ ပြောပြီးမှတော့ ငါ မင်းကို ပေးလိုက်မယ်။ မင်း ဆက်ငြင်းရင် ငါ ဒေါသထွက်ရလိမ့်မယ်" လော်ယွန်သည် သူမ၏ ခေါက်ယပ်တောင်ကို ဖွင့်ကာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ဟုန်ယွိသည် ခေါင်းယမ်းပြီး ဓားကို လက်ခံလိုက်သည်။

"သခင်မဆုမူဟာ မြို့တော်ရဲ့ အရည်အချင်းအရှိဆုံး အမျိုးသမီးဖြစ်ပြီး ရူပဗေဒပညာရပ်ကို နှစ်သက်တယ်လို့ ကျွန်မ ကြားဖူးပါတယ်။ ခန်းမအစည်းအဝေးတစ်ခုမှာ အမှန်တရား ဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအကဲတစ်ဦးကို ငြင်းဆိုဖူးတယ်လို့လည်း ကျွန်မ ကြားခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒီသခင်လေး ဟုန်ယွိကလည်း ရူပဗေဒပညာရပ်အကြောင်းပြောရတာ နှစ်သက်ပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဘာလို့ ဒီအကြောင်းကို ပြောခွင့်ပြုပြီး ငါ့ကို ကောင်းကောင်း နားထောင်ခွင့် မပေးတာလဲ။"

ဟုန်ယွိက ငါးမန်းသတ်ဓားကို လက်ခံသည်ကို တွေ့ပြီးနောက် လော်ယွင်က ဆုမူအား ပြောလိုက်ပါသည်။

"ဒါက သခင်လေး ဟုန်ယွိလား။ ငါတို့က ရူပဗေဒပညာရပ်အကြောင်း ပြောထားပြီးသားမို့ ဆက်ပြောဖို့ မလိုတော့ပါဘူး။”

ဆုမူက ပြုံးပြီး ဟုန်ယွိကို လေးနက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။