အခန်း (၆၀-၆၂)

အခန်း (၆ဝ)။

"ကောင်းတယ်။ ကောင်းတယ်။ ကောင်းတယ်။"

ဟုန်ရွှန်ကျိက ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး 'ကောင်းတယ်' ဆိုပြီး သုံးကြိမ်ဆက်တိုက် ပြောလိုက်၏။ သို့သော် စကားလုံးတိုင်းသည် ခက်ထန်ပြီး ဒေါသကြောင့် ရယ်မောနေမှန်း သိသာပါသည်။

သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သောအခါ လက်ထောက်စာစစ်သူအားလုံး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ သူ ပေါက်ကွဲတော့မည်ဟု ထင်ကြပြီး အားလုံး နောက်ပြန် ဆုတ်သွားကြသည်။ လီရှန်ကွန်သည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်စွာ ကြည့်ပြီး အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

သို့သော် ဟုန်ရွှန်ကျိသည် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ပေ။ သူက သူ့ဝတ်စုံ လက်မောင်းများကို လှန်လိုက်ရုံမျှသာဖြစ်ပြီး အေးဆေး တည်ငြိမ်ပြီး အရိုးထိတိုင် အေးစက် သော လေသံဖြင့် ပြောသည် “မင်းက ဓလေ့ထုံးတမ်းစဉ်လာဝန်ကြီးဌာနရဲ့ ဝန်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်တဲ့အပြင် တော်ဝင်တရားရုံးရဲ့ အဆင့်မြင့်အရာရှိတစ်ဦးဖြစ်တယ်။ မင်းက အထက်တန်း ပညာရှင်တစ်ဦးအတွက်နဲ့ ဂျင်ယန်ခေါင်းလောင်းကို ဘာလို့ တီးရတာလဲ။ ရာဇပလ္လင်ခန်းထဲမှာ သွေးတွေ ရွှဲလို့လား။ 'အခမ်းအနား' ဟူသော စကားလုံးနှင့် ထိုက်တန်ပါသလား။ ယနေ့သည် နိုင်ငံတော်၏ ခမ်းနားသော အခမ်းအနားဖြစ်သည်။ တရားရုံး၏ အရာရှိတစ်ဦး အနေဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ ဂုဏ်သိက္ခာ ဆုံးရှုံးမည်ကို စိုးရိမ်၍ ငြင်းခုံမည်မဟုတ်ပါ။ စောင့်ကြည့်ရုံပါပဲ။ မင်းလို လူယုတ်မာတွေနဲ့ အတူတူ တရားရုံးရဲ့ အရာရှိဖြစ်ရတာ ငါ့အတွက် အရှက်ရစရာပဲ။”

အဲ့ဒါနဲ့ ဟုန်ရွှန်ကျိက သူလက်စွပ်တွေကို လှန်လိုက်ပြီး ထွက်သွားလိုက်တယ်။

ဝန်ကြီးချုပ်၏ မဟာပရိယတ်အဖြစ်၊ သူသည် ပိုမိုကြီးမားသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရှုရမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသည် အထက်တန်၊ ပညာတော်သင် ဘွဲ့ငယ်တစ်ခုနှင့် ကျင်းယန်ခေါင်းလောင်းကို မြည်စေကာ ထုံးတမ်းစဉ်လာ ဝန်ကြီးကို သွေးထွက်စေခဲ့မည် ဆိုလျှင်ပင်၊ သူသည် ရယ်မောစရာ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

ဟုန်ရွှန်ကျိ ထွက်သွားပြီးနောက်၊ လက်ထောက်စစ်ဆေးရေးမှူးများသည် ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်သွားပြီး ခေါင်းခါကာ “အစ်ကို ရှန်ကွန်, မင်းက ဘာလို့ ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သွားရှုပ်ရတာလဲ။ သူက သူ့အပေါ် သံသယတွေ ဖြစ်လာမှာကို ရှောင်ရှားချင်တာကြောင့် သူ့သားကို ဖိနှိပ်ချင်တာလေ။ ဒါဟာ ကြီးကြီးမားမား ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အများဆုံး ဟုန်ယွိက နောက်ထပ် နှစ်နှစ်လောက် လေ့ကျင့်လိုက်ရုံပေါ့။ အခု မင်းက သူ့ကို ဆန့်ကျင်ဘက်သွားလုပ်တော့, ဒီကိစ္စက အသေးအမွှားကိစ္စ မဟုတ်တော့ဘူး။”

“အသေးအမွှားကိစ္စ မဟုတ်မှန်း ငါ သိပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒါက နိုင်ငံတော်ရဲ့ ကြီးကျယ် ခမ်းနားတဲ့ အခမ်းအနားတစ်ခု။ ဆွေမျိုးတွေဆိုပြီး ကြဉ်ဖယ်ထားစရာ မလိုဘူး။ ဒါ့အပြင်, သူက ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒီ ကျော်ကြားတဲ့ အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်တယ်။ ဟုန်ယွိရဲ့ အသိပညာက သူနဲ့မတူဘူး။ ထုံးစံအတိုင်း သူက သူ့ကို အထင်မကြီးတတ်ဘူး။ ဒါက, သူ့အပေါ် သံသယ ဖြစ်မှာကို ရှောင်ရှားဖို့ မဟုတ်သလို သန့်ရှင်းတဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ရှာဖွေဖို့လည်း မဟုတ်ဘူး။ ဒါက အတိုက်အခံတစ်ယောက်ကို နှိပ်ကွပ်တယ်ဆိုတာ ထင်ရှားတယ်။ သူက အထက်တန်း ပညာရှင်ငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပေမယ့်, ငါတို့က သူစိတ်တိုင်းကျ လုပ်ခွင့်မပေးနိုင် ဘူး။”

လီရှန်ကွန်က ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာ ပြောသည် “မကြောက်နဲ့။ စာရွက်တွေကို အမှတ်အသား ပြုဖို့ပဲ အာရုံစိုက်လိုက်ပါ။ ကျိုးဆက်အားလုံးကို ငါ တာဝန်ယူမယ်။ ဧကရာဇ်မြင်းမြတ်နဲ့ ဆိုရင်တောင်မှ, ငါ ဒီအတိုင်း ပြုမူနိုင်တယ်။ ငါက တော်ဝင်နည်းပြဆရာ မြို့စား တစ်ယောက်ကို မကြောက်ဘူး။”

"ဟုန်ယွိရဲ့ စာရွက်ကော ဘယ်လိုလဲ။"

လက်ထောက်စာစစ်သူတဦးက ပြောသည်။

"သူက ပထမအဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတယ်။ စာမေးပွဲပြီးရင် အဆင့်အတန်းကို ဆုံးဖြတ်ပြီး၊ ရလဒ်တွေကို ထုတ်ပြန်ပေးမယ်။ ကျောက်စိမ်းမြို့တော်, ဧကရာဇ်ရဲ့ ခြေတော်စုံအောက် က စာမေးပွဲဌာနကို လူသန်းပေါင်းများစွာက စောင့်ကြည့်ကြပြီး၊ ပြည်နယ်စာမေးပွဲနဲ့ မတူပါဘူး။ မြန်မြန်လုပ်ကြပါ။ မယုတ်မာပါစေနဲ့။"

ဟုန်ယွိသည် ပင်မစာစစ်သူ၏အခန်းတွင် မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သဘာဝအတိုင်း မသိခဲ့ပါပါ။

သူသည် သူ့စာရွက်ကို အပ်ပြီးသည်နှင့် ထိုင်ခုံမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေးထိုင်ပြီး တရားထိုင်ရန် မျက်လုံးကို မှိတ်ထားလိုက်ပါသည်။ သို့သော် စာမေးပွဲမှူးက သူ့စာရွက်ကို အမှတ်အသား ပြုမည်ကို သူ မတွေးခဲ့ပါ။ ထိုစာမေးပွဲကို သူ အရမ်းယုံကြည်ပါသည်။ သူ၏စာစီစာကုံး သည် စာစစ်သူများ၏ သူ၏မျက်နှာသာပေးမူ ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး သေချာပေါက် ဖျက်ပစ်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ သိသည်။

ထို့ပြင် သူ၏လက်ရေးသည် အမိတ္တဘသုတ္တန်ကို အခြေခံထားသည်။ အရေးသားကို မြင်လိုက်သည်နှင့် စာစစ်သူများသည် စွဲလန်းသွားပြီး မကြည့်ဘဲ ပစ်မချမိဖို့ အာမခံပါ သည်။

သူသည် မြို့စားအိမ်မှ ထွက်သွားပြီးနောက် သူ့ဘဝကို ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် ဘယ်လို စီစဉ်ရမလဲဆိုသည်ကို တွေးနေခဲ့ပါသည်။

ငွေကြေးအဆင့်အတန်း၊ ကျော်ကြားမှုတို့ဖြင့် သူ၏အနာဂတ်သည် တောက်ပပြီး သက်တောင့်သက်သာ ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။

ပညာရပ်ဆိုင်ရာ စာစီစာကုံးနှင့် ပတ်သက်၍မူ, ဤအရာက ခြေနင်းကျောက်တုံး တစ်ခုမျှ သာ ဖြစ်ကြောင်း ဟုန်ယွိ သိပါသည်။ တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် နောက်ထပ် တွေးနေစရာ တောင် မလိုတော့ပါဘူး။

ကောင်းကင်ကြီးက မှောင်လာသောအခါ စစ်သားများသည် စာမေးပွဲပြီးဆုံးကြောင်း အမှတ်အသားပြုပြီး စာရွက်များကို ကောက်ယူလာကြသည်။

တစ်နေကုန် ထိန်းထားခဲ့ရသည့် ပညာရှင်များသည် သူတို့ စတင်ဝင်ရောက်စဉ်တုန်းကလို တည်ငြိမ်သည့် စိတ်သဘောထား မရှိကြတော့ပါဘူး။ ယင်းအစား သူတို့သည် ဆူညံ ပွက်လော ရိုက်ကြနေသည်။ တချို့က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေကြပြီး တချို့ကတော့ ဝမ်းနည်း ပက်လက် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေကြကာ၊ တချို့ဆို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ကြပါဘူး။ ထူးဆန်းသော အမူအရာ အမျိုးမျိုးကို ပြသနေကြပါသည်။

ဟုန်ယွိသည် သူ့ခြင်းတောင်းကို ထမ်းပြီး စာမေးပွဲခန်းထဲက ထွက်သွားပါသည်။ သူသည် ဆန့်ကျင်ဘက်လမ်းဘက်သို့ လှည့်ကာ အမဲသားခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်ကို မှာကြားရန် နောက်ထပ်ငွေငါးချောင်းကို သုံးစွဲလိုက်သည်။

စာမေးပွဲခန်းတွင် စာမေးပွဲဖြေဆိုသူများအတွက် ရိုးရိုးယာဂုသာ ခင်းကျင်းထားသည်။ အလွန်ချိုမြိန်ပြီး ဟုန်ယွိကတော့ သိပ်မသောက်ဖြစ်ပါဘူး။ စာမေးပွဲဖြေပြီးတဲ့ ညနေစောင်း တော့ ဗိုက်ဆာနေပြီ။ သူသည် အမဲသားအပိုင်းအစများကို ကောက်ယူပြီး ဟင်းရည် သောက်ရင်း ဝါးလိုက်သည်။ သူ အရမ်းပျော်နေပေမယ့် ချွေးတွေ ချွေးတွေထွက်နေတယ်။

စားသောက်ပြီးသောအခါ ဟုန်ယွိသည် သူ့နေအိမ်သို့ မပြန်ချင်တော့ပေ။ အဲဒီအစား လမ်းပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်တယ်။

စာမေးပွဲပြီးသွားတော့ သူ့အပေါ်းအားတွေ အားလုံးကို လွှတ်ပေးလိုက်တယ်။ အခု စာမေးပွဲ ပြီးသွားတော့ ပိုအဆင်ပြေလာတယ်။

ညနေစောင်းနေသော်လည်း ကျောက်စိမ်းမြို့တော်သည် ထူးထူးခြားခြား တက်ကြွနေပါ သည်။ မြင်းများနှင့် ရထားများ အဆုံးမရှိ စီးဆင်းနေ ပါသည်။ ဟုန်ယွိသည် အလုပ်အများ ဆုံး နေရာဖြစ်သည့် ကောင်းကင်ဘုံတံတားကို မသိလိုက်ဘဲ ရောက်လာသည်။

ကောင်းကင်တံတားဧရိယာတွင် အဆာပြေရောင်းချသူများ၊ ပုံပြင်ပြောသူများ၊ ဗေဒင်ဆရာများ၊ နပန်းသမားများ၊ ဆပ်ကပ်ဖျော်ဖြေ သူများ ကိုယ်ခံပညာဖျော်ဖြေသူများ၊ ငွေရှာသူများ၊ မဟာခွန်အားဆေးပြားရောင်းသူများ၊ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းရောင်းချသည့်ဆိုင် များ၊ လက်ရေးလှ၊ ပန်းချီကားများ အစရှိသည်ဖြင့် ပြောင်လက်တောက်ပသော အစီအစဉ်များရှိသည်။

"ကောင်းပြီး ကောင်းတယ်"

ဟုန်ယွိက လမ်းလျှောက်လာရင်းနဲ့ လူတစ်စု ရုတ်တရက် သူ့ရှေ့မှာ စက်ဝိုင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ ရေတစ်စက်တောင် မဖြတ်နိုင်လောက်အောင် တင်းကျပ်နေခဲ့တယ်။ စက်ဝိုင်းအတွင်းတွင် လေပြင်းတိုက်သံများအပြင် ကလေးမလေး၏ အော်သံကိုလည်း သူကြားနေရသည်။

ဟုန်ယွိသည် ထူးဆန်းသော လေပြင်းတိုက်သံကို ကြားလိုက်ကာ စက်ဝိုင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ စက်ဝိုင်းအလယ်မှာ ဖြစ်ပျက် နေတဲ့ အခြေအနေကို သူမြင်တော့ အံ့ဩသွားတယ်။

အဝိုင်းတွင် ကိုယ်ခံပညာ ဖျော်ဖြေသူ သုံးဦးရှိကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။ သို့သော်လည်း ဟုန်ယွိသည် ဖျော်ဖြေသူသည် သာမန်ပြသ မှုမဟုတ်သော်လည်း တကယ့်သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ပြောနိုင်သည်။

ဝိုင်းထဲမှာ အဘိုးကြီး၊ လူသန်ကြီးနဲ့ ကလေးမလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်။

အဘိုးအိုသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဆေးလိပ်သောက်ရန် ဆေးတံကို ထုတ်လိုက် သည်။ ဆေးလိပ်ပိုက်က ရယ်စရာကောင်းပြီး မည်းနက်နေသည်။ တကယ်က သံစင်နဲ့ လုပ်ထားတား

လူသန်ကြီးသည် သံမျှော်စင်နှင့်တူ၏။ ထိတ်လန့်စရာအကောင်းဆုံးမှာ လူသန်ကြီးသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကဲ့သို့ အထူရှိပြီး လူထက်မြင့်သော သံချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ဘူး၊ သံတုတ်လို့ ခေါ်ရမယ်။

ဟုန်ယွိ၏ မျက်လုံးများသည် စူးရသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် သံတုတ်သည် အနည်းဆုံး ၈၀ မှ ၅၀ ကီလိုဂရမ် လေးကြောင်း သူပြောပြနိုင်သည်။ သို့သော် သန်မာသောလူ၏လက်ထဲတွင် လှည့်ပတ်နေသော မီးခြစ်ချောင်းတစ်ခုလိုပင်။

*ဒီသန်မာတဲ့လူရဲ့လက်တွေဟာ ကီလိုဂရမ် ၈၀၀ မှ ၇၀၀ လောက်ထိ ခံနိုင်ရည်ရှိရမယ်။ ဟုန်ယွိ တိတ်တဆိတ် ထိတ်လန့်သွားသည်။

ကလေးမလေးအတွက်ကတော့ ပန်းနုရောင်မျက်နှာရှိပြီး အသက် ၁၁ နှစ် ၁၂ နှစ်သာ ရှိသေးတဲ့ပုံပါပဲ။ သူမသည် အနီရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားသော်လည်း ညစ်ပတ်နေသည်။ သူမမှာ ကောင်းမွန်သောဘဝမရှိခဲ့ကြောင်း ပြသခဲ့သည်။

"သူမ ရှောင်ဆန်, ရှောင်ဖေး ရှောင်ရူနဲ့ ခပ်ဆင်ဆင်တူတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒိမိန်းကလေး သုံးယောက်က ဒီကလေးမရဲ့ သူရဲကောင်းစိတ်ဓာတ် မရှိဘူး။

ဟုန်ယွိသည် ကလေးမလေးအား ကြည့်ကာ ဆိတ်ငြိမ်သောချိုင့်ဝှမ်းတွင် မြေခွေးလေး သုံးကောင်၏ အသွင်အပြင်ကို သတိရကာ ၎င်းတို့၏ ဝိညာဉ်များ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် အနီးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများက အော်ဟစ်နေပြန်သည်။

လယ်ကွင်းထဲမှာ သန်မာတဲ့လူက သံတုတ်ကိုရုတ်တရက် မြှောက်ပြီး ကလေးမလေးကို ထိမှန်သွားတယ်။ သံလှံတံကို ဝှေ့ယမ်းရင်း ခြေလှမ်းဆယ်လှမ်းအကွာမှ ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ကလေးမလေးကို မဆိုလိုပါ။ ဤလှံတံဖြင့် ခုတ်ထစ်ထားသော ကျွဲကြီးတစ်ကောင်ကိုပင် ခုတ်ထစ်ထားသော အသားထဲသို့ ထုရိုက်လိမ့်မည်။

သို့သော် ကြိမ်လုံးသည် ကလေးမလေးအား ထိမှန်ခါနီးတွင် ရုတ်တရက် ခုန်ချသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သံချောင်းပေါ်တွင် လှမ်းထောက်နေသော လိပ်ပြာတစ်ကောင် နှင့်တူပြီး သူမ လွင့်ပျံလာသည်။

သန်မာသောလူသည် ကြိမ်လုံးအား လှန်လိုက်ပြန်သည်။ ကလေးမလေးက ထပ်ခုန်ပြီး တုတ်နဲ့ ချိတ်လိုက်တယ်။ သူမသည် အလွန် ပေါ့ပါးသောကြောင့် သူမသည် ကိုယ်အလေးချိန်မရှိပုံရသည်။

တက်ရောက်လာသူတိုင်း မြင်လိုက်ရသည့်အရာကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

ရုတ်တရက် တုတ်က ရပ်သွားသည်။ ကလေးမလေးက ကြိမ်လုံးပေါ်ကနေ ခုန်ဆင်းပြီး သန်မာတဲ့လူက တုတ်တံကို မြေကြီးပေါ်မှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးလိုက်တယ်။

အဖိုးအိုသည် ကြေးအင်တုံကိုကိုင်ကာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။ "ပိုက်ဆံရှိတဲ့သူတွေ ကျေးဇူးပြုပြီး.

ဆိုလိုတာက ပိုက်ဆံတောင်းတော့မယ်။ ဒါကို အနီးပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေ မြင်တော့ အားလုံး ကွဲသွားတယ်။ ဝတ်ကောင်းစားလှ လူအနည်းငယ်ကသာ ကြေးဒင်္ဂါးပြားအချို့ကို လွှင့်ပစ်ခဲ့ကြသည်။

အဘိုးအို၊ ပိန်ပိန်ပါးပါး အဘိုးအိုသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကြေးနီဒင်္ဂါးအနည်းငယ်ကို ကြည့်လိုက် သည်။ သစ်သားဖြင့် မတ်တပ်ရပ်နေစဉ် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် လွတ်လွတ်လပ်လပ် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။

ကလေးမလေးက မြေကြီးပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး အကြွေစေ့တွေကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကောက်ယူလိုက်တယ်။ "ဆယ့်ရှစ်ဒင်္ဂါး ပြားက တည်းခိုဖို့ မလုံလောက်ဘူး။ အဘိုး၊ ဒီနေ့ ရှင်းဝေါင်ဘုရားကျောင်းမှာ ပြန်အိပ်ရမှာပေါ့။"

ဟုန်ယွိသည် ကလေးမလေး၏ ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်သည့် အသံကို ကြားလိုက်ရပါသည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင်, ထိုအသံက သူ့နှလုံးသားကို ဆွဲငင် လိုက်ပါသည်။ သူ့အိတ်ကပ်ကို ထိလိုက်ရာ ရွှေဒင်္ဂါးသုံးပြား၊ ရွှေဘီစကွတ်နှစ်ပြားနှင့် ငွေဒင်္ဂါး အနည်းငယ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ၎င်းတို့အားလုံးကို ထုတ်ယူပြီး ကြေးနီ အင်တုံဆီသို့ ညင်သာစွာ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

အခန်း (၆၁)။

ချွင်... ချွင်..၊ ချွင်.. ချွင်..

ဟုန်ယွိသည် ကြေးနီခွက်ထဲသို့ ရွှေဒင်္ဂါးနှင့် ငွေဒင်္ဂါးလက်တစ်ဆုပ်စာကို ထည့်လိုက်ပြီး ပြတ်သားသော အသံထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော်၊ အခိုက်အတန့်တွင် သူ၏အတွေးများ က သံမဏိမျှော်စင်ကဲ့သို့ လူထွားကြီးသည် သံတုတ်ကြီးအား ဝှေ့ယမ်းပြီး ကလေးမလေး နှင့် လက်ရည်စမ်းနေသည့် မြင်ကွင်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြန်တွေးနေပါသည်။

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သံမဏိမျှော်စင်ကဲ့သို့ လူထွားကြီးသည် သံတုတ်ကြီးကို ဝှေ့ယမ်းသောအခါ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ လေတိုးသံများ တဝှီဝှီမြည်ဟီးသွားခဲ့သည်။ သူ၏ အငွေ့အသက်သည် ပြင်းထန်သောကြောင့် ဤသိုင်းပညာက ဒိုင်ဇင်ဘုရားကျောင်း၏ပုံစံ ဖြစ်ကြောင်း ဟုန်ယွိကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားရစေပါသည်။

မှန်ပါသည်။ သံမဏိမျှော်စင်ကဲ့သို့ လူထွားကြီး၏ တုတ်သိုင်းပညာသည် လွန်ခဲ့သည့် အနှစ် နှစ်ဆယ်က ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရသည့် ဒိုင်ဇင်ဘုရားကျောင်း၏ သိုင်းပညာပုံစံဖြစ်ပါသည်။

လူထွားကြီး၏ ကိုယ်ခံပညာသည် တိုတိုတုတ်တုတ်ဖြင့် ခိုင်မာပြင်းထန်သည်။ သူ့ခြေလှမ်း တွေက လေပြင်းသဖွယ် ရွေးလျားသွားပြီး၊ သူသည် လှည့်ပတ်ခြင်းမရှိသလို ဝှေ့ယမ်း လှုပ်ရှားခြင်းလည်း မရှိခဲ့ပါဘူး။ သူပြေးထွက်သွားပြီး မျဉ်းဖြောင့်အတိုင်း ရောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူသည် အသက်ရှူထုတ်လိုက်သောအခါ သူ၏လျှာသည် နွေဦး မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏အငွေ့အသက်တစ်ခုလုံးသည် လူတစ်ယောက်၏ စိတ်နှလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေသည့် ပြင်းထန်သော ခံစားချက်တစ်ခု ပါရှိနေပါသည်။

၎င်းသည် စာပေတွင်ရေးသားမှုပုံစံနှင့် ကိုယ်ခံပညာပုံစံများတွင် ပါရှိသည့် သိုင်းပညာရပ် များဖြစ်သည်။ ဟုန်ယွိသည် ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ်၏ ရေးဟန်ကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့် ထိုဆောင်းပါး သည် မည်သည့် အတွေးကျောင်းတော်နှင့် ပတ်သက်နေသည်ကို အကြမ်းဖျင်း ပြောပြနိုင် သည်။

သူ၏ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်မှုသည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ကိုယ်ခံပညာ အားလုံးတွင် ကျွမ်းကျင် သည့်အဆင့် မဟုတ်သော်လည်း ၎င်းသည် မည်သည့်သိုင်းပညာမျိုး ဖြစ်သည်ကို တစ်ချက် ကြည့်ရုံဖြင့် ပြောပြနိုင်ပါသည်။ ထို့အပြင်, သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ဒိုင်ဇင်ဘုရားကျောင်း ကိုယ်ခံပညာဖြစ်သော နွားသိုးနတ်ဆိုးခွန်အားလက်သီးပညာရပ်နှင့် ကျားနတ်ဆိုး အရိုး ပုံသွင်းခြင်း လက်သီးပညာရပ်တို့ကို လေ့ကျင့်ထားခဲ့သည်။ သူသည် သိုင်းကျမ်းများတွင် ဇင်ဆရာသခင်ယန်ယွဲ့၏ မှတ်ချက်များနှင့် ပို၍ ရင်းနှီးလာခဲ့သည်။ သူသည် ဒိုင်ဇင် ဘုရားကျောင်း၏ ကိုယ်ခံပညာပုံစံများနှင့် ရင်းနှီးပြီးသား ဖြစ်သည်။

"ဒီသံမျှော်စင်နဲ့တူတဲ့ လူထွားကြီး အသုံးပြုတဲ့ တုတ်သိုင်းပညာဟာ ဘုန်းတော်ကြီး ယန်ယွဲ့ရဲ့ သိုင်းကျမ်းစာတွေမှာ ဖော်ပြထားတဲ့ “နတ်ဆိုးမျောက်ဝံဖရိုဖရဲနတ်ဘုရားတုတ်” သိုင်းနဲ့တူတယ်။ ကလေးမလေးကတော့ သူမရဲ့ လှုပ်ရှားမှုပညာရပ်က လိပ်ပြာအကလို ပေါ့ပါးပေမယ့် ယွမ်မင်နိုင်ငံအတွင်း သန့်ရှင်းသော သိုင်းပညာနယ်မြေဖြစ်တဲ့ ဆန်းကြယ် ကောင်ကင်ဘုံခန်းမရဲ့ အမျိုးသမီးတွေလေ့ကျင်တဲ့ “လိပ်ပြာအကလက်သီးပညာရပ်”နဲ့ ဆင်တူတယ်။ ဘုန်းတော်ကြီးယန်ယွဲ့က ဒီလက်သီးနည်းစနစ်နှစ်စုံဟာ တစ်ခုက အလွန် ပျော့ပျောင်းပြီး နောက်တစ်မျိုးက အလွန်မာကျောလွန်းတယ်လို့ ဆိုထားပါတယ်။ ဒီပညာရပ်နှစ်ခုက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ပြည့်စုံစွာ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ကြတယ်။ ဒီအနုပညာရှင်တွေရဲ့ လက်ထဲမှာ ဘယ်လို ပေါ်လာတာလဲ။”

ထိုအချိန်တွင် ဟုန်ယွိ၏စိတ်ထဲတွင် အတွေးမျိုးစုံဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ သူသည် ဤဖျော်ဖြေရေးသမား သုံးဦးအကြောင်းကို အလွန်သိချင်နေခဲ့သည်။

ဟုန်ယွိသည် ယန်ယွဲ့က တစ်ချိန်က ဒိုင်ဇင်ဘုရားကျောင်း၏ အကြီးအကဲတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်းကို ဟာကူဇိယွဲ့ထံမှ သိခဲ့သောကြောင့်, သူသည် ယန်ယွဲ့၏ မှတ်ချက်များကို အလွန် ဂရုတစိုက် ဖတ်ရူခဲ့ပါသည်။ သူ၏ကိုယ်ခံပညာသည် သိုင်းသူတော်စင်နယ်ပယ်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး၊ လူသားအင်မော်တယ်နယ်ပယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာ သည့် အရိပ်အယောင်များပင် ပြသလာကာ၊ သူသည် အပ်စိုက်အမှတ်များကိုပင် စတင် လေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ကိုယ်ခံပညာသည် ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်ပြီး သူချန်ထားခဲ့သော မှတ်စုများသည် သေချာပေါက် လေ့လာထိုက်ပါသည်။

သို့သော် ယန်ယွဲ့၏မှတ်ချက်များသည် လေ့ကျင့်လိုသူများအတွက် အသုံးမဝင်ပေ။ အကိုး အကားအဖြစ်သာ အသုံးပြုနိုင်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သိုင်းကျမ်းများတွင် သူဖော် ပြခဲ့သော ကိုယ်ခံပညာအမျိုးမျိုးသည် စာကြောင်းအနည်းငယ်မျှသာဖြစ်ပြီး အသေးစိတ် မဖော်ပြထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤမျှနည်းပါးသော ပုံကြမ်းစာကြောင်းအနည်းငယ်ကို မဆိုထားနှင့်၊ ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်သူများသည် အသေးစိတ် လျှို့ဝှက်စာအုပ်ကို အမှန်တကယ် ရရှိထားလျှင်, ကောင်းစွာ လေ့ကျင့်နိုင်မည် မဟုတ်ပါ။

သို့သော်လည်း ဤမှတ်ချက်များသည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ကိုယ်ခံပညာအားလုံးကို နားလည်ရန် ဟုန်ယွိအတွက် အလွန်အသုံးဝင်ပါသည်။

နတ်ဆိုးမျောက်ဝံ ဖရိုဖရဲနတ်ဘုရား တုတ်သိုင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်လေ့ကျင့်ရေး လက်သီး ပညာရပ် မဟုတ်သည့် တုတ်သိုင်းပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။ ၎င်းသည့် သန့်စင်သည့် သတ်ဖြတ်ခြင်း ပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။ ၎င်းကို အသုံးပြုပြီးသည်နှင့် ၎င်းသည် ခွန်အား များစွာ သုံးစွဲရပြီး၊ မိမိခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်စေနိုင်ပါသည်။ သို့သော် ၎င်းပညာရပ်သည် အလွန်မင်း အစွမ်းထက်၏။ ကြီးမားသော သံတုတ်ကြီးတစ်ချောင်းက ဝိုင်းပတ်ကာ ကခုန်နေသဖြင့် ယင်းကြောင့် နေနှင့်လတို့သည် ၎င်းတို့၏အလင်းရောင်များ ဆုံးရှုံးသွားရ ပြီး၊ ကောင်းကင်ယံတွင် အလင်းရောင်များနှင့်သာ ပြည့်နေလေသည်။

ယန်ယွဲ့သည် ထိုပညာရပ်အကြောင်းကို ပြောသည့်အခါ အခြေအနေ နှစ်ခုရှိခဲ့ပါသည်။ ပထမတစ်ခုက၊ ရှန်တန်သိုင်းသခင်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ပြီးသော ပညာရှင်များသာလျှင် ၎င်းကို အသုံးပြုနိုင်ပါသည်။ မဟုတ်ပါက ၎င်းပညာရပ်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်စေမည် ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ အထူးအရည်အချင်း ရှိသူများဖြစ်သည်။ အထူးအရည်အချင်း ဟုဆိုရာ၌ နွားထီးတစ်ကောင်လို သဘာဝအတိုင်း အရပ်မြင့်မားပြီး သန်မာသူများ ဖြစ်ကြပါသည်။

ဟုန်ယွိသည် ဤသံမျှော်စင်နှင့်တူသော လူထွားကြီးသည် သန်မာပြီး ကြွက်သား တောင့်တင်းသူ ဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားစွာ မြင်နိုင်ပါသည်။

ယွန်မင်နိုင်ငံ၏ သန့်စင်သော ကိုယ်ခံပညာနယ်မြေကို ဆန်းကြယ်ကောင်ကင်ဘုံ ခန်းမဟု ခေါ်သည်။ ၎င်းခန်းမသည် တစ်ချိန်တုန်းက ဒိုင်ဇင်ဘုရားကျောင်းနှင့် အဆင့်တူ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ဒိုင်ဇင်ဘုရားကျောင်း ဖျက်ဆီးခံရပြီး ဆန်းကြယ် ကောင်ကင်ဘုံခန်းမသည် အရှေ့ဘက်ရှိ မြက်ခင်းပြင်များတွင် ရပ်တည်နေဆဲ ဖြစ်ပါသည်။ ၎င်းသည် အရည်အချင်းရှိသူများစွာကို မွေးထုတ်ပေးခဲ့ပြီး၊ ပညာရှင်အများအပြားကို ယွန်မင်နိုင်ငံသို့ စေလွှတ်ခဲ့သည်။

"တကယ်လို့, ငါသာ ယန်ယွဲ့ရဲ့ မှတ်ချက်များကို မဖတ်ထားဘဲ, ဒိုင်ဇင်ဘုရားကျောင်းရဲ့ ကိုယ်ခံပညာကို လေ့ကျင့်ခဲ့မယ်ဆိုရင်တောင် ဒီသိုင်းပညာရဲ့ မူလဇစ်မြစ်ကို မြင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ထိုအတွေးများသည် ဟုန်ယွိ၏ စိတ်ထဲသို့ တခဏအတွင်း ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

သူသည် ငွေကိုပစ်ချပေးကာ အဖိုးအို၊ လူထွားကြီးနှင့် ကလေးမလေးတို့၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များကို ကြည့်လိုက်ပါသည်။ “တော်ဝင်ချန်ရဲ့ ဥပဒေက လူတွေကို လက်သီးပညာရပ်နဲ့ တုတ်တွေကို အသုံးမပြုဖို့ တားမြစ်ထားတယ်။ တကယ်လို့, မင်းတို့က အသက် မွေးဝမ်းကျောင်း အတွက် စွမ်းရည်ပြသရင်တော့ မင်းတို့ကို လာဖမ်းမှာ မဟုတ်ပေမယ့် ကျောက်စိမ်းမြို့တော်က ဘုရင်မင်းမြတ်ရဲ့ နှာခေါင်းအောက်မှာပဲ။ တကယ်လို့, မင်းတို့ သာ လှည့်လည်ဖျော်ဖြေနေမယ်ဆိုရင်, စစ်သားတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်ပြီး မလိုအပ်တဲ့ ပြဿနာတွေ ပေးလာလိမ့်မယ်။ နောက်ပြီး ဒီကောင်မလေးက ငယ်သေးတယ်။ ပွင့်လင်း မြင်သာစွာ နေထိုင်ဖို့က သူမအတွက် နည်းနည်း သနားစရာကောင်းပါတယ်။ ဒီပိုက်ဆံကို ယူပြီး တည်းခိုဖို့နေရာ ငှားလိုက်ပါ။ နောက်ပြီး၊ အသေးစားလုပ်ငန်းတစ်ခုကို စတင် လုပ်ကိုင်ပေါ့။ အနည်းဆုံးတော့ တည်ငြိမ်တဲ့ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မှာပါ။”

ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးမြင်လိုက်ရတော့ ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေ၏ မျက်လုံးတွေက ရွှေငွေဒင်္ဂါးတွေကို စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်နေကြပါသည်။ အချို့လူများ၏ မျက်လုံးများသည် အလိုလောဘများနှင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

တံတားပေါ်မှာ အလွှာပေါင်းစုံက လူတွေ အများကြီး ရှိပါသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ ဟုန်ယွိသည် ရွှေငွေများစွာကို ထုတ်ယူလိုက်သောအခါ၊ ထိုလုပ်ရပ်က သဘာဝအတိုင်းပင် လူတို့အား မနာလို ဖြစ်လာစေပါသည်။

"ကျွန်တော် သခင်လေးနာမည်ကို မေးလို့ရမလား" အဘိုးအိုက တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်က လူများ၏ အကြည့်တွေကို ခံစားမိပြီး၊ လက်မခံဝံ့ပါဘူး။

"ငါက မြို့စားဝူဝမ်စံအိမ်က ဟုန်ယွိပါ" ဟုန်ယွိက ပြောသည်။

"မြို့စားဝူဝမ်စံအိမ်.." မြို့စားဝူဝမ်စံအိမ်ဆိုသည့် နာမည်ကို ကြားလိုက်သည်နှင့် သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူတွေ၏ လောဘကြီးသည့် အကြည့်တွေက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွား ခဲ့ပါသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟုန်ယွိက ပိုက်ဆံပေးနိုင်သည်ကို သူတို့ မအံ့ဩကြတော့ ပါဘူး။ တော်ဝင်ချန် မင်းဆက်၏ မင်းမျိုးမင်းနွယ်များ အားလုံးသည် အကြင်နာမဲ့သူများ မဟုတ်ကြပေ။ နှစ်သစ်ကူးကာလတွင်, သူတို့သည် ယာဂုတွေကို ဖြန့်ခင်းပြီး အလှူလုပ်ကြ ပါသည်။ သူတို့သည် ဆင်းရဲသည့် သူတွေနှင့်တွေ့သည့်အခါ ငွေကြေးများကို မနှမြောကြပါ ဘူး။

"ဒါဆို သူက မြို့စားဝူဝမ်စံအိမ်ရဲ့ သခင်လေးပေါ့၊ သူက ဆင်းရဲသားတွေကို ကူညီဖို့ အရမ်းရက်ရောတာ အံ့ဩစရာ မရှိပါဘူး။”

“အဲဒါက ဘာမှမဟုတ်သေးဘူး၊ လီမြို့စားကြီးစံအိမ်ရဲ့ အမွေဆက်ခံသူ ကျင်းယုရှင်းကမှ တကယ့်ကို ရက်ရောတာ။ နောက်ဆုံးအကြိမ် သူ ကောင်းကင်ဘုံတံတားကို ရောက်လာတဲ့ အခါတုန်းက, သူက သေခါနီး နေမကောင်းဖြစ်နေပုံရတဲ့ သိုင်းဆရာတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့ တယ်။ သူ့အတွက် သမားတော်ကို ချက်ခြင်း ပို့လိုက်တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ စီးပွားရေးတစ်ခု တစင်ဖို့ ပိုက်ဆံပေးပြီး သူ့ကို လက်ထပ်ဖို့တောင် ကူညီပေးခဲ့တယ်။ ဒါကိုမှ ရက်ရောတယ် လို့ ခေါ်တာ”။

ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေလည်း စပြီး ဆွေးနွေးကြပါသည်။

ဟုန်ယွိသည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ အပြောင်းအလဲများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားနိုင်သည်။ သူ့စည်းစိမ်ဥစ္စာကို ထုတ်ပြရင်တောင် ဘာမှဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုသည် ကို သူသိပါသည်။ ယင်းအစား သူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို တိုးမြင့်စေရုံလောက်သာ ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။ သူက သက်ပြင်းချပြီး သူ့ကိုယ်သူ တွေးလိုက်ပါသည် "ငါ ဟုန်စံအိမ်ကြီးကနေ ထွက်သွားရ ပေမယ့်, ဒါက ကျောက်ခဲတစ်လုံးနဲ့ ငှက်နှစ်ကောင်ကို ပစ်သတ်လိုက်တာပဲ။ ဒီလူသုံးယောက်အကြောင်းကို ငါ သိနိုင်ပြီ။ အနာဂတ်မှာ ငါ ကိုယ်ခံပညာတွေ လေ့ကျင့်တဲ့ အခါ သူတို့ဆီကနေ အကြံဉာဏ်တွေ တောင်းလို့ရတယ်။ ငါ ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာတဲ့ အခါ သူတို့က အစေခံတွေ ဖြစ်လာပြီး၊ စံအိမ်ရဲ့ကိစ္စတွေကို စီမံခန့်ခွဲဖို့ ဆန္ဒရှိလာလိမ့်မယ်။ ဒီလူသုံးဦးက မူလဇစ်မြစ်တွေ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ကြပြီး၊ သူတို့က ကိုယ်ခံပညာလည်း ကျွမ်းကျင်ကြတယ်။ သူတို့က ခိုးယူလုယက်ခြင်းလည်း မရှိကြဘူး။ သူတို့က ရှင်းဝေါင် ဘုရားကျောင်းမှာ အိပ်ကြပြီး၊ ဝင်ငွေရှာဖို့ သူတို့အရည်အချင်းတွေကို ရောင်းချကြတယ်။ သူတို့က လူဆိုးတွေ မဟုတ်ဘူး။”

ဟုန်ယွိမှာ လူတွေကို ကြည့်နိုင်သည့် ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းများ ရှိပါသည်။

အထက်တန်း ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာပြီးနောက်၊ ထိုပညာရှင်၏ မျက်နှာသာရဖို့ မျှော်လင့် ပြီး၊ အခွန်ကင်းလွတ်ခွင့်ရဖို့အတွက် လောဘကြီးသော မိသားစုများ သို့မဟုတ် တောင်သူ လယ်သမားများ အများအပြား ရှိလာပေလိမ့်မည်။ အထက်တန်းပညာရှင်များသည် တရားရုံးတွင် ပြောဆိုပိုင်ခွင့်ရှိကြောင်းကို သိထားရပါမည်။ အကယ်၍, သာမာန်မိသားစု များသည် တရားရုံးကို တက်ရောက်မည်ဆိုလျှင်, ကျရှုံးပြီး ပျက်ဆီးသွားရလိမ့်မည်။ အကယ်၍, သူတို့သည် အထက်တန်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင်, သူတို့၏အစေခံ ဖြစ်နေလျှင်ပင်, အခြားသူများကို အနိုင်ကျင့်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဤလူသုံးယောက်၏ ကိုယ်ခံပညာသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော်လည်း တော်ဝင်ချန် မင်းဆက်၏ နယ်မြေထဲတွင် သူတို့၏ ကိုယ်ခံပညာဖြင့် ကျော်ဖြတ်ရန် ခက်ခဲပါသည်။ မြင့်မားသော ကိုယ်ခံပညာသည် လေထုကို ဆွဲဆောင်နိုင်ပါသည်။ အင်အားကြီးမားသော ဒိုင်ဇင်ဘုရားကျောင်းကိုပင် တရားရုံးက ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ပါသည်။ အကယ်၍, လူတစ်ယောက် ၏ ကိုယ်ခံပညာစွမ်းရည် နိမ့်ကျနေပါက တရားရုံးက သူ့ကိုဖမ်းဆီးရန် လွယ်ကူသွားမည် ဖြစ်သည်။

ကျင်းဟူလောကမှလူများသည် တရားရုံးကို ဘာမှမဖြစ်သလို သဘောထားပြီး၊ သူတို့သည် စိတ်ဆန္ဒရှိသလို လုပ်ဆောင်ကြပါသည်။ လက်ရှိ တော်ဝင်ချန်မင်းဆက် ထွန်းကားနေ သည့်ခေတ်မှာ သူတို့လည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်လှပါပြီ။ သူတို့သည် သာမန်လူများကြားတွင် ပုန်းအောင်းနေသည့် ဆိုးယုတ်သော အစွန်းရောက် ဝါဒီများ မဟုတ်ကြပေ။ သို့ရာတွင်၊ သူတို့သည် လျှို့ဝှက်စွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာပြီး ၎င်းတို့၏ အဖွဲ့အစည်းသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေပေလိမ့်မည်။ သူတို့သည် တရားရုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်မူကို ရှောင်ကြဉ်ရန် ၎င်းတို့၏ဂိုဏ်းများမှ မထွက်ကြသော်လည်း, သူတို့သည် တရားရုံး၏အာရုံကို စွဲဆောင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ (ကျင်းဟူလောကဟူသည်... wuxia ဇာတ်လမ်းများတွင် Jianghu သည် ဥပဒေပြင်ပတွင် လုပ်ဆောင်လေ့ရှိပြီး စစ်ပွဲများနှင့် စူးစမ်းရှာဖွေမှုများတွင် ပါဝင်လေ့ရှိသော အကောင်းနှင့်အဆိုးဒွန်တွဲနေသော ကျွမ်းကျင်သော သိုင်းပညာရှင်တို့၏ ကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်သည်။)

"ဒါဆို သူက မြို့စားဝူဝမ်စံအိမ်ရဲ့ သခင်လေးပေါ့။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီအဘိုးကြီးဆီက အရိုသေ ပေးမူကို လက်ခံပေးပါ။ ထိုက်ဇူ, မုကလေး, အမြန်လာပြီး ငါတို့ကျေးဇူးရှင်လေးကို အရိုသေလာပေးပါ။”

အဘိုးကြီးသည် ဟုန်ယွိ၏အမည်ကို ကြားသောအခါ, ထိုငွေများကို ယူလိုက်လျှင်ပင် ဒုက္ခရောက်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။ သူက မြေပြင်ပေါ်တွင် ကမန်းကတန်း ဒူးထောက်လိုက်ပါသည်။

မျှော်စင်နှင့်တူသော လူထွားကြီးနှင့် ကလေးမလေးတို့သည်လည်း အဘိုးအိုအတိုင်း လိုက်ပါပြီး ကမန်းကတန်း ဒူးထောက်လိုက်ကြပါသည်။

တကယ်ဆို, သူတို့သည် ဆင်းရဲတွင်းနက်နေကြပြီ။ မဟုတ်ရင် သူတို့သည် မြို့တော် ဘုရား ကျောင်း၏ ဗိမာန်မှာ အိပ်ကြမည် မဟုတ်ပေ။ ဟုန်ယွိ၏ငွေများက သူတို့၏ အခက်အခဲ များကို ကျော်လွှားနိုင်ပါလိမ့်မည်။ ဤအရာက တကယ့်ကို အသက်ကယ်ပေးသည့် ကျေးဇူးတော်ပင်။

ဟုန်ယွိသည် ဟန်ဆောင်မှု မပြုခဲ့ပေ။ သူက အရိုသေပေးမူကို အနည်းငယ်ကြာ ကြင်နာစွာ လက်ခံခဲ့ပါသည်။ ထုံးစံအတိုင်း သူသည် ဦးညွှတ်လက်ခံပြီး ကြီးလှစွာသော ကျေးဇူးကို ခံယူရလေသည်။ ဤအရာက နိယာမတစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။

“အမ်၊ နေထိုင်နိုင်ဖို့အတွက် ဆိုင်တစ်ဆိုင် စီစဉ်ကြပါ။ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် နေထိုင်နိုင်ဖို့ အရင်ဖြေရှင်းပါ။ ကိစ္စတစ်ခုခုရှိရင် မြို့စားဝူဝမ်စံအိမ်မှာ ငါကို လာရှာပါ။" ဟုန်ယွိက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သုံးယောက်ကို တံတားပေါ်မှ ဆင်းခိုင်းလိုက်ပါသည်။ သူတို့သည် အနီးနားရှိ တည်းခိုခန်းတစ်ခုသို့ သွားပြီးနောက်၊ သူသည် မြို့စားစံအိမ်အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ သည်။

မြို့စားစံအိမ်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ဟုန်ယွိသည် အလွန်အမင်း မစဉ်းစားခဲ့ပေ။ သူသည် ရေချိုးပြီး အိပ်ယာဝင်ခဲ့သည်။ သူသည် မိုးလင်းသည်အထိ အိပ်ခဲ့ပါသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် သူ ဘာမှ လုပ်စရာမရှိသေးပါဘူး။ သူသည် မြို့စားစံအိမ်အိမ်မှ ထွက်ခွာလာပြီး ထိုလူသုံးဦး တည်းခိုရာနေရာသို့ သွားခဲ့သည်။ အဘိုးကြီး၊ လူထွားကြီးနှင့် ကလေးမလေးတို့သည် လုပ်ငန်းငယ်တစ်ခု စတင်ရန်အတွက် ဆိုင်တစ်ဆိုင်ငှားရန် ဆွေးနွေးနေကြသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရပါသည်။

အကယ်၍, သူတို့သည် အခြေကျပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် နေထိုင်နိုင်မည်ဆိုလျှင် သူတို့သုံးယောက်သည် အခြေချနေထိုင်ချင်သည်မှာ သဘာဝပင်။

ဟုန်ယွိက သူတို့ ဘာမှမဖြစ်ဘူးဆိုသည်ကို မြင်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူက စကားအများကြီး မပြောခဲ့သလို ကိုယ်ခံပညာအကြောင်းလည်း ဘာမှ မပြောခဲ့ပါဘူး။ ယင်းအစား သူသည် မြို့စားစံအိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

သုံးရက်မြောက်သော နေ့နံနက်ခင်းမှာ, မြို့စားစံအိမ်အပြင်ဘက်တွင် ဗုံသံနှင့်မောင်းသံ များ ဆူဆူညံညံတီးခတ်သံကို ကြားရသောအခါတွင် ဟုန်ယွိ နိုးလာခဲ့သည်။ မီးပန်းမီးကျည် ပစ်ဖောက်သံတွေက ကျယ်လောင်လွန်းပြီး ကောင်းကင်ယံကို တုန်လှုပ်စေခဲ့ပါသည်။ ကျောက်စိမ်းခရမ်းဟုခေါ်သော အစေခံမလေးသည် ပြေးဝင်လာပြီး၊ ဟုန်ယွိအား ထူးဆန်း သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ "သခင်လေး၊ သတင်းကောင်း ကြေညာတဲ့လူက အပြင်မှာ စောင့်နေတယ်။ သခင်လေးက ပထမရတယ်။ မှတ်အများဆုံးနဲ့။"

အခန်း (၆၂)။

"ငါ အောင်မြင်ခဲ့တာလား?" ဟုန်ယွိသည် အိမ်အကူ ကျောက်စိမ်းခရမ်း ဝင်လာသည်ကို မြင်ပြီး ငြိမ်သက်စွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် သူ့ဝတ်စုံပေါ်မှ ဖုန်မှုန့်များကို ခါပြီး၊ ရလဒ်ကို သိပြီးဖြစ်သကဲ့သို့ တည်ငြိမ်အေးဆေးသည့် ကိုယ်နေဟန် ရှိနေပါသည်။

ကျောက်စိမ်းခရမ်းသည် ဟုန်ယွိက မတုန်မလှုပ် သို့မဟုတ် အံ့ဩခြင်းမရှိကြောင်းကို မြင်လိုက်ရလျှင်, တုန်လှုပ်ပြီး နောက်ပြန်ဆုတ်သွားသည်။ သူ့ကို ဤမျှထိ တည်ငြိမ်နေရန် သူမ မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ ထင်ရှားပါသည်။

"သေတ္တာထဲမှာ မနေ့က ငါလဲလှယ်ခဲ့တဲ့ ငွေဒင်္ဂါးဆယ်ဂဏန်း ရှိတယ်။ သတင်းကောင်း ပို့ သူတွေကို ဆုချဖို့ ကျောက်စိမ်းဝါ, ကျောက်စိမ်းနီ, ကျောက်စိမ်းပြာတို့ကို ခေါ်ပြီး ငွေထုတ်ယူသွားလိုက်ပါ။"

ဟုန်ယွိသည် ထိုစကားပြောပြီးနောက် အိမ်အကူလေးယောက်ကို ငွေဒင်္ဂါးတစ်ဆယ်ကို ယူပြီး၊ မြို့စားစံအိမ်အဝင်ဝသို့ လိုက်ပါလာရန် အမိန့်ပေးလိုက်ပါသည်။

အမှန်မှာ၊ မြို့စားစံအိမ်၏အဝင်ဝတွင် မီးရှူးမီးပန်း ပစ်ဖောက်သံများကို ကြားနေရပါသည်။ သတင်းကောင်းကို သတင်းပို့ရန် တာဝန်ကျသည့် အဖွဲ့ကြီးတစ်ဖွဲ့နှင့် ကြည့်ရှုသူများက စုရုံးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင်, အစေခံအုပ်စုများ၊ အစောင့်များ၊ အိမ်အကူများနှင့် အဘွားအိုများလည်း ဆူဆူညံညံဖြစ်နေမူကို စောင့်ကြည့်ရန် အခန်းများမှ ကိုယ်စီ ထွက်လာကြပါသည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ ဟုန်ယွိက တစ်ကျော့ပြန် ပြန်လာတော့မယ်။ သူက သခင်တစ်ဦး ဖြစ်လာတော့မယ်။"

"ငါတို့ရဲ့သခင်က အထက်တန်းပညာရှင်များစွာကို တွေ့ဖူးပေမယ့်၊ အမှတ်အများဆုံးနဲ့ ပထမနေရာကတော့ သူ့အတွက် တခုခုဖြစ်တယ်"

"ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ဖို့ဆိုတာ ကောင်းကင်ပေါ်က ဆင်းသက်လာတဲ့ စာပေကြယ်လိုပဲ။ ပထမနေရာဆို ပြောစရာတောင်မလိုဘူး။ တကယ်လို့, နောင်အနာဂတ် စာမေးပွဲတွေမှာ အမှတ်အများဆုံး ဖြစ်ပြီး၊ တရားရုံးစာမေးပွဲတွေမှာ အမှတ်အများဆုံး ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင်, သူက အမှတ်အများဆုံး သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်မှာ။ အရင်က ဝန်ကြီးချုပ် လီရန်လည်း ဒီလိုအောင်ခဲ့တယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်။"

“ဒီလိုမြင့်မြတ်တဲ့လူတွေက အခွန်ပေးစရာ မလိုဘူး။ ဟဲဟဲ၊ သူ ချမ်းသာတော့မယ်။"

ထိုအချိန်တွင် ဟုန်ယွိသည် သူ့နားထဲတွင် ဖြစ်ပျက်နေသည့် ဆွေးနွေးသံများကို ကြားနေရ သည်။ အချို့က အားကျနေကြပြီး၊ အချို့က မနာလို ဖြစ်နေကြပါသည်။ အင်ပါယာ စာမေးပွဲများသည် သာမန်လူများသာမက မင်းမျိုးမင်းနွယ်များ၏ စံအိမ်များအတွက်ပင် အလွန်အရေးကြီးကြောင်း သူ သိသည်။

ဟုန်မြို့စားစံအိမ်က လူတွေက ပိုပညာတတ်ပြီး၊ အထက်တန်း ပညာရှင်တစ်ယောက်ကို ကျေးလက်ဒေသတွေမှာ အာရုံစိုက်မူသိပ်မရှိကြသော်လည်း အမှတ်အများဆုံးနှင့် ပထမ နေရာသည် အရေးပါနေဆဲပင်။

သို့သော် ဝင်ပေါက်တွင် ဆူညံသံများ, စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် စည်ကားနေချိန်မှာ, မဒမ်ကျောက်သည် ပင်မနေအိမ်ရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပါ သည်။ သူမသည် လက်ဖက်ရည် သောက်ရင်း သူမမျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သော အမူအရာတစ်ခု ရှိနေခဲ့ သည်။ သူမလက်ထဲက ကြောင်ဖြူလေးသည် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ကုတ်ခြစ်ခံရမည်ကို ကြောက်ရွှံ့ပြီး၊ ထောင့်တစ်နေရာမှာ ပုန်းနေပါသည်။

မဒမ်ကျောက်သည် သူမ၏ဒေါသ ပေါက်ထွက်တော့မည့် လက္ခဏာတစ်ခုဖြစ်သည်ကို သူမ ဘေးနားက အိမ်ဖော်တွေက သိကြပါသည်။ ထို့ကြောင့်, သူတို့သည် ဘေးနားတွင် ရပ်နေ ရင်း မည်သူမှ အသံမထွက်ရဲကြပေ။

"သွား, အိမ်တော်ထိန်းဝူကို မြို့စားထံ သတင်းပို့ခိုင်းလိုက်ပါ။ သူ ဒီည အိမ်ပြန်ဖို့ အချိန်ရှာ ခဲ့ဦးလို့။"

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် မဒမ်ကျောက်သည် လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ညှစ်လိုက်ပါသည်။ သူမသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကြမ်းပြင် ပေါ်မှာ ပေါက်ခွဲပစ်ချင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်, ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခဲ့ပါသည်။ သူမက ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ထိုစကားလုံးတွေကို အန်ထုတ်ပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

တံခါးဝတွင် ဟုန်ယွိသည် ပိုက်ဆံအားလုံးကို ဝေငှပြီး၊ သတင်းကောင်း ယူဆောင်လာသော တာဝန်ရှိသူ ရှေ့တော်ပြေးသမားအား ဝိုင်သောက် ခွင့်ပေးလိုက်ပါသည်။ မြင်ကွင်းသည် တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်လာပြီး မီးရူးမီးပန်းများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ တံခါးနားက ကျွန်တချို့က သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရင်း သူ့ကို မနာလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေကြပါသည်။

"ငါ အထက်တန်းပညာရှင် စာမေးပွဲကို အောင်ပြီးသွားပြီ။ ညမိုးချုပ်ရင် အပြင်ထွက်ပြီး မိသားစုတစ်ခု ထူထောင်ဖို့ အကြောင်းပြချက်ကို စဉ်းစားရလိမ့်မယ်။"

ဟုန်ယွိသည် ဤအကြောင်းကို ဟုန်ရွှန်ကျိကို ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲ စဉ်းစားနေပါသည်။ သူ့မှာ အထောက်အထား တစ်ခုရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း အပြင်ထွက်ပြီး လှုပ်ရှားရန် အချိန်က ပြဿနာဖြစ်နေပါသည်။ ဟုန်ရွှန်ကျိ၏ သတ်ဖြတ်လိုသည့် စကားတွေကို ပြန်တွေးကြည့်ရင်း ဟုန်ယွိက အဘယ့်ကြောင့်မှန်းမသိ၊ သူ့ရင်ထဲမှာ အေးစိမ့်သွားသည်ကို ခံစားရပါသည်။

ထိုအချိန်တွင် လမ်းထောင့်မှ ဆီဒင်ထမ်းစင်အချို့ ပေါ်လာပြီး အဝေးမှာ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပါ သည်။ လူငယ်တစ်စုသည် ဆီဒင်ထမ်းစင်များမှ ထွက်လာကြပါသည်။ ဟုန်ယွိက သူတို့ကို မမှတ်မိပေမယ့်, သူတို့က ဟုန်ယွိကို နှစ်ပေါင်းများစွာ သိထားသလိုပင်။ သူတို့သည် အသီးသီးလက်ခုပ်တီးပြီး သူ့ကို ချီးကျူးဂုဏ်ပြုရင်း စိတ်အားထက်သန်မှု အပြည့်ရှိနေကြ ပါသည်။

"အစ်ကိုဟုန်၊ ဂုဏ်ပြုပါတယ်၊ ဂုဏ်ပြုပါတယ်။ ဂုဏ်ပြုပါတယ်။ အစ်ကိုဟုန်က အမှတ် အများဆုံးနဲ့ အောင်မြင်ခဲ့ပြီး ချန်ပီယံဘွဲ့ကို ဆွတ်ခူးနိုင်တဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ အခြားလူအနည်းငယ်က အစ်ကိုဟုန်ကို ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်ပေးဖို့ လာခဲ့တာပါ။ လက်ခံမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဤလူများ၏ ကျွန်များသည် လက်ဆောင်အိတ်များ သယ်ယူလာကြ သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ၎င်းတို့သည် ဟုန်ယွိကို ကြည့်ရှုရန် လက်ဆောင် စာရင်းကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။

"ဒါက ငွေဒင်္ဂါး ၅၀ဝလား..။ ပိုးထည်အလိပ် ၃၀ လား။ ငွေဒင်္ဂါး ၃ဝဝလား စာရွက်လိပ် ၁ဝ ထုတ်လား...”

ဟုန်ယွိက လက်ဆောင်စာရင်းကို ကြည့်လိုက်တော့ လက်ဆောင်တွေက အရမ်းများမှန်း သဘောပေါက်သွားသည်။ စုစုပေါင်း ငွေ ၂,ဝဝဝ မှ ၃,ဝဝဝ တန်ကြေး ရှိသည်။

"ဒီလူတွေအားလုံးက အထက်တန်းပညာရှင်စာမေးပွဲကို တစ်ချိန်တည်း အောင်မြင်ခဲ့ကြ တာလား။"

ဟုန်ယွိ နောက်ဆုံးတော့ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ဤလူတွေကို မမှတ်မိ‌သော် လည်း သူတို့အားလုံးသည် ထူးချွန်သူတွေ ဖြစ်ကြပါသည်။ သူတို့သည် အချင်းချင်း မရင်းနှီးကြသော်လည်း အားလုံးက အတူတူပင် ဖြစ်ကြသည်။

ဝန်ကြီးဌာနများတွင် တစ်နှစ်တည်း အောင်မြင့်ကြသည့် လူများသည် အချင်းချင်း ကူညီကြ လိမ့်မည်။ သူတို့သည် တစ်နှစ်တည်းဖြစ်နေခဲ့လျှင်ပင် အတူတူဖြစ်နေမည်မှာ မလွဲမသွေပင်။ အကယ်၍, သူတို့အချင်းချင်း မသိကြသေးလျှင်ပင်, သူတို့သည် သွေးရင်းသားရင်းတွေထက် ပိုရင်းနှီးလာကြလိမ့်မည်။

သူတို့အားလုံးက အထက်တန်းပညာရှင်တွေ ဖြစ်ကြသော်လည်း အရာရှိတွေ မဟုတ်ကြ သေးပါဘူး။ သို့သော် သူတို့သည် အစောပိုင်းတွင် ၎င်းတို့၏ကိုယ်ပိုင်အဖွဲ့များကို စတင် ဖွဲ့စည်းကြသည်။

“ဒီလူတွေ အားလုံးက ကျောက်စိမ်းမြို့တော်မှာ ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုက လာကြတယ်။ သူတို့မှာ ပိုက်ဆံရှိပေမယ့် ဩဇာအာဏာ မရှိကြဘူး။ အခု သူတို့က အထက်တန်း ပညာရှင် အဆင့်ကို ရောက်သွားတော့ သူတို့ငွေကို အသုံးချချင်ကြတာ သဘာဝပါပဲ။ တကယ်လို့, ဒီလက်ဆောင်တွေကို ငါ လက်မခံရင်, ငါက ခပ်ခွာခွာနေပြီး ပေါင်းသင်းလို့ မကောင်းတဲ့ပုံ ပေါက်နေလိမ့်မယ်။ ဒါဆို အကျိုးမဲ့တဲ့ကိစ္စတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။”

အဆိုပါ အထက်တန်း ပညာရှင်များ အားလုံးသည် ကျောက်စိမ်းမြို့တော်ရှိ ချမ်းသာသော မိသားစုများမှ ဖြစ်ကြပါသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် မြို့စားကြီးတွေထံမှ မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မြို့စားကြီးများသည် အများအားဖြင့် ကျေးဇူးတော် လမ်းကြောင်း ကို ရွေးချယ်ကြပြီး၊ စာမေးပွဲများဖြေဆိုရန် မလိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မျက်နှာသာ ပေးခြင်းမခံရသော ဟုန်ယွိသာလျှင် အင်ပါယာစာမေးပွဲ လမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ရပါ သည်။

ထိုသဘောကို နားလည်ပြီးနောက် ဟုန်ယွိက လက်ဆောင်စာရင်းကို လက်ခံလိုက်ပါသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ သူသည် စံအိမ်ကြီး၏အဝင်ဝရှိ ကျွန်များကို ညွှန်ပြပြီး အော်စမန်သပ် ပန်းရနံ့အဆောင်အခန်းထဲသို့ လက်ဆောင်များပေးပို့ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။

အရာအားလုံးကို ဂရုစိုက်ပြီးနောက်, သူက လက်နှစ်ဖက်ယှက်ပြီး "အစ်ကို နီယန်၊ မင်းက သတင်းကောင်းကို မြန်မြန်ရခဲ့တာလား။ အဲဒါက တကယ်မြန်တယ်။”

"ကိစ္စမရှိပါဘူး..၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး” အသက်ကြီးသူတဦးက ပြောသည် “သတင်းကောင်းက နောက်ဆုံးနေရာကနေ ပထမနေရာအထိ စတင်ပါဝင်ပါတယ်။ အစ်ကိုနီယန်က ပထမ နေရာဆိုတော့ သဘာဝအတိုင်း နောက်ဆုံး သတင်းကောင်းပေါ့။ အစ်ကိုဟုန်က ငါတို့နဲ့ အတူ ကျေးလက်ကို သွားလည်ဖို့ အချိန်ရှိလားလို့ သိချင်မိပါတယ်။ မင်းလိုပဲ တစ်နှစ်တည်း အတူအောင်တဲ့လူအချို့ ကျေးလက်မှာရှိတယ်လို့ ငါကြားထားတယ်။ သူတို့လည်း အခုအချိန်မှာ သတင်းကောင်းကို လက်ခံရရှိသင့်တယ်။ သူတို့ကို သွားဂုဏ်ပြု ပြီး၊ အထွက်နိုင်ဖို့ ကူညီကြရအောင်။ ဒီနောက် ဆရာ့ကို သွားရောက် ဂါရဝပြုမယ်လေ။”

"ဒီတစ်ခါ ငါတို့ဆရာက ထုံးဓလေ့ထုံးတမ်းစဉ်လာဝန်ကြီး သခင်လီရှန်ကွန်ပဲ။ ကံကောင်း စွာပဲ၊ ငါတို့က နေရာကောင်းမှာ မွေးဖွားခဲ့တယ်။ ဒါက ပြည်နယ်စာမေးပွဲပဲလေ။ တခြား နေရာမှာဆိုရင် ဓလေ့ထုံးတမ်းစဉ်လာဝန်ကြီးလို ဆရာတစ်ယောက် ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာ လဲ။"

အခြားငယ်ရွယ်သော လူငယ်တစ်ဦးက ယပ်တောင်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောသည်။

စုစုပေါင်း လူခြောက်ဦး လာရောက် ဂုဏ်ပြုခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏မျိုးရိုးအမည်များမှာ ဟန်, ကျန်း, ကျိုး, ဝမ်, ဖန်းနှင့် လျူတို့ ဖြစ်သည်။ ဟုန်ယွိသည် လက်ဆောင်စာရင်းကို ကြည့်ရုံဖြင့် ထိုလူများ၏ နောက်ခံကို အခြေခံအားဖြင့် နားလည်ခဲ့သည်။ အခြေခံအားဖြင့် ၎င်းတို့အားလုံးသည် ချမ်းသာသော်လည်း ၎င်းတို့အား အလယ်အလတ်တန်းစား ချမ်းသာ သော မိသားစုများဟုပင် မယူဆနိုင်ကြပေ။

အကယ်၍, သူတို့ ချမ်းသာသည်ဆိုလျှင် မှူးမတ်တွေ၊ ဝန်ကြီးတွေက သဘာဝအတိုင်း သူတို့နှင့် ဆက်သွယ်ကြလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ထိုလူလတ်တန်းစား ချမ်းသာသော မိသားစုများသည် ကျောက်စိမ်း မြို့တော်တွင် လူအများအပြားရှိကြပြီး ကြွယ်ဝမှုများစွာကို စုဆောင်းထားကြသည်။

"ငါတို့က ချင်ဟန်ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေနဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ ကျေးလက်ကို သွားရမှာဆိုတော့ လက်ဆောင်တစ်ခုခု ပြင်ဆင်ရမှာပေါ့။" ဟုန်ယွိက ပြောသည်။

“အဲဒါ မလိုအပ်ပါဘူး။ အစ်ကိုဟုန်ရဲ့ လက်ဆောင်ကို ငါတို့ ပြင်ဆင်ထားပြီးသားပါ။ ဆီဒင် ထမ်းစင်ပေါ် အတူတူ သွားကြရအောင်။ ဒါက ငါတို့ရဲ့ ပထမဆုံး ဆီဒင်ထမ်းစင်ပေါ် ထိုင်တာပဲ။ ငါတို့ ကြိုးစားရမယ်။”

မျိုးရိုးအမည် ဟန်ပါသော လူငယ်တစ်ဦးက ရယ်မောလိုက်သည်။

အထက်တန်းပညာရှင်များနှင့် အရာရှိများသာ ဆီဒင်ထမ်းစင်ပေါ်တွင် ထိုင်နိုင်ပါသည်။ ဤသည်မှာ တော်ဝင်ချန်မင်းဆက်၏ အုပ်ချုပ်မှု ဖြစ်သည်။ သူဌေးတစ်ဦး ဖြစ်နေရင် တောင် ဆီဒင်ထမ်းစင်ပေါ် ထိုင်ခြင်းက တရားမဝင်ဘူး။

မိတ်ဖွဲ့ပြီးနောက် ဟုန်ယွိသည် နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ကျေးလက်မှ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူနှင့် အထက်တန်းပညာရှင် အုပ်စုတစ်စုသည် လီရှန်ကွန်အား ဂါရဝပြုရန် ဝန်ကြီး၏နေအိမ်သို့ သွားကြသည်။

သို့သော် တံခါးဝသို့ရောက်သောအခါ “ဧည့်သည်မတွေ့” ဟူသော ဆိုင်းဘုတ်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို့ကြောင့် အထက်တန်းပညာရှင်အဖွဲ့သည် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ဟုန်ယွိသည် ထိုအရာကို မြင်တော့ တိတ်တဆိတ် ပျော်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ပညာရှင် အပေါင်းတို့အား နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကောင်းကင်ကြီးသည် မှောင်မိုက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဆီဒင်ထမ်းစင်ပေါ်ကို လမ်းဘေးမျက်နှာစာဆိုင်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

ထိုဆိုင်လေးက အခုမှ စဖွင့်သည့်လမ်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆိုင်လေး ဖြစ်ပါသည်။ သစ်သားပျဉ်ပြားများ အားလုံးကို လတ်ဆတ်သောဆီဖြင့် ဆေးသုတ်ထားသည်။

အတွင်းတွင် ကုန်ပစ္စည်းအသစ်များ၊ အပ်များ၊ အပ်ချည်မျှင်များနှင့် အခြားသော အမျိုးမျိုး သော အရာများ ရှိနေခဲ့သည်။ အထွေထွေ ဈေးဆိုင်လေးတစ်ဆိုင် ဖြစ်ပါသည်။

သွက်လက်ချက်ချာပြီး အရောင်ဖျော့ဖျော့ဝတ်စုံကို ဝတ်စားထားသော ကလေးမလေး သည် သစ်သားအပိုင်းအစကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဆိုင်တံခါးကို ပိတ်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ ရုတ်တရက်ပင် အဝင်ဝတွင် ဆီဒင်ထမ်းစင် ရပ်နေသည်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမ လှုပ်မလှုပ်ဘဲ အသက်မပါသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ဟုန်ယွိသည် ဆီဒင်ထမ်းစင်ပေါ်ထဲမှ ထွက်လာသည်ကို မြင်ရုံမျှဖြင့် ကလေးမလေးက “အယ်”ဟူ၍ အသံထွက်သွားပြီး ဆောလျင်စွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ကျေးဇူးရှင် ဒီရောက် လာတာပဲ။" ထို့နောက် ဆိုင်ထဲသို့ “အဘိုး၊ ဦးလေး၊ ကျေးဇူးရှင် ရောက်လာပါတယ်" ဟု အော်ပြောလိုက်ပါသည်။