ပထမဓားသမား၊ ထိပ်ဆုံး ငါးဦး “ရွှေရောင်အလင်း ခွဲခြားခြင်း...”

ဖေ့ကျွယ်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ရတနာဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားလျက် ဓားခန္ဓာပေါ်မှ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းသည် ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ နေမင်းနှင့် အပြိုင် တောက်ပနေသည်။ ဓားတစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ ပိုင်းဖြတ်ချလိုက်၏။

တောက်ပသော ဓားသွားသည် လေဟာနယ်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

“ဘုန်း...”

အသံထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မရေမတွက်နိုင်သော မျက်စိစူးလှသည့် ရွှေရောင်ဓားစွမ်းအင်များသည် တိုက်ပွဲစင်မြင့်အထက်တွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ တိုက်ပွဲစင်မြင့်၏ တစ်ဝက်သည် ရွှေရောင်ဖြင့် လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရပြီး အရာအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းကာ ယန်ချင်းရှုံးဆီသို့ ရူးသွပ်စွာ ရိုက်ခတ်ချလာတော့သည်။

ဤ ရွှေရောင်ဓားစွမ်းအင်များသည် အလွန် ပြင်းထန်လှ၏။ ရှေ့ဘက်ရှိ လေထုကို အားလုံး ဖယ်ရှားပစ်ကာ ချွန်ထက်သော ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပရိသတ်တို့သည် အားလုံး အသက်ရှူခြင်းကို ရပ်ဆိုင်းကာ တိုက်ပွဲစင်မြင့်ကို မမှိတ်မသုန် စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ယခင်က ဖေ့ကျွယ်နှင့် ရှူးပင်းရိ တိုက်ပွဲတွင် ရှူးပင်းရိသည် ဤဓားချက်အောက်တွင် လုံးဝ ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိဘဲ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသည်။

လူအများသည် ယန်ချင်းရှုံး ဤဓားချက်ကို မည်သို့ တားဆီးမည်ကို သိချင်နေခဲ့ကြသည်။

အားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းလာသော ရွှေရောင်ဓားစွမ်းအင်ကို ရင်ဆိုင်ရသည့်တိုင် ယန်ချင်းရှုံးသည် မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲခဲ့ချေ။

သူမသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လမ်းလျှောက်သည့်နှယ် တစ်လှမ်းချင်း ဖေ့ကျွယ်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ လက်ထဲရှိ ကြည်လင်သော ရတနာဓားကို မယုံနိုင်စရာ အရှိန်ဖြင့် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တစ်ခဏအတွင်း အနည်းဆုံး ဓားချက်တစ်ရာကျော် ထွက်လာခဲ့သည်။

အပြာရောင်ဓားအလင်းသည် သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လေဝင်လေထွက် မရှိသော လေဟာနယ် ဓားအကာအရံတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ ထိုကဲ့သို့ သက်သောင့်သက်သာနှင့် အပန်းဖြေနေသည့်နှယ် လှပသော ပုံစံသည် ပွဲကြည့်နေသော လူငယ်များ၏ မျက်လုံးများကို စူးရှစေခဲ့သည်။

“ဘုန်း...”

ရွှေရောင်ဓားစွမ်းအင်သည် ယန်ချင်းရှုံး၏ သုံးလှမ်းအကွာသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် အားလုံး ပြိုကွဲပျက်စီးသွားတော့သည်။ ပြိုကွဲသွားသော စွမ်းအင်လှိုင်းများသည် အရပ်လေးမျက်နှာသို့ လွင့်စင်သွားရာ တစ်ခဏအတွင်း တိုက်ပွဲစင်မြင့်ကို ပျားအုံကဲ့သို့ အပေါက်များ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

မိမိ၏ အကြီးမားဆုံး သတ်ဖြတ်နည်းအား ယန်ချင်းရှုံးက နောက်တစ်ကြိမ် လွယ်ကူစွာ ချေမှုန်းလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ဖေ့ကျွယ် မျက်နှာပေါ်တွင် ရှက်ရွံ့ခြင်း အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ မျက်လုံးများသည် ရေခဲပမာ တင်းမာနေတော့၏။

“ကောင်းတယ်... နောက်မှာ ငါ စွမ်းအားအားလုံးကို ထုတ်ပြမယ်... ဒါက ငါ့ရဲ့ မလွဲမသွေ သတ်ဖြတ်နည်းပဲ... မင်းသာ တားနိုင်ခဲ့ရင် မင်း အနိုင်ရတယ်...”

စကားသံဆုံးသည်နှင့် ဖေ့ကျွယ် ကိုယ်ပေါ်မှ တောက်ပသော အစွမ်းများသည် ထွက်ပေါ်လာကာ သက်တံတံတားအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး သူနှင့် သိုင်းဝိညာဉ်ကြားတွင် ဆက်သွယ်လိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ချီစွမ်းအင် လှုပ်ရှားမှုသည် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသည်။ ဖေ့ကျွယ်၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အရှိန်အဝါသည် တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် မြင့်တက်လာသည်။ ထက်မြက်မှုသည် လေထုကို မွှေနှောက်ကာ မြင်နိုင်သော လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

“နတ်တံတား... ဖေ့ကျွယ်ကလည်း နတ်တံတားကို ဖန်တီးခဲ့ပြီးပြီ... သူ ယန်ချင်းရှုံးကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ဒီလောက် ယုံကြည်မှု ရှိနေတာ မဆန်းပါဘူး...”

“ဒီလိုဆိုရင် သူ ယခင်က ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းက ရှူးပင်းရိနှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်က လုံးဝ စိတ်မပါခဲ့ဘူးပဲ... ငါးဆယ် ဒါမှမဟုတ် ခြောက်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက် စွမ်းအားသာ ထုတ်သုံးခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်...”

ဖေ့ကျွယ်၏ နတ်တံတား ပေါ်ထွက်လာရာ ပရိသတ်တို့သည် ချက်ချင်း အံ့အားသင့်ကုန်ကြသည်။ ဖေ့ကျွယ် ဤမျှ နက်ရှိုင်းစွာ ဖုံးကွယ်ထားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ခဲ့ကြချေ။

ရှူးပင်းရိကမူ နှုတ်ခမ်းကို တင်းကျပ်စွာ စေ့ပိတ်ကာ ဖြူဖွေးသော မျက်နှာတွင် ပုံမှန်မဟုတ်သော နီရဲမှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် ဖေ့ကျွယ်၏ ဓားသုံးချက်ဖြင့် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသည်။ သို့တိုင် ဤသည်ကပင် ဖေ့ကျွယ် လုံးဝ စိတ်မပါခဲ့ခြင်းပင်။ ဤရလဒ်က သူမ၏ စိတ်နှလုံးကို ကြီးမားစွာ ထိခိုက်စေခဲ့သည်။

“လက်ခံစမ်း... ရွှေအရိပ် တိတ်ဆိတ်ခြင်း...”

နတ်တံတားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ဖေ့ကျွယ်၏ အရှိန်အဝါသည် ယခင်က မရှိခဲ့ဖူးသော အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ယန်ချင်းရှုံးကို တင်းကျပ်စွာ ချိန်ရွယ်ကာ ဓားတစ်ချက် တည့်တည့် ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

ဓားတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် လေထုသည် ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

လူအများသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကုန်ကြပြီး စိတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်များ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။ ဖေ့ကျွယ်၏ ဤဓားချက် အရှိန်အဝါသည် အလွန် ပြင်းထန်လှသော်လည်း ပိုင်းဖြတ်ချလိုက်ပြီးနောက် လေထုတွင် အရိပ်အယောင် တစ်စက်မျှ မရှိခဲ့ချေ။ အသံတစ်ချက်ပင် မထွက်ခဲ့ချေ။ အရာအားလုံးသည် ထိုနေရာ၌ ရပ်တန့်နေသည့်နှယ် ဖြစ်နေတော့သည်။

ဤခံစားချက်သည် လျှပ်စီးကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း မိုးကြိုးသံကို ကြာရှည်စွာ မကြားရခြင်းနှင့် တူနေသည်။ နှလုံးသားထဲတွင် ပြင်းထန်သော မညီမညွတ် ခံစားမှုများ ရှိနေပြီး အတွေးများသည်ပင် ထုံကျဉ်သွားခဲ့သည်။

အမြင်ထက်မြက်သော လူနည်းစုသာ ဤ အခြေအနေမှန်ကို နားလည်ခဲ့ကြသည်။

လော့ချန်သည် ထိုလူများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

“ဓားက အရမ်းမြန်တယ်...”

လော့ချန်၏ မျက်လုံးများသည် လေးနက်နေခဲ့သည်။ အားပြင်းသော အာရုံခံနိုင်စွမ်းအောက်တွင် သူသည် အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့နေရသည်။

ဖေ့ကျွယ်၏ ဤဓားချက်သည် ရပ်တန့်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဓားအမြန်နှုန်းက စိတ်ကူးကို ကျော်လွန်ကာ အသံကို ကျော်ဖြတ်သွားခဲ့သည်။ ဓားစွမ်းအင်ကိုယ်တိုင်ပင် လေထုထဲသို့ ပေါင်းစည်းကာ လေ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်သွားခဲ့ခြင်းပင်။

အကယ်၍ အပေါ်ယံဖြင့် လှည့်စားခံခဲ့ရလျှင် မသိမသာ ရှုံးနိမ့်သွားရမည်သာ ဖြစ်သည်။

“ရွှီ...”

အတွေးတစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်သန်းသွားချိန်တွင် ယန်ချင်းရှုံး၏ ရှေ့မှ လေထုသည် ရုတ်တရက် ကွဲထွက်သွားပြီး ထူထပ်သော ရွှေရောင်ဓားစွမ်းအင်သည် မိုးကြိုးပမာ ပြင်းထန်သော အရှိန်ဖြင့် တိုက်ရိုက် ပိုင်းဖြတ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ဤမျှ ထူးဆန်းသည့် မြင်ကွင်းကို ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ ယန်ချင်းရှုံး၏ မျက်တောင်သည် ညင်သာစွာ တုန်ခါသွားသည်။ မျက်လုံးထဲတွင် ကမ္ဘာကို တုန်လှုပ်စေမည့် ထက်မြက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုကို တဘုန်းဘုန်း တုန်ခါစေကာ နောက်ဆုံးတွင် တိုက်ကွက်ထုတ်လိုက်သည်။

“ဝူး...”

ယန်ချင်းရှုံး လက်ကောက်ဝတ်ကို တစ်ချက် လှည့်လိုက်ရာ ကြည်လင်သော ရတနာဓားသည် စက်ဝိုင်းပုံစံ လှုပ်ရှားသွားသည်။ ဓားစွမ်းအင်၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ် စုပ်ယူမှုများ ထွက်ပေါ်လာကာ လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုအလား ဖြစ်နေသည်။ ရွှေရောင်ဓားစွမ်းအင်များသည် အားလုံး တုန်ခါလာပြီး လေဆင်နှာမောင်း၏ ဗဟိုဆီသို့ စုစည်းလာတော့၏။

“တိမ်ညို ပိုင်းဖြတ်ခြင်း...”

လေဆင်နှာမောင်း ပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် တစ်ခဏတွင် ယန်ချင်းရှုံး မျက်လုံးထဲတွင် အလင်းတန်း ဖြတ်သွားကာ ဓားတစ်ချက် ထိုးထွင်းလိုက်သည်။

“ကလစ်...”

စုစည်းထားသော ဓားစွမ်းအင်လေဆင်နှာမောင်းသည် နှစ်ပိုင်း ပိုင်းဖြတ်ခံလိုက်ရသည်။ အပြာရောင် တောက်ပသော ဓားအလင်းတစ်ခုသည် ထိုအတွင်းမှ လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့၏။

“ဘုန်း...”

နှစ်ပိုင်း ကွဲထွက်သွားသော ဓားစွမ်းအင် ရေစီးကြောင်းသည် ဘယ်ညာ နှစ်ဖက်မှ တိုက်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားရာ မရေမတွက်နိုင်သော နက်ရှိုင်းသည့် ဓားရာများ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြည်ဟီးသံသည် လူအများကို တုန်လှုပ်စေခဲ့၏။

“ရှူး...”

တစ်ဆက်တည်းမှာပင် ယန်ချင်းရှုံးသည် ဖေ့ကျွယ်၏ ရှေ့သို့ ရုတ်ချည်း ရောက်ရှိလာပြီး ဓားရှည်ဖြင့် ဖေ့ကျွယ်၏ လည်ချောင်းကို တည့်တည့် ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

“ဒါ... ဒါကိုတောင် ဖြိုခွဲနိုင်ခဲ့တယ်လား...”

ဖေ့ကျွယ် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မိမိ၏ အသေအချာဆုံး သတ်ဖြတ်နည်းဖြစ်သည့် ဤတိုက်ကွက်ကို ယန်ချင်းရှုံးက ဤမျှ လွယ်ကူစွာ ချေမှုန်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု ဖေ့ကျွယ် မထင်မှတ်ခဲ့ချေ။ တစ်ခဏအတွင်း လက်ခံရန် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။

“ချန်း...”

ယန်ချင်းရှုံး ဓားကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ဓားတစ်ချက်က အရမ်း သန်မာတယ်... လူတွေရဲ့ အာရုံခံစားမှုတွေကိုတောင် လှည့်စားနိုင်ခဲ့တယ်... ပေါ့ဆရင် အလွယ်တကူ ကျဆုံးသွားနိုင်တယ်... သနားစရာကောင်းတာက မင်းရဲ့ ဓားပညာအဆင့်က နိမ့်နေသေးတယ်... ဒီအကွက်ကိုလည်း လုံးဝ ပြည့်စုံအောင် မလုပ်ရသေးဘူး... မဟုတ်ရင် ငါ့အတွက်လည်း ဒီလောက် လွယ်ကူမှာ မဟုတ်ဘူး...”

ဖေ့ကျွယ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အားလျော့သွားသည့် ခံစားချက်များ ပေါ်လွင်လာ၏။ မော့ကြည့်ကာ ယန်ချင်းရှုံးကို ပြောလိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းအပြင်စည်း ပထမဓားသမားဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်က မင်းအတွက်ပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါ ဒုတိယနေရာမှာ အကြာကြီး နေနေမှာ မဟုတ်ဘူး... ငါ့ရဲ့ ဓားပညာအဆင့် တက်လာရင် နောက်တစ်ခါ ငါတို့ ယှဉ်ပြိုင်ကြမယ်...”

ယန်ချင်းရှုံး ညင်သာစွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“အခုက ပထမဓားသမားဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်အကြောင်း ပြောဖို့ စောလွန်းနေသေးတယ် ထင်တယ်...”

“ဘာလဲ... ငါ့အပြင် တခြားသူ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား...”

ဖေ့ကျွယ်သည် ယန်ချင်းရှုံးက နှိမ့်ချနေသည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။ ယန်ချင်းရှုံးက ပွဲကြည့်စင်အောက်ရှိ လော့ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်ကို သတိထားမိရာ ချက်ချင်း မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်သည်။

“မင်းက အဲ့ဒီကောင်လေးကို ပြောနေတာလား... ဟဲဟဲ... မင်း သူ့ကို အရမ်း အထင်ကြီးလွန်းနေပြီ... သူက စွမ်းရည် နည်းနည်းပါးပါး ရှိပေမဲ့ မင်းတို့ ငါတို့နဲ့ နှိုင်းယှဉ်ဖို့ အရည်အချင်း လုံးဝမရှိဘူး...”

“ဟုတ်လား...”

ယန်ချင်းရှုံး ဘာမှ ထပ်မပြောခဲ့ချေ။

ဖေ့ကျွယ်သည် လော့ချန်ကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်ကာ ရက်စက်စွာ ရယ်သည်။

“နောက်ပွဲမှာ ငါ သူ့နဲ့ မလွဲမသွေ တိုက်ရမှာပဲ... အဲဒီအခါကျရင် မင်း ကွာဟချက်ကို မြင်ရလိမ့်မယ်...”

ယန်ချင်းရှုံး စကားမဆိုဘဲ ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ တိုက်ပွဲစင်မြင့်မှ ထွက်ခွာသွားသည်။

လော့ချန်နှင့် ပတ်သက်၍ သူမ၏ စိတ်ထဲမှ သံသယသည် အမှန်တရားဟုတ်မဟုတ် မကြာမီ သိရှိရတော့မည် ဖြစ်သည်။

စင်အောက်တွင် လူအများက ဆူညံစွာ ဆွေးနွေးနေကြသည်။

“မထင်မှတ်ထားဘူး... ဖေ့ကျွယ် စွမ်းအားအားလုံး ထုတ်သုံးတာတောင် ယန်ချင်းရှုံးက လွယ်လွယ် အနိုင်ယူလိုက်တယ်... ဒီမိန်းကလေးက တကယ်ကို ကောင်းကင်ဘုံက ပါရမီရှင်ပဲ... သုံးဂိုဏ်းအပြင်စည်း ပထမဓားသမားနေရာက သူ့အတွက်ပဲ...”

“ဖေ့ကျွယ်လည်း မဆိုးပါဘူး... သနားစရာက သူ့ပြိုင်ဘက်က ယန်ချင်းရှုံးဖြစ်နေတာပဲ... တခြားသူနဲ့ တွေ့ရင် သူ ရှုံးမှာ မဟုတ်ဘူး...”

“ဒီနှစ် ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲရဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်က ရှင်းလင်းလာပြီ... ပထမနဲ့ ဒုတိယနေရာက ဟွာကျင်းယန်နဲ့ ယန်ချင်းရှုံးပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်... ဖေ့ကျွယ်က တတိယ... စတုတ္ထနေရာကတော့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း လော့ချန်နဲ့ လော့ရှာဂိုဏ်း ရှာဝမ်ချင်းတို့ကြားမှာ ဖြစ်လိမ့်မယ်...”

“မှန်တယ်... ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းက အမြဲတမ်း အားနည်းပေမဲ့ ဒီတစ်ခါမှာတော့ တပည့်တစ်ဦး ထိပ်ဆုံး ငါးနေရာထဲ ဝင်လာနိုင်တာ... မျက်နှာမပျက်ရတော့ဘူးပေါ့...”

ပြိုင်ပွဲသည် ဤအဆင့်သို့ ရောက်လာသည့်အတွက် လူအများသည် ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းမှ ပြိုင်ပွဲဝင်များ၏ စွမ်းအားကို ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။

လူအများ၏ အမြင်တွင် ထိပ်ဆုံး သုံးနေရာကို ဟွာကျင်းယန်၊ ယန်ချင်းရှုံး၊ ဖေ့ကျွယ်တို့ သုံးဦးသာ ယှဉ်ပြိုင်ရန် အရည်အချင်း ရှိကြသည်ဟု ယူဆကြသည်။

လော့ချန်ကမူ ရှာဝမ်ချင်းနှင့် စတုတ္ထနေရာအတွက်သာ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်တော့မည်။ ထို့အပြင် စတုတ္ထနေရာကိုပင် လူအများစုက သူ့ကို မထောက်ခံကြချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှာဝမ်ချင်းသည် နတ်တံတားကို ဖန်တီးခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုတင် သူ အရှုံးပေးခဲ့ရခြင်းသည် ပြိုင်ဘက်က ဟွာကျင်းယန်ဖြစ်နေသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

အခန်း ၃၆၈ ပြီးပါပြီ။