ဓားအမြန်နှုန်း၊ ဦးခေါင်းပိုင်းဖြတ်
Vol. 25 Ch. 370
“ဟယ်...”
လော့ချန်၏ စကား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ဆူညံသံများ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့၏။
လူအများသည် သူ၏ စကားကြောင့် တုန်လှုပ်ကုန်ကြသည်။
ဓားသုံးချက်အတွင်း ဖေ့ကျွယ်ကို သတ်မည်တဲ့...။
လူနှင့်ဓားတစ်သားတည်း အဆင့်မြင့်ကို နားလည်ထားသော်လည်း ဤလေကြီးမိုးကြီး ကြွားလုံးက လွန်လွန်းနေသည် မဟုတ်ပါလား။ ဖေ့ကျွယ်က ရိုးရှင်းသော ပုဂ္ဂိုလ်မဟုတ်ပေ။ လူနှင့်ဓားတစ်သားတည်း အလယ်အဆင့်ကို နားလည်ခဲ့ပြီး နတ်တံတားကိုပါ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့သည်။
ယခုတင်က ယန်ချင်းရှုံးနှင့် တိုက်ခိုက်ရာတွင် ထုတ်သုံးခဲ့သော အသေအချာဆုံး သတ်ဖြတ်နည်းသည် အသံတိတ်ကာ အရိပ်မဲ့နေခဲ့ရာ ပရိသတ်အချို့၏ နှလုံးသားကိုပင် ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။
လူအများ ခန့်မှန်းကြသည်မှာ ထိုဓားချက်သည် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် ပထမအဆင့် ကျင့်ကြံသူ၏ အဆင့်နှင့် လုံးဝ နီးစပ်ပေသည်။
လူအများ တွေးထင်လိုက်ကြသည်မှာ လော့ချန်သည် ဖေ့ကျွယ်ကို လွန်စွာ အထင်အသေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟုပင်။ သို့မဟုတ် လွန်စွာ မာန်တက်ကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အလွန်အမင်း အထင်ကြီးခဲ့ခြင်းပင် မဟုတ်ပါလား။
အဘယ့်ကြောင့် ဤသို့ ကြွားဝါရဲရသနည်း...။
နဝမအကြီးအကဲ၏ မျက်နှာသည် တင်းမာနေခဲ့၏။ သူသည် ယခင်ကတည်းက လော့ချန်ကို စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ရန် သတိပေးခဲ့သည်။ သူမမျှော်လင့်ခဲ့သည်မှာ လော့ချန်သည် ဤမျှ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟုပင်။
ဓားသုံးချက်အတွင်း ဖေ့ကျွယ်ကို အနိုင်ယူရန် မည်မျှ လွယ်ကူနိုင်ပါမည်နည်း။ ဤသို့သော စကားမျိုး ထွက်လာလျှင် မမြင်ရသော ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မအောင်မြင်ခဲ့လျှင် စိတ်အခြေအနေကိုပါ ထိခိုက်စေနိုင်ကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပျက်စီးဆုံးရှုံးရာသို့ ရောက်ရှိသွားစေနိုင်ပေသည်။
လော့ရှာဂိုဏ်းဘက်တွင် နဝမမင်းသမီး ကျင်းယွီရှီ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် လော့ချန်ကို အစ်ကို ကျင်းထျန်တူနှင့် မိတ်ဆက်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ လော့ချန် ဤနေရာ၌ ရှုံးနိမ့်သွားမည်ကို သူမ မလိုလားချေ။
သို့သော် ဓားသုံးချက်အတွင်း ဖေ့ကျွယ်ကို အနိုင်ယူရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သည့်နှယ် ရှိနေခဲ့သည်။
“စီနီယာ... ဒီတစ်ပွဲ ဘယ်သူ နိုင်မယ်လို့ ထင်လဲ...”
ကျင်းယွီရှီ မနေနိုင်ဘဲ ယန်ချင်းရှုံးကို မေးလိုက်သည်။
“မသိဘူး...”
ယန်ချင်းရှုံးသည် တိုက်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်မှ ရင်ဆိုင်နေသော နှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ အချည်းနှီးသော ခန့်မှန်းချက်ကို မပေးခဲ့ချေ။
“ဟွန်း... ကိုယ့်အသက်ကို ကိုယ်မနှမျှောဘူး...”
ဆွန်ယင်ယန်သည် မျက်နှာကို ရိုင်းစိုင်းစွာ ရှုံ့မဲ့ကာ ချက်ချင်း ထရပ်ပြီး ပြင်းထန်သော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဖေ့ကျွယ်... သူ ဒီလောက် ယုံကြည်မှုရှိနေတယ်ဆိုရင် မင်းလည်း ဘာမှ ဖုံးကွယ်မထားနဲ့တော့... ငါတို့ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ဩဇာကို သိအောင် ပြလိုက်စမ်း...”
သူသည် လော့ချန်သွေးနှင့် စွန်းထင်းနေသော တိုက်ပွဲစင်မြင့်ကို မြင်ချင်နေခဲ့ရာ မစောင့်နိုင်တော့ပေ။
“ကောင်းပြီ...”
ဖေ့ကျွယ်သည် အစောကြီးကတည်းက ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။
‘သူ့ရှေ့မှာ ဒီလို မာန်တက်ရဲတယ်... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်သူလို့ ထင်နေသလဲ... ယန်ချင်းရှုံးမို့လို့လား...’
“ရှူး...”
ဓားသွားကို တစ်ချက် လှုပ်ကာ ဖေ့ကျွယ်သည် လော့ချန်ကို ဓားဖြင့် ချိန်ရွယ်ပြီး ရိုင်းစိုင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ကောင်လေး... မင်း တကယ် လေကြီးမိုးကြီး ပြောတာပဲ... ဓားသုံးချက်နဲ့ ငါ့ကို သတ်ချင်တယ်ပေါ့... ငါလည်း ဒီလိုပဲ... ဓားသုံးချက်အတွင်း ငါ မင်းရဲ့ ခွေးအသက်ကို ယူပစ်မယ်...”
“ဘုန်း...”
စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့် ဖေ့ကျွယ်သည် အရှိန်အဝါကို အမြင့်ဆုံးသို့ မြှင့်တင်လိုက်သည်။ တစ်ကိုယ်လုံးသည် လေပြင်း၏ ဗဟိုတွင် ရပ်နေသည့်နှယ် ဖြစ်နေကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုသည် တဘုန်းဘုန်း တုန်ခါပြီး လျှို့ဝှက်သော လေစီးကြောင်းများ ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။
“လာစမ်းပါ...”
လော့ချန်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှိနေသည်။ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော ဓားအရှိန်အဝါသည် ဖေ့ကျွယ်ထက် ပိုမို သန့်စင်ပြီး ပိုမို ထက်မြက်နေသည်။
“သေချင်နေတာပဲ... ရွှေရောင်အလင်း ခွဲခြားခြင်း...”
ဖေ့ကျွယ်၏ မျက်ဆံများသည် ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့သွားသည်။ ချက်ချင်း အသေအချာဆုံး သတ်ဖြတ်နည်းကို ထုတ်သုံးကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရတနာဓားကို မြှောက်လျက် ဓားခန္ဓာမှ တောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဓားတစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ ပိုင်းဖြတ်ချလိုက်သည်။
“ဘုန်း...”
ကောင်းကင်သည် တုန်ခါသွားပြီး ရွှေရောင်အလင်းများ ဆူပွက်နေခဲ့သည်။ လော့ချန်ရှိရာ နေရာ၏ အထက်ကောင်းကင်ယံတွင် လေစီးကြောင်းများ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။
မရေမတွက်နိုင်သော ရွှေရောင်ဓားစွမ်းအင်များသည် အရာအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းကာ အော်ဟစ်ဆင်းသက်လာသည်။ အဝေးမှ ကြည့်လျှင် ရွှေရောင် ဓားမိုး ရွာသွန်းနေသည့်နှယ် ဖြစ်နေသည်။
ဤမျှ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါမှာပင် လော့ချန်က ရှောင်တိမ်းခြင်းမပြုခဲ့ချေ။
ထိုနေရာတွင် ရပ်နေစဉ် မူလက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးရှိသော သူ၏ အရှိန်အဝါသည် ပိုမို မှေးမှိန်လာခဲ့သည်။ တစ်ကိုယ်လုံးသည် တိမ်တစ်မျှင် လေတစ်ငွေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည့်နှယ် ဖြစ်သွား၏။
လူအရိပ်သည် မတည်မငြိမ်ဖြစ်လာပြီး ဓားအရှိန်အဝါသည် ခန့်မှန်းမရနိုင်ခဲ့ပေ။
“တိမ်ယံတည်နေရာ...”
အနီရောင်မီးလျှံဓားကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ မြူခိုးအငွေ့အသက် တစ်စက်မျှ မပါဝင်ချေ။
ယခင်ရက်အနည်းငယ်က တိမ်တောင်ပင်လယ်မှ ရရှိခဲ့သော ဉာဏ်အလင်းများသည် ဤဓားချက်ထဲသို့ အားလုံး ပေါင်းစည်းသွားသည်။ အနီရောင်မီးလျှံဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ ဓားစွမ်းအင်များ အလွှာလိုက် လှိုင်းထနေသော တိမ်လွှာကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်လာပြီး ထက်မြက်ရုံသာမက ခန့်မှန်းရခက်သည့် ပြောင်းလဲမှုများလည်း ပါဝင်နေတော့သည်။
“ဘုန်း...”
ဓားစွမ်းအင်နှစ်ခုသည် လေထဲတွင် ထိတွေ့လိုက်ရာ မီးရှူးမီးပန်းများကဲ့သို့ ဆက်တိုက် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ရွှေရောင်ဓားစွမ်းအင်သည် အနည်းငယ် နိမ့်ကျကာ ထက်မြက်သော အရှိန်အဝါသည် ဖေ့ကျွယ်ဆီသို့ နောက်ပြန် ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။
“ဖေ့ကျွယ်ရဲ့ ဓားအမြန်နှုန်း ကျိုးသွားပြီ...”
“ဓားက အရမ်းမြန်တယ်...”
ထိတ်လန့်သော အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုနေရာရှိ ဓားပညာ ကျွမ်းကျင်သူအပေါင်းတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တုန်လှုပ်မှု အမူအရာများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။
ဖေ့ကျွယ်သည် ဓားအမြန်နှုန်းဖြင့် နာမည်ကြီးကာ အရိပ်မဲ့ဓားဟုပင် ခေါ်ဆိုခံခဲ့ရသည်။
လူအများသည် ဓားအမြန်နှုန်း စွမ်းရည်တွင် ဖေ့ကျွယ်ကို အနိုင်ယူနိုင်သော လူငယ်မျိုးဆက် ဓားသမားကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။
ယန်ချင်းရှုံး ယခုတင်က ဤဓားချက်ကို တားဆီးခဲ့သော်လည်း တားဆီးခြင်းနှင့် တည့်တည့် ဖြိုခွဲခြင်းသည် သဘောတရားနှစ်ခု ကွာခြားနေသည်။
ထို့အပြင် လော့ချန် ယခုတင်က ထုတ်သုံးခဲ့သော ဓားချက်သည် အလွန် ညီညွတ်နေခဲ့သည်။ မည်သည့် အားနည်းချက်မျှ ရှာမတွေ့နိုင်အောင်ပင် ညီညွတ်ခဲ့သည်။
ဤသည်မှာ ဓားသိုင်းကျင့်ကြံမှုသည် အလွန် မြင့်မားသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်ကို ပြသနေခြင်းပင်။
“ဓားပညာက သိပ်ကို ထူးချွန်တယ်...”
ယန်ချင်းရှုံး၏ တည်ငြိမ်သော မျက်လုံးများထဲတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ထူးခြားမှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။
“ဘုန်း...”
ဖေ့ကျွယ်သည် နောက်ပြန် ရိုက်ခတ်လာသော ထက်မြက်မှုကို ဓားတစ်ချက်ဖြင့် ပိုင်းဖြတ်ချေမှုန်းလိုက်သည်။ မျက်လုံးနှစ်လုံးက လော့ချန်ကို စူးစူးစိုက်စိုက် စိုက်ကြည့်ကာ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အရှိန်အဝါ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်ပြီး ဒေါသထွက်နေသည့်အတွက် လူပုံစံ သားရိုင်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။
သူသည် အရိပ်မဲ့ဓားဟု နာမည်ကြီးသော်လည်း လော့ချန်က ဓားပညာဖြင့် အမြန်နှုန်းချင်း ပြိုင်ကာ အနိုင်ယူလိုက်ခြင်းကြောင့် အားနည်းချက်ကို မြင်ခဲ့ရသည်။
ဤသည်မှာ လူအများရှေ့တွင် ပါးရိုက်ခံလိုက်ရသည်နှင့် တူနေတော့သည်။
“ငါ့ ဓားစွမ်းရည် ဘယ်လောက် မြန်သလဲဆိုတာ မင်းကို ပြရသေးတာပေါ့... သေစမ်း...”
မျက်လုံးများ အနည်းငယ် နီရဲလာကာ ဖေ့ကျွယ်သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား အပြည့်အဝ ထုတ်လွှတ်ကာ ယန်ချင်းရှုံးနှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်ကထက်ပင် ပိုမို အားကောင်းခဲ့သည်။ စိတ်ဝိညာဉ်သည် အစွမ်းကုန် ပေါက်ကွဲထွက်ကာ သူ၏ အပြင်းထန်ဆုံး သတ်ဖြတ်နည်းကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။
“ရွှေအရိပ် တိတ်ဆိတ်ခြင်း...”
လော့ချန်ကို ချိန်ရွယ်ထားကာ ဖေ့ကျွယ်လက်ထဲရှိ ရတနာဓားသည် တုန်ခါသွား၏။ ဓားတစ်ချက် တည့်တည့် ပိုင်းဖြတ်လိုက်ရာ တိုက်ပွဲစင်မြင့်တစ်ခုလုံး၏ လေထုသည် ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။
“ဒါ အဲ့ဒီဓားချက်ပဲ...”
ယန်ချင်းရှုံး၏ လှပသော မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် ပင့်တက်သွားခဲ့သည်။
သူမသည် ဤဓားချက်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုကို ကောင်းစွာ သိသည်။ အသံတိတ်ပြီး အရိပ်မဲ့ကာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။ ခြေလှမ်းတစ်ချက် မှားယွင်းခဲ့လျှင် နေရာတွင် ကျဆုံးရတော့မည်။
သူမသည် ဤဓားချက်ကို ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ဓားပညာအဆင့် မြင့်မား၍ ဤအကွက်၏ အားနည်းချက်ကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။
ယန်ချင်းရှုံးသည် လော့ချန် ဤဓားချက်ကို မည်သို့ တားဆီးမည်ကို သိချင်နေခဲ့သည်။
“တတိယဓားချက်...”
ဖေ့ကျွယ် လက်စွမ်းပြသည့် တစ်ပြိုင်နက်တည်းတွင် လော့ချန်သည်လည်း တစ်ချိန်တည်း လက်စွမ်းပြလိုက်သည်။ အနီရောင်မီးလျှံဓားထဲသို့ စိတ်နှလုံးကို နစ်မြုပ်စေသည်။ လော့ချန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်း ဖြတ်ပြေးကာ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ဓားနှင့်အတူ လှုပ်ရှားသွားပြီး ဓားတစ်ချက်ကို ထိုးထွင်းလိုက်သည်။
“ရွှီ...”
ဤဓားချက် မည်မျှ မြန်သည်ကို မည်သူမျှ မပြောနိုင်ခဲ့ကြချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လော့ချန် ဓားထုတ်ပုံကို မမြင်ရမီ တောက်ပသော ဓားအလင်းတစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ထိုးထွင်းထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဓားအလင်းသည် အဖြူရောင်မျဉ်းကြောင်းအဖြစ် စုစည်းသွားကာ တိုက်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်တွင် လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်သန်းပျောက်ကွယ်သွားရာ မိုးတိမ်မည်းများကို ဖြတ်တောက်သွားသော မိုးကြိုးလျှပ်စီးကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
“ဝူး...”
ဓားအလင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည့် တစ်ခဏတွင် မရေမတွက်နိုင်သော ရွှေရောင်ဓားစွမ်းအင်သည် လော့ချန်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ထိန်းချုပ်မှုကို ဆုံးရှုံးသွားသောကြောင့် ထို ရွှေရောင်ဓားစွမ်းအင်များ၏ အရှိန်အဝါ အလွန် လျော့ကျကာ ဓားအရှိန်အဝါ ပျံ့လွင့်သွားခဲ့သည်။
လော့ချန်က ဓားတစ်ချက်ဖြင့် လွယ်လွယ်ကူကူ ခွဲဖြတ်လိုက်သည်။
“ဘုန်း... ဘုန်း...”
ဓားစွမ်းအင်ရေစီးကြောင်းသည် နှစ်ပိုင်း ကွဲထွက်သွားပြီး ရူးသွပ်စွာ ပေါက်ကွဲကာ တိုက်ပွဲစင်မြင့် မျက်နှာပြင်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော အက်ကွဲရာများ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
“ဘာလဲ...”
“ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ...”
မယုံနိုင်စရာ အော်ဟစ်သံများသည် တစ်သံပြီးတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းသားများ၏ မျက်နှာများသည် ကြီးမားစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ဆွန်ယင်ယန်သည် ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားကာ ထရပ်ပြီး တိုက်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်ရှိ လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ရင်ဘတ်သည် တီးခတ်နေသော စည်မျက်နှာပြင်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေတော့သည်။
“ချပ်...”
တိုက်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်တွင် လော့ချန်သည် ဓားကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ ခေါင်းမော့ကာ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ဖေ့ကျွယ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ ဓားက အရမ်းမြန်တယ်... သနားစရာကောင်းတာက စစ်မှန်တဲ့ ဓားပညာဆိုတာ ဓားအကွက် ဘယ်လောက် မြန်တာ၊ ဓားစွမ်းအင် ဘယ်လောက် ထုတ်တာနဲ့ မဆိုင်ဘူး... ရန်သူကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်နိုင်ဖို့ပဲလိုတယ်...”
ဖေ့ကျွယ်သည် တည့်တည့် ရပ်နေခဲ့၏။ လော့ချန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရာ သူသည် တစ်စုံတစ်ရာ တွေးတောလိုက်ဟန်ဖြင့် မျက်နှာပေါ်တွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်သည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
“ဒါ... ဒါမှ တကယ့် စွမ်းထက်တဲ့ဓ...”
“ဖူး...”
စကားသံ မဆုံးမီ ဖေ့ကျွယ်၏ လည်ပင်းအလယ်မှ သွေးတန်းတစ်ခု ပန်းထွက်လာခဲ့သည်။
လည်ပင်းတစ်ချက် စောင်းသွားပြီးနောက် ဦးခေါင်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားကာ အဝေးသို့ ဆက်လက် လိမ့်သွားတော့သည်။
ချက်ချင်းပင် ကျင်းယူတောင်ထိပ်တစ်ခုလုံး အပ်ကျသံပင် ကြားနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။ လူတိုင်း၏ အကြည့်များက လော့ချန်ဆီသို့ စုစည်းသွားကာ အားလုံးက လုံးဝ ကြက်သေသေသွားသည်။
အခန်း ၃၇၀ ပြီးပါပြီ။