ရန်သူချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ဆုံခြင်း

ဆွန်ချွမ်ဝူ တိုက်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်ရောက်လာသည်ကို မြင်လျှင် လော့ချန်၏ မျက်လုံးများတွင် စွမ်းအင်အလင်းတန်းများ ပြင်းထန်လာခဲ့၏။

“ဟူး...”

လေပုပ်တစ်ချက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်ကာ လော့ချန်သည် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော အနီရောင်မီးလျှံဓား၏ ဓားလက်ကိုင်ကို ဖိကိုင်ထားလိုက်သည်။

ချန်လင်းယူသည် လော့ချန်၏ အမူအရာ ထူးခြားနေသည်ကို သတိပြုမိကာ စိုးရိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“လော့ချန်... မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား...”

အကြီးအကဲချန်ရွှမ်သည် လော့ချန်နှင့် ဆွန်ချွမ်ဝူတို့ သားအဖ ရန်ငြိုးရှိကြောင်း သိ၍ နှစ်သိမ့်စကား ဆိုသည်။

“ဓားသမားအတွက် အရေးကြီးဆုံးက စိတ်တည်ငြိမ်မှုပဲ... ရန်ငြိုးကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမှားမဖြစ်စေနဲ့... မှတ်ထားပါ... ဒါက ချစ်ကြည်ရေး ပြိုင်ပွဲ မဟုတ်ဘူး... သေခြင်းရှင်ခြင်းတိုက်ပွဲပဲ... တစ်ချက်မဆင်ခြင်မိရင် ပျက်စီးဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်...”

“ဟုတ်ကဲ့ စိတ်ချပါ... ကျွန်တော် သတိထားပါ့မယ်...”

လော့ချန် ခေါင်းညိတ်သည်။ အမှန်တော့ သူ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ပေ။ ရိုးရှင်းစွာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ညဉ့်နက်သန်းခေါင် ယောင်ယမ်းအိပ်မက်ထဲတွင်ပင် သူသည် ဆွန်ယင်ယန်တို့ သားအဖအား လက်စားချေရန် စိတ်အားပြင်းပြခဲ့သည်။ ဤနေ့ရက်ကို သူ အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသည်ပင်။

“အသုံးမကျတဲ့ကောင်... အခုထိ တက်မလာသေးဘူးလား...”

ဆွန်ချွမ်ဝူ၏ ပြင်းထန်သော အော်ဟစ်သံသည် လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လော့ချန်သည် နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် ကွေးကာ ထရပ်ပြီး လူအများ၏ အာရုံစူးစိုက် ကြည့်ရှုမှုအောက်တွင် တိုက်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်သို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

လော့ချန် တက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဆွန်ချွမ်ဝူ နှုတ်ခမ်းကို ဖြဲကာ ရယ်လိုက်သည်။

“တကယ် မထင်မှတ်ထားဘူး... ခြောက်လအတွင်း မင်းလို အသုံးမကျသူတစ်ယောက်က ဒီအဆင့်အထိ တက်လှမ်းလာနိုင်တာ... ငါတောင် အံ့အားသင့်သွားတယ်...”

“သနားစရာကောင်းတာက... မင်း အရမ်း မာန်တက်လွန်းတယ်... ငါ့ကို စိန်ခေါ်ရဲတယ်ဆိုတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေလမ်း ရှာတာပဲ...”

လော့ချန်၏ အကြည့်များသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြစ်နေသည်။

“ငါ့ကို သတ်နိုင်မယ်လို့ ဒီလောက်တောင် ယုံကြည်မှု ရှိနေတာလား...”

“သေချာပေါက်ပေါ့... လူနဲ့ဓားတစ်သားတည်း အလယ်အဆင့်ကို နားလည်ထားရုံနဲ့ ငါနဲ့ တိုက်နိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား...”

ဆွန်ချွမ်ဝူသည် အေးစက်စွာ ရယ်ကာ မေးစေ့ကို အနည်းငယ် မော့ထားလျက် လော့ချန်ကို အပေါ်စီးမှ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒီကမ္ဘာက စွမ်းအားကိုပဲ ဦးစားပေးတယ်... မင်း ဘာတွေ နားလည်ခဲ့လဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ဘူး...”

စကားပြောနေစဉ် ဆွန်ချွမ်ဝူသည် လက်ဖဝါးကို ဓားအိမ်ပေါ် တင်လိုက်သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် ဘုန်းခနဲအသံနှင့်အတူ ကြီးမားပြီး နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်သော ချီစွမ်းအင် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ဓားအရှိန်အဟုန်နှင့် ပေါင်းစပ်ကာ ပြင်းထန်ပြီး အေးစက်သော အရှိန်အဝါကို ဖြစ်ပေါ်စေလျက် တိုက်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်တွင် လေဆင်နှာမောင်းများ လှည့်ပတ်သွားတော့သည်။

“အရှိန်အဝါက တော်တော် အားကောင်းတယ်... ခုနက ဆွန်ချွမ်ဝူ လင်ချီတုန်းနှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်က စိတ်မပါခဲ့ဘူး... ဒါဟာ သူ့ရဲ့ တကယ့်စွမ်းအားပဲ...”

ပရိသတ်တို့သည် အံ့အားသင့်ကုန်ကြ၏။ ဆွန်ချွမ်ဝူ ဓားမထုတ်ရသေးသော်လည်း ထို ပြင်းထန်သော ဓားအရှိန်အဟုန်သည် လူများ၏ နှလုံးသားကို တည့်တည့် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေခဲ့သည်။ ထို ဓားအိမ်ထဲတွင် ဓားတစ်လက် မဟုတ်ဘဲ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော သားရဲရိုင်းတစ်ခု ပုန်းအောင်းနေသည့်နှယ် ဖြစ်နေသည်။ တစ်ခါ ထွက်ပေါ်လာလျှင် အရာအားလုံးကို ဝါးမျိုပစ်တော့မည့်နှယ်ပင်။

ဤ အရှိန်အဟုန် ဖိအားအောက်တွင် လော့ချန်၏ ဝတ်ရုံသည် လေထဲတွင် တဖျပ်ဖျပ် လှုပ်ခတ်နေသည်။ လှိုင်းတံပိုးများ ထန်နေသော ပင်လယ်ထဲက ဖူပိုးကောင် တစ်ကောင်နှင့် တူနေ၏။

သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးတစ်စုံကမူ အလွန် ငြိမ်သက်စွာဖြင့် ဆွန်ချွမ်ဝူကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။ ကန်ထဲမှ ရေပမာ လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာပင် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်သို့ ပစ်ကာ တစ်လှမ်းချင်း ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ မျက်လုံးများသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှိနေသည်။

“မင်း ဒီလောက် ယုံကြည်မှု ရှိနေတယ်ဆိုရင် လက်စွမ်းပြစမ်းပါ... ငါ မင်းရဲ့ ယုံကြည်မှုအားလုံးကို တစ်ခုချင်းစီ ချေမှုန်းပစ်မယ်...”

သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ အသက်ကိုသာ ယူမည်မဟုတ်ဘဲ စိတ်နှလုံးကိုပါ ချေမှုန်းလိုသည်။ ဆွန်ယင်ယန်ကိုလည်း ဤနှစ်များအတွင်း ဖခင် ခံစားခဲ့ရသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် နာကျင်မှုကို ခံစားစေလိုသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ပရိသတ်တို့သည် အလွန် အံ့အားသင့်ကုန်ကြသည်။ လုံးဝ ကာကွယ်မှုမရှိဘဲ တည့်တည့်လျှောက်သွားသည်တဲ့... ဤသည်မှာ မည်မျှ မာန်တက်ခြင်းနည်း... ဆွန်ချွမ်ဝူကို မျက်စိထဲပင် လုံးဝ မထည့်ထားခြင်းပင်။

“အသုံးမကျတဲ့ကောင်... မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေလမ်း ရှာနေတယ်ဆိုရင် ငါ ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်...”

ဆွန်ချွမ်ဝူသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ခါးတွင်ရှိသော ရတနာဓားသည် ချက်ချင်း အိမ်မှ ထွက်ပေါ်လာကာ ဓားတစ်ချက် ပိုင်းချလိုက်သည်။

“ဘုန်း”

အသံထွက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ထက်ရှသော ဓားစွမ်းအင် တစ်လွှာသည် ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်လာပြီး လော့ချန်၏ မျက်နှာဆီသို့ တည့်တည့် ပိုင်းဖြတ်လာသည်။

လော့ချန်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ လက်သီးတစ်ချက် တည့်တည့် ထိုးထုတ်လိုက်သည်။

“ဘုန်း”

ဓားစွမ်းအင်သည် ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ မြူခိုးငွေ့အဖြစ် လေထဲ ပျံ့လွင့်သွားခဲ့သည်။ ပြင်းထန်သော လေစီးကြောင်းသည် ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်ကာ လေမုန်တိုင်းကဲ့သို့ လှုပ်ရှားသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပရိသတ်များ၏ နှလုံးသားကို အေးစက်သွားစေသည်။

“လေလုံးထွားပြီး လေကြီးမိုးကြီး ပြောတတ်ရုံပဲလား... မင်းအရည်အချင်းက ဒီလောက်ပဲလား...”

လော့ချန်သည် ဝတ်ရုံလက်ကို တစ်ချက် ခါကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ပုံစံသည် အဖြစ်မရှိသည့် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို ကြည့်ပြီး ဂရုမစိုက်သည့်နှယ်ပင်။

“ရိုင်းလိုက်တာ...”

ဆွန်ချွမ်ဝူသည် မျက်ခုံးများ တင်းတင်းခုန်သွားသည်။ ချက်ချင်း သိုင်းဝိညာဉ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ကြယ်ရှစ်ပွင့် ပါဝင်သော အပြာရောင် လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခု နောက်ကွယ်တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး၏ အရှိန်အဝါ သိသိသာသာ တိုးတက်လာကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ဓားတစ်ချက် ပြင်းထန်စွာ ပိုင်းဖြတ်ချလိုက်သည်။

“တိမ်ယံ ခွဲခြမ်း ပိုင်းဖြတ်ခြင်း...”

“ဟီး...”

အသံထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အလွှာလိုက်ဖြစ်သော အပြာရောင် ဓားစွမ်းအင်တို့သည် တောင်ကုန်းပေါ်မှ စီးဆင်းလာသော တိမ်တိုက်များကဲ့သို့ လော့ချန်ဆီသို့ ရက်စက်စွာ ပိုင်းဖြတ်လာသည်။ လေထုကိုပင် နှစ်ဖက် ခွဲထုတ်လိုက်ကာ ကြီးမားသော လှိုင်းတံပိုးများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ဤဓားချက်ကို မြင်သောအခါ ချန်လင်းယူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် တင်းကျပ်မှု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဤဓားချက်သည် အရှိန်နှင့် အင်အား နှစ်ခုလုံးတွင် မယုံနိုင်လောက်အောင် အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေသည်။ ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်ကျင့်ကြံသူကိုပင် နှစ်ပိုင်း ခုတ်ပိုင်းနိုင်ရန် လုံလောက်၏။

“မလုံလောက်သေးဘူး...”

လော့ချန်သည် မသိမသာ ခေါင်းတစ်ချက်ခါလိုက်သည်။ မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲသည့်အပြင် ရှောင်တိမ်းခြင်းပင်မပြုဘဲ နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက်ကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ကာ ထိုးထုတ်လိုက်ပြန်သည်။

“ဝူး...”

လက်သီးရိုက်ချက်အသံသည် ဟစ်အော်ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်သီးက လေထုကို ဖိသိပ်လိုက်ရာ ဖောက်ထွင်းမြင်ရသော ပါးလွှာသည့် အလွှာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

“ဘုန်း”

မိုးကြိုး မြည်သံနှင့်အတူ ကြီးမားသော ဓားစွမ်းအင်သည် တစ်ဖန် ကြေမွသွားပြီး စွမ်းအင်လှိုင်းများ အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်သွားခဲ့သည်။ လော့ချန်သည် မူလနေရာ၌ မလှုပ်မယှက် ရပ်တည်နေသည်။ သူသည် မုန်တိုင်းနှင့် လေပြင်းများကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သော ကျောက်ဆောင်တစ်တုံးနှင့် တူနေ၏။

“ဟင်... ဟယ်...”

“နောက်တစ်ခါ တားလိုက်နိုင်တယ်...”

ပရိသတ်တို့ တုန်လှုပ်နေကြ၏။ ဆွန်ချွမ်ဝူ၏ ဤမျှ ပြင်းထန်သော ဓားချက်ကို လော့ချန်သည် နောက်တစ်ခါ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့်ပင် တည့်တည့် ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့သည်။

ဆွန်ချွမ်ဝူ၏ မျက်လုံးများသည်လည်း နက်ရှိုင်းစွာ စူးစိုက်ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်သည်။

“လော့ချန်... ငါ မင်းရဲ့ စွမ်းအားကို ဝန်ခံတယ်... ငါ့ရဲ့ ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း စွမ်းအားပါတဲ့ ဓားတစ်ချက်ကို တားနိုင်ခဲ့တယ်... အရမ်းကောင်းတယ်... မင်း ငါ့ရဲ့ အသန်မာဆုံး စွမ်းအားကို မြင်ခွင့်ရှိပြီ...”

“ဟုတ်လား... အပိုတွေ ပြောမနေနဲ့... မင်း အစွမ်းရှိသလောက် အကုန်ထုတ်သုံးစမ်းပါ...”

လော့ချန်သည် လုံးဝ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိသေးချေ။

“ကောင်းပြီလေ... မင်း ခဏနေအထိ ပါးစပ် မာနိုင်ဖို့ပဲ မျှော်လင့်တယ်...”

ဆွန်ချွမ်ဝူသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် အမှန်တကယ် ဒေါသထွက်လာခဲ့သည်။

သူ့အား ဤမျှ မထီမဲ့မြင်ပြုဖူးသော ပြိုင်ဘက်မျိုး တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ချေ။ ထို့နောက် သူသည် တစ်ကိုယ်လုံး၏ အရှိန်အဝါ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားကာ သူ့ကို ဗဟိုပြုလျက် လေထု ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာတော့သည်။

“ကောင်းကင် အဆုံးသတ် ပိုင်းဖြတ်ခြင်း...”

ဆွန်ချွမ်ဝူသည် ကျယ်လောင်စွာ ဟစ်အော်ကာ မျက်လုံးများက လော့ချန်ကို ပစ်မှတ်ထားပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဓားရှည်ကို မြှောက်လျက် လေထဲမှ ဓားတစ်ချက် ပိုင်းဖြတ်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဒုတိယဓားချက်... တတိယဓားချက်... စတုတ္ထဓားချက်... ဆက်တိုက် ဓားတစ်ဆယ့်သုံးချက် ပိုင်းဖြတ်လိုက်ရာ ဓားတစ်ချက်ချင်းစီ၏ ကြားကာလမှာ လုံးဝ မရှိသလောက်ပင်။

“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”

ဓားစွမ်းအင်များသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ထပ်ဆင့် စုစည်းသွားကာ တောင်ကြီး တစ်လုံးပမာ ဓားအလင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ လေထုကိုပင် လျှပ်စီးများ ဖြစ်ပေါ်လာအောင် ပွတ်တိုက်စေခဲ့ပြီး အလွန် အာဏာကြီးသော ပုံစံဖြင့် လော့ချန်ထံ ပြေးဝင်လာတော့သည်။

“ဒီဓားအရှိန်က တကယ် အာဏာ ကြီးမားလှတယ်... ဒီဓားချက်ရဲ့ စွမ်းအားက နတ်တံတားကို ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့တဲ့ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် တစ်ပိုင်း ကျင့်ကြံသူကိုတောင် သတ်ဖြတ်နိုင်လောက်တယ်...”

“ဟဲဟဲ... အခု ရှောင်တိမ်းချင်ရင်တောင် နောက်ကျနေပြီ... ဒီလော့ချန် သေချာပေါက် သေရတော့မယ်...”

“သူ့ကို ဘယ်သူက ဒီလောက် မာန်တက်ခိုင်းတာလဲ... ဓားသမားဖြစ်နေပြီး ဓားမထုတ်ဘူး... ဆွန်ချွမ်ဝူကို လက်ဦးမှု ပေးရဲတယ်... မာန်တက်မှုက အရမ်း လွန်ကဲလွန်းတယ်...”

ဆွန်ချွမ်ဝူ ဤဓားချက်ကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်ရာ လူများစွာက လော့ချန် အသက်ဆုံးရှုံးသွားပြီဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။

“ဒီလောက်ပဲလားကွ... ငါ့အတွက် မလုံလောက်သေးဘူး...”

လော့ချန်၏ မျက်လုံးများသည် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရုတ်တရက် ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ်ကျင့်ကြံသူ၏ အရှိန်အဟုန်သည် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ချီစွမ်းအင် တုန်ခါမှုနှင့်အတူ ခြေသုံးချောင်းနှင့် နားရွက်နှစ်ဖက်ရှိသော ဧရာမ ရှေ့ဟောင်းအိုးသဏ္ဌာန်တစ်ခု လေဟာနယ်ထဲတွင် မှေးမှိန်စွာ ဖွဲ့စည်းလာသည်။

ဧရာမအိုးသည် သူ၏ လက်သီးအရှိန်အဝါ ထဲတွင် ပေါင်းစည်းသွားကာ နှေးသယောင်ရှိသော်လည်း လျှင်မြန်စွာ ထိုးထွက်လာခဲ့သည်။

“ဘုန်း”

တောင်ကြီးပမာ ဓားစွမ်းအင်သည် ဧရာမအိုးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပိုင်းဖြတ်ချလိုက်သည်။ မြင်သာသော သက်ရောက်မှု လှိုင်းလုံးသည် ဘေးဘက်သို့ ရိုက်ခတ်သွားကာ လေဆင်နှာမောင်းများ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ မြည်ဟီးသံသည် ပရိသတ်များကိုပင် နားအူသွားစေခဲ့သည်။

“ကလစ်... ခွပ်...”

တောင်ကြီးပမာ ဓားစွမ်းအင်သည် ခဏတာ ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သော်လည်း ရုတ်တရက် အပိုင်းပိုင်း ပြိုကွဲပျက်စီးသွားကာ သန့်စင်သော မိုးမြေချီစွမ်းအင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

“နောက်တစ်ခါထပ်ပြီး လက်သီးတစ်ချက်နဲ့တင် ချေမှုန်းလိုက်ပြန်တယ်...”

ကွင်းပြင်အတွင်း ထိတ်လန့်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လော့ချန်ကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

ဆွန်ယင်ယန်သည်ပင် အံ့အားသင့်ကာ အမှတ်မထင် ထရပ်လိုက်မိသည်။ အံ့အားအသင့်ဆုံးသူမှာ ဆွန်ချွမ်ဝူပင် ဖြစ်သည်။

“ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ငါ ကောင်းကင် အဆုံးသတ် ပိုင်းဖြတ်ခြင်းကို ဓားတစ်ဆယ့်သုံးချက် အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံပြီးပြီ... စွမ်းအားအပြည့်နဲ့ ထိုးထွက်လိုက်ရင် နတ်တံတားကို ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့တဲ့ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်တစ်ဝက် ကျင့်ကြံသူတောင် မတားနိုင်ဘူး... မင်းလို အသုံးမကျသူက ဘယ်လိုလုပ် လက်သီးတစ်ချက်နဲ့ ချေမှုန်းနိုင်ရတာလဲ...”

“ဒါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး...”

ဆွန်ချွမ်ဝူသည် လော့ချန်ကို စူးစူးစိုက်စိုက် စိုက်ကြည့်နေသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေခဲ့၏။ လော့ချန်၏ ဤစွမ်းအားက သူ၏ အသိဉာဏ်ကို ကျော်လွန်နေခဲ့သည်။

သူ၏ အသေချာဆုံးနှင့် အစွမ်းအထက်ဆုံး ဓားချက်သည် လော့ချန်ကို တစ်စက်မျှ မထိခိုက်နိုင်ခဲ့ချေ။ ဤအချက်က သူ၏စိတ်နှလုံးကို ကြီးမားသော ထိခိုက်မှု ဖြစ်စေခဲ့သည်။ လက်ရှိ ဖြစ်ပျက်နေသမျှ အရာအားလုံးသည် အမှန်တရားဟုတ်မဟုတ် သူ သံသယဝင်ကာ အိပ်မက်မက်နေသည့်နှယ် ခံစားရသည်။

ထိုအချိန်တွင် လော့ချန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်း တစ်ချက် လက်ခနဲ ဖြတ်သွားသည်။

“ဒီပုံအတိုင်းဆို ဒါက မင်းရဲ့ စွမ်းအား အကုန်ပဲထင်တယ်... ငါ မင်းရဲ့ ဓားသုံးကွက်ကို လက်ခံပြီးပြီ... အခု ငါ့အလှည့်ပဲ...”

ချက်ချင်းပင်...

“ရွှီ...”

အနီရောင်မီးလျှံဓားသည် အိမ်မှ ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထက်မြက်မှုသည် ပတ်ဝန်းကျင်အနှံ့ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့၏။ ၎င်းနှင့်အတူ မျက်စိစူးလောက်အောင် တောက်ပသော ဓားအလင်းတစ်ခု လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

“ရပ်... ရပ်လိုက်စမ်း...”

ဆွန်ယင်ယန်၏ ဒေါသနှင့် ထိတ်လန့်မှု လွှမ်းနေသော အသံသည် ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

အခန်း ၃၆၄ ပြီးပါပြီ။