ဇာတာခွင်၊ ကောင်းကင်နှင့် ညီမျှသော ကောင်းချီးမ

ဝေနိုင်ငံ၊ ယွင်ကျဲ စီရင်စု၊ ထုန်ဟယ်ခရိုင်၊ သော်ကကျေးရွာ။

ရွှံ့အုတ်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားပြီး ရာသီဥတုဒဏ်ကြောင့် ဟောင်းနွမ်းနေသော အပြင်ဘက်နံရံများ၊ မီးခိုးရောင် အမိုးကြွေပြားများဖြင့် မိုးထားသော အုတ်ကြွပ်အိမ်တစ်လုံး ရှိသည်။ အထဲတွင် အိပ်ခန်း သုံးခန်းနှင့် ခန်းမနှစ်ခု ပါဝင်သည်။

ဧရိယာ စတုရန်းမီတာ တစ်ရာကျော်ခန့် ရှိသည်။

သော်ကကျေးရွာတွင် ဤကဲ့သို့သော အိမ်ဟောင်းများကို နေရာအနှံ့ တွေ့နိုင်သည်။

သို့တိုင်အောင် ဤအိမ်သည် ကျန်းမိသားစု တံငါသည်များ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့သော အိမ် ဖြစ်သည်။

“အိမ်က နံရံလေးဘက်ကလွဲရင် ဘာမှ မရှိဘူး”

ကျန်းဖန်သည် သူ၏ မိသားစု အုတ်ကြွပ်အိမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကုတင်၊ စားပွဲနှင့် ထိုင်ခုံများမှလွဲ၍ ပရိဘောဂဟူ၍ မရှိသလောက် နည်းပါးပြီး အမြဲတစေ ဆင်းရဲမွဲတေနေသည်။ သူ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က အဖျားကြီးပြီးနောက် သူ၏ ယခင်ဘဝ အမှတ်တရများ ပြန်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က သူသည် ကမ္ဘာမြေမှ အခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ကူးပြောင်းလာသည်ကို မယုံကြည်နိုင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ရက်အနည်းငယ်ကြာ လေ့လာပြီးနောက် သူသည် ထူးဆန်းသော ကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ဝိညာဉ် ကူးပြောင်းလာခဲ့သည့် အကြောင်းကို မယုံလို့ မရတော့ပေ။

၎င်းသည် သန္ဓေသား ကူးပြောင်းခြင်း မှတစ်ဆင့် ဖြစ်သည်။

သန္ဓေသား မြူခိုးကြောင့်သာ သူ၏ ယခင်ဘဝ အမှတ်တရများ ယခုမှ ပြန်လည် ရရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ ယခင်ဘဝတွင် ကျန်းဖန်သည် ငယ်ရွယ်ပြီး အလားအလာရှိသူ ဖြစ်သည်။ ဘွဲ့ရတစ်ဦးဖြစ်ပြီး တစ်နှစ်လျှင် လစာ ခြောက်သောင်း ရရှိကာ ပညာရေးနှင့် လေ့ကျင့်ရေး နယ်ပယ်တွင် အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။ ရည်မှန်းချက်ကြီးပြီး အကန့်အသတ်မဲ့ အလားအလာလည်း ရှိခဲ့သည်။ ငွေပိုရှာရန် ညဘက်တွင် အငှားယာဉ်မောင်း မောင်းပြီး တစ်ခါတစ်ရံ အငှားယာဉ်မောင်းအဖြစ် အလုပ်လုပ်ကာ မမောမပန်းနိုင်သော လုပ်သားမြင်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် မမျှော်လင့်ထားသော အဖြစ်အပျက်များ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး စက်မှုလုပ်ငန်းတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားကာ ချက်ချင်း အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူ့ သူဌေးတောင် အငှားယာဉ်မောင်း မောင်းဖို့ အလုပ်ပြောင်းခဲ့ရသည်။

ပိုဆိုးသည်က မြို့ကြီးမှာ အခြေချရန်အတွက် အံကိုကြိတ်ကာ အိမ်ဝယ်လိုက်သော်လည်း ယင်းသည် မမျှော်လင့်ထားဘဲ ဟန်ထိုက်၏ မပြီးပြတ်သေးသော အဆောက်အဦးများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဘဏ်၏ ရေနံ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ထုတ်ကုန်မှာလည်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့သောကြောင့် ဒေဝါလီခံလိုက်ရသည်။

ရှာထားသည့် ငွေက နည်းနည်းလေး ဖြစ်သော်လည်း တင်နေသော အကြွေးများက ဘဝပေါင်းများစွာ ဆပ်၍ မကုန်နိုင်လောက်အောင်ပင်။

နောက်ဆုံးတော့ သူ အရက်ကို မူးအောင်သောက်ပြီး နိုးလာသည့်အချိန်တွင် အခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် “စွန့်စားရဲတဲ့ သတ္တိကို ချင်းဟွာနဲ့ ပေကျင်း တက္ကသိုလ်တွေတောင် မယှဉ်နိုင်ဘူး” ဆိုသည့် သူဌေးကြီးတစ်ယောက်၏ စကားအား နားထောင်မိသည်ကို နောင်တရမိသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် သူဌေးကြီးက ချမ်းသာသွားပြီး သူကတော့ ဒေဝါလီခံလိုက်ရသည်။

“ဒါပေမဲ့ ဒီဘဝက ပိုဆိုးမယ့်ပုံပဲ”

ကျန်းဖန်သည် သူ့စိတ်ထဲရှိ မှတ်ဉာဏ်များကိုစဥ်းစားနေမိ၏။

သူရောက်နေသော နေရာကို ဝေနိုင်ငံဟု ခေါ်ပြီး ပဒေသရာဇ် မင်းဆက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အနီးအနားတွင် မိုင်ရှစ်ရာ ကျယ်ဝန်းသော ယွင်မုန်ကန် ရှိပြီး တံငါသည် ထောင်ပေါင်းများစွာကို ထောက်ပံ့ထားသည်။ သူသည် ယွင်မုန်ကန်၏ တံငါသည်များစွာထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။

နွေဦးတွင် ငါးမျှားခြင်း၊ ဆောင်းဦးတွင် ငါးဖမ်းခြင်း၊ နွေရာသီတွင် မွေးမြူခြင်း၊ ဆောင်းရာသီတွင် ရုန်းကန်ခြင်းများပင်… ဤအလုပ်သည် မဆိုးဘူးဟု ထင်ရ၏။

ငါးကြီးကြီး ဖမ်းမိလျှင် လစဉ် ဝင်ငွေ အတော်အတန် ရနိုင်သည်။

သို့သော် လောင်စာ၊ ဆန်၊ ဆီ၊ ဆား…အားလုံးသည် ငွေကုန်ကြေးကျ များပြီး ငါးဖမ်းခွန်သည် လယ်ယာခွန်ထက်ပင် ပိုလေးသည်။

ဒါ့အပြင် တံငါသည်များသည် ကြမ်းတမ်းလှသော အခွန်အခများ ဂိုဏ်း၏ ဖိနှိပ်မှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည်။

ငါးဖမ်းလှေရှိလျှင် ဆိပ်ကမ်းမှာ ကမ်းကပ်ရန် ဆိပ်ကမ်းခ ပေးရသည်။

ဖျားနာလျှင်တော့ ကပ်ဘေးဆိုးကြီး ကျရောက်သလိုပါပင်။

သူ့၏ ယခင်ဘဝတုန်းက လူ့အဖွဲ့အစည်းသည် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ပြီး နည်းပညာမှာလည်း မြင့်မားသောကြောင့် အကြွေးတင်နေလျှင်တောင် မသေချင်သရွေ့ အသက်ရှင်နိုင်ပါသေးသည်။

သို့သော် ဤကမ္ဘာမှာတော့ ပြောစရာ မလိုပါ။

ဤကမ္ဘာတွင် မည်ကဲ့သို့ ရှင်သန်ရမည် ဆိုသည်ကို သူ မသိပါ။

“ကိုကို ကျန်း”

ထိုအချိန်တွင် အသက် ဆယ့်ငါး၊ ဆယ့်ခြောက်နှစ်ခန့်ရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦး အိမ်အပြင်ဘက်မှ လမ်းလျှောက်ထွက်လာသည်။ ပိတ်စ ခေါင်းပေါင်း ပေါင်းထားပြီး ဖြူစင်၍ ချစ်စရာကောင်းသော အသွင်အပြင် ရှိသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများသည် စကားပြောနေသကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး အသားအရေမှာ ကြွေထည်ကဲ့သို့ ဖြူဝင်းနေသည်။

သူမ၏ အလှကို ပြစ်မျိုးမှဲ့မထင် သဘာဝအလှဟု ဖော်ပြနိုင်သည်။

လေးလံသော ရူချွင် (ရိုးရာဝတ်စုံ)ကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူမ၏ ကောက်ကြောင်းလှပသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ပေ။

အသက် ဆယ့်ငါး၊ ဆယ့်ခြောက်သာ ရှိသော်လည်း သူမသည် ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်သည့် ကျက်သရေရှိသော အလှမျိုး ပိုင်ဆိုင်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် နွေဦးကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်မှု ရှိသည်။

သူမသည် ရေပြည့်နေသော သစ်သားပုံးကို သယ်ရန် ရုန်းကန်နေရသည်။

သူမသည် ကျန်းဖန်၏ ဇနီးသည်ဖြစ်သူ စုဝေဝေ ဖြစ်သည်။

“ဒီလို လေးလံတဲ့ အလုပ်မျိုးကို၊ ကိုကို့ကို ဘာလို့ မခေါ်တာလဲ”

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သည့်အခါ ကျန်းဖန်က လက်လှမ်းပြီး ရေပုံးကို ယူကာ မြေကြီးပေါ် ညင်သာစွာ ချလိုက်သည်။

သူသည် မိန်းကလေးကို ချစ်ခင်စုံမက်သော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သူ နေမကောင်းဖြစ်စဉ် ကာလအတွင်း ဤမိန်းကလေး၏ ဂရုတစိုက် ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုအပေါ် လုံးလုံးလျားလျား မှီခိုခဲ့ရသည်။

သူမသာ မရှိလျှင် သူ အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါ။

“ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ကိုကို ကျန်း၊ ကိုကိုက အခုမှ နေပြန်ကောင်းတာလေ။ ဒီလောက် ကိစ္စသေးသေးလေးကတော့ ညီမ လုပ်နိုင်ပါတယ်”

“ပြီးတော့ အိမ်မှာက ညီမတို့နှစ်ယောက်တည်း ကျန်တော့တာလေ”

စုဝေဝေသည် နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ကျန်းဖန်ကို ချစ်ခင်စုံမက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ချိုမြိန်မှုနှင့် တွယ်တာမှု အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။

သူမသည် ကျန်းမိသားစု၏ ဇနီးသည်အဖြစ် မွေးဖွားလာပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက မိဘများက ရောင်းစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် ကျန်းဖန် နှင့်အတူ ငယ်ချစ်ဦးများ အဖြစ် ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။

သို့သော် ကျန်းမိသားစုသည် သူမကို နှိပ်စက်ခြင်း မရှိဘဲ မိမိတို့၏ သားသမီး အရင်းအချာကဲ့သို့ ဆက်ဆံခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းမိသားစု နှင့် အတူနေရသော ဘဝသည် အတော်လေး ပျော်ရွှင်ခဲ့ရသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်က အဖေကျန်း နှင့် အမေကျန်းတို့သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် ဖြစ်သော ရောဂါဖြင့် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ကြသည်။

ယခုအခါ ကျန်းဖန် နှင့် စုဝေဝေ နှစ်ဦးတည်းသာ အပြန်အလှန် မှီခိုရင်း နေကြရသည်။

ထို့ကြောင့် စုဝေဝေသည် ၁၆ နှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း မိသားစု တာဝန်များကို စတင် ထမ်းဆောင်ခဲ့ရသည်။

သူမသည် အဝတ်လျှော်ခြင်း၊ ချက်ပြုတ်ခြင်းနှင့် အိမ်သန့်ရှင်းရေး လုပ်ခြင်းတို့အတွက် တာဝန်ယူသည်။

သို့သော် သူမသည် ပင်ပန်းသည်ဟု မခံစားရပါ။ ယခုလိုမျိုး သာမန် ဘဝလေး ဆက်ရှိနေနိုင်သရွေ့ အတော်လေး ကောင်းသည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။

ကံဆိုးသည်မှာ ယနေ့ ကမ္ဘာကြီးတွင် သာမန်လူတစ်ဦးသည် သာမန်ဘဝကို ထိန်းသိမ်းချင်လျှင်ပင် ကောင်းကင်သို့ ရောက်ရှိရန် ကြိုးစားရသလောက်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

“အိမ်မှာ ဆန် ရှိသေးလား”

ဗိုက်ဆာနေပြီ ဖြစ်သော ကျန်းဖန်သည် မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

ဗိုက်ဝသည့် ခံစားချက်ကို သူ မသိသည်မှာ ကြာပြီ။

“ရှိပါတယ်၊ အိမ်မှာ ဆန် နည်းနည်း ကျန်သေးတယ်။ သုံးရက်လောက်တော့ ခံလောက်မှာပါ”

“ဒါပေမဲ့ နဂါးဘုရင်ဂိုဏ်းက လစဉ်ကြေးကို သုံးဆယ် ရာခိုင်နှုန်း ထပ်တိုးကောက်တော့မယ်လို့ ကြားတယ်”

“ရွာထဲမှာ ညည်းညူသံတွေ ပြည့်နေတာပဲ”

“ဒီ လစဉ်ကြေးကို ပေးလိုက်ရရင် ညီမတို့တွေ တကယ်ကြီး မွဲတေသွားလိမ့်မယ်”

စုဝေဝေသည် လက်သီးဆုပ်လေးများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားပြီး မလိုလားသော အမူအရာကို ပြသည်။

သူမ လစဉ်ကြေး မပေးချင်ပါ။

ထိုစကားကို ကြားသည့်အခါ ကျန်းဖန် မျက်နှာ တည်သွားသည်။ နဂါးဘုရင်ဂိုဏ်းသည် ဒေသခံ ဂိုဏ်းကြီး ဖြစ်ပြီး ဤဒေသ၏ အမှောင်အင်အားစု ဖြစ်သည်။ အနီးအနားရှိ တံငါသည်ရွာပေါင်း တစ်ဒါဇင်ကျော်၏ ငါးလှောင်ကန်များကိုလည်း လွှမ်းမိုးထားသည်။

ယွင်မုန်ကန်တွင် ငါးဖမ်းချင်လျှင် သူတို့ကို လစဉ်ကြေး ပေးရသည်။

အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိတော့ သူတို့သည် ဒေသခံအစိုးရသာ ဖြစ်သည်။

ဘယ်သူမှ သူတို့၏ အမိန့်ကို မလွန်ဆန်ရဲကြပါ။

အစကတည်းက လစဉ်ကြေးသည် တံငါသည်များ အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေပြီးသား ဖြစ်သည်။

ယခု သုံးဆယ် ရာခိုင်နှုန်း ထပ်တိုးလိုက်သည့်အခါ လူတွေ နေထိုင်စရာ လမ်းမရှိတော့။

ဤဆောင်းရာသီကို တံငါသည် ဘယ်နှစ်ယောက် ဖြတ်ကျော်နိုင်မည်လဲဟု သူ တွေးမိသည်။

“နည်းလမ်း မရှိဘူး။ ပေးလိုက်ရင်တော့ ခဏလောက် တောင့်ခံနိုင်လိမ့်မယ်”

“မပေးရင် ချက်ချင်း အကုန် ဆုံးရှုံးသွားနိုင်တယ်”

ကျန်းဖန်က လက်လျှော့စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူသည်လည်း လစဉ်ကြေး မပေးချင်ပါ။

သို့သော်လည်း နဂါးဘုရင်ဂိုဏ်း၏ ကြောက်စရာကောင်းပုံကို သူ သိသည်။ သူတို့သည် အင်အားလည်း ကြီးသလို လူ့အသက်ကို တန်ဖိုးမရှိဘူးဟုလည်း သဘောထားသည်။

သူတို့ကို စော်ကားမိလျှင် သေချာပေါက် အသက်ပေးရလိမ့်မည်။

ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိလျှင် သူတို့၏ စည်းကမ်းများကို နာခံရုံသာ ရှိသည်။

“ဟင်”

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းဖန်၏ အကြည့်သည် သစ်သားပုံးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ကြည်လင်သော ရေထဲတွင် သူ့မျက်နှာသည် ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။

ရေမျက်နှာပြင် လှုပ်ခတ်သွားသည်။

ရုတ်တရက် ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုသည် သူ့မျက်ခုံးကြားတွင် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သတင်းအချက်အလက် အများအပြားသည် သူ့အသိစိတ်၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာသို့ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်လာသည်။

[ဇာတာခွင် - ကောင်းကင်နှင့် ညီမျှသော ကောင်းချီးမင်္ဂလာ]

[စွမ်းရည် - ကြီးမားသော ဘေးဒုက္ခများမှ လွတ်မြောက်ပါက အနာဂတ်တွင် ကံကောင်းခြင်း ရှိလိမ့်မည်။]

“ဇာတာခွင်”

ကျန်းဖန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ လူတိုင်းတွင် ကံဇာတာရှိပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဇာတာခွင်သည် လူတစ်ဦး၏ ဘဝကို ဆုံးဖြတ်ပေးကြောင်း သူ သိသည်။ မြင့်မြတ်စွာ မွေးဖွားခြင်း၊ သာမန် သို့မဟုတ် လမ်းဘေးတွင် သေဆုံးခြင်း။

လူတစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက်၏ ဇာတာခွင်သည် မတူကြပါ။

သူ၏ ဇာတာခွင်သည် ထူးခြားပုံရသည်။ ဇာတာခွင် အများအပြားကြားမှာပင် ထိပ်တန်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။

မေးစရာရှိသည်မှာ သူသည် ဘဝနှစ်ခုစလုံးတွင် ကံဆိုးခဲ့ပြီး ဘယ်သောအခါမှ ကံကောင်းခြင်းနှင့် မကြုံခဲ့ဖူးပါ။

ကောင်းကင်နှင့် ညီမျှသော ကောင်းချီးမင်္ဂလာဟု ပြောသော်လည်း သူသည် ကိုးဘဝ ကံဆိုးသူလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဤဇာတာခွင်သည် သူ့ကံဇာတာကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်ပါ့မလား။

ကျန်းဖန်သည် ဤ ဇာတာခွင်၏ ဆိုလိုရင်းကို မလေ့လာရသေးမီ အိမ်အပြင်ဘက်ရှိ ရုတ်တရက် ခြေသံများနှင့် ကျိန်ဆဲသံများကြောင့် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

…