ငြိမ်းချမ်းတဲ့ခွေး ဖြစ်ရတာက ပိုကောင်းတယ်။

ထိုအချိန်၌ ကျန်းဖန်သည် သူ၏ အသိစိတ်အာရုံပင်လယ်၏ နက်ရှိုင်းရာတွင် အလင်းစက်လေးတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်အာရုံဖြင့် ထိုအလင်းစက်လေးကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် သတင်းအချက်အလက် တစ်ချို့သည် သူ၏ ခေါင်းထဲသို့ စီးဝင်လာတော့သည်။

"သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် သော်ကရွာအဝင်ဝသို့ သွားပါ။ ထိုနေရာရှိ သော်ကပင်ကြီးအောက် မီတာ ၃၀၀ အကွာက မြေကြီးကို တူးဖော်ကြည့်ပါက အန္တရာယ်ကင်းရှင်းသော 'အဆင့် (၈) အခွင့်အရေး' တစ်ခုကို ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်"

ကျန်းဖန်သည် အခြေအနေကို ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားသည်။

ကပ်ဘေးတစ်ခုကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့သည်နှင့် သူ၏ 'ဇာတာခွင်'က အန္တရာယ်ကင်းသော အခွင့်အရေးများကို ဆောင်ကြဉ်းပေးလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အချိန်ကို သန်းခေါင်ယံဟု သတ်မှတ်ပေးထားသည်။ အကယ်၍ ထိုအချိန်မတိုင်ခင် သွားရောက်တူးဖော်ပါက အန္တရာယ် ရှိနိုင်ချေ ရှိသည်။ ရွာသားများ မြင်တွေ့သွားပါက မလိုလားအပ်သော ပြဿနာများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် 'အဆင့် ၈ အခွင့်အရေး' ဆိုသည်ကို ယခုချက်ချင်း တူးဖော်ချင်စိတ် ပြင်းပြနေသော်လည်း သန်းခေါင်ယံ အချိန်ရောက်သည်အထိ စောင့်ဆိုင်းရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိချေ။

ရရှိထားသော ကံကောင်းခြင်း အမှတ်များက ဘာလုပ်လို့ရမှန်းတော့ သူ မသိသေးပေ။

"ကပ်ဘေးကြီးပြီးရင် လာဘ်ကြီးဝင်တယ် ဆိုတာ ဒါမျိုးကို ပြောတာများလား"

ကျန်းဖန်သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်ရင်း ဤဇာတာခွင်၏ စွမ်းအားကို အံ့သြစွာ ခံစားနေမိသည်။

ဤကမ္ဘာလောကကြီးတွင် ကြိုးစားတိုင်း အရာထင်သည် မဟုတ်မှန်း လူတိုင်းသိကြသည်။

ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျပြီးနောက် ကံကောင်းခြင်းများ ရောက်လာတတ်သည် ဆိုသော်လည်း အမြဲတမ်းတော့ မမှန်ကန်နိုင်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကံဆိုးပြီးရင်း ထပ်ကာထပ်ကာ ဆိုးတတ်ကြသည်သာ။ ကျားကြောက်လို့ ရှင်ကြီးကိုး၊ ရှင်ကြီး ကျားထက်ဆိုး ဆိုသလိုပင်။

သူ့ဘဝ ဖြတ်သန်းမှု အတွေ့အကြုံအရ ကံဆိုးခြင်းဆိုသည်မှာ အကန့်အသတ်မရှိမှန်း သူ ကောင်းကောင်းကြီး သိထားပြီး ဖြစ်သည်။

အကယ်၍သာ အခက်အခဲ ကျော်လွှားပြီးတိုင်း ဆုလာဘ်ရကြေးဆိုလျှင် လွန်ခဲ့သော ဘဝက သူ ဤမျှလောက် ဒုက္ခရောက်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

အနည်းဆုံးတော့ ပြန်လည် ဦးမော့လာနိုင်မည့် နေ့တစ်နေ့ ရှိခဲ့ရပေမည်။

ယခုရရှိမည့် 'အဆင့် ၈ အခွင့်အရေး' ဆိုသည်က ဘာများဖြစ်နေမလဲ။ ၎င်းက သူ၏ လက်ရှိ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်ပါ့မလား။

"အား..."

ထိုစဉ်မှာပင် အဝေးတစ်နေရာမှ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် ရိုက်နှက်သံများ၊ သနားညှာတာဖို့ တောင်းပန်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြားရသူအဖို့ ကျောချမ်းဖွယ်ရာ ကောင်းလှသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲဟင်"

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် စုဝေဝေ၏ မျက်နှာလေးမှာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားပြီး သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော အားကိုးရာဖြစ်သည့် ကျန်းဖန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီမှာပဲ နေခဲ့နော်... ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတာ ငါ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

ကျန်းဖန်သည် စုဝေဝေကို မှာကြားပြီးနောက် အိမ်ထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် အိမ်နီးနားချင်းများသည်လည်း ထိုအသံကို ကြားလိုက်ကြသဖြင့် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အိမ်ပြင်သို့ ထွက်လာကြသည်။

"ဦးလေးဖူကွေ့... ဦးလေးဇီချန်"

"ဘာဖြစ်ကြတာလဲ သိလားဗျ"

ကျန်းဖန်သည် အိမ်နီးချင်းများကို တစ်ယောက်ချင်း နှုတ်ဆက်မေးမြန်းလိုက်သည်။ အားလုံးက သော်ကရွာသား အချင်းချင်းမို့ ရင်းနှီးပြီးသား သူများပင်။

"ဟူး... ဦးလေးမုန်တို့ အိမ်မှာ ပြဿနာတက်ကုန်ပြီဟေ့"

"ကြားတာတော့ နဂါးမင်းဂိုဏ်းက လစဉ်ဆက်ကြေးကို ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း တိုးကောက်မယ် ဆိုလားပဲ။ ဦးလေးမုန်က မပေးဘူးလို့ ငြင်းတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ နည်းနည်းပါးပါး ညည်းညူလိုက်မိတာကို..."

"နဂါးမင်းဂိုဏ်းက ကောင်တွေက ရက်ရက်စက်စက် ဝိုင်းရိုက်ကြတော့တာပဲကွာ"

"အိမ်ထဲက တန်ဖိုးရှိတာမှန်သမျှလည်း အကုန် ယူသွားကြတယ်တဲ့"

ထိုသို့ ရှင်းပြသူမှာ အသက် ၄၀ အရွယ်ခန့်ရှိ အသားမည်းမည်းနှင့် 'ဆုန်ဖူကွေ့' ဟုခေါ်သော တံငါသည်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

လောကဓံမုန်တိုင်းများကို ကြံ့ကြံ့ခံခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သော်လည်း အိမ်နီးချင်းဖြစ်သူ ဦးလေးမုန်၏ အဖြစ်ဆိုးကို မြင်ရသောအခါ သူလည်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေရှာသည်။

"တော်စမ်း... ရှင် ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်"

"ဂိုဏ်းသားတွေ ကြားသွားရင် ရှင်ပါ အမှုပတ်ပြီး အရိုက်ခံနေရဦးမယ်"

ဆုန်ဖူကွေ့၏ ဘေးတွင်ရပ်နေသော ဇနီးဖြစ်သူ လျူကျူးကျူးသည် သူ့ခင်ပွန်း၏ လက်မောင်းကို ဆွဲဆိတ်ကာ သတိပေးလိုက်သည်။

ဆုန်ဖူကွေ့ ပြောလိုက်သော စကားများကို နဂါးမင်းဂိုဏ်းသားများ ကြားသွားမည်ကို သူမ အလွန် စိုးရိမ်နေပုံရသည်။

အကယ်၍သာ ကြားသွားခဲ့လျှင် ဆုန်ဖူကွေ့လည်း အရိုက်ခံရမည့်အပြင် အိမ်ရှိ စည်းစိမ်ဥစ္စာများပါ အသိမ်းခံရနိုင်သည်။ ထိုသို့သော ဖြစ်ရပ်မျိုး ယခင်ကလည်း ရှိခဲ့ဖူးသည်။

ဇနီးသည်၏ သတိပေးစကားကြောင့် ဆုန်ဖူကွေ့ ချက်ချင်း အသံတိတ်သွားပြီး ဘေးဘီဝဲယာကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

နဂါးမင်းဂိုဏ်းသားများ ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သေချာမှသာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

"ဒါက..."

ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းဖန်၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားပြီး ကျောပင် ချမ်းသွားမိသည်။

နည်းနည်းလေး ညည်းညူလိုက်မိရုံနှင့် သေလုမြောပါး အရိုက်ခံလိုက်ရသည် ဆိုတော့ နဂါးမင်းဂိုဏ်း၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုက အတိုင်းအဆ မရှိပါတကား။

ဖြစ်နိုင်တာက ကျန့်ဝမ်ပင်းနှင့် သူ့လူများသည် သော်ကရွာကို နမူနာပြချင်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

လစဉ်ဆက်ကြေးကို ရုတ်တရက် ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း တိုးကောက်လိုက်သည့်အတွက် ရွာထဲတွင် မကျေနပ်သံများ ထွက်ပေါ်နေမည်မှာ အသေအချာပင်။

ထိုပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန်အတွက် ကျန့်ဝမ်ပင်းတို့အနေဖြင့် သူတို့၏ အာဏာစက်ကို ပြသရန် လိုအပ်နေသည်။

'ကြက်သတ်ပြီး မျောက်ကို ခြိမ်းခြောက်ပြတယ်' ဆိုသလို တစ်ယောက်ယောက်ကို စံပြအဖြစ် ရက်ရက်စက်စက် နှိပ်ကွပ်ပြလိုက်ခြင်းပင်။

အကယ်၍သာ ကျန်းဖန်က အစောက ပါးနပ်မှုမရှိဘဲ ဆက်ကြေးငွေကို ချက်ချင်း ထုတ်မပေးခဲ့လျှင် ထို အသတ်ခံရသော ကြက်သည် သူ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

ဦးလေးမုန် မိသားစုမှာမူ ထိုအချက်ကို သဘောမပေါက်ဘဲ ညည်းညူမိလိုက်သဖြင့် ပြဿနာသည် မီးဟုန်းဟုန်း တောက်သွားရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် အများကြောက်ရွံ့စေရန် နမူနာပြအနေဖြင့် အသုံးချခံလိုက်ရခြင်းသာ။ ထို့ကြောင့် ဤကပ်ဘေးကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းဖန် လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ဦးလေးမုန်တို့ အိမ်မှ အခြေအနေပျက်စီးနေပုံကို အတိုင်းသား မြင်လိုက်ရသည်။

အိမ်တံခါးမကြီးသည် ပွင့်ဟနေပြီး အိမ်ထဲတွင်လည်း ရှုပ်ပွနေသည်။ စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်များမှာ ကျိုးပဲ့နေပြီး အိုးခွက်ပန်းကန်များလည်း ကွဲရှကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည်။

သစ်သားတံခါးရွက်သည်လည်း အကန်ခံထားရသဖြင့် ပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

အသက် ၄၀ ကျော်အရွယ် ဦးလေးမုန်မှာမူ မြေကြီးပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ နာကျင်စွာ ညည်းညူနေရှာသည်။

မျက်လုံး၊ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းတို့မှ သွေးများ စီးကျနေပြီး ပြုတ်ထားသော ပုစွန်ထုပ်ကဲ့သို့ ကွေးကွေးလေး ဖြစ်နေသည်။

သူ့ဘေးတွင် အသက် ၂၀ အရွယ် သားဖြစ်သူ 'မုန်ထယ်' သည်လည်း လက်မောင်းရိုးကျိုးကာ လဲကျနေသည်။

ဦးလေးမုန်၏ ဇနီးသည် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေရှာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင်လည်း ပါးရိုက်ခံထားရသည့် လက်ဝါးရာအမ်းအမ်းကြီး ထင်ကျန်နေသည်။

ရွာသားများမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး သနားဂရုဏာ သက်မိကြသော်လည်း ကူညီပေးနိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။ လက်ကမ်းပေးဖို့ပင် မတတ်နိုင်ကြ။

သို့သော် ရွာသားများကို အပြစ်တင်၍ မရပေ။

အိမ်တိုင်းလိုလိုတွင် ပိုလျှံသော စားနပ်ရိက္ခာဟူ၍ မရှိကြ။ နဂါးမင်းဂိုဏ်း၏ မူလ ဆက်ကြေးသည်ပင် တံငါသည်များကို အသက်ရှုကြပ်စေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခု ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း ထပ်တိုးလိုက်သည် ဆိုတော့ လူကို အသေသတ်နေသလို ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဦးလေးမုန်တို့ကို ကူညီလိုက်ပါက ကိုယ်တိုင် ငတ်သေမည့်ဘေးနှင့် ကြုံရနိုင်ခြေ ရှိသည်။

ကြင်နာသနားတတ်ခြင်း ဆိုသည်မှာ ချမ်းသာသော သူများသာ တတ်နိုင်သည့် ဇိမ်ခံပစ္စည်း တစ်မျိုးပင်။

လူသားအချင်းချင်း ပြန်လည် ဝါးမြိုနေကြသည့် ဤခေတ်ပျက်ကြီးထဲတွင် မကောင်းမှု ဒုစရိုက် မလုပ်ဘဲ နေနိုင်သည်ကပင် လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီဟု ဆိုရမည်။

"ဒါနဲ့... ဘာလို့ နဂါးမင်းဂိုဏ်းက ဆက်ကြေးတွေ ထပ်တိုးကောက်ရတာလဲ"

"ပုံမှန်ပေးနေရတာတောင် မနည်းဘူးလေ... ဘာဖြစ်လို့များလဲဗျာ"

ကျန်းဖန် ဝင်မေးလိုက်သည်။

နဂါးမင်းဂိုဏ်းသည် အာဏာပြ ဗိုလ်ကျတတ်သော်လည်း ကန်ရေခမ်းအောင် ငါးဖမ်းမည့် ဂိုဏ်းမျိုးတော့ မဟုတ်ဟု သူ ထင်သည်။

သူတို့ လိုချင်သည်မှာ ငွေသာဖြစ်ပြီး တံငါသည်များကို အသေသတ်ချင်သည် မဟုတ်။ တစ်ခုခုတော့ ထူးခြားနေပြီ။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ မသေဆေး စီမံကိန်းကြောင့်လို့ ပြောတာပဲ"

"မင်းကြီးက ထာဝရအသက်ရှင်ဖို့ မသေဆေး ဖော်စပ်ချင်လို့ တိုင်းပြည်အနှံ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ လိုက်စုခိုင်းပြီး အခွန်တွေ လျှောက်ကောက်နေတာတဲ့"

"ဒါကတော့ သက်သက်မဲ့ ခေါင်းပုံဖြတ်တာပဲ"

"မင်းကြီးက အခွန်တိုးကောက်ချင်တော့ ဒေသဆိုင်ရာ အရာရှိတွေကလည်း ပေါင်းပြီး ပြည်သူတွေဆီကနေ ပိုပိုသာသာလေး ညှစ်ထုတ်ကြတာပေါ့"

"နဂါးမင်းဂိုဏ်းကလည်း အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဆက်ကြေး တိုးကောက်လိုက်တာပဲ နေမှာ"

"အဆင့်ဆင့် ဖိနှိပ်ခံရတော့ ငါတို့ ပြည်သူတွေပဲ မြေစာပင် ဖြစ်ရတာပေါ့ကွာ"

ဝင်ရောက် ပြောဆိုလိုက်သူမှာ အသက် ၃၈ နှစ်အရွယ် 'ကျောက်ဇီချန်' ဖြစ်သည်။ သူသည် သော်ကရွာ၏ လက်သမားဆရာ ဖြစ်သည်။

ရွာသား အများစုမှာ တံငါသည်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း လှေပြုပြင်ခြင်းနှင့် ပရိဘောဂ လုပ်ငန်းများ လိုအပ်သဖြင့် ကျောက်ဇီချန်၏ နေထိုင်မှုဘဝမှာ အဆင်ပြေသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

လက်သမားပညာသည် ကျွမ်းကျင်လုပ်သား ဖြစ်သဖြင့် ဝင်ငွေကောင်းပြီး ဆက်ကြေးလည်း မှန်မှန် ပေးဆောင်နိုင်သည်။

ထို့ပြင် အခြားရွာသားများနှင့် ယှဉ်လျှင် သူသည် ဗဟုသုတ ပိုစုံပြီး မြို့ပေါ်မှ အဆက်အသွယ်များနှင့်လည်း ရင်းနှီးမှု ရှိသည်။

"ဟုတ်တယ်... တို့ ဝေတိုင်းပြည်ရဲ့ မြောက်ပိုင်းဒေသတွေမှာ မိုးခေါင်ရေရှား ဖြစ်နေတာ နှစ်နဲ့ချီနေပြီ။ သီးနှံတွေ ပျက်စီးပြီး ဒုက္ခသည်တွေလည်း အများကြီး ဖြစ်နေကြတာ"

"ကြားရသလောက်တော့ အသက်ရှင်ဖို့ ဒုက္ခသည်တွေ အများကြီး တောင်ဘက်ကို ဆင်းလာနေကြတယ်တဲ့"

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ကယ်ဆယ်ရေး မလုပ်တဲ့အပြင် အခွန်တွေပါ ထပ်တိုးကောက်တော့ လူတွေကို အသေသတ်နေသလို ဖြစ်နေပြီ"

"နန်းတော်ကို ပုန်ကန်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့ သူပုန်ထကြွမှုတွေတောင် အကြိမ်ကြိမ် ဖြစ်နေပြီလို့ ပြောကြတယ်"

"ငါတို့ ယွင်မန်ရေကန်ဘက်ကို ဘယ်တော့ ကူးစက်လာမလဲ မသိနိုင်ဘူး"

ဆုန်ဖူကွေ့က စိုးရိမ်တကြီး ဝင်ပြောသည်။

ရှေးလူကြီးတွေ ပြောကြတာ ရှိသည်။ "စစ်မက်ထူပြောတဲ့ခေတ်က လူဖြစ်ရတာထက် ငြိမ်းချမ်းတဲ့ခေတ်က ခွေးဖြစ်ရတာက ပိုကောင်းတယ်" တဲ့။

စစ်မက်မီးတောက်များ တကယ်တမ်း ရောက်ရှိလာပြီဆိုလျှင် သာမန် ပြည်သူလူထုခမျာ အဆိုးရွားဆုံး ဒုက္ခများကို ခါးစည်းခံရပြီး ကိုယ့်အသက် ကိုယ်ပိုင်ဖို့ပင် မသေချာသော ဘဝကို ရောက်ကြရမည် မဟုတ်ပါလော။

…