အငြိုးနှင့် အာဃာတ

"မင်း... မင်း"

အနက်ရောင် အင်္ကျီလက်ပြတ် ဝတ်ထားသည့် လူမိုက်ကြီးသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးလောက်အောင် ပြင်းထန်သည့် နာကျင်မှုဝေဒနာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် ကျန်းဖန်အား မယုံကြည်နိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

သူ့ရှေ့မှ လူငယ်လေးသည် အားနည်းပြီး အနိုင်ကျင့်ရလွယ်သည့် တံငါသည်လေး မဟုတ်ပါလော။ ယခင်ကဆိုလျှင် သူ၏ မျက်လုံးထဲ၌ပင် ထည့်မတွက်ခဲ့သော ကောင်လေး ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အတိုင်း အနိုင်ကျင့်လိုက်ရုံဖြင့် ရမည်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် ဤလူငယ်လေးသည် သူ့အား ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ပြီး ထိုးသတ်လိုက်လိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားပါမည်နည်း။

သူ ပါးစပ်ဟပြီး တစ်ခုခုပြောရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုများက ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး စကားတစ်လုံးမျှပင် ထွက်မလာတော့ချေ။

ဒုန်း။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ အကြီးအကျယ် လဲကျသွားပြီး ဖုန်မှုန့်များ ထောင်းခနဲ ထသွားတော့သည်။

မျက်လုံးများမှာမူ ပြူးကျယ်လျက်သား ရှိနေပြီး သေဆုံးသည်တိုင် မကျွတ်လွတ်နိုင်သော ပုံစံဖြင့် ရှိနေလေသည်။

"ဘာ..."

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန့်ဝမ်ပင်းနှင့် ကျန်ရှိသော နောက်လိုက် ၂ယောက်၏ မျက်လုံးအိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားကြသည်။ အခြေအနေများ ဤမျှလောက်အထိ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြချေ။

တခဏအတွင်းမှာပင် သူတို့လူတစ်ယောက် အသတ်ခံလိုက်ရလေပြီ။

သူတို့ရှေ့မှ လူငယ်လေးသည် သိုးငယ်လေးဘဝမှ သွေးဆာနေသော ဝံပုလွေတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ရှိရာ ကြည့်ရင်းနှင့်ပင် ကျောချမ်းလာမိသည်။

"ဘာလို့ ငါ့ကို အတင်းအကြပ် ဖိအားပေးရတာလဲ"

"ဘာလို့ ငါ့ကို လမ်းဆုံးရောက်အောင် တွန်းပို့ရတာလဲ"

"ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေပါရစေလို့ ပြောနေတာကို... ဘာလို့ ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးချင်ကြတာလဲ"

ကျန်းဖန်သည် လက်ထဲတွင် သွေးများ တစက်စက် ကျနေသော ငွေရောင် ဓားမြောင်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လူသတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေပြီး အဆိပ်ပြင်းသော မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်အေးစက်နေသည်။

"သေချင်နေတာကိုး"

ဘေးနားရှိ လူမိုက်ကြီး ၂ ယောက်သည် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် တုန်ယင်လာကြသည်။

ကျန်းဖန်အား ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ အလွန်အမင်း အမျက်ဒေါသ ထွက်နေကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သာမန် တံငါသည်လေးတစ်ယောက်က သူတို့လူကို သတ်ရဲသည်ဟုဆိုရာ တကယ့်ကို ရဲတင်းလွန်းလှပေသည်။

သူတို့သည် ခါးကြားမှ အနက်ရောင် ဓားရှည်များကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ကျန်းဖန်ထံသို့ ပြေးဝင်လာကြလေသည်။

ဓားတစ်ချက်တည်းနှင့် ကျန်းဖန်အား ပိုင်းသတ်ပစ်မည့် ဟန်ပန်ပင်။

"မင်းတို့ရဲ့ အမြန်နှုန်းက နှေးလွန်းတယ်"

ကျန်းဖန်သည် ထိုလူမိုက် ၂ ယောက်အား တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ပျံလွှားမြွေနဂါး သိုင်းပညာကို ကျင့်ကြံထားခြင်းကြောင့် သူ၏ အာရုံခံစားမှု ၅ ပါးသည် အလွန် ထက်မြက်လာခဲ့၏။ အထူးသဖြင့် အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရချိန်တွင် ပိုမို သိသာလှသည်။

သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထိုလူမိုက် ၂ ယောက်၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် အနှေးပြကွက် ပြထားသကဲ့သို့ နှေးကွေးနေသည်။

သူသည် သိုင်းကွက်များကို မသင်ယူဖူးသော်လည်း သိုင်းပညာဆိုသည်မှာ အရှိန်ပိုမြန်ခြင်းနှင့် ခွန်အားပိုကြီးခြင်းသာ မဟုတ်ပါလော။

ထိုအချက် ၂ ချက်ကို ပိုင်နိုင်လျှင် ထိုအရာသည် အကောင်းဆုံး သိုင်းပညာပင် ဖြစ်သည်။ ဟိတ်ဟန်များ အများကြီး ထုတ်နေစရာ မလိုပေ။

ရွှပ်

တခဏအတွင်းမှာပင် ကျန်းဖန်သည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း ရွှေ့လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို အသာအယာ တိမ်းကာ ထိုလူမိုက် ၂ ယောက်၏ ဓားချက်ကို အလွယ်တကူ ရှောင်တိမ်းလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ဓားတစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ လူမိုက် ၂ယောက်၏ လည်ပင်းကို လှီးဖြတ်သွားတော့သည်။

ကြက်တစ်ကောင်ကို လည်လှီးသတ်လိုက်သကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေး လှီးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လည်ပင်းပြတ်ရှရာမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာလေသည်။

"အ... အ..."

လူမိုက် ၂ ယောက်၏ လက်ထဲမှ ဓားရှည်များ လွတ်ကျသွားပြီး၊ သွေးများ ပန်းထွက်နေသော လည်ပင်းကို လက်ဖြင့် အတင်းဖိကာ သွေးတိတ်အောင် ကြိုးစားကြရှာသည်။ သို့သော် အချည်းနှီးသာ။

သူတို့သည် ကျန်းဖန်အား ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိကြသည်။

လည်ချောင်းပြတ်သွားသဖြင့် စကားတစ်လုံးမျှ မပြောနိုင်တော့ဘဲ မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသေဆုံးသွားကြလေတော့သည်။

"မင်းက သာမန်လူ မဟုတ်ဘူး... သိုင်းပညာရှင်ပဲ"

"အရေပြား သန့်စင်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်ပဲ"

"မင်းလို တံငါသည်လေးက ဘယ်တုန်းကများ သိုင်းပညာတွေ တတ်သွားတာလဲ"

ကျန့်ဝမ်ပင်းသည် သူ၏ သစ္စာရှိ နောက်လိုက် ၃ ယောက်အား မယုံနိုင်စွာ ကြည့်နေမိ၏။

မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် သူ၏ နောက်လိုက် ၃ ယောက်လုံး ဤလူငယ်လေး၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သာမန်လူတစ်ယောက် လုပ်နိုင်သော ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။

ဆိုလိုသည်မှာ ဤလူငယ်လေးသည် သေချာပေါက် သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ထားသည်မှာ အမှန်ပင်။

သို့မဟုတ်ပါက ဤကဲ့သို့ ခွန်အားနှင့် အမြန်နှုန်းမျိုးကို မည်သို့မျှ ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်။

"မင်း စကားတွေ အရမ်းများတာပဲ"

ကျန်းဖန်သည် သေဆုံးသွားသော လူမိုက် ၂ ယောက်ကို လုံးဝ လစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ကျန့်ဝမ်ပင်းထံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်လာသည်။

ဤပွဲသည် သူသေ ကိုယ်ရှင်ပွဲသာ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဆဋ္ဌမအာရုံအရ ကျန့်ဝမ်ပင်းသည် သူ၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်မှန်း သိရှိနေသည်။ သူ သေချာပေါက် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

"ရယ်စရာပဲ... မင်း ငါ့ကို သတ်နိုင်မယ် ထင်နေလား"

"မင်း ဘယ်ကနေ သိုင်းပညာတွေ တတ်လာလဲ ငါ မသိပေမယ့်..."

"ငါက သံသဲလက်ဝါး သိုင်းပညာကို ၁၀ နှစ်ကျော် လေ့ကျင့်ထားတဲ့ အရေပြား သန့်စင်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် ကျန့်ဝမ်ပင်းကွ"

"အသက် ၁၇၊ ၁၈ လောက်ပဲ ရှိသေးတဲ့ ကောင်စုတ်လေးက ငါ့ကို ယှဉ်နိုင်ပါ့မလား"

"တကယ့် သိုင်းပညာရှင် အစစ်ဆိုတာ ဘယ်လိုလဲ မင်းကို ပြရသေးတာပေါ့"

ကျန့်ဝမ်ပင်း မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

သူသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ချီစွမ်းအင်နှင့် သွေးများကို လှည့်ပတ်လိုက်ရာ ကြွက်သားများ ဖောင်းကြွလာပြီး လက်နှစ်ဖက်မှာ သံမဏိဖြင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ မာကျောလာချေသည်။

ဤ သံသဲလက်ဝါး သိုင်းပညာကြောင့်ပင် သူသည် နဂါးမင်းဂိုဏ်း၌ ခေါင်းဆောင်ငယ်လေး ဖြစ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤလက်ဝါးဖြင့် လူမိုက်ပေါင်း မည်မျှလောက်ကို သတ်ခဲ့ပြီးပြီလဲ ဆိုသည်မှာ ရေတွက်၍ပင် မရနိုင်တော့ပေ။

ဝုန်း။

ရုတ်တရက် သူသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး ကျန်းဖန်ထံသို့ လက်ဝါးစွမ်းအင်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။

ထိုလက်ဝါးချက်သည် ခမ်းနားထည်ဝါပြီး အားပါလွန်းကာ အားအင် ပေါင် ၁၀၀ခန့် ပါဝင်နေသည်။

သာမန်လူတစ်ယောက်၏ ရင်ဘတ်ကိုသာ ထိခိုက်မိပါက အရိုးများ ကြေမွပြီး ကလီစာများ ပေါက်ထွက်သွားနိုင်လောက်သည်။

သူ၏ လက်နှစ်ဖက်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်၌ အသန်မာဆုံး လက်နက်များပင် ဖြစ်သည်။

ရွှစ်။

ကျန်းဖန် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပေါက်ကွဲအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ခြေနှစ်ဖက်ဖြင့် ကန်ကာ မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ခုန်ပျံလိုက်သည်။

ကျန့်ဝမ်ပင်း မည်သို့မျှ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် ကျန်းဖန်သည် သူ၏ အနောက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး၊ ဓားကို ပြောင်းပြန်ကိုင်ကာ ကျောဘက်မှနေ၍ နှလုံးသားတည့်တည့်သို့ ထိုးစိုက်လိုက်လေတော့သည်။

"မဖြစ်... မဖြစ်နိုင်တာ"

ကျန့်ဝမ်ပင်းသည် ဖောက်ထွင်းခံလိုက်ရသော သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

သူသည်လည်း အရေပြား သန့်စင်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်ပါလျက်၊ အဘယ်ကြောင့် ဤလူငယ်လေးနှင့်ကျမှ ဤမျှလောက်အထိ ကွာခြားသွားရသနည်း။

ခွန်အားရော အမြန်နှုန်းပါ လုံးဝ ယှဉ်ပြိုင်၍ မရနိုင်ပေ။

အဆင့်ချင်း တူညီသည်ဟုပင် မဆိုနိုင်တော့။

ထိုအချိန်တွင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုများက ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး တခါမှ မခံစားဖူးသော ဝေဒနာကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။

"ကယ်... ကယ်ကြပါဦး"

ကျန့်ဝမ်ပင်းသည် ဘေးနားရှိ ကျန်းဖန်အား ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်ရင်း နောင်တကြီးစွာ ရမိလေသည်။

ဤလူငယ်လေး၌ ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းသော သိုင်းပညာ စွမ်းရည်များ ရှိနေမှန်းသာ သိခဲ့လျှင် ရိုက်သတ်မည်ဆိုလျှင်တောင် သွား၍ ရန်စခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

ပုံမှန် အနိုင်ကျင့်ခံနေရသည့် တံငါသည်လေးက သူ့ကို ပြန်သတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားပါမည်နည်း။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ အရာအားလုံးသည် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းဖန်သည်ကား စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ သူ့အား တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ကြည့်နေ၏။

ဤလူသည် တကယ် နောင်တရ၍ တောင်းပန်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ သေရမည်ကို ကြောက်၍ ပြောနေမှန်း သူသိသည်။

အကယ်၍သာ ဤလူ အသာစီးရနေပါက ယခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေမည် မဟုတ်ပေ။

ဒုန်း။

နောက်တစ်စက္ကန့်အကြာမှာပင် ကျန့်ဝမ်ပင်းသည် ဆက်လက် တောင့်မခံနိုင်တော့ဘဲ မြေကြီးပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ လဲကျသွားသည်။ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် နောင်တများနှင့် မကျေနပ်မှုများ အပြည့်ဖြင့် သေဆုံးသွားရှာသည်။

သာမန် ဓားပြတိုက်မှုလေး တစ်ခုက သူ့အသက်ကို ပေးဆပ်လိုက်ရလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့မိချေ။

ယခုအခါ ကျန်းဖန်အား ဓားပြတိုက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော နဂါးမင်းဂိုဏ်းသား ၄ ယောက်စလုံး ဤနေရာ၌ပင် သေဆုံးသွားခဲ့ကြလေပြီ။

"ငါ ဘာလို့ ကြောက်စိတ်၊ လန့်စိတ် မဖြစ်မိတာလဲ"

"အရမ်း တည်ငြိမ်နေသလိုပဲ"

"ဒါတွေအားလုံးက ပျံလွှားမြွေနဂါး သိုင်းပညာကြောင့်များလား"

ကျန်းဖန် အလွန် တည်ငြိမ်နေမိသည်။ ပျံလွှားမြွေနဂါး အသက်ရှုခြင်း ကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုလိုက်တိုင်း သူသည် အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်သော အခြေအနေတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သားကောင်ကို ချောင်းမြောင်းနေသော အဆိပ်ပြင်း မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် တိုက်ပွဲအတွင်း၌ တည်ငြိမ်နေနိုင်ပြီး သေစေနိုင်သော တိုက်ကွက်များကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရန်သူကို သတ်ပြီးသည့်တိုင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မဖြစ်ပေါ်ဘဲ သားကောင်တစ်ကောင်ကို အမဲလိုက်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ခံစားနေရသည်။

ဤသည်မှာ ကောင်းခြင်းလော၊ ဆိုးခြင်းလော သူ မဝေခွဲတတ်ပေ။

သို့သော် ဤအခြေအနေကြောင့်ပင် သူသည် နဂါးမင်းဂိုဏ်းသား ၄ ယောက်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် အသက်ရှင် လွတ်မြောက်လာနိုင်ခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်၏။

အမှန်တိုင်း ဆိုရလျှင် ဤကဲ့သို့ ကြောက်စရာကောင်းသော ကမ္ဘာကြီးထဲ၌ ကောင်းမွန်စွာ ရှင်သန်နေထိုင်လိုပါက ရက်စက်တတ်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

စိတ်ထားကောင်းသူများ ရှိတတ်ကြသော်လည်း၊ များသောအားဖြင့် ထိုသူတို့သည် စောစီးစွာ သေဆုံးကုန်ကြသည်သာ များပေ၏။

…