အဆိပ်ခတ် သတ်ဖြတ်ခြင်း။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းဖန်သည်လည်း အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ..."

အိမ်ရောက်သည်နှင့် ကျန်းဖန်၏ မျက်လုံးအိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ သစ်သားတံခါးကြီးသည် ကန်ဖွင့်ခံထားရပြီး သစ်သားစများလည်း ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အိမ်ထဲတွင်လည်း အရာအားလုံး ဗရပွ ဖြစ်နေ၏။

တစ်စုံတစ်ယောက်က အိမ်ကို မွှေနှောက်ရှာဖွေထားကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

လိုချင်သည်ကို မတွေ့သောကြောင့် အိမ်ကို စိတ်ရှိတိုင်း ဖျက်ဆီးသွားကြခြင်း ဖြစ်တန်ရာ၏။

"ဝေဝေ..."

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းဖန်သည် ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားသည်။ စုဝေဝေ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမည်ကို အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်သွားသည်။

"ယောက်ျား... ကျွန်... ကျွန်မ ဒီမှာ ဘာမှမဖြစ်ဘူး"

ထိုအချိန်၌ စုဝေဝေသည် ကျန်းဖန် ပြန်ရောက်လာသည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မြေအောက်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့ခြင်း အရိပ်အယောင်များ ကျန်ရှိနေဆဲပင်။

သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများတွင်လည်း ထိတ်လန့်မှုများ ရှိနေရှာသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ... စောစောက ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ"

ကျန်းဖန် ချက်ချင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ကောမားကျီက လူတချို့ ခေါ်ပြီး အိမ်ပေါ်တက်လာကြတာ"

"သူတို့ မရိုးသားမှန်း သိလိုက်တာနဲ့ ကျွန်မလည်း မြေအောက်ခန်းထဲ ချက်ချင်း ဝင်ပုန်းနေလိုက်တာ"

"သူတို့က အိမ်ထဲရောက်လာပြီး ကျွန်မကို မတွေ့တော့ ကျိန်ဆဲရင်း ပြန်ထွက်သွားကြတယ်"

စုဝေဝေသည် အစောပိုင်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်ပြောပြလေသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ကျန်းမိသားစုတွင် မြေအောက်ခန်း တည်ဆောက်ထားသည့် အလေ့အထ ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မြေအောက်ခန်းသည် အစားအစာများကို သိုလှောင်နိုင်ရုံသာမက၊ တစ်ခါတစ်ရံ ကပ်ဘေးအန္တရာယ်များမှ ပုန်းရှောင်ရန်အတွက်လည်း အသုံးပြုနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ သာမန် ပြည်သူလူထု၏ ဉာဏ်ပညာပင်။

တခါတရံ တိုင်းပြည် မငြိမ်မသက် ဖြစ်ချိန် သို့မဟုတ် ဓားပြများ ရွာထဲ ဝင်လာချိန်တွင်၊ လုံခြုံရေးအတွက် လူများသည် မြေအောက်ခန်းထဲ၌ ပုန်းခိုလေ့ရှိကြသည်။

သူတို့ လူကို ရှာမတွေ့ပါက အမြန် ပြန်ထွက်သွားကြမည်ဖြစ်ရာ ကပ်ဘေးမှ လွတ်မြောက်နိုင်ပေသည်။

ကျန်းမိသားစု၏ မြေအောက်ခန်းသည် လျှို့ဝှက်စွာ ဖုံးကွယ်ထားသည်။

အိမ်အကြောင်းကို ကောင်းကောင်း မသိသူများ အနေဖြင့် မြေအောက်ခန်း၏ တည်နေရာ အတိအကျကို အချိန်တိုအတွင်း ရှာဖွေရန် ဆိုသည်မှာ ခဲယဉ်းလှသည်။

ထို့ကြောင့် စုဝေဝေသည် အန္တရာယ်မှ သီသီလေး လွတ်မြောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"တော်ပါသေးရဲ့ကွာ... မင်း ပါးနပ်လို့သာပေါ့၊ မြေအောက်ခန်းထဲ ဝင်ပုန်းလိုက်တာ မှန်သွားတယ်"

ကျန်းဖန်သည် စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး စုဝေဝေကို တင်းကြပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူမ၏ တုန်ရင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ထိတွေ့မိသည့်အခါ အစောပိုင်းက သူမ မည်မျှအထိ ကြောက်လန့်နေခဲ့မည် ဆိုသည်ကို တွေးမိလိုက်သည်။

အကယ်၍သာ စုဝေဝေကို ကောမားကျီနှင့် သူ့လူများ ဖမ်းမိသွားခဲ့လျှင် မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပျက်သွားမည် ဆိုသည်ကို သူ မတွေးရဲအောင်ပင် ဖြစ်ရသည်။

ယခုအခါ သူ့ဒေါသသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကောမားကျီသည် သူ့သေတွင်း သူတူးနေခြင်း ဖြစ်၏။

အကယ်၍သာ ထိုကောင်ကို မသတ်ရလျှင် သူ့ကိုယ်သူ ယောက်ျားတစ်ယောက်ဟုပင် ခေါ်ဆိုထိုက်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

"ယောက်ျား... အခု ကျွန်မတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ"

စုဝေဝေက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

မည်သို့ဖြစ်စေ သူတို့သည် တစ်ခါလာပြီးလျှင်၊ ဒုတိယအကြိမ်၊ တတိယအကြိမ် ထပ်လာဦးမည်ပင်။

သူတို့လိုချင်တာကို မရမချင်း ဆက်လာနေကြဦးမည် ဖြစ်သည်။

သူမအနေနှင့်လည်း မြေအောက်ခန်းထဲမှာပင် တစ်သက်လုံး ပုန်းနေလို့ မရပေ။

"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး... သူတို့ မကြာခင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့မှာပါ"

ကျန်းဖန်သည် စုဝေဝေကို ပွေ့ဖက်ရင်း နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

သူ ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ မကြာခင်မှာပင် ကောမားကျီကို ရှင်းပစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

"အင်း"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသော် စုဝေဝေ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ နွေးထွေးသော ရင်ခွင်ထဲတွင် သူမ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။

…

ညအချိန် ရောက်သောအခါ၊

ကျန်းဖန်သည် အိမ်ကို ရှင်းလင်းပြီး၊ ဦးလေးကျောက်ကို အိမ်တံခါး လာပြင်ခိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် သော်ကရွာမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာလာပြီး ငါးဈေးတန်း ရှိရာသို့ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

ငါးဈေးတန်းသည် သော်ကရွာနှင့် ၅ မိုင်၊ ၆ မိုင်ခန့်သာ ကွာဝေးသဖြင့် သိပ်မဝေးလှကြောင်း သူသိသည်။

ထို့ပြင် ကောမားကျီနှင့် သူ့လူများသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ထိုနေရာတွင် နေထိုင်ကြသည်ဖြစ်ရာ သူတို့ကို ရှာဖွေရန်မှာ မခက်ခဲလှပေ။

ခဏအကြာတွင် သူသည် ည၏ အမှောင်ထုကို အကာအကွယ်ယူကာ ငါးဈေးတန်း အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

အပြင်မှ ကြည့်လိုက်လျှင် ငါးဈေးတန်းသည် ကြီးမားသော ဈေးတစ်ခုဖြစ်သည်။ မြို့ရိုးများ မရှိဘဲ၊ ရိုးရှင်းသော သစ်သားစည်းရိုးများသာ ကာရံထားသည်။

အသာအယာ ခုန်ကျော်လိုက်ရုံဖြင့် ဝင်ရောက်နိုင်ပေသည်။

ဈေးထဲတွင် ခြံဝင်းအိမ်ရာ အများအပြား ပြန့်ကျဲ တည်ရှိနေသည်။

နဂါးမင်းဂိုဏ်းသား အများအပြားသည် ထိုနေရာတွင် နေထိုင်ကြသည်။ ၎င်းသည် သူတို့၏ စခန်းချရာ နေရာလည်း ဖြစ်၏။

ထိုအချိန်၌ ခြံဝင်းတိုင်းတွင် မီးရောင်များ လင်းထိန်နေပြီး၊ နဂါးမင်းဂိုဏ်းသား အများအပြားသည် အတွင်း၌ ပျော်ပါးသောက်စားနေကြသည်။

သူတို့သည် အကျိုးဆက်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ငွေကို ရေလို သုံးဖြုန်းနေကြသည်။

သူတို့၏ ပျော်ရွှင်မှုသည် တံငါသည်ပေါင်း မြောက်မြားစွာ၏ ဒုက္ခများအပေါ် တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် မည်သူကမျှ ကင်းလှည့်စောင့်ကြပ်ခြင်း မရှိပေ။

နဂါးမင်းဂိုဏ်းသည် သတိပေါ့လျော့နေပုံ ရသည်၊ သို့မဟုတ် မည်သူကမျှ သူတို့ကို ရန်စရဲလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု ထင်မှတ်ထားပုံ ရသည်။

မည်သို့ဆိုစေ သူတို့သည် ဤဒေသကို နှစ်ပေါင်းများစွာ စိုးမိုးထားခဲ့ပြီး မည်သူကမျှလည်း မထိပါးရဲခဲ့ကြပေ။

သူတို့သည် ဒေသခံ လူမိုက်ဘုရင်များ ဖြစ်နေကြသည်။

"လော့ချန်က ဒီခြံဝင်းထဲမှာ ရှိတာလား"

ခေတ္တမျှ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် ကျန်းဖန်သည် လော့ချန်နှင့် အခြားသူများ ရှိနေသော နေရာကို ရှာတွေ့သွားသည်။ သူတို့သည် ဇိမ်ခံ ခြံဝင်းတစ်ခုထဲတွင် ရှိနေကြသည်။ အနည်းဆုံး လူ ၁၂ ယောက်ခန့် ရှိကာ အားလုံးမှာ နဂါးမင်းဂိုဏ်းသားများ ဖြစ်ကြသည်။

ကောမားကျီလည်း အထဲတွင် ရှိနေမည်မှာ သေချာသည်။

"စုစုပေါင်း ၁၆ ယောက် ရှိတယ်"

"အဲဒီအထဲမှာ ၇ ယောက်က အရေပြား သန့်စင်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တွေ ဖြစ်ပြီး၊ ကျန်တဲ့လူတွေက သာမန်လူတွေပဲ"

"သူတို့အားလုံးကို အသံမထွက်စေဘဲ သတ်ချင်ရင်တော့ အဆိပ်သုံးမှ ဖြစ်မယ်"

ကျန်းဖန်၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်များ လက်သွားသည်။

သူသည် ခြံဝင်းအတွင်းမှ အခြေအနေကို သေချာ အကဲခတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ သူ ကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ပါက ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာမည်မှာ သေချာသည်။ ငါးဈေးတန်းရှိ နဂါးမင်းဂိုဏ်းသား အားလုံးကို သတိပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

ထိုအခါ သူ လွတ်မြောက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်။

ထို့ကြောင့် အဆိပ်သည် အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှု ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် သူသည် အမည်မသိ အကြီးအကဲ တစ်ဦးထံမှ အဆိပ်အများအပြားကို ရရှိထားသဖြင့် ဤအခြေအနေအတွက် အလွန် သင့်တော်နေသည်။

အဆိပ်ခတ်လိုက်သည်နှင့် သူသည် ချွေးတစ်စက်ပင် မထွက်စေဘဲ သူတို့ကို အလွယ်တကူ သုတ်သင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ရွှစ်။

တခဏအတွင်းမှာပင် ကျန်းဖန်သည် ပျံလွှားမြွေနဂါး အသက်ရှုခြင်း ကျင့်စဉ်ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။ သူ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းနှင့် အသက်ရှုသံများသည် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားပြီး ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံနှင့် တသားတည်း ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ အသံမထွက်ဘဲ လှုပ်ရှားနိုင်တော့သည်။

ဤသည်မှာ ပျံလွှားမြွေနဂါး သိုင်းပညာ၏ ဝိသေသလက္ခဏာ တစ်ခုဖြစ်သည်။ သိုင်းပညာရှင်များကို ညဘက်တွင် မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တိတ်တဆိတ် လှုပ်ရှားနိုင်စေသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ကောမားကျီနှင့် အခြားသူများကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရန် ဤနေရာသို့ လာရဲခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ မအောင်မြင်ခဲ့လျှင်တောင် သူသည် သက်သောင့်သက်သာ လွတ်မြောက်နိုင်ပေသည်။

ခြံဝင်း၏ ပြတင်းပေါက်နားသို့ ကပ်သွားလိုက်ရာ အတွင်းမှ စကားပြောသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ညီအစ်ကိုတို့ရေ... မနက်ဖြန်ကျရင် ဝိုင်းကူကြပါဦးကွာ"

"သော်ကရွာက တံငါသည်တစ်ကောင်က ငါ့ကို စော်ကားရဲနေတယ်"

"ငါ အဲဒီကောင့်ကို သေတာထက် ဆိုးတဲ့ ဒုက္ခမျိုး ပေးချင်တယ်"

"ဒါကြောင့် မနက်ဖြန် သူ ယွင်မန်ရေကန်ထဲမှာ ငါးဖမ်းနေတုန်း အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဝိုင်းပစ်လိုက်ကြစမ်းပါ"

"ဒါပေမဲ့ သူ့ကို မသတ်နဲ့နော်... ဒုက္ခိတဖြစ်အောင် ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်"

"သေသွားရင် ကစားလို့ မကောင်းတော့ဘူးလေ"

လော့ချန်က အော်ဟစ် ပြောဆိုနေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်ကိုကြီးလော့... ဒါက ကိစ္စသေးသေးလေးပါ"

"သာမန် တံငါသည်လေးက အစ်ကိုကြီးလော့ကို စော်ကားရဲတယ် ဟုတ်လား... ဒီကောင် သေချင်နေတာပဲ"

"ကျွန်တော်တို့ တာဝန်ထားလိုက်ပါ... သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးပါ့မယ်"

နဂါးမင်းဂိုဏ်းသားများက အော်ဟစ် ဖြေကြားကြသည်။

သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ယုတ်မာသော အမူအရာများ ရှိနေကြသည်။

"ကောင်းပြီ... မင်းတို့တာဝန် ထားလိုက်မယ်။ မင်းတို့လက်ရာကို ငါ ယုံပါတယ်"

"ကောမားကျီကို လမ်းပြအဖြစ် ထည့်ပေးလိုက်မယ်... သူ လူမှန်အောင် ပြပေးလိမ့်မယ်"

လော့ချန်သည် အလွန် ကျေနပ်နေပြီး ကိစ္စပြီးပြတ်သွားပြီဟု ထင်မှတ်နေလေသည်။

သာမန် တံငါသည်လေး တစ်ယောက်က သူ့ကို လူအများရှေ့မှာ အရှက်ခွဲရဲတယ် ဆိုသည်မှာ၊ သေလမ်းရှာတာပင်။

ဒီကောင့်ကို နောင်တရလွန်းလို့ သေချင်စိတ်ပါ ပေါက်သွားအောင် လုပ်ပစ်မယ်။

"ဒီကောင်တွေ တကယ် သေသင့်တာပဲ"

"အကြိမ် တစ်ထောင် သတ်ရင်တောင် မလုံလောက်ဘူး"

ကျန်းဖန်သည် လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်ပြီး၊ တွေဝေမနေတော့ဘဲ ကင်းခြေများ သုံးကောင်နှင့် ဖားပြုတ် ငါးကောင် အဆိပ်ငွေ့ကို ထုတ်လိုက်သည်။

ဤအဆိပ်ငွေ့သည် ချောင်မိသားစု၏ အဆိပ်ကျမ်းထဲမှ ဖြစ်ပြီး အနံ့အသက်မရှိ၊ အရောင်အဆင်း မရှိသော်လည်း အလွန် အဆိပ်ပြင်းလှသည်။

မီးရှို့လိုက်သည်နှင့် အဆိပ်ငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာပြီး အခန်းတစ်ခန်းလုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားစေနိုင်သည်။

ထို့နောက် သူသည် အနက်ရောင် ဆေးတံတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အဆိပ်ကို လျင်မြန်စွာ မီးညှိလိုက်သည်။ ပြီးနောက် မည်သူမျှ သတိမထားမိစေဘဲ တံခါးကြားမှနေ၍ အခန်းထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ထိုးထည့်လိုက်လေသည်။

ဝုန်း...။

ချက်ချင်းပင် အဆိပ်ငွေ့များသည် အခန်းထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

ဤသည်မှာ ချောင်မိသားစု၏ အဆိပ်ကျမ်းမှ လာသော လျှို့ဝှက်နည်းပညာ ဖြစ်ပြီး အဆိပ်ပြင်းထန်လှသည်။

ယခင်က ချောင်မိသားစုသည် ဤအဆိပ်ငွေ့ကို အသုံးပြု၍ လူပေါင်းများစွာကို မသိမသာ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသည်။

ကျန်းဖန်သည် အပြင်ဘက်တွင် နေလျက် အဆိပ်ငွေ့ အာနိသင်ပြမည့် အချိန်ကို တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။