လူမိုက်အား လူမိုက်ကြီးက နှိမ်နင်းခြင်း။

သော်ကရွာ ကျန်းမိသားစု နေအိမ်တွင် ဖြစ်သည်။

"ယောကျာ်း... ရှင့်ခန္ဓာကိုယ်က ပိုပြီး သန်မာလာသလိုပဲနော်"

စုဝေဝေ၏ မျက်နှာလေးမှာ ရဲတွတ်နေပြီး မျက်ဝန်းအစုံမှာ ရေကဲ့သို့ ကြည်လင်တောက်ပကာ အလွန်အမင်း ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသဖြင့် မြင်သူတကာ ငေးမောဖွယ် ဖြစ်နေပေသည်။

သူမသည် ကျန်းဖန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းရင်း သူမ၏ ဖြူဖွေးနုနယ်သော လက်ကလေးဖြင့် ကျန်းဖန်၏ ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများကို ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်နေရှာ၏။

ယခုအချိန်တွင် သူမသည် ဤအမျိုးသား၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထုဆစ်ထားသကဲ့သို့ အလွန် ပြီးပြည့်စုံနေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

အထူးသဖြင့် အမာရွတ်တစ်ချက်မျှ မရှိသော ချောမွတ်နေသည့် အရေပြားမှာ ပိုးသားကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။

လောကတွင်ရှိသမျှ အမျိုးသမီးများကို မနာလိုဝန်တို ဖြစ်စေလောက်ပေသည်။

ထိုအချက်ကပင် ကျန်းဖန်အား လက်မလွှတ်ချင်ဖြစ်အောင် သူမကိုယ်တိုင်ကိုပင် ဆွဲဆောင်နေလေသည်။

"အင်း... ကိုယ့်ရဲ့ သိုင်းပညာကျင့်ကြံမှုက နည်းနည်း တိုးတက်လာတယ်။ အခုဆို ကိုယ်က အသားမျှင် သန့်စင်ခြင်း အဆင့် သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်နေပြီ"

ကျန်းဖန်သည် အပြုံးပန်းဆင်လျက် အလှပဂေးလေးကို ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။

သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ မိန်းမလှလေး၏ ခန္ဓာကိုယ် ဖွဲ့စည်းပုံသည်လည်း အလွန် ထူးခြားနေကြောင်း သူ ခံစားမိလိုက်၏။

မူလက သူ၏ အင်အားကြီးမားလာသည်နှင့်အမျှ စုဝေဝေ ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း…

စုဝေဝေမှာ ထိုသို့မဟုတ်ဘဲ တဖြည်းဖြည်းနှင့် လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်လာသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံကပါ လိုက်ပါပြီး သန်မာလာသကဲ့သို့ ရှိနေပေသည်။

အမှန်တကယ်ပင် ယုံနိုင်စရာမရှိအောင် ထူးခြားလှပေသည်။

"ကျွန်မရဲ့ အင်အားက တကယ်ပဲ ပိုပြီး သန်မာလာတာလား"

စုဝေဝေ ချက်ချင်း ဝမ်းသာသွားလေသည်။ အသားမျှင် သန့်စင်ခြင်းအဆင့် ရှိသော သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်သည် မည်သို့သော အဆင့်အတန်းအား ကိုယ်စားပြုသည်ကို သူမ ကောင်းစွာ သိနားလည်ထားသည်။

နဂါးဘုရင်ဂိုဏ်းထဲ၌ ဆိုလျှင်ပင် ထိပ်တန်းအဆင့်ဟု သတ်မှတ်နိုင်ပြီး လက်အောက်ငယ်သား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ကွပ်ကဲနိုင်သော ခေါင်းဆောင်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

ဤအဆင့်ရှိသော သိုင်းပညာစွမ်းအားဖြင့်ဆိုလျှင် ထုန်ဟယ်မြို့နယ်ရှိ အစိုးရဖမ်းဆီးရေး အရာရှိအဖြစ် ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်နိုင်ပြီး ရာထူးနေရာပင် ရရှိနိုင်ပေသည်။

တံငါသည်အဖြစ် မလုပ်ကိုင်လျှင်ပင် အခြားလုပ်စရာ အလုပ်များ ရှိလာနိုင်ပြီး ဤလောကတွင် နေရာတစ်နေရာ ရရှိလာနိုင်ပေသည်။

"ဟုတ်တယ်... ဒါကြောင့် ကိုယ် အစားအသောက်လည်း ပိုစားလာတယ်။ ဒီနေ့တော့ ထုန်ဟယ်မြို့နယ်ဘက်ကို သွားပြီး စားစရာတွေ ထပ်ဝယ်ရဦးမယ်"

ကျန်းဖန်က ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ... ကျွန်မ အိမ်ထဲမှာပဲ ပုန်းပြီး ရှင်ပြန်လာတာကို စောင့်နေပါ့မယ်"

ထိုစကားကို ကြားသော် စုဝေဝေ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထုန်ဟယ်မြို့နယ်သို့ သွားခြင်းသည် အန္တရာယ်ရှိနိုင်မှန်း သိသော်လည်း မတတ်နိုင်ပေ။ ဤကမ္ဘာလောကတွင် မည်သည့်အရာမဆို အန္တရာယ်နှင့် ကင်းလွတ်သည်ဟူ၍ မရှိချေ။

သို့သော် ယခုအခါ သူမ၏ ခင်ပွန်းသည်မှာ အသားမျှင် သန့်စင်ခြင်း အဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

စားစရာသွားဝယ်ရုံလောက်ဆိုလျှင် ပြဿနာ ရှိမည် မဟုတ်ချေ။

"ဪ... ကိုယ် မင်းအတွက် ပေးစရာတစ်ခု ရှိသေးတယ်။ ဒါက ကင်းခြေများသုံးကောင်နှင့် ဖားပြုတ်ငါးကောင် အဆိပ်မြူလို့ခေါ်တဲ့ အထူးအဆိပ်တစ်မျိုးပဲ"

"ဒါကို ထုတ်လွှတ်လိုက်တာနဲ့ အခန်းတစ်ခုလုံးကို လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားနိုင်တယ်။ ပြီးတော့ အရောင်မရှိ၊ အနံ့မရှိဘူး"

"သိုင်းပညာရှင်တွေတောင် ဒီအဆိပ်မြူကို ရှုမိရင် အဆိပ်သင့်ပြီး သေနိုင်တယ်"

"ဒါကြောင့် မင်းအနေနဲ့ ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ မနေ့ကလို အခြေအနေမျိုး ကြုံလာရရင် ဒီအဆိပ်ကို သုံးလိုက်ပါ"

"ဒီအဆိပ်က လူမိုက်တွေ အားလုံးကို အပြီးတိုင် ရှင်းပစ်နိုင်လိမ့်မယ်"

"ဒါပေမဲ့ ကင်းခြေများသုံးကောင်နှင့် ဖားပြုတ်ငါးကောင် အဆိပ်မြူကို မထုတ်လွှတ်ခင် ဖြေဆေးကို အရင် သောက်ထားရမယ်နော်"

"ဒါမှ ဒီအဆိပ်မြူရဲ့ အန္တရာယ်ကနေ ကင်းဝေးမှာ"

ကျန်းဖန်သည် ဘေးနားမှ ဖြေဆေးပုလင်းနှင့် အဆိပ်မြူတောင့် တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူသည် အသုံးပြုပုံကို သေချာစွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ စုဝေဝေအတွက် အကြီးမားဆုံးသော လုံခြုံမှုကို ပေးစွမ်းနိုင်မည့် ကိုယ်လုံပညာ နည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။

"ဒီလောကမှာ အဲ့လိုမျိုးအရာ တကယ်ရှိတာလားဟင်"

စုဝေဝေ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း အရောင်တောက်လာပြီး ပိုမို စိတ်လှုပ်ရှားလာပုံ ရသည်။

အကယ်၍ ဤအဆိပ်သုံးစွဲနည်းကိုသာ သူမ တတ်မြောက်ထားပါက လူမိုက်များနှင့် တွေ့ဆုံရမည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘဲ မိမိကိုယ်မိမိ အပြည့်အဝ ကာကွယ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ကြည်နူးဖွယ် အခိုက်အတန့် ပြီးဆုံးပြီးနောက် ကျန်းဖန်သည် အဝတ်အစားများ လဲလှယ်ကာ ငွေစများကို ယူဆောင်လျက် အိမ်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။

အိမ်မှ ထွက်လာပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် သော်ကရွာသားများ စုရုံးနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် တက်ကြွလှုပ်ရှားနေသော အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေသည်။ ကြီးကျယ်သော ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်နှယ် ရှိနေလေသည်။

"ဘာဖြစ်ကြတာလဲ... ဘာလို့ ဒီလောက် ပျော်နေကြတာလဲ"

ကျန်းဖန် အနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး စပ်စုလိုက်သည်။

"ကျန်းလေး... နဂါးဘုရင်ဂိုဏ်းမှာ ပြဿနာအကြီးကြီး တက်သွားပြီဟေ့"

"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က တို့ရွာကို လာသွားတဲ့ နဂါးဘုရင်ဂိုဏ်းက လော့ချန်ဆိုတဲ့ကောင်ကို သိတယ်မလား... ဟို မိန်းကလေးတွေကို ဖျက်ဆီးတဲ့ကောင်လေ"

"မနက်ကပဲ အဲ့ဒီကောင်ကို ပန်းသူခိုး ချောင်ကျွင်းက သတ်သွားပြီတဲ့"

စုန့်ဖူကွေ့က မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ဆိုရိုးစကားတစ်ခု ရှိသည်မဟုတ်လော... သတင်းကောင်းက တံခါးအပြင် မရောက်သော်လည်း သတင်းဆိုးကမူ နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့လွယ်သည်ဟူ၍။

ဤခေတ်ကာလတွင် သတင်းစီးဆင်းမှုနှုန်း နှေးကွေးသော်လည်း နဂါးဘုရင်ဂိုဏ်း၏ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျသည့် သတင်းကမူ တံငါရွာများရှိ အိမ်တိုင်းစေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တံငါသည် အများစုသည် နဂါးဘုရင်ဂိုဏ်း ဒုက္ခရောက်သည်ကို မြင်ချင်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ပန်းသူခိုး ချောင်ကျွင်းက သတ်သွားတာလား"

"ပန်းသူခိုး လက်ချက်မှန်း ခင်ဗျားတို့ ဘယ်လိုသိလဲ"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသော် ကျန်းဖန်၏ မျက်နှာထားမှာ ထူးဆန်းသွားလေသည်။ လော့ချန်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သူမှာ သူကိုယ်တိုင် ဖြစ်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အစား ခေါင်းခံပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေချေသည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းသော ကိစ္စဖြစ်သည်။

အနည်းဆုံးတော့ သူ ပါဝင်ပတ်သက်နေကြောင်း ဖော်ထုတ်ခံရမည် မဟုတ်တော့ပေ။

"မင်းကလည်း မေးနေသေးတယ်... ထုန်ဟယ်မြို့နယ်က မြို့စောင့်တပ်မှူး ဖုန်းဟောင် ကိုယ်တိုင် မြို့စောင့်တပ်သား အများကြီးခေါ်လာပြီး အိမ်အနှံ့ ရှာဖွေစစ်ဆေးတာလေ... ပန်းသူခိုး ချောင်ကျွင်း လက်ချက်ဆိုတာ သက်သေခိုင်လုံတယ်တဲ့"

ရွာသားတစ်ယောက်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"အေးကွ... လော့ချန်ရဲ့အဖေ ဂိုဏ်းအကြီးအကဲ လော့ကျန့်ဆိုတဲ့လူလည်း တရားခံက ပန်းသူခိုး ချောင်ကျွင်း ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာလည်း ကြားရော မျက်နှာပျက်ပြီး ဘာမှတောင် မပြောရဲဘူးတဲ့ဟေ့... အရှုံးပေးလိုက်ရတာပဲ"

"ဟဲဟဲ... အဲ့ဒီ လော့ကျန့်ဆိုတဲ့ကောင်က ငါတို့လို တံငါသည်တွေကိုပဲ အနိုင်ကျင့်ရဲတာပါကွာ... ကျန်းဟူလောကထဲက တကယ့်လူမိုက်တွေနဲ့ တွေ့တော့ ငုံးလေးလို ကြောက်သွားလိုက်တာများ... သိပ်အထင်ကြီးစရာ မဟုတ်ပါဘူး"

"ဒါပေါ့... လော့ချန် ဘယ်လောက်ထိတောင် ဆိုးဆိုးရွားရွား သေသွားလဲ မင်းမသိပါဘူး... ဒွါရခုနစ်ပေါက်ကနေ သွေးတွေထွက်ပြီး သေတာတဲ့။ တကယ်လို့ လော့ကျန့်သာ အဲ့ဒီအချိန် အိမ်မှာရှိနေရင် သူပါ အသတ်ခံလိုက်ရမှာ... ဘယ်ကလာ လက်စားချေရဲမှာလဲ... ကလေးနောက်တစ်ယောက် ထပ်မွေးလိုက်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်"

"လော့ချန် တစ်ယောက်တည်း သေတာ မဟုတ်ဘူးတဲ့နော်"

"လော့ချန်ရဲ့ တပည့်တွေပါ ဆယ်ယောက်ကျော်လောက် အတူတူ သေကုန်တာ"

"ကောမားကျီဆိုတဲ့ကောင်လည်း မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လိုက်သွားရင်း အဲ့ဒီအထဲ ပါသွားတယ်လေ"

"သေသင့်တာပေါ့ကွာ... အဲ့ဒါ မင်းဆိုးမင်းညစ်ရဲ့ လက်ပါးစေတွေပဲလေ"

"ဟုတ်ပါ့... လူယုတ်မာတွေအတွက် နှိမ်နင်းမယ့်သူ ပေါ်လာတာပေါ့... အဲ့ဒီ ပန်းသူခိုး ချောင်ကျွင်းကိုတောင် ကျေးဇူးတင်ရဦးမယ်"

ရွာသားအများအပြားသည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ဝိုင်းဖွဲ့ဆွေးနွေးနေကြပြီး အားလုံး ပျော်ရွှင်နေကြလေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လော့ချန် သေဆုံးသွားပြီးနောက် သော်ကရွာ၏ ဘဝနေထိုင်မှုမှာ အနည်းငယ် ပိုကောင်းလာနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ပိုမိုကောင်းမွန်မလာလျှင်တောင်မှ ထိုကဲ့သို့သော လူယုတ်မာတစ်ယောက် အသတ်ခံလိုက်ရသည်ကို မြင်တွေ့ရခြင်းက အလွန် ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

"ပန်းသူခိုး ချောင်ကျွင်း... ချောင်မိသားစု အဆိပ်ကျမ်း..."

"ဒါဆိုရင် အရင်တုန်းက သေသွားတဲ့ အဘိုးအိုက ချောင်ကျွင်းများ ဖြစ်နေမလား"

"မနေ့ညက ငါသုံးလိုက်တာက ချောင်မိသားစု အဆိပ်ကျမ်းထဲမှာပါတဲ့ အထူးအဆိပ်တစ်မျိုးဖြစ်တဲ့ ကင်းခြေများသုံးကောင်နှင့် ဖားပြုတ်ငါးကောင် အဆိပ်မြူကိုး..."

"ဒါကြောင့် မြို့စောင့်တပ်မှူးက ချောင်ကျွင်းလို့ ထင်သွားတာ ဖြစ်မယ်"

ကျန်းဖန်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွား၏။

အဖြစ်အပျက် အစအဆုံးကို သူ နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သူသည် ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်။ သူ၏ လုပ်ရပ်တိုင်းတွင် ကံတရား၏ ဖေးမမှုကို ရရှိနေသကဲ့သို့ပင်။

မနေ့ညက အဖြစ်အပျက်အတွက်တောင်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အစား အမှုအခင်းကို ခေါင်းခံပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ့အပေါ် ကျရောက်နိုင်သော သံသယအားလုံး ရှင်းလင်းသွားခဲ့ချေပြီ။

နဂါးဘုရင်ဂိုဏ်းရော၊ ထုန်ဟယ်မြို့နယ်မှ အစိုးရအရာရှိများပါ လူသတ်တရားခံ အစစ်အမှန်မှာ သော်ကရွာမှ သာမန်ရွာသားတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်ကို မည်သည့်အခါမျှ သိရှိကြတော့မည် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ သူတို့၏ ထင်မြင်မှန်းဆချက် ဘောင်အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

လော့ချန်နှင့် သူ၏ ဆက်စပ်မှုကို မည်သူက တွေးမိပါမည်နည်း။

သူနှင့် လော့ချန်ကြားတွင် အသေးအဖွဲ ပဋိပက္ခလေးတစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးသည်မှာ မှန်ပါသည်။

သို့သော် အနီးအနားရှိ တံငါရွာများတွင် လော့ချန်နှင့် ပြဿနာဖြစ်ဖူးသူများမှာ များပြားလွန်းလှသည်။

သူသည် ထိုအထဲမှ မပြောပလောက်သော လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသည်နှင့် ကျန်းဖန်သည် စိတ်လက်ပေါ့ပါးသွားပြီး လုံးဝ ဘေးကင်းလုံခြုံသွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် ရွာသူရွာသားများနှင့် စကားဆက်မပြောတော့ဘဲ အခွင့်ကောင်းယူ၍ လူအုပ်ကြားမှ ထွက်ခွာကာ ထုန်ဟယ်မြို့နယ်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားလိုက်တော့သည်။