အဓမ္မ ဈေးနှိမ်၍ ဝယ်ယူခြင်း။

နောက်ထပ် မိနစ်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြန်သည်။

ကျန်းဖန်သည် ဟင်းလင်းပြင် လက်စွပ်၏ အသုံးပြုပုံကို စမ်းသပ်လေ့လာနေလေသည်။ လက်စွပ်ကို အရာဝတ္ထုတစ်ခု၏ အနီးသို့ ကပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အသိစိတ်အာရုံဖြင့် စေခိုင်းလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ထိုအရာဝတ္ထုသည် လက်စွပ်၏ အတွင်းပိုင်း နေရာလွတ်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ထို့နောက် စိတ်ကူးတစ်ချက်ဖြင့် အတွင်းရှိ အရာဝတ္ထုကို ပြန်လည် ထုတ်ယူနိုင်ပြန်ရာ အလွန်တရာ အဆင်ပြေလှပေသည်။

သို့သော် သက်မဲ့ပစ္စည်းများကိုသာ သိမ်းဆည်းထားနိုင်ပြီး သက်ရှိများကိုမူ သိမ်းဆည်းထား၍ မရနိုင်ချေ။

အမှန်တကယ်ပင် နတ်ဘုရားပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ဆန်းကြယ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ လူ့ပြည်လောကမှ ပစ္စည်းများ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။

"ကံကောင်းခြင်း အမှတ်တွေရဲ့ သက်ရောက်မှုက ထင်ထားတာထက်တောင် ပိုပြီး ဆန်းကြယ်နေတာပဲ"

ကျန်းဖန်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားလေသည်။

ဤဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ်ကို သူ ပိုင်နိုင်စွာ ထိန်းချုပ်အသုံးပြုနိုင်ခြင်းမှာ ကံကောင်းခြင်း အမှတ်များ၏ စွမ်းအားကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ကံကောင်းခြင်း အမှတ်များသာ မရှိဘဲ သာမန်လူတစ်ယောက် အနေဖြင့်ဆိုလျှင် ဤလက်စွပ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။

ထို့ကြောင့် ကံကောင်းခြင်း အမှတ်များသည် သိုင်းကျင့်စဉ်များကို တိုးတက်အောင် ကူညီပေးနိုင်ရုံသာမက ရတနာပစ္စည်းများကို ပိုင်နိုင်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် အတွက်လည်း အထောက်အကူ ပြုပေးနိုင်ကြောင်း သိရှိရလေသည်။

မူလက ချက်ပြုတ်ထားသော အကြေးခွံနီ ရတနာငါးကို သူတစ်ပါး မသိအောင် မည်သို့ သယ်ဆောင်သွားရမည်နည်းဟု စဉ်းစားနေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ပြဿနာ မရှိတော့ပေ။

ထို့ပြင် ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ်ကို လက်ချောင်းတွင် ဝတ်ဆင်လိုက်သောအခါ ၎င်းသည် မမြင်နိုင်သော အခြေအနေသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

အသားထဲသို့ လုံးဝ ပေါင်းစပ်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့၏။

ဤနည်းအားဖြင့် အခြားသူများသည် သူ့လက်မှ ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ်ကို မြင်တွေ့နိုင်ကြမည် မဟုတ်ပေ။

"ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာမှာ ဘာလို့ ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ် ရှိနေရတာလဲ"

"ယွင်မုန်ကန်မှာ ကျင့်ကြံသူတွေ ရှိနေလို့များလား"

ကျန်းဖန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ထိုကဲ့သို့ ထင်မြင်ယူဆချက်မျိုးကို မပြုလုပ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ယွင်မုန်ကန်တွင် နေထိုင်သော တံငါသည်တစ်ယောက် အနေဖြင့် ကန်ကြီးနှင့် ပတ်သက်သော ဒဏ္ဍာရီအမျိုးမျိုးကို သူ ကြားဖူးနားဝ ရှိထားသည်။

ယွင်မုန်ကန်ထဲတွင် တစ်ချိန်က ကျင့်ကြံသူများ နေထိုင်ခဲ့ဖူးပြီး နဂါးများပင် ဤနေရာ၌ ကျဆုံးခဲ့ဖူးသည်ဟု ပြောစမှတ်ပြုကြသည်။

သို့သော် အချိန်ကာလ ကြာမြင့်လာသည်နှင့်အမျှ ယွင်မုန်ကန်တွင် မည်သည့် ထူးဆန်းအံ့ဖွယ်ရာကိုမျှ မမြင်တွေ့ရတော့သဖြင့် လူတိုင်းက ထိုဒဏ္ဍာရီများကို ပုံပြင်သက်သက်ဟုသာ မှတ်ယူထားကြသည်။

သို့သော် ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ် ပေါ်ပေါက်လာခြင်းက ဤကန်ကြီးသည် သာမန်မဟုတ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေပြီး ကြီးမားသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ပြသနေပေသည်။

သို့သော် သူ အလွန်အကျွံ တွေးတောမနေတော့ပေ။

ယွင်မုန်ကန်တွင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိနေလျှင်တောင် လက်ရှိအချိန်၌ သူ ထိတွေ့ကိုင်တွယ်နိုင်မည့် အရာမဟုတ်ချေ။

ဗွက်... ဗွက်…

အိုးထဲမှ ရေဆူပွက်လာသည်နှင့် အကြေးခွံနီ ရတနာငါး အသားတုံးများကို ပစ်ထည့်လိုက်ရာ လျင်မြန်စွာ ကျက်သွားလေသည်။

ချက်ချင်းပင် ငါးအသားတုံး တစ်တုံးချင်းစီမှ အနီရောင် အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သွားရည်ယိုစရာ ကောင်းလှသော မွှေးပျံ့သည့်ရနံ့များ လေထုထဲသို့ ပျံ့လွင့်လာလေသည်။

ထိုရနံ့သည် ကျန်းဖန်၏ စားချင်စိတ်ကို ဆွဲဆောင်နေသကဲ့သို့ရှိပြီး ဆဲလ်တိုင်းကို နိုးကြားတက်ကြွလာစေသည်။

ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် တစ်စုံတစ်ရာ မထည့်ထားသော်လည်း ဤမျှ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရနံ့များကို ထုတ်လွှတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

အကြောင်းမှာ ပါဝင်ပစ္စည်းများ၏ ထူးကဲကောင်းမွန်မှုကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ဟင်းချက်စွမ်းရည် မလိုဘဲ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ချက်ပြုတ်လိုက်ရုံဖြင့် ရှားပါးသော စားသောက်ဖွယ်ရာ တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

ဤရနံ့ကို ရရှိလိုက်သည်နှင့် ကျန်းဖန်သည် စိတ်ကို ဆက်လက် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ငါးအသားတုံး တစ်တုံးကို တူဖြင့်ညှပ်ယူကာ ဂရုတစိုက် မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

လတ်ဆတ်လိုက်တာ...။

တကယ့်ကို လတ်ဆတ်လွန်းလှပေသည်။

ငါးအသားသည် ပါးစပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် အရည်ပျော်ကျသွားပြီး အရသာခံအာရုံများကို လှုံ့ဆော်ပေးနေတော့သည်။

ယခင်ဘဝကပင် ဤမျှ လတ်ဆတ်သော ငါးမျိုးကို သူ တစ်ခါမျှ မစားဖူးခဲ့ချေ။ စားလေလေ စားချင်လေလေ ဖြစ်နေမိသည်။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ငါးအသားသည် ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် ကြီးမားသော စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်ပေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ဗိုက်ထဲတွင် လှုပ်ရှားမှုများ ဖြစ်ပေါ်ကာ အသားတုံးတိုင်းတွင် ပါဝင်သော စွမ်းအင်များကို ဆက်တိုက် ချေဖျက်နေလေသည်။

ဤသည်မှာ သေချာပေါက် ကြီးမားသော အားအင်ဖြည့်တင်းမှု တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

"အားဆေး စားရသလိုပဲကွာ..."

မိမိကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ကျန်းဖန်သည် ပျံလွှားမြွေ အသက်ရှုခြင်း နည်းစနစ်ကို စတင်ကျင့်ကြံလိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံးသည် မြွေပျံတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းသည်လည်း အစွမ်းထက်သော အစာချေဖျက်နိုင်စွမ်းကို ထုတ်လွှတ်ကာ အကြေးခွံနီ ရတနာငါးတွင် ပါဝင်သော စွမ်းအင်များကို ဝါးမျိုလိုက်ကြသည်။

ဤသန့်စင်သော စွမ်းအင်များသည် ကြီးမားသော သွေးအမြုတေ အဖြစ် လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ စီးဆင်းသွားလေသည်။

ချက်ချင်းပင် ကြွက်သားတိုင်းသည် သန်မာလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ စွမ်းအားများ သိသိသာသာ တိုးတက်လာတော့သည်။

သိုင်းပညာရှင်များ အနေဖြင့် ရတနာငါးများကို ရရှိရန် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ စိတ်အားထက်သန်နေကြသနည်း ဆိုသည်ကို ယခုမှ သူ နားလည်သွားတော့သည်။

သိုင်းပညာရှင်များအတွက် ရတနာငါး၏ တန်ဖိုးသည် မည်သည့် ရတနာဆေးဝါး နှင့်မဆို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ရတနာဆေးဝါးများနှင့် မတူညီသည့် အချက်မှာ ဆေးဝါးများကို အလွန်အကျွံ သုံးစွဲမိပါက ဆေးယဉ်ပါးခြင်းနှင့် အဆိပ်သင့်ခြင်းများ ဖြစ်ပွားနိုင်သော်လည်း…

ရတနာငါးတွင် မည်သည့် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးမျှ မရှိချေ။

ထို့ပြင် ခန္ဓာကိုယ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို အားပေးပြီး အစိတ်အပိုင်းတိုင်းကို သန်မာစေနိုင်သည်။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသည်နှင့် ကျန်းဖန်သည် ငါးအသား ပူလောင်နေသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အားပါးတရ စားသောက်လိုက်မိသည်။

ဆယ်မိနစ်မျှ အကြာတွင် အကြေးခွံနီ ရတနာငါး အသား နှစ်ပေါင်၊ သုံးပေါင်ခန့်သည် သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးသည် မီးဖိုတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ကြီးမားသော အပူဓာတ်များ ပြည့်နှက်လာပြီး ချွေးပေါက်တိုင်းမှ ရေငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာနေလေသည်။

ယခင်က မကြုံဖူးသော ပြည့်ဝသည့် ခံစားချက်မျိုးကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

အတိုင်းမသိ ကျေနပ်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

"ဒီအကြေးခွံနီ ရတနာငါးက တစ်ပတ်စာလောက်တော့ အသုံးခံမှာပါ"

အလွန် ကျေနပ်အားရသွားပြီးနောက် ကျန်းဖန်သည် ဆက်လက် စားသောက်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။ လူသားခန္ဓာကိုယ်သည် နေ့စဉ် စွမ်းအင်ပမာဏ အကန့်အသတ် တစ်ခုကိုသာ ချေဖျက်နိုင်စွမ်းရှိကြောင်း သူ သိထားသည်။

ဆက်လက် စားသောက်နေပါက အကျိုးကျေးဇူး လျော့နည်းသွားမည် ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် သူသည် ဇနီးသည် စုဝေဝေ စားသုံးရန်အတွက် အကြေးခွံနီ ရတနာငါး အသားအချို့ကို ချန်လှပ်ထားလိုသေးသည်။

နောက်ထပ် တစ်နာရီခန့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ကျန်းဖန်သည် ယခုလေးတင် ဖမ်းမိထားသော ငါးများကို ခြင်းတောင်းများထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

စုစုပေါင်း ခြင်းတောင်း ခုနစ်လုံး၊ ရှစ်လုံးခန့် ပြည့်သွားသည်။ အတော်အတန် များပြားသော ပမာဏပင်။

၎င်းတို့ကို ရောင်းချလိုက်ပါက တံငါသည် မိသားစုတစ်စုအတွက် တစ်လစာ နေထိုင်စရိတ် ရရှိနိုင်ပေသည်။

နဂါးဘုရင်ဂိုဏ်း၏ ငါးဒိုင်သို့ မရောင်းချလိုသော်လည်း သော်ကရွာတွင် နေထိုင်ရသဖြင့် သူ့တွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိချေ။

နဂါးဘုရင်ဂိုဏ်း တည်ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး သူတို့၏ ခေါင်းပုံဖြတ် အမြတ်ထုတ်မှုကို သည်းခံနေရဦးမည် ဖြစ်သည်။

ဝှစ်…

ငါးဖမ်းလှေကလေးသည် အဝေးမှ ငါးဒိုင်ဆီသို့ ဦးတည်ရွက်လွှင့်လာခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပင် ငါးဒိုင်ဆိပ်ကမ်းသို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ဆိပ်ကမ်း၌ တံငါသည် အများအပြား စုဝေရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

နဂါးဘုရင်ဂိုဏ်းမှ လူများသည် မစင်ပုံကို မြင်သော ခွေးများပမာ အလုအယက် ပြေးလာကြလေသည်။

သူတို့သည် တံငါသည်များ ဖမ်းဆီးရမိလာသော ငါးများကို ဝယ်ယူရန် ရောက်ရှိလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ၎င်းငါးများကို ထုန်ဟယ်မြို့နယ်ရှိ စားသောက်ဆိုင်များ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ရောင်းချသူများနှင့် အထက်တန်းလွှာ မိသားစုများထံသို့ ပြန်လည် ရောင်းချကြသည်။

ဝယ်ဈေးထက် နှစ်ဆတင်ပြီး ရောင်းချခြင်း ဖြစ်ရာ ကြီးမားသော အမြတ်အစွန်းကို ရရှိကြသည်။

တံငါသည်များမှာ ငါးဖမ်းရန် ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ကိုင်ကြရသော်လည်း ငွေအများစုမှာ ကြားပွဲစားများ၏ လက်ထဲသို့သာ ရောက်ရှိသွားကြရသည်။

"အကြီးအကဲလော့..."

ထိုအချိန်၌ နဂါးဘုရင်ဂိုဏ်းသား အားလုံးမှာ ခြေလှမ်းတန့်သွားကြပြီး ကြောက်ရွံ့သော အမူအရာများ ပေါ်ပေါက်လာကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရောက်ရှိလာသူမှာ နဂါးဘုရင်ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲ လော့ကျန့် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

မကြာသေးမီက သားဖြစ်သူ ဆုံးရှုံးထားရသဖြင့် အကြီးအကဲ လော့ကျန့်၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ဆိုးရွားနေလေသည်။

သူ့ကို သွားရောက် နှောင့်ယှက်မိပါက ဆိုးရွားသော အကျိုးဆက်များနှင့် ကြုံတွေ့ရနိုင်ပေသည်။

"အင်း..."

လော့ကျန့်သည် မရေမရာ ပြန်ဖြေရင်း တံငါသည်များ ယူဆောင်လာသော ငါးခြင်းတောင်းများကို လိုက်လံကြည့်ရှုလိုက်သည်။ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေသော ငါးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်ရသော် ကျေနပ်သွားပုံ ရလေသည်။

"မင်းတို့ငါးတွေ မဆိုးဘူးပဲ... ငါ အကုန်လုံး ယူလိုက်မယ်"

လော့ကျန့်က တဲ့တိုးပင် ပြောလိုက်သည်။

ဘာ…

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသော် တံငါသည်များ၏ မျက်နှာများ ပျက်သွားကြတော့သည်။

အမှန်တိုင်း ဆိုရလျှင် ဈေးကောင်းပေးနေသရွေ့တော့ မည်သူ့ကိုမဆို ရောင်းချခြင်းက ကိစ္စမရှိပေ။

ပြဿနာမှာ လော့ကျန့်၏ နာမည်ကျော်ကြားလှသော ကပ်စေးနည်းမှုပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ငါးဒိုင်ပေါက်ဈေးထက် (၃၀) ရာခိုင်နှုန်း လျှော့၍ ဈေးပေးလေ့ရှိသည်။

ငါးဒိုင်ပေါက်ဈေးသည်ပင် နည်းပါးနေပြီ ဖြစ်သည်။

ယခု လော့ကျန့်က ထပ်မံ၍ ဈေးနှိမ်လိုက်ပြန်ရာ…

တံငါသည်များ၏ အသွေးအသားကို ဝါးမျိုနေခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်တော့သည်။

"ဘာဖြစ်ကြတာလဲ... မကျေနပ်ကြဘူးလား"

လော့ကျန့်သည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး တံငါသည်များကို မနှစ်မြို့သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ထွက်ပြီး ကန့်ကွက်ရဲသူ မည်သူမဆို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်နှက်ခံရပေလိမ့်မည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... မဟုတ်ရပါဘူး... သခင်ကြီးလော့ကို ငါးရောင်းရတာ ဂုဏ်ယူစရာပါဗျာ"

တံငါသည်များသည် အတင်းဟန်ဆောင် ပြုံးလိုက်ကြသည်။ ပြန်လည် ပြောဆိုရဲခြင်း မရှိကြချေ။

ယခုအချိန်၌ အကြီးအကဲ လော့ကျန့်နှင့် လာရောက်ဆုံတွေ့ရခြင်းမှာ ကံဆိုးခြင်းသပ်သပ်သာ ဖြစ်ပေသည်။

အားနည်းသူက အားကြီးသူကို ခုခံခြင်းသည် ဤကမ္ဘာလောကတွင် မှားယွင်းသော လုပ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

"ကောင်းပြီလေ"

"ငါ့ရဲ့ ဝယ်ဈေးက နည်းတယ်လို့ မထင်ကြနဲ့"

"မင်းတို့တွေ လုံလောက်အောင် မကြိုးစားကြလို့သာ"

"အကယ်၍ မင်းတို့သာ ငါးအများကြီး ဖမ်းနိုင်ရင် ဈေးနည်းနေရင်တောင် ချမ်းသာလာမှာပဲလေ"

"အရည်အသွေးကို အရေအတွက်နဲ့ ဖြည့်ဆည်းကြပေါ့ကွ"

"ဒါကြောင့် ကိုယ့်ဆင်းရဲမွဲတေမှုအတွက် သူများတွေကို လိုက်အပြစ်တင်မနေနဲ့... ကိုယ့်ရဲ့ ပျင်းရိမှုကိုသာ ပြန်သုံးသပ်ကြ"

"တကယ်လို့ မင်းတို့သာ လုံ့လဝီရိယရှိရင် မိသားစုကို ရှာမကျွေးနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး"

လော့ကျန့်သည် သူတော်ကောင်း ယောင်ဆောင်သော လေသံဖြင့် ပြောကြားလိုက်တော့သည်။