အခန်း (၆၅)

ရှုရွှမ်းက ရောက်လာပြီး သူမလက်ကို ကိုင်ကာ ဘုရားမှ နံရံထဲကထွက်ပြီး ရေးပေးလိုက်သလို စာရွက်ကို ပိတ်ချလိုက်သည်။ “အနာဂတ်မှာ ကိုယ် မင်းအတွက် အဲ့ဒါတွေကို သေချာပေါက် လုပ်ပေးမယ်။”

ထိုအချိန်မှာတုန်းက ပင်လယ်မျှော့ စားဖို့တောင် ခက်ခဲပြီး ဒီတိုင်းသာ လွှတ်ထားလိုက်ပါ။ တကယ်လို့ ရှုရွှမ်းမှာ အဆက်အသွယ်တွေ အများကြီး ရှိရင်တောင် သူက ထိုအရာမျိုး ရဖို့က မဖြစ်နိုင်ပါ။

“ကျွန်မတို့တွေ နေ့လည်ကျရင် ငါးချဥ်ပဲ စားကြမလား။”

ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ ဝမ့်ရင်းက နံရံနားကနေ ဖယ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်ပြီလေ၊ ကျွန်မတို့ အမေကို ကျွန်မပဲ သွားခေါ်လိုက်မယ်။”

နွေရာသီတုန်းက ဂေါ်ဖီကို အချဥ်တည်ထားခဲ့ကာ ရိုးရိုးအချဥ်အိုးက တစ်အိုးနှင့် အစပ်အိုးက တစ်အိုးဖြစ်သည်။ ရှုရွှမ်းက အိုးထဲမှ ဂေါ်ဖီချဥ်ကို ထုတ်ကာ ဆေးလိုက်ပြီး ငါးကို သတ်ကာ အသားများကို လှီးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဂေါ်ဖီနှင့် ငါးခေါင်းကို ကြော်ကာ ငါးခေါင်းဟင်းချိုကို တည်လိုက်ပြီး ငါးအသားများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ထည့်လိုက်သည်။

အိုးထဲမှ ထုတ်လိုက်သည့်အခါ တစ်အိမ်လုံးက အချဥ်အနံ့လေးဖြင့် သင်းပြန့်နေပြီး လူတွေကို သွားရည်ကျစေခဲ့သည်။

ထိုကဲ့သို့သော ဟင်းမျိုးက ထမင်းဖြင့် စားရသည်။ သို့သော် ထမင်းဖြူက စျေးကြီးသည့်အတွက် ရှုရွှမ်းက ဆန်ဖြူထဲသို့ ဆန်အဝါကို ထည့်လိုက်ပြီး အပေါ်မှာ ကန်စွန်းဥနှစ်လုံးကို တင်လိုက်သည်။

ဝမ့်ရင်းက အားရပါးရ စားနေခဲ့သည်။

ငါးအသားချောင်းထဲက ငါးအသားများသည် နူးညံ့ပြီး အရသာရှိသည်။ ရှုရွှမ်းက မှိုအမဲနှင့် တရုတ်ဂေါ်ဖီကိုလည်း ထပ်ထည့်ခဲ့သည်။ ငါးအသားစွပ်ပြုတ်သည် ရွှေအိုရောင်လေး ဖြစ်သည်။ အသားကိုစားပြီးရင် ဟင်းရည်ကို နှစ်လုပ်လောက် သောက်လိုက်။ ချဥ်စပ် အရသာလေးကြောင့် မင်းရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးကို နွေးသွားလိမ့်မယ်။

မစ္စရှုကလည်း ဒါက အဆင်ပြေသည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ “ဒီဟင်းရည်က အရသာ ရှိလိုက်တာ။”

သူတို့သုံးယောက်က ငါးနှင့် စွပ်ပြုတ်များကို သောက်ပြီးသွားခဲ့သည်။ မစ္စရှုက ဝမ့်ရင်းကို ချည်ဖိနပ်တစ်ရံနှင့် သူမ လုပ်ထားသော ယုန်သားအိပ်ရာကို ပေးလိုက်သည်။

ချည်ဖိနပ်က တကယ်ကို နူးညံ့ပြီး သက်တောင့်သက်သာ ရှိသည်။ မစ္စရှုက ထိုပေါ်တွင် အနီရောင် လိုင်းလေးကိုတောင် ချုပ်ပေးထားသည်။ အံ့ဩစွာဖြင့် ထိုဖိနပ်က တောမဆန်ဘဲ ရိုးရိုးလေး လှနေခဲ့သည်။

အမျိုးသမီးကြီးကလည်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ဒါက သမီးကို အခုချိန်မှာ အရမ်းကြီး မပေါ်လွင်စေချင်လို့။ အဲ့လိုမှမဟုတ်ရင် အမေက သမီးကို အမွှေးပွ အနွေးထည်တစ်ထည် လုပ်ပေးမယ်။ ဒီအသားက ညိုညိုလေး။ အဲ့ဒါနဲ့ တစ်ထည်လုံးကို ချုပ်လိုက်လို့ရတယ်။ အဲ့ဒါက လှလည်းလှတယ်၊ လေဒဏ်လည်း ခံနိုင်တယ်။”

ဝမ့်ရင်းက အတော်လေး စိတ်ကျေနပ်နေခဲ့သည်။ “ဒီအိပ်ရာက အရမ်း ကောင်းတာပဲ။”

'အဲ့ဒါကို အိပ်ရာပေါ်မှာ ခင်းလိုက်ရင် နွေးနေမှာ သေချာတယ်။'

ဝမ့်ရင်းက ပစ္စည်းများကို ယူသွားခဲ့ပြီး နေ့လည်ရောက်သည့်အခါ မိသားစုက သွားစရာရှိတာ သွားခဲ့ကြသည်။ မစ္စရှုနှင့် ဝမ့်ရင်းက အစည်းအဝေးပွဲသို့ သွားခဲ့ကြပြီး ရှုရွှမ်းက အဖွဲ့ထဲမှာ ကင်းလှည့်ဖို့ သွားခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းက ပထမဆုံး ချမ့်ရှုဖန်းနှင့် ချမ့်ယုတို့၏ နေရာကို သွားခဲ့သည်။ ရက်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးပြီးနောက် သူတို့က အချင်းချင်း ရင်းနှီးလာကြသည်။

ချမ့်ယုက ဝမ့်ရင်းကို အဝေးကနေ မြင်သည့်အခါ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ “အစ်မရင်း”

ဝမ့်ရင်းက ပိုပိုပြီး နီးလာကာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားခဲ့ရသည်။ “ဒီအချိန်မှ ဘာလို့ စားနေတာလဲ။”

နေ့လည် နှစ်နာရီ၊ သုံးနာရီလောက် ရှိနေပြီ။ ဒီအချိန်မှ စားတာ နည်းနည်း နောက်ကျနေပြီ။

ချမ့်ရှုဖန်းက အနည်းငယ် စိတ်မလုံ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ “ဒါ အဒေါ့်ရဲ့ အမှားပါ။ အပ်ချုပ်နေရင်းနဲ့ အချိန်ကို မေ့သွားတာ။”

ချမ့်ရှုဖန်းက နာရီမယူလာခဲ့ပါ။ ထို့အပြင် မနေ့ညတုန်းက နှင်းအရမ်းကျသည်။ ထို့ကြောင့် သူမက မနက်ပိုင်း အိပ်ရာထ နောက်ကျသွားခဲ့သည်။ သူမက ဝမ့်ရင်းကို မြင်မှသာ ဘယ်လောက် နောက်ကျနေပြီလဲ ဆိုတာကို သိသွားခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းက တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ချမ့်ရှုဖန်းက မီးဖိုပေါ်တွင် ပြောင်းဆန်ပြုတ်ကို ချက်ပြုတ်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် အိုးထဲသို့ လှီးထားသော ပိန်းဥများကို ထည့်လိုက်သည်။ ရှုရွှမ်း မလာခင်က သူမသည် သူတို့ နှစ်ယောက်အတွက် မီးဖိုကို သီးသန့် မဆောက်ပေးထားပါ။ သို့သော် မီးဖိုက မီးလင်းဖိုနှင့် တစ်ဆက်တည်း ဖြစ်သည်။ အခုဆိုရင် သံမီးဖို ရဖို့က ခက်ခဲသွားသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့က မီးဖိုကို အလွတ်ကြီးသာ ထားထားရသည်။

အစေ့ဆန်တွေ ရောထားတဲ့ ဆန်ပြုတ်က ဝမ့်ရင်း ငါ့ကိုပေးထားတဲ့ ပြောင်းဆန်၊ လူး၊ ဂျုံမှုန့်တွေနဲ့ လုပ်ထားတာ။ အဲ့မှာက ဂျုံမှုန့်တွေ ပိုများတယ်။ ကြည့်ရတာ အရမ်းတော့ မကောင်းပေမယ့် ချက်ပြီးသွားတော့ အနံ့က အဆင်ပြေတာ။ စားလိုက်တော့လည်း တော်တော်လေး ဗိုက်တင်းသွားတာပဲ။

အစောပိုင်းက ဝမ့်ရင်းယူလာသော ချဥ်ဖက်များနှင့်အတူ ဂျုံမှုန့်များလည်း ပါဝင်သည်။

ဝမ့်ရင်းက ချမ့်ယုကို အိမ်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူမရဲ့ လက်ထဲက စက္ကူအိတ် တစ်အိတ်ကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်လိုက်သည်။

အသံကို တိုးပြီးနောက် ဝမ့်ရင်းက တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ “စားပြီးသွားရင် စာရွက်ကို မီးရှို့လိုက်။”

ချမ့်ယုက ငယ်သေးသည့်အလိုက် စာရွက်ကို မစောင့်နိုင်ဘဲ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပဲ သူမရဲ့ မျက်လုံးများက အရောင် တောက်သွားခဲ့သည်။

ထိုစာရွက်ထဲတွင် ရွှေအိုရောင်သမ်းနေအောင် ကြော်ထားသော ငါးများ ရှိနေခဲ့သည်။

“အစ်မရင်း၊ ဒါတွေကို ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ။ အစ်မက အံ့ဩဖို့ ကောင်းလိုက်တာ။”

ဝမ့်ရင်းက သူမရဲ့ခေါင်းကို ပွတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ညီမ နောက်ကျရင် သိလိမ့်မယ်။ ဒါကို ပူပူ၊ အေးအေး စားလို့ရတယ်။ နောက်မှ ညီမရဲ့ဆရာကို ပြောပြလိုက်။”

ချမ့်ယုက ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး သူမရဲ့ လက်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားခဲ့သည်။ နွေရာသီ ရောက်သည့်အခါ သူမက သေချာပေါက် ဝမ့်ရင်းကို ကူညီပေးလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သူမကို ကူညီပေးရသည့်အတွက် ဝမ့်ရင်းကို ဘာဆုံးရှုံးမှုကိုမှ ခံစားခွင့် ပြုမည် မဟုတ်ပါ။

ဝမ့်ရင်းက ထွက်သွားပြီးနောက် ချမ့်ရှုဖန်းက ဆန်ပြုတ်နှင့် မြေအိုးကို အိမ်ထဲသို့ ယူလာခဲ့သည်။

အဖွဲ့က နံရံကို တည်ဆောက်ဖို့ ကူညီပေးခဲ့သော်လည်း သူတို့က အခြား ပစ္စည်းများကိုတော့ မထောက်ပံ့ပေးကြပါ။ ဝမ့်ရင်းက ရေကရားတစ်အိုးအတွက် အဖွဲ့ကို မေးခဲ့ရပြီး သူတို့က ပန်းကန်နှစ်လုံးကို တွေ့ခဲ့ရသည်။ ချမ့်ယုနှင့် ချမ့်ရှုဖန်းတို့သည် ခြံထဲက မြေကို လှန်လိုက်သည့်အခါ ကျိုးနေသော သစ်သားပြားများကို တွေ့ခဲ့ရသည်။ ဘေးအခန်းတွက်လည်း အပြားကြီးတစ်ချပ်ကို တွေ့ခဲ့ရကာ အပေါ်တွင် ထားလိုက်သည်။ ထိုအရာကို စားပွဲခုံအဖြစ် ထားလိုက်ပြီး သူတို့က ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စားသောက်လို့ ရနိုင်သည်။

ချမ့်ရှုဖန်းက စားဖို့အတွက် ချမ့်ယုကို ဖိတ်လိုက်သော်လည်း ချမ့်ယုက စက္ကူကို ဖွင့်ဖို့အတွက် တွန့်ဆုတ်နေကာ ဘေးဘက်သို့ ပြန့်ကျဲ့ကုန်သည်။

ချမ့်ရှုဖန်းက သူမကို ဆူမလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဒါက ဝမ့်ရင်းအတွက်လည်း မလွယ်ကူပါ။ သူမက ထိုအရာကို အဖွဲ့မှူးဆီက ကိုယ်တိုင် မကြားခဲ့ရရင်တောင် အခုချိန်တွင် သူမက ဝမ့်ရင်းရဲ့ ငွေကြေး ထောက်ပံ့မှုကြောင့် ဒီလို ဘဝမျိုး နေနိုင်တာကိုတော့ သိနေခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သူမက အခြားသူတွေ သတိထားမိတာကနေ ဘယ်လို ရှောင်ရမလဲ ဆိုတာကို တွေးနေခဲ့သည်။

နင်က သူတို့ဆီကနေ အများကြီး ဂရုစိုက်မှုတွေ ရတဲ့အခါကျရင် သူတို့ရဲ့ အစားအစာတွေကို နေ့တိုင်းစားရတာ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်မရှုပ်ဘဲ နေပါ့မလဲ။

သို့သော် ချမ့်ယုရဲ့ တွန့်ဆုတ်နေသည့် ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ချမ့်ရှုဖန်းက သူမရဲ့ စကားများကို မြိုသိပ်ထားလိုက်သည်။

ချမ့်ယုက ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ပုံစံမျိုးလေး လုပ်ပြလိုက်သည်။ “သမီး အစ်မရင်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ နွေရာသီ ရောက်တဲ့အခါ သမီး ဆေးပင်တွေ အများကြီးကို ခူးပေးပြီး သေချာပေါက် အစ်မရင်းကို ကူညီပေးမယ်။”

ချမ့်ရှုဖန်းက သူမရဲ့ လောဘကြီးသည့် ပုံစံကြောင့် ပြုံးမိလိုက်ကာ ဒေါသတကြီး ပြောခဲ့သည်။ “ကောင်းပါပြီ။ ဒါပေမယ့် နင့်ကို ငါ နောက်မှ စာဘယ်လို ဖတ်ရမလဲဆိုတာကို သင်ပေးမယ်။ အဲ့ဒါဆို အမှားတွေ မလုပ်မိတော့ဘူး။ ဆေးစာတွေ မှားဖတ်မိရင် နင်ပဲ အရှက်ရလိမ့်မယ်။”

ငါးကြော်သည် ၁၂ ယွမ် ပေးရသည်။ သို့သော် တကယ်တမ်းမှာ ဆီတွေအများကြီးတော့ မသုံးခဲ့ရပါ။ ငါးကန်ထဲက ငါးများသည် အကောင်ကြီးပြီး ငါးအဆီလည်း များသည်။ ရှုရွှမ်းက ပုံမှန်အတိုင်း ငါးအသားများကို လှီးကာ အရသာ နှပ်ထားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ငါးပေါ်တွင် ဆီကို သုတ်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ငါးနှစ်ဖက်လုံး ရွှေအိုရောင် သမ်းလာသည်အထိ ဒယ်ပြားအောက်မှာ မီးအပူကို ညှိပေးရင်း ကြော်နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ မတည်ခင်းခင် အပေါ်မှ အရသာမှုန့်များကို ဖြူးလိုက်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော ငါးမျိုးသည် လုံးဝ မညှီဘဲ ငန်ငန်၊ စပ်စပ် အရသာမျိုး ရှိသည်။

ထိုငါးကြော်ကို ဒီတိုင်းစားပါက အရသာ နည်းနည်း ပြင်းသည်။ သို့သော် ဆန်ပြုတ် ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုနှင့် တွဲစားပါက အရမ်း စားကောင်းသည်။

ထိုအချိန်တုန်းက လူများသည် ဆီနှင့်ဂျုံများ ကုန်သွားတတ်ကြသည်။ ချမ့်ရှုဖန်းကလည်း အကြာကြီးနေမှ အသားကို ပထမဆုံးအကြိမ် ပြန်စားရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ စားလိုက်သည့်အခါ ငန်ငန်၊ စပ်စပ်နှင့် သင်းပျံ့နေသော အရသာကို ခံစားမိလိုက်ပြီး စားတာကို မရပ်နိုင်တော့ပါ။

သူတို့နှစ်ယောက်က အများကြီးတော့ မစားရဲပါ။ သူတို့က ပြောင်းဆန်ပြုတ်ကို ငါးကြော်နှစ်တုံးနှင့် စားပြီးနောက် ကျန်တဲ့ ငါးများကို ဘေးမှာ ဖယ်ထားလိုက်သည်။

ချမ့်ရှုဖန်းက တောကြောင်ရိုင်းများ ရောက်လာမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမက ငါးကြော်များကို အနံ့မထွက်အောင် စက္ကူဖြင့် အထပ်ထပ် ပတ်ထားခဲ့သည်။

ချမ့်ယုက သူမဗိုက်ကို ကိုင်ပြီး အားကျစွာ ပြောခဲ့သည်။ “အစ်မရင်းက တော်လိုက်တာ။ ပြီးတော့ အစ်ကိုရွှမ်းကလည်း စားဖိုမှူးကောင်းပဲ။ ဒီလို စားဖိုမှူးမျိုးကို ယောက်ျားတော်ထားရတာ ကောင်းလိုက်တာ။”

တစ်ခါတစ်လေ ဝမ့်ရင်းက အစားအစာများကို ခိုးယူလာတတ်သည်။ အကုန်လုံးက အရမ်း စားကောင်းသည်။ ဒါကပဲ ချမ့်ယုကို အတော်လေး အားကျစေခဲ့သည်။

ချမ့်ရှုဖန်းက ပြုံးပြီး ပြောခဲ့သည်။ “ဘာလို့လဲ။ မင်းရဲ့ ရည်မှန်းချက်က ပြောင်းသွားပြီလား။ အော်ပရာ အဆိုတော် မဖြစ်ချင်တော့ဘဲ စားဖိုမှူးတစ်ယောက်ကို ယောက်ျားတော်ဖို့ ထွက်ရှာတော့မှာလား။”

ချမ့်ယုက မက်တပ်ရပ်ကာ လှည့်လိုက်သည်။ “ဘယ်သူက အဲ့လိုပြောလို့လဲ။ သမီးက အော်ပရာ အဆိုတော် ဖြစ်ချင်တာတော့ သေချာတယ်။”

ချမ့်ယုက ယုံကြည်ချက်ရှိစွာ ပြောခဲ့သည်။ “သမီးက အော်ပရာ အဆိုတော်ဖြစ်ဖို့ မွေးဖွားလာတာ။ လက်ထပ်တာက နောက်ပိုင်း ကိစ္စတွေ သပ်သပ်ပဲ။ တကယ်လို့ လက်ထပ်တာက သမီးရဲ့ သီဆိုတာကို ထိခိုက်မယ်ဆိုရင် သမီး သေချာပေါက် လက်ထပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

ဒီလို စကားများသည့် ကောင်မလေးနှင့်အတူ ချမ့်ရှုဖန်းက တကယ်ကို သူမရဲ့ ဘဝက အရမ်း ပျော်ရွှင်ကာ ပြည့်စုံနေပြီဟု မြင်လိုက်မိသည်။

ချမ့်ယုကတော့ စကားကို မရေမရာ ပြောနေဆဲ ဖြစ်သည်။ “သမီး အမေရဲ့ ဆန္ဒကတော့ လက်ထပ်ဖို့ပဲ။ သူက အိမ်မှာပဲ အလုပ်လုပ်ပြီး စားချင်တာလည်း ဘာမှ မစားရဘူး။ ဒါပေမယ့် သမီးသာ အောင်မြင်သွားရင် လစာကို လတိုင်း ရမှာ။ အဲ့ကျရင် စားဖိုမှူးတစ်ယောက်ကို လက်မထပ်နိုင်ရင်တောင် နေ့တိုင်း စားစရာတွေ သွားဝယ်စားလို့ ရတယ်။ လိုချင်တာလည်း ဝယ်လို့ရတယ်။”

ချမ့်ရှုဖန်းက နှင်းတွေဖုံးနေသော အိုး၊ ခွက်၊ ပန်းကန်များကို သေသေချာချာ ထားနေခဲ့သည်။ သူမရဲ့ လက်များကိုလည်း သန့်ရှင်းရေး လုပ်ကာ ချုပ်လို့ မပြီးသေးသော သူမ ယူလာသည့် အိတ်ကလေးကို စပြီး ချုပ်လုပ်ခဲ့သည်။

သူမက ချမ့်ယုကို စဖို့တော့ လုံးဝ မမေ့ခဲ့ပါ။ “ကလေးမလေး၊ လက်ထပ်တယ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပါယ်လဲ မင်းသိလား။”

ထိုစကားကို သူမ ပြောလိုက်သည့်အခါ သူမရဲ့ ရင်ဘက်က အောင့်သွားခဲ့သည်။ အခုဆိုရင် ချမ့်ယုက ၁၃နှစ် ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ သူမက ဒီလို နေရာမျိုးကို ကိုယ့်ဘာသာ လိုက်လာပြီး အော်ပရာ အဆိုတော် ဖြစ်ဖို့ကို တွေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အော်ပရာ အဆိုတော်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ကိုယ်ပိုင် ဘဝမျိုးပဲ ဖြစ်ဖြစ် သူမရဲ့ အပေါ်မှာတော့ တာဝန်ကြီးတစ်ခုက ရှိနေခဲ့သည်။

ချမ့်ယုက ငယ်သေးပြီး လူကြီးတွေရဲ့ ပူပန်မှုကို နားမလည်ပါ။ သူမရဲ့ဘဝမှာ မျှော်လင့်ချက် သေးသေးလေး ရှိနေသ၍ အနာဂတ်မှာ မျှော်လင့်ချက်အပြည့် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

“သမီး မသိဘဲ ဘယ်နေပါ့မလဲ။ သမီး ငယ်ငယ်လေး ကတည်းက အမေက သမီးကို တကျည်ကျည် လုပ်နေတာ။ နောက်ဆုံးတော့ သမီးကို ကျွေးမွေးရတာက ဝက်တစ်ကောင်ကို ကျွေးမွေးရသလိုပဲတဲ့။ ဝက်တွေက အရွယ်တစ်ခု ရောက်တဲ့အခါကျရင် ပိုက်ဆံအတွက် ပေါ်လိုက်ကြရမှာလေ။ သမီးလည်း အရွယ်တစ်ခု ရောက်ရင် ပိုက်ဆံအတွက်ပဲ လက်ထပ်ရမှာ။”

ချမ့်ယု - “သမီး ဝက် မဖြစ်ချင်ဘူး။ ကိုယ့်အမောက်နဲ့ ကိုယ်ပဲ ဖြစ်ချင်တာ။”

ချမ့်ရှုဖန်းက သူမရဲ့ သောကတွေကို ချုပ်တည်းကာ ပြုံးပြုံးလေး မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို ဘာလုပ်ဖို့ စီစဥ်ထားလဲ။”

ချမ့်ယုက လက်ချိုးရင်း ရေတွက်နေသည်။ “ရာသီဥတု ပြန်ပူလာတဲ့အခါကျရင် သမီးတို့တွေ တောင်ပေါ်ကို တက်လို့ရတယ်။ သမီးက အဲ့မှာ အသံလေ့ကျင့်ဖို့ နေရာတစ်ခု ရှာလိုက်မယ်။ အဲ့မှာဆို ဘယ်သူကမှလည်း သမီးကို လာပြီး မနှောက်ယှက်တော့ဘူး။ အစ်မရင်းနဲ့ ဆေးပင်တွေခူးရင်း လေ့ကျင့်လို့ ရတယ်။ ပြန်ရင်တော့ ဆရာမနဲ့အတူ ပြန်မယ်။ အဲ့ဒါဆို သမီးရဲ့ ကွန်ဖူးကလည်း ကောင်းလာမှာ။ ပြီးရင်တော့ စင်ပေါ်မှာ သမီးက သရုပ်ဆောင်ပြနိုင်မှာ သေချာတယ်။”

ချမ့်ယုက ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ပြောလိုက်သည်။ “အမေက သမီးကို တွေ့ဖို့ လာတဲ့အခါကျရင် အမေ့ရဲ့သားက အမေ့အတွက် အဓိကပဲလို့ ပြောခဲ့တယ်မလားဆိုပြီး သေချာပေါက် ပြန်ပြောမှာ။ ဒါဆိုလည်း အစ်ကို့ကိုပဲ ပိုက်ဆံ ရှာခိုင်းလို့ ရတယ်လေ။ ပြီးရင် သမီးက အစ်မရင်းကို ပေကျင်း ခေါ်သွားမှာ။ အဲ့ကျရင် တားမြစ်ထားတဲ့ မြို့တော်တွေ၊ မဟာတံတိုင်းနဲ့ နွေနန်းတော်ကြီးဆီ လည်ပတ်ဖို့ ခေါ်သွားမှာ။”

ချမ့်ရှုဖန်းက သူမကို ဖြတ်မပြောခဲ့ပါ။ ချမ့်ယုက သူမရဲ့ အနာဂတ်ကို ဖော်ပြသည့်အခါ အရာရာတိုင်းက အဆုံးသတ်တစ်ခု ရှိပုံရသည်။ ချမ့်ရှုဖန်းက ထိုအရာကို သူမရဲ့ ရင်ထဲမှာ လိုက်ရှာနေမိခဲ့သည်။ သူမကိုယ်တိုင်ကလည်း ထိုအရာကို မစောင့်နိုင်ပါ။ သို့သော် ချမ့်ယုကတော့ ထိုနေ့ကို စောင့်နိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်း ရောက်လာသည့်အခါ အစည်းအဝေး ခန်းမက လူတွေနှင့် ပြည့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လီချွမ်းကျင်က ဝမ့်ရင်းကို မြင်သည့်အခါ နာကျင်ရသည့် အရာများအား ပြောနေသည်ကို ရပ်လိုက်ပြီး အတွေးတွေရပ်၊ သက်ပြင်းတွေချ၊ စိတ်တွေကုန်ကာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းက သူမရဲ့ နေရာလေးတွင် ဝင်မပါချင်ခဲ့ပါ။ ထို့ကြောင့် သူမက အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုနောက်ကို လိုက်ကာ ထိုင်ဖို့နေရာကို ရှာခဲ့သည်။