အခန်း (၆၈)

ရှုရွှမ်းက ထျန်းယိုဖုအား အခြေအနေကို ရှင်းပြခဲ့သည်။ “ဝမ်းဆွဲသည် တစ်ယောက် ခေါ်ဖို့ကို စီစဥ်ပေးပါဦး။ ဝမ့်ရင်းက တပ်မဟာထဲက ဆရာဝန်တစ်ယောက်ပါ။ သူက ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို မပါဝင်သင့်ဘူး။ သူက ဒီမှာ ကူညီဖို့ သပ်သပ်ပဲ။”

ထျန်းယိုဖုက သွားဖို့အတွက် ပြင်ဆင်ရန် ထျန်းတကျူးကို ပြောလိုက်သည်။

ရှုရွှမ်းက သူ့ကိုတားကာ ပြောလိုက်သည်။ “ထျန်းတကျူးက သွားလို့မဖြစ်ဘူး။ သူက ဒီမှာ နေကိုနေရမယ်။ တကယ်လို့ နောက်ပိုင်း တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် သူက ဆုံးဖြတ်ချက် ချရမှာ။”

ရှုရွှမ်းက ဝမ့်ရင်း ဘာပြောခဲ့လဲနှင့် ထိုလူအား တားခဲ့လဲ ဆိုတာကို အမြဲတမ်း မှတ်မိနေခဲ့သည်။

ဒါဟာ ဖြစ်သင့်တယ်ဟု ထျန်းယိုဖုကလည်း တွေးလိုက်ကာ ထျန်းတကျူးရဲ့ညီ ထျန်းအာကျူးကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ပြောခဲ့သည်။ “မင်း သွားလိုက်။”

အစတုန်းက ထျန်းအာကျူးသည် သူ့မိန်းမကို ထိုနေရာသို့ ခေါ်လာခဲ့ပြီး လာဘ်ကောင်အဖြစ် နေခိုင်းခဲ့သည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပဲ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အတွက် ဒီလို ခရီးတိုမျိုးကို စီစဥ်ပေးခဲ့သည့်အတွက် သူက စိတ်ရှုပ်သွားခဲ့သည်။ “ကျွန်တော်လား။ မသွားပါဘူး။”

ဒီလောက် နှင်းတွေ အများကြီး ကျနေတာ ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်။ နှင်းထဲမှာ လမ်းလျှောက်ရတယ် ဆိုတာက ရေထဲမှာ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ဝက်လောက်က နစ်နေသလိုပဲ။ ခုနစ်နာရီ၊ ရှစ်နာရီလောက် လမ်းလျှောက်ပြီးရင် အေးခဲပြီး သေသွားလိမ့်မယ်။

ထျန်းအာကျူးရဲ့ မိန်းမကလည်း ဒေါသတကြီး ကန့်ကွက်ခဲ့သည်။ “ဘာလို့ ရှင်က ကျွန်မ ယောက်ျားကို သွားဖို့ ပြောတာလဲ။ ဒီမှာ သူ့မိန်းမကို ဂရုစိုက်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိတဲ့ ဘယ်သူမဆို သွားသင့်တယ်။ သူ့မိန်းမက မွေးတော့မှာကို ရှင်က ဘာလို့ သူ့ကို သွားမမေးရတာလဲ။”

လက်ညှိုးက ထျန်းတကျူး၏ နှာခေါင်းကို ထိုးမိလုနီးနီး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ထျန်းတကျူးရဲ့ အမေကလည်း တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ “တကျူးကို သွားခေါ်။ တကျူးရေ။ မင်းမိန်းမက မွေးတော့မှာ။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုမျိုးကို ခံစားခိုင်းရတာလဲ။ မြန်မြန် တစ်ယောက်ယောက်ကို ခေါ်သွား။”

ထျန်းယိုဖု - “ဒီနေရာမှာ အကြောင်းပြချက်တွေ လာမပေးနဲ့။ မင်းတို့က တစ်မိသားစုတည်း။ ဒီနေရာကို စောင့်ကြည့်ဖို့အတွက် မင်းအစ်ကိုက ဒီနေရာမှာ နေရမယ်။ ငါသွားဆို သွားလိုက်။ ဓာတ်မီးယူပြီး မင်းနဲ့အတူ လိုက်ပေးဖို့ တာရှုကို လွှတ်လိုက်မယ်။”

ထျန်းတာရှုက သန်မာပြီး တပ်သားတစ်ယောက် အနေဖြင့် အတော်လေးလည်း ကြင်နာသည်။

ထျန်းအာကျူးက တကျည်ကျည် လုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ “တာရှုကိုပဲ ဘာလို့ မသွားခိုင်းတာလဲ။ ဘာလို့ ကျွန်တော့ကိုပါ သွားခိုင်းတာလဲ။”

ထျန်းယိုဖုက မျက်ခုံးကို ပင့်ပြလိုက်ပြီး သူ့ကို ဖြတ်ရိုက်ချင်နေခဲ့သည်။ “အဲဲ့ဒါက မင်းရဲ့အစ်ကို။ မင်းရဲ့တူ တာရှုက ဒီမှာ ကူညီဖို့ ရှိနေတာ။ မင်းက မသွားဘဲနဲ့ သူ့ကို သွားဖို့ ဘယ်လိုတောင် ပြောထွက်ရတာလဲ။”

ထျန်းယိုဖုက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သာမက ထျန်းမိသားစုထဲရှိ အကြီးအကဲ တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်သည်။ သူက ထလာကာ ကန်လိုက်သည်။ “မြန်မြန်သွားစမ်း။”

ထျန်းအာကျူးက နှစ်ခါလောက် ကန်ခံရပြီး နှင်းထဲမှာ လိမ့်သွားခဲ့ကာ သနားညှာတာဖို့ တောင်းပန်နေခဲ့သည်။ “ဦးလေးစန်း၊ ဦးလေးစန်း၊ ကျွန်တော် သွားပါ့မယ်။ မကန်ပါနဲ့တော့။”

ထျန်းတကျူးရဲ့အမေက တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ သူမက ထျန်းယိုဖုနှင့် အတူတူမွေးသော်လည်း သူမက ထျန်းယိုဖုကို အသံ ကျယ်ကျယ်ဖြင့် မပြောရဲပါ။

ထျန်းအာကျူးက ရွေးချယ်စရာ မရှိဘဲ မျက်နှာပေါ်မှာ မကျေနပ်သော အကြည့်မျိုးဖြင့် သွားခဲ့သည်။

ထျန်းယိုဖုက သတ္တိမရှိသော ထျန်းတကျူးကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်လုံးကို ရိုက်ချင်နေခဲ့သည်။

ထျန်းတကျူးက “ဦးလေးစန်း”ဟု ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရေနွေးကျိုရင်း အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။

တယာက အတော်လေး ဉာဏ်ကောင်းသည်။ သူမက အိမ်ထဲသို့ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် သွားကာ ခုံနှစ်လုံးကို ယူလာပြီး တစ်ခုံကို ထျန်းယိုဖုအား ပေးကာ နောက်တစ်ခုံကို ရှုရွှမ်းအား ပေးလိုက်သည်။

ထျန်းတကျူးရဲ့ မိခင်က သေခါနီး ထိုကောင်မလေးကို ဒီလို ဖားယားတတ်သည့် လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်ကို စိတ်ထဲကနေ ပြောဆို ကျိန်ဆဲနေခဲ့သည်။ သူမရဲ့ အဖွားအရင်းက ဘာမှမလုပ်ဘဲ ထိုနေရာမှာ ထိုင်နေသော်လည်း သူမက အခြားသူများကို ခယဖို့အတွက် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

ထျန်းယိုဖုက ထားပါတော့။ ရှုရွှမ်းက ဘယ်သူမလို့လဲ။ သူက ဘယ်လိုလုပ် ထိုင်ရဲရတာလဲ။ သူက အကြီးတွေကိုလည်း လုံးဝ လေးစားမှု မရှိဘူး။ တကယ်ကို မကောင်းတဲ့ မိသားစုက ဆင်းသက်လာတာပဲ။

ဝမ့်ရင်းက အထဲမှာ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။ ချွမ့်ကျွီဟွာရဲ့ ခြေထောက်က အားမရှိတော့သည်မှာ ပြဿနာကြီး တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဝမ့်ရင်းက ဆေးထပ်မညွှန်းရဲပါ။ ထို့ကြောင့် သူမက ကူးစက်ရောဂါ ကာကွယ်သည့် ပစ္စည်းများကို ယူလိုက်ပြီး ခွန်အားနည်းနည်း ပြန်ရဖို့ရန် သူမကို အနည်းငယ် ပေးလိုက်သည်။

တယာက သူ့အဖေပြောသည့်အတိုင်း မီးသွားမွှေးခဲ့သည်။ အာ့ယာက အချိန်အကြာကြီး တစ်နေရာရာမှာ ပုန်းနေခဲ့ပြီး သူမရဲ့အစ်မ ပြန်လာသည်ကို မြင်မှသာ ထွက်လာရဲသည်။ သူမက အမြှီးလေးလိုပဲ သူမရဲ့ အစ်မအနောက်ကနေ လိုက်နေခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းက အထဲမှာ ခနလောက် အလုပ်များနေခဲ့သည်။ သူမ လေရှုဖို့ အပြင် ထွက်လာသည့်အခါ ထျန်းယိုဖုကို တွေ့လိုက်သည်။ ထျန်းယိုဖုက ဝမ့်ရင်းနှင့် အတော်လေး ရင်းနှီးကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါက နှစ်သစ်လေးပဲ ရှိသေးတာ။ မင်းနဲ့ ရှုရွှမ်းကို နှောက်ယှက်မိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်။ နောက်မှ မင်းတို့ကို ဟုန်ပေါင်း ကောင်းကောင်းပေးဖို့ တကျူးတို့ကို ပြောလိုက်မယ်။”

ဝမ့်ရင်းက ဘာမှမပြောဘဲ မျက်လွှာကို ချလိုက်သည်။ ထိုအစား သူမက တစ်ခုခုကို ပြောလိုက်သည်။ “ချွမ့်ကျွီဟွာက ကျွန်မကို အပြင်ထွက်ပြီး တစ်ခုခု ပြောခိုင်းလိုက်တာ။ သူပြောခိုင်းတာ ဒီနေ့ ချော်လဲတာက သူ့တူက သူ့ကို တွန်းချလိုက်တာတဲ့။”

ထျန်းကျွီဟွာက ထျန်းယိုဖုရဲ့ အသံကို နာကျင်နေတဲ့ကြားထဲက ကြားလိုက်သည်။ သူမက ထိုအရာကို တကယ်ပဲ မမျိုသိပ်ထားနိုင်ပါ။ သူမသည် ဒီဘဝကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မလား ဆိုတာကို သိချင်နေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမက အပြင်ထွက်ပြီး ရှင်းပြဖို့အတွက် ဝမ့်ရင်းကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းက စကားပြောပြီးနောက် ထျန်းအာကျူးရဲ့ မိန်းမက အမြင့်ကနေ ခုန်ဝင်လာခဲ့သည်။

“အဲဲဒါကို ဘယ်သူက ပြောတာလဲ။ သူ့ကို တွန်းလိုက်တာ ငါ့ရဲ့ တပေါင်လို့ ဘယ်သူက ပြောတာလဲလို့။ အဲ့ဒါကို ဘယ်သူကရော မြင်လိုက်လို့လဲ။ သူက ငါတို့အပေါ်မှာ သပ်သပ်မဲ့ အပြစ်လာတင်ချင်နေတာ။ ဒါမျိုးတော့ မရဘူးနော်။”

ထျန်းတကျူးရဲ့ အမေက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်ကာ ငိုချလိုက်သည်။ “တပေါင်က ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာတဲ့လဲ။ တပေါင်က ခြောက်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ။ သူက ဘာများ လုပ်နိုင်မှာမလို့လဲ။ တကယ်လို့ ကျွီဟွာက ငါပြောတဲ့ စကားတွေက ဒေါသထွက်တယ် ဆိုရင်တောင် သူက ငါ့ရဲ့ နှလုံးသားကို ဒီလိုမျိုး ဆွဲနုတ်သွားလို့တော့ မရဘူး။”

ဝမ့်ရင်းက သူမတို့ မိသားစုရဲ့ ပြဿနာကို ကြည့်ဖို့အတွက် အတော်လေး ပျင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမက ထျန်းယိုဖုကို ပြောကာ အထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ “ရှင်တို့တွေ ရန်ဖြစ်ချင် ဖြစ်ကြ။ ဘယ်သူမှတော့ အထဲကို ဝင်မလာကြနဲ့။”

ချွမ့်ကျွီဟွာက ရန်ဖြစ်ဖို့ကို တောင်းဆိုနေခဲ့သည်။ ဝမ့်ရင်းက သူမက မွေးပြီးသည်အထိ စောင့်နေပေးဖို့ အကြံပေးလိုက်သည်။ သို့သော် သူမက ထိုအချိန်မှာ သွားမှကို ဖြစ်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ဝမ့်ရင်းက ထိုအကြောင်းကို တွေးလိုက်ပြီး နားလည်သွားခဲ့သည်။ ချမ့်ကျွီဟွာ မီးဖွားတုန်းက ကလေးရော၊ လူကြီးရောပါ ဘေးကင်းပါက တစ်ချိန်တည်းမှာ သူတို့ စကားများသည့်အခါ လူတွေက ဘာမှ မမှားဘူးဟု ပြောကာ ကလေးအတွက်လည်း စကားများဖို့ အကြောင်းပြချက် တစ်စုံတစ်ရာမှ မရှိပါ။

ထိုအချိန်မှာပဲ ချမ့်ကျွီဟွာ စိုးရိမ်နေသည့် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုမှာ သူမက ဒီအရာကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုပြီး ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် နောက်ထပ် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုမှာ ထိုအချိန်တွင် သူမနှင့် စကားများနေသော သူမ၏ ယောက္ခမနှင့် ယောင်းမများကြောင့် သူမရဲ့ ဒေါသကို ပိုဆိုးစေခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းက ခေါင်းခါပြီး အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ ကလေးမွေးနေချိန် ဒီလိုမျိုး ကိစ္စတစ်ခု ကြုံရတာက တကယ်ကို သူမဘဝရဲ့ အတွေ့အကြုံကို တိုးပွားစေသည်။

အပြင်ဘက်မှာတော့ ထျန်းယိုဖုသည် အစကတည်းက ချမ့်ကျွီဟွာကို ယုံဖို့ ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။ ဒါဟာ ချမ့်ကျွီဟွာကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ယုံကြည်မှုကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ချွမ်ကျွီဟွာ ကိုယ်တိုင်က ခေါင်းမာပြီး အမြဲလိုလို ခက်ခက်ထန်ထန်သာ စကားပြောလေ့ ရှိသည်။ ထို့အပြင် သူမက အခြားသူများနှင့်လည်း ဆက်ဆံရေး မကောင်းပါ။ ဘယ်သူကမှ သူမကို အာရုံမစိုက်ချင်ကြပါ။

သူမမှာ သမီးနှစ်ယောက် ရှိနေသည်ကို စိတ်မသက်မသာ ခံစားနေခဲ့ရပြီး အခြားသော မိသားစုကို သူတို့ရဲ့ သားများနှင့် မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမကို ထေ့ငေါ့နေသလို ခံစားခဲ့ရသည်။ သူမကြည့်ရတာ စိတ်ကြည်မလင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် သူမနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော ယောက္ခမနှင့် ယောင်းမများက ပိုပြီးတောင် စိတ်ရှုပ်စရာ ကောင်းနေခဲ့သည်။

ထျန်းယိုဖုက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် ဆွေမျိုးများ ဖြစ်ကြပြီး ဒီမိသားစုအကြောင်း ထျန်းယိုဖုက သေသေချာချာ သိနေခဲ့သည်။

ထျန်းတကျူး၏ အမေမှာ သားနှစ်ယောက် ရှိသည်။ သူမက သားအငယ်ရယ်၊ သူ့ယောက်ျားရယ်နှင့် အတူတူ နေထိုင်သည်။ သူမ သားအကြီးရဲ့ မိသားစုနှင့်တော့ အရမ်းကြီး မရင်းနှီးခဲ့ဖူးပါ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်တုန်းကတော့ အဆင်ပြေသည်။ သူတို့တွေက မရင်းနှီးရင်တောင် ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူဟာ သူမရဲ့သား ဖြစ်သည်။ သူက လက်ထပ်ပြီးတွင် တစ်အိုး တစ်အိမ် ခွဲနေသည်။ သူမရဲ့ အကြီးဆုံးသားက ပိုက်ဆံစုပြီး အိမ်တစ်လုံး ဆောက်လိုက်သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ချမ့်ကျွီဟွာက မိန်းကလေးတစ်ယောက် မွေးပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် ငါးနှစ်အကြာမှာ နောက်ထပ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ထပ်မွေးခဲ့သည်။ ဒုတိယသမီးလေး မွေးပြီး နှစ်များစွာကြာအောင် သူမက စိတ်ညစ်နေခဲ့သည်။

ကျေးလက်ဒေသမှာ ဘာလို့ လူတွေအများကြီး ဖြစ်နေရလဲ ဆိုတာကို မင်းသိသင့်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကလေးမွေးဖွားနှုန်းက အရမ်း များနေလို့ပဲ။ အခုခေတ်မှာ မိသားစုတိုင်းမှာ ကလေးတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ပြီးတော့ တစ်ချို့ မိန်းမတွေ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကလေး ခုနစ်ယောက်၊ ရှစ်ယောက်လောက် မွေးကြတာ။

ထျန်းတကျူးမှာက သမီးနှစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ။ သားတစ်ယောက်မှ မရှိဘူး။ ပြီးတော့ သူ့ချွေးမက ဒီကိစ္စကြောင့် ပျော်မနေဘူး။

ထျန်းတကျူးရဲ့ အမေသည် သူမ ဘာတွေကို တွေးနေလဲဆိုတာ မသိသော်လည်း ထျန်းတကျူးက အနားယူသည့်အခါ သူ့ညီရဲ့ ကလေးကိုသာ မှီခိုရလိမ့်မည်ဟု တွေးနေခဲ့သည်။ သူမက ဒီအရာကို တွေးရုံသာမက လုပ်ပါ လုပ်လိုက်သည်။

အရင်တုန်းက သူသည် ပိတ်ရက်များတွင် ထျန်းတကျူးရဲ့ အိမ်သို့သာ အလည်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် အခုဆိုရင် သူက ထျန်းတကျူးရဲ့ အိမ်ကို ခနခန လာသည်။

ထျန်းတကျူးက ထုံထိုင်းသည့် လူတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ တပ်မဟာထဲက လူအများသည် သူက သားယောက်ျားလေး မရနိုင်ဘဲ မျိုးဆက် မရှိနိုင်တော့ဘူးဟု ပြောကြသည်။ သူက ရည်မှန်းချက် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး အခုဆိုရင် သူက ငကြောက်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။

နှစ်တွေအများကြီး ကြာပြီးတာတောင် ချမ့်ကျွီဟွာက ပြဿနာကို သေသေချာချာ သိရဲ့လားဆိုတာ သူလည်း မသိတော့ဘူး။ ဒါပေမယ့် သူမက ကိုယ်ဝန်ရဖို့ လုပ်လို့ရသမျှ အရာရာတိုင်းကို လိုက်လုပ်နေတာ။ သူမ ကိုယ်ဝန်ရကတည်းက သူမရဲ့ကိုယ်ဝန်က သားယောက်ျားလေးဆိုတာ အသေအချာကို ပြောနေခဲ့တာ။

အခုဆိုရင် ဆက်ဆံရေးက ကမောက်ကမ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထျန်းတကျူး၏ အမေသည် အနာဂတ်မှာ ထျန်းတကျူးက သူ့ရဲ့ တူအပေါ်မှာ မှီခိုရတော့မည်ဆိုပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ ညည်းနေခဲ့သည်။ အခုဆိုရင် ရုတ်တရက် သူမရဲ့ အကြီးဆုံး ချွေးမက မြေးတစ်ယောက်ကို ကိုယ်ဝန် လွယ်ထားရသည့်အတွက် ထျန်းတကျူးရဲ့ အမေက စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ပြောနေသမျှ စကားအားလုံးသည် သူအသက်ကြီးလာသည့်အခါ အထောက်အပံ့အတွက် သူ့ရဲ့တူကိုသာ မှီခိုရမည့် အရေးမပါသည့် စကားမျိုး ဖြစ်ကြောင်းကို ထျန်းယိုဖုက သေသေချာချာ သိနေခဲ့သည်။ တကယ့် အကြောင်းပြချက်မှာ ထျန်းတကျူးရဲ့ အမေက သူ့ကို ဘက်လိုက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တကယ်လို့ သူမသာ ဘက်မလိုက်ပါက သူမရဲ့ မိသားစုသည် ပြိုကွဲသွားပြီး အငယ်ဆုံးသားရဲ့ အနောက်ကိုသာ လိုက်သွားဖို့အတွက် ဒီလောက် ပြတ်သားနိုင်ကြပါ့မလား။

တပ်မဟာထဲက လူတွေမှာက အတွေးဟောင်းတွေ ရှိနေတုန်းပဲဆိုတာ သိသင့်သည်။ သူတို့က အကြီးဆုံး သားအနောက်ကို လိုက်တာက လုပ်သင့်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုလို့ တွေးနေကြတုန်း။

ကုန်ကုန်ပြောရရင် ဒီမိန်းမကြီးမှာ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိပြီး သူမရဲ့ အကြီးဆုံး ချွေးမကို သားတစ်ယောက် မမွေးစေချင်သည်မှာ ပုံမှန်ပဲ ဖြစ်သည်။

ယောက္ခမနဲ့ ချွေးမက ဒီဟာကို သေချာပေါက် မလုပ်တော့ဘူးဆိုပြီး ကောင်းကင်ကို တိုင်တည်ခဲ့ကြတာ။ တကယ်လို့ သူတို့က ဒီကိစ္စကို လုပ်မိကြရင် သူတို့ရဲ့ ဘဝတွေကို ချွမ့်ကျွီဟွာကို အစားထိုးအနေနဲ့ ပေးမယ် ဆိုပြီးတော့လေ။

ထျန်းယိုဖုက စကားပြောခါနီး အချိန်တွင် သူ့ဘေးရှိ အာ့ရာက စပြီးငိုခဲ့သည်။ “ငါ့ကို သူတွန်းလိုက်တာ။ တပေါင်က ခြံတံခါးဝနားမှာ လှဲနေတာ။ ပြီးတော့ ငါ့အမေ ထွက်လာတာကို သူမြင်တော့ သူက ငါ့ကို တွန်းချလိုက်ရော။”

“အကုန်လုံးကို မြင်တယ်။”

စောင့်ကြည့်နေကြသူများက ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည့်အခါ ရုတ်တရက် သိလိုက်ရသည့် ပုံစံမျိုးကို ပြသခဲ့သည်။

အာ့ရာက ငယ်သေးပြီး သူက ငိုကာ ဗလုံးဗထွေး ပြောနေခဲ့သည်။ “အဖွားက မကောင်းဘူး။ သူက သမီးတို့ရဲ့ စားစရာတွေ အကုန်လုံးကိုလည်း ယူသွားတယ်။ သမီးရဲ့ ဒုတိယအဒေါ်က ပြောတယ်။ သမီးက ပိုက်ဆံကို ဖြုန်းနေတာတဲ့။ ပြီးတော့ သမီးရဲ့ ကြက်ဥလေးတွေကို ယူသွားတယ်။”

ကလေးမလေးက မျက်ရည်များကျကာ ပြောခဲ့သည်။ “သမီးမွေးနေ့က ကြက်ဥတွေ။”

သူမက အခြားဘာကိုမှ မသိဘဲ သူမရဲ့အမေက အိမ်ထဲမှာ သူမအတွက် မောင်လေးတစ်ယောက် မွေးပေးနေတယ် ဆိုတာကိုသာ သိခဲ့သည်။ သူမက သူမရဲ့ ချစ်စရာ ညီမလေးကို ထွက်လာရန် ပြောဖို့တော့ မမေ့နေခဲ့ပါ။ ထို့နောက် တတိယအဖိုးကို တိုင်ပြောခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် တတိယအဖိုးက တာဝန်ရှိသူ ဖြစ်သွားပြီး သူမက အော်ငိုချင်ခဲ့သည်။ ဒါဟာ သူမရဲ့ အဖွားရော၊ ဒုတိယအဒေါ်ရော အဖမ်းခံရဖို့ အကောင်းဆုံး အရာတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မည်။

အဖေကလည်း အသုံးမကျဘူး။ အမေကလည်း သူတို့ကို အမြဲတမ်း မျက်နှာသာ မပေးပေမယ့် သူမက သူတို့ကို သေသေချာချာ ကျွေးတယ်၊ နေစရာပေးတယ်၊ သူတို့က သူမ မရှိဘဲ မနေချင်ကြဘူး။

တယာက အထိခိုက်လွယ်သည်။ သူမရဲ့ ညီမလေး ငိုနေတာကို မြင်တော့ သူမက သူမရဲ့ ညီမလေးကို ဖက်ထားပြီး တိတ်တဆိတ် ငိုနေခဲ့သည်။

အခန်းထဲတွင် ချမ့်ကျွီဟွာ၏ မီးဖွားရင်း အော်ငြီးနေသံလည်း ရှိနေခဲ့ကာ ထိုအသံတွေက ရောထွေးသွားပြီး အနားက လူတွေကိုတောင် ဝမ်းနည်းသွားစေခဲ့သည်။

ထျန်းယိုဖုက မှင်သက်နေသော ထျန်းတပေါင်ကို လက်ကနေ ဆွဲလိုက်သည်။ သူသည် တပ်မဟာထဲတွင် တပ်မှူး ဖြစ်နေသည်မှာ နှစ်တွေကြာလှပြီ ဖြစ်ပြီး သူ့မျက်နှာက မှုန်ကုတ်သွားသည့်အခါ အဖွဲ့သားများကတောင် လန့်သွားခဲ့သည်။ အခုဆိုရင် သူက ထိုကလေးလေးကို မှုန်သုန်သုန်ဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ ထျန်းတပေါင်က အော်ငိုလိုက်သည်။ “အဲဲဒါ ကျွန်တော် မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် မဟုတ်ဘူးလို့။ အဲ့ဒါ…. အဲ့ဒါက ကျွန်တော့်အမေပဲ။ ကျွန်တော့် အဒေါ်က ညီလေးတစ်ယောက် မမွေးပေးသ၍ နောက်ပိုင်းကျရင် ကျွန်တော်က ဥတွေ အသားတွေကို စားလို့ရမှာဆိုပြီး ကျွန်တော့် အမေကပဲ ပြောတာ။ တတိယအဖိုး၊ ကျွန်တော့်ကို မရိုက်ပါနဲ့။”

သူက မြန်မြန်ပဲ ဝန်ခံလိုက်သည့်အခါ ထျန်းအာကျူးရဲ့ မိန်းမက အပြစ်တွေ သူမအပေါ် မကျလာခင်မှာပဲ ဘာကိုမှ တုံ့ပြန်ဖို့ အချိန်မရလိုက်ပါ။

သူမကလည်း မတရားမှုအတွက် ငိုချလိုက်သည်။ သို့သော် မတူညီတာ တစ်ခုက သူမသည် တကယ်ကို မှားသွားတယ်ဟု ခံစားမိနေခြင်း ဖြစ်သည်။