အသင်္ချေဝါးမျိုသူ၏ အတွေ့အကြုံ (၁)

ဝမ်ဝေ့က အကြောင်းတရားကျမ်းကို သူ့စိတ်ထဲတွင် အမြင့်ဆုံးအရေးပါမှုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီး ဆက်လက် ကျင့်ကြံလိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် နဝမမြောက်ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အထွတ်အထိပ်သို့ ချက်ချင်းရောက်ရှိရန် ဆေးတစ်လုံး သောက်ရန်သာ လိုအပ်သည်။ နောက်ခံကောင်းကောင်းရှိထားခြင်း၏ အားသာချက်က သိသာလှပြီး ဝမ်ဝေ့က နက်နဲအဆီအနှစ်ဆေးလုံးကို သောက်သုံးလိုက်သည့်အခါ သူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကျင့်ကြံရေးကို အထွတ်အထိပ်သို့ မြှင့်တင်ပေးခဲ့လေသည်။

ဝမ်ဝေ့က တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေရာမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်သည်။ သူက လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်ပြီး သူ့သွေးကြောများတစ်လျှောက် စီးဆင်းနေသော စွမ်းအားကို ခံစားလိုက်သည်။ ဝမ်ဝေ့က သူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကျင့်ကြံဆင့်တို့ အဆင့်မညီမျှမှုကို နောက်ဆုံးတွင် ဖြေရှင်းပြီးနိုင်လိုက်ပြီဖြစ်၍ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို မဖျက်ဆီးဘဲ သူ့ခွန်အား အတိုင်းအတာကို အပြည့်အဝ စမ်းသပ်ရန် အစီအရင်ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။

နာရီအနည်းငယ်ကြာ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင်နေပြီးနောက် ဝမ်ဝေ့က သူ့အိပ်မက်တိုက်ခိုက်ရေးနည်းစနစ်ကို အသက်သွင်းကာ မကောင်းဆိုးဝါးနတ်ဘုရား ၏ ပုံရိပ်တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းလိုက်သည်။

သူက သူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ ခွန်အားကို ဖြည်းညှင်းစွာ အလိုက်သင့်ညှိရင်း သူ့ပြိုင်ဘက်နှင့် ရက်ပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ သူ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်ပြီးနောက် အိပ်မက်ယန္တရား ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်နေသော်လည်း အတွေးနက်နေသောကြောင့် အာရုံမစိုက်နိုင်ခဲ့ပေ။

မကောင်းဆိုးဝါးနတ်ဘုရား တွေက ငါ ထင်ထားသလောက် အားမနည်းဘူး …

ဝမ်ဝေ့က တွေးလိုက်သည်။

သူက လူသားများ သို့မဟုတ် စံပြများသည် မကောင်းဆိုးဝါးနတ်ဘုရားနှင့် ယွမ်ထီများအပေါ် သုံးပွင့်ဆိုင် ယှဉ်ပြိုင်မှု၌ အနိုင်ရခဲ့သည်ဟူသော အတွေးအခေါ်၌ ရှင်သန်နေထိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအရာက မှန်သော်လည်း မကောင်းဆိုးဝါးနတ်ဘုရားများ၏ ရှုံးနိမ့်မှုသည် ယွမ်ထီများ၏ ရှုံးနိမ့်မှုနှင့် မတူကြောင်း သဘောပေါက်သွားမိသည်။

ယွမ်ထီများသည် အများအားဖြင့် အရေးမပါ ဖြစ်လာခဲ့၏။ ဝူဟုန်၏ စာကြည့်တိုက်မှ သူ ဖတ်ခဲ့သော မှတ်တမ်းများအရ ယွမ်ထီလမ်းစဉ်၏ အခြေအနေသည် ဟွင်သွမ်းကမ္ဘာအများစု၌ အတူတူပင် ဖြစ်ကြောင်း သူ သိခဲ့ရသည်။

ထိုစဉ် မကောင်းဆိုးဝါးနတ်ဘုရားများသည် အစွမ်းအထက်ဆုံး မျိုးနွယ် သို့မဟုတ် လမ်းစဉ် မဟုတ်တော့သော်လည်း သူတို့သည် အားနည်းခြင်း သို့မဟုတ် အရေးမပါခြင်း မရှိသေးပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် သူတို့သည် ကမ္ဘာဦးဟွင်သွမ်း၏ အုပ်စိုးသူများ ဖြစ်နေဆဲဟု ပြောနိုင်သည်။

မကောင်းဆိုးဝါးနတ်ဘုရားတွေက ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ စံနမူနာ၊ စံပြတွေက ချီလမ်းစဉ် ရဲ့ စံနမူနာ …

ဒါဆို အဲဒီသဘောတရားအရ ယွမ်ထီတွေဟာ ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းခဲ့သင့်တယ် မလား …

ဝမ်ဝေ့က တွေးလိုက်သည်။ ယွမ်ထီများသည် သူတို့၏ ဝိညာဉ်အစား သွေးမျိုးဆက်အပေါ် အာရုံစိုက်ခြင်းဖြင့် လမ်းကြောင်းမှားကို လျှောက်လှမ်းခဲ့ပုံရသည်။

မဟာတာအိုက ဘယ်လမ်းစဉ်က ပင်မ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ကြည့်ဖို့ ဒီယှဉ်ပြိုင်မှုကို ခွင့်ပြုခဲ့တာပဲ … ဒါပေမဲ့ ဒီယှဉ်ပြိုင်မှု မစတင်မီကတည်းက မဟာတာအို က ရလဒ်ကို ကြိုသိနေခဲ့ပုံပဲ …

ဝမ်ဝေ့က ထိုအကြောင်းကို လူနှစ်ဦးကြောင့် တွေးမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ရှေးဦးခန္ဓာစံအိမ် တည်ထောင်သူ နှင့် ကျီမျိုးနွယ် ဘိုးဘေး တို့ ဖြစ်သည်။

စံအိမ် တည်ထောင်သူက အဆီအနှစ်လမ်းစဉ်မှ ကြမ္မာကံကောင်းခြင်း အများစုကို ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ မကောင်းဆိုးဝါးနတ်ဘုရားများသည် ယှဉ်ပြိုင်မှု၌ ကြီးပွားတိုးတက်ရန် အခွင့်အရေး နည်းပါးနေသည်။ အထူးသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်လေ့ကျင့်သူများအတွက် ကန့်သတ်ချက်များစွာ ရှိနေသောအခါတွင် ဖြစ်၏။ ထို့အပြင် ကျီမျိုးနွယ် ဘိုးဘေးသည် စိတ်ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်အတွက် အတူတူပင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ပို၍ ဆိုးသည်မှာ သူ့လုပ်ဆောင်ချက်များသည် ဟွင်သွမ်းစကြာဝဠာတစ်ခုလုံးအတွက် ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်ကို အခြေခံအားဖြင့် ထိခိုက်စေခဲ့ပုံရသည်။

ဟွင်သွမ်းစကြာဝဠာ၏ အနာဂတ်သည် ချီလမ်းစဉ် သို့မဟုတ် စံပြလမ်းစဉ်နှင့် သက်ဆိုင်သည်ဟု ကြာမြင့်စွာကတည်းက ကြမ္မာသတ်မှတ်ထားခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။ သို့သော် မဟာတာအိုသည် ကိစ္စများက သဘာဝလမ်းကြောင်းမှ သွေဖည်သွားခြင်းရှိ၊ မရှိကို ကြည့်ရန် လူတိုင်းအား ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ ခွင့်ပြုခဲ့လေသည်။ ဝမ်းနည်းစရာမှာ ထိုသို့ မဖြစ်ခဲ့ပေ။ ယွမ်ထီများသည် ကံကြမ္မာသတ်မှတ်ထားသော ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်ကိုပင် မလျှောက်လှမ်းခဲ့၍ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

ငါ့သုံးသပ်ချက်မှန်တယ်ဆိုရင် မဟာညီလာခံက ငါ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းလိမ့်မယ် …

ဝမ်ဝေ့က ပြုံးလိုက်သည်။ သူက ဤအတွေးများကို စိတ်ထဲမှ ဖျောက်ကာ သူ့ကျင့်ကြံရေးကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သူက အိပ်မက်ယန္တရားကို ဖွဲ့စည်းပြီး သူ့အနာဂတ်ဇနီးလောင်းလေးနှင့် တိုက်ခိုက်ရန် ပုံရိပ် ဖန်တီးခဲ့သည်။ ဝမ်ဝေ့ မကျေနပ်ခင်အထိ သူတို့က ခန္ဓာကိုယ်ခွန်အားသပ်သပ်ချည်းဖြင့် နှစ်ရာချီကြာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြလေသည်။

သူက အိပ်မက်ယန္တရားကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့သောကြောင့် ကိုယ့်ဘာသာ စိတ်ကြီးဝင်လာခြင်းမျိုး မရှိပေ။ ထိုအရာက သာလွန်အုတ်မြစ် ၁၃ ပါးကို မဆိုထားနှင့် … ပြီးပြည့်စုံမှု အုတ်မြစ်မတိုင်ခင် သူမ၏ အင်အားအရ ဖန်တီးထားခြင်းသာ ဖြစ်၏။ ယခု ဝမ်ဝေ့က သီးသန့်ကျင့်ကြံရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အောင်မြင်သွားပြီဖြစ်သော်လည်း ထွက်မသွားသေးပေ။

ထို့အစား သူက တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ သူ့အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

သူက လုံခြုံစွာ ချိတ်တံဆိပ်ခတ်ထားသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

"အချိန်တန်ပြီ"

နောက်ဆုံးတွင် သူက တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

.............

ဝမ်ဝေ့က ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအားဖြင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ် ပြိုကွဲနေသည့် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့ဝိညာဉ်ဟု ထင်ရသည့် အဖြူရောင်တိမ်တိုက်အခြေအနေအဖြစ်သာ ကျန်ရစ်လေသည်။

"ငါ အခု တကယ်ကို ဒုက္ခရောက်ပြီ။ ငါ ဒီအခြေအနေကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်။ မဟုတ်ရင် ငါ သေသွားလိမ့်မယ်"

သူ့အလိုလိုသိစိတ်က နေရာတိုင်းတွင် အန္တရာယ်ရှိကြောင်း အော်ဟစ်နေစဉ် သူ့သေးငယ်သော တိမ်တိုက်ကဲ့သို့သော သူ့ခန္ဓာကိုယ် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်လာနေခြင်းက အထောက်အကူ မဖြစ်ပေ။ သူက အဆိုးမြင်ခံစားချက်များကို ဖိနှိပ်ထားရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက သေချာကြည့်မှ မြင်ရသည့် အပြာရောင်အစက်အပြောက်များကို သတိထားမိလိုက်၏။

သူတို့က ဘာတွေလဲ၊ ဘာကြောင့် ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာလဲ …

"အခု တွေးနေဖို့ အချိန်မရှိဘူး။ ဒါ ငါ့အတွက် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေး ဖြစ်နိုင်တယ်"

ဝမ်ဝေ့က ရှေ့သို့ ရောက်ရန် အာရုံစိုက်ထားစဉ် သူ့ဝိညာဉ်ကလည်း သူ့ရည်ရွယ်ချက်အတိုင်း လိုက်နာခဲ့သည်။ သူက အနီးဆုံး အပြာရောင်အစက်အပြောက်များဆီသို့ အလျင်အမြန်သွားခဲ့စဉ် ထိုအရာများက သူ့နှင့် ချက်ချင်း ပေါင်းစည်းသွားလေသည်။ အားနည်းနေသည့် ခံစားချက်က အလျင်အမြန် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နွေးထွေးမှုနှင့် စွမ်းအားရှိလာသည့် ခံစားချက်က နောက်ဆက်တွဲကပ်ပါလာသည်။

အလုပ်ဖြစ်တယ် …

ဝမ်ဝေ့က တွေးမိပြီး နောက်တစ်ခုဆီသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။ သူက အလားတူ ခံစားချက်နှင့် ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားရပြီး သူ့လုပ်ဆောင်ချက်များကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

သို့သော် တတိယ အပြာရောင်အစက်အပြောက်ဆီသို့ ဦးတည်သွားစဉ် ဝမ်ဝေ့၏ အလိုလိုအသိစိတ်က အသက်ဝင်လာကာ ထိတ်လန့်မှုနှင့်အတူ သူ့စိတ်ကို ကြီးစိုးလွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။ သူက တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ နောက်လှည့်ကာ အခြားအပြာရောင်အစက်အပြောက်ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ သူက ထိုလုပ်ငန်းစဉ်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ပြန်လုပ်ခဲ့ပြီး အစက်အပြောက်ဆယ်ခုကို ဝါးမျိုပြီးနောက် ဝမ်ဝေ့က သူ့ဝိညာဉ်အနေနှင့် ပျောက်ကွယ်သွားမှုကို တားဆီးရန် တခြားအထောက်အပံ မလိုတော့ကြောင်း ခံစားလိုက်မိသည်။

ဤသိရှိမှုက သူ့အတွက် လုံလောက်သင့်သော်လည်း ထိုအရာသည် သူ့အတွက် အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ကြောင်း နားလည်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူက အစွမ်းကုန် အာရုံစိုက်မှုဖြင့် အပြာရောင်အစက်အပြောက်များနောက်သို့ ဆက်လက်လိုက်ခဲ့သည်။ သူ မည်မျှ ဝါးမျိုခဲ့သည်ကို မသိသော်လည်း အများအပြား ဖြစ်၏။ သူ ပြီးစီးသည့်အချိန်တွင် သူ့ဝိညာဉ်က ခရမ်းရောင်သို့ ပြောင်းသွားပြီး ဧရာမအိပ်ရာအရွယ်အစား ရှိနေလေပြီ။

"မရှိတော့ဘူးလား"

ဝမ်ဝေ့က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရင်း သူ့ကိုယ်သူ တွေးလိုက်သည်။ သူ့အာရုံခံစားမှုများသည် ယခုအခါ ထူးကဲနေကြောင်း သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိထားခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီ ဖြစ်၏။ သူက အတွေးတစ်ခုဖြင့် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီဝေးသည့်အထိ မြင်နိုင်သည်။

"ကောင်းပြီလေ … အိမ်ပြန်ဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ ထင်တယ်"

သို့သော် သူ့ဝိညာဉ်က ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဘာမှ မရှိတော့ကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်မိသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူက အိမ် မှ ဝေးကွာနေပြီ ဖြစ်၏။

မဖြစ်နိုင်ဘူး … ငါ ဒီမှာ လမ်းပျောက်လို့ မရဘူး။ ငါ အိမ်ပြန်ရမယ် … လူ့မှုအသိုက်အဝန်းဆီ ပြန်ရမယ်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ့အတွက် ထိတ်လန့်နေမှုက အသုံးမဝင်ခဲ့ပေ။ သူက ယခုကမ္ဘာဦးဟွင်သွမ်းထဲ ရောက်ရှိနေလေ၏၊ ဆိုလိုသည်မှာ သူက လမ်းကြောင်းရှာရန် ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ်လုပ်နေ၍ မရပေ။ သူ့မြင်ကွင်းထဲ၌ အဆုံးမဲ့ရှိနေသည်ကား ခရမ်းရောင်အငွေ့အသက်နှင့်အတူ အဆုံးမဲ့အမှောင်ထုသာ ဖြစ်၏။

ငါ စိတ်အေးအေးထားဖို့ လိုတယ် …

ဝမ်ဝေ့က သူ့ကိုယ်သူ ပြောလိုက်သည်။

လမ်းမသိဘဲ အိမ်ကို ရှာတွေ့နိုင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီအာကာပြင်ထဲ သွားလာဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု လိုတယ် …

ငါ လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်ပြီး သက်ရှိတွေရှိတဲ့ နေရာတစ်ခုကို တွေ့ဖို့ မျှော်လင့်ရုံပဲ။ သူတို့မှာ လမ်းညွှန်စနစ် ရှိနိုင်တယ် … မဟုတ်ရင်လဲ ထူးခြားစွမ်းအားတွေ ရှိနေနိုင်တယ်။

ဝမ်ဝေ့က သူ့အလိုလိုသိစိတ်ကြောင့် ထူးခြားစွမ်းအားများအပေါ် အမြဲတမ်း ယုံကြည်ခဲ့ပြီး သတင်းများ ရှာဖွေရာတွင် အချိန်နှင့် ငွေကြေးအချို့ကို သုံးစွဲခဲ့သည်။ သို့သော် သူ့ထံ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်မတိုင်မီအထိ ရလဒ်သည် အမြဲတမ်း ရှုံးနိမ့်ခြင်းသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယခု ဝိညာဉ် တည်ရှိနေသည်ကို သိရှိပြီး ထိန်းချုပ် နိုင်ပြီဖြစ်သောကြောင့် သူ အိမ်ပြန်နိုင်ရန် ကူညီနိုင်သည့် အခြားသော ထူးကဲနည်းလမ်းများ ရှိရမည်။

သူ့တစ်ခုတည်းသော အာရုံစိုက်မှုမှာ ယခု မည်သည့် သက်ရှိပုံစံ သို့မဟုတ် လူမှုအသိုက်အဝန်းကိုမဆို ရှာဖွေရန် ဖြစ်သင့်သည်။ ထို့နောက် ဝမ်ဝေ့က မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အန္တရာယ်ကို ခံစားလိုက်သည်။ အန္တရာယ်နည်းသော ဦးတည်ရာကို ရှာဖွေပြီးနောက် သူက ထိုနေရာဆီသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

သူ့အစီအစဉ်သည် ခိုင်မာပြီး ယုတ္တိရှိကာ သူ့အခြေအနေတွင် သူ လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်ချက် ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် အကောင်အထည် ဖော်လိုက်ခြင်းက သူ့အခြေအနေ မည်မျှ ဆိုးရွားကြောင်း သက်သေပြလာခဲ့သည်။ ယခင်က ဝမ်ဝေ့က ထိုအပြာရောင်အစက်အပြောက်များ ကို ဝါးမျိုခြင်းဖြင့် အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန် အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်ခဲ့သောကြောင့် အချိန် ကုန်လွန်ခြင်းကို မခံစားခဲ့ရပေ။ သို့သော် သူ သတိရှိလာသောအခါ သူ့အိပ်မက်ဆိုး စတင်ခဲ့သည်။

အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားသည်ကို သူ ပြောပြနိုင်သော်လည်း ထာဝရကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသည်။ သူ့အတွေးများနှင့်အတူ တစ်ယောက်တည်း ကျန်နေရစ်သောအခါ ပျင်းရိငြီးငွေ့ခြင်းနှင့် အထီးကျန်ခြင်းတို့သည် ချက်ချင်း ဝင်ရောက်လာလေ၏။ ဝမ်ဝေ့က အချိန်ကုန်လွန်စေရန် စိတ်တွက်သင်္ချာကို စတင်လုပ်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း ဂဏန်းများသည် ကြီးမားသော အရေအတွက်သို့ ရောက်သောအခါ သူ ဆက်မလုပ်နိုင်တော့ပေ။

သူက တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ဖြေရှင်းချက်တစ်ခု လိုအပ်ကြောင်း သိခဲ့သည်။ မဟုတ်ပါက အထီးကျန်ခြင်းက သူ့ကို အရူး ဖြစ်စေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူက အိပ်စက်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ သူက သူ့စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းရည်များ ယိုယွင်းလာသည်ဟု ခံစားရတိုင်း သူက သူ့အာရုံခံစားမှု အားလုံးကို ဖြတ်တောက်ပစ်ပြီး ရေတွက်မရသော နှစ်ပေါင်းများစွာ အိပ်စက်ခဲ့သည်။ သူ ပြန်နိုးလာမှ ဆက်လက် ခရီးသွားလာခဲ့သည်။

ဤနည်းလမ်းသည် အချိန်ကာလတစ်ခုအတွက် အလုပ်ဖြစ်သော်လည်း ထာဝရအတွက် မဟုတ်ပေ။ ဝမ်ဝေ့က သူ့ကာလအပိုင်းအခြားအလိုက် အိပ်စက်ခြင်း သည် တစ်ကြိမ်လျှင် ပိုမိုရှည်ကြာလာကြောင်း သဘောပေါက်ခဲ့သည်။ မကြာမီ သူ ထာဝရ အိပ်ပျော်သွားနိုင်သည်ဟူသော ကြောက်ရွံ့မှုသည် သူ့စိတ်ကို လွှမ်းမိုးသွားပြီး ထိုနည်းလမ်းအား ထပ်မံ အသုံးပြုရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူက ပျင်းရိငြီးငွေ့ခြင်းနှင့် အထီးကျန်ခြင်းတို့၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို မခံနိုင်တော့သည်အထိ ခံခဲ့ရသည်။

သူ့အခြေအနေသည် သူ့အလိုလိုအသိစိတ်၏ အန္တရာယ် သတိပေးချက်ကိုပင် မဖော်ထုတ်နိုင်သည့်အထိ ယိုယွင်းသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ဝေ့၏ ရှေ့တွင် နတ်ဆိုးနတ်ဘုရား တစ်ယောက် ပေါ်လာသောအခါ သူက သေလုနီးပါး ကြောက်လန့်ခဲ့ရသည်။ ထိုသတ္တဝါသည် လူသား ပုံသဏ္ဍာန်ရှိသော်လည်း သူ့မျက်နှာကို အစိမ်းရောင်သလင်းကျောက်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။ ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ထိုသတ္တဝါသည် ဧရာမကြီးဖြစ်ပြီး ဝမ်ဝေ့ကို သူ့မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့ဝိညာဉ်၌ အလိုလိုကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ ဝမ်ဝေ့အနေနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုသည် သူ့အခြားသောစိတ်ခံစားမှုများနှင့် အတွေးများအားလုံးကို အစားထိုးလိုက်သောကြောင့် သူ့ရူးသွပ်မှု ကို မေ့သွားခဲ့သည်။

ငါ ဒီမှာ သေရတော့မှာလား …

သူ တွေးလိုက်မိသည်။ သူ့ဝိညာဉ်၏ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းက ဤသည်မှာ သူ့အတွက် အဆုံးသတ် ဖြစ်ကြောင်း အော်ဟစ်နေသည်။

မဖြစ်နိုင်ဘူး … ဒီလို အဆုံးသတ်မျိုးကို ငါ လက်မခံနိုင်ဘူး …

သူက လျှာကို ကိုက်ကာ နာကျင်မှုကို အသုံးပြု၍ ကြောက်ရွံ့ဖိနှိပ်ခံရခြင်းမှ နိုးထစေရန် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဝမ်ဝေ့က နောက်လှည့်ကာ ထွက်ပြေးခဲ့လေသည်။