ခင်ဗျား မူမူလို့ခေါ်စရာ မလိုဘူး၊ ဒါက ခင်ဗျားနဲ့ မထိုက်တန်ဘူး

ရှန်းလဲ့တစ်ယောက် ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်းထွက်ပြီး သူ့မျက်လုံးတွေ ရဲရဲနီနေကာ သူ့နှုတ်ခမ်းတွေက အချိန်အတော်ကြာ တုန်ယင်နေပြီးမှ အသိစိတ် မကပ်စွာ ပြောလာခဲ့သည် - “နင်… နင်… နင် ငါ့ကို အမှိုက်လို့ပြောလိုက်တာလား။”

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် သူက အရှေ့သို့ အမြန်လှမ်းတက်လာခဲ့ပြီး ခုန်အုပ်တော့မလို သူ့လက်တွေကို ဖြန့်ကားထားခဲ့သည်။

ရှန်းမူမူတစ်ယောက် စိတ်ထဲ တင်းကြပ်သွားပြီး သူမသည် မသိစိတ်မှ ခြေတစ်လှမ်း နောက်ပြန်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် သူမ တုန်လှုပ်သွားမိသည်။

မထင်မှတ်ဘဲ သူမ၏ နောက်ကျောက ကျယ်ပြန့်သော ရင်ဘတ်ကို ထိတိုက်မိသွားခဲ့သည်။

သူမ လဲကျခါနီး အခြေအနေကို ရပ်တန့်သွားစေခဲ့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာ သူမ၏ ခါးတဝိုက်ကို လက်ဖဝါးပြင်ကျယ်ကြီးက တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။

ထိုလူ့ လက်ဖဝါး၏ နွေးထွေးမှုသည် ပါးလွှာသော အဝတ်အစားမှ တဆင့် ဖြတ်သန်းရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူမနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော ကိုယ်သင်းနံ့ကိုလည်း ရရှိခဲ့သည်။

သူမ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်တော့ ချီမော့၏ ရေကန်လို နက်ရှိုင်းသည့် မျက်ဝန်းနက် တစ်စုံနှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံတွေ့သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမသည် သူ၏ တိုးသဲ့ပြီး လုံခြုံမှုကို ခံစားရစေတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား။”

ရှန်းမူမူ မတုံ့ပြန်မီတွင် အရိပ်တစ်ခု ဖြတ်သွားကာ သူမ၏ အာရုံကို ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။

ချီရှောင်ပိုင်သည် မည်သည့်နေရာမှ ပေါ်လာမှန်းမသိ ပေါ်လာခဲ့ပြီး ရှန်းလဲ့၏ ဒူးခေါင်းအား ခွန်းအားအပြည့်ဖြင့် ကန်ထည့်လိုက်သည်။

အသက် ၁၇ နှစ် အရွယ် လူငယ်လေးသည် သွေးဆူလွယ်ပြီး သူ့လေသံမှာလည်း မထီလေးစားဟန်အပြည့်ပင် - “ခင်ဗျားက ဒီလိုအော်နေရအောင် ဘယ်သူမလို့လဲ။”

သူက ရှန်းလဲ့က ဘယ်သူလဲဆိုတာကို တကယ်မသိဘူး။

သူ သိတာ တစ်ခုက အစောပိုင်းက ကားထဲမှာ မတော်တဆ မြင်လိုက်မိသည့် သူ့အဖေ၏ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် မည်းမှောင်နေသည့် မျက်နှာကိုပင်။

သူ့အဖေ ကားပေါ်မှ ဆင်းသွားသည်နှင့် သူပါ လိုက်ဆင်းလာခဲ့သည်။

သူ အနားမကပ်သွားခင်မှာ ရှန်းမူမူကို အော်ဟစ်ပြောဆိုနေတာကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဒီအသံကိုကြားတော့ သူ့အဖေ ဘယ်လောက် ဒေါသဖြစ်မလဲဆိုတာကို မသိပေမယ့် သူ့ဒေါသကတော့ ချက်ချင်း ထကြွလာခဲ့သည်။

ကန်ချက် တစ်ချက်က ချီရှောင်ပိုင်၏ ဒေါသကို မဖြေဖျောက်နိုင်သောကြောင့် ချီရှောင်ပိုင်သည် သူ စိတ်ကျေနပ်မှု မရမချင်း အကြိမ် အနည်းငယ် ကန်ကျောက်ပစ်ခဲ့သည်။

ရှန်းလဲ့၏ အသက် ၃၀ နှစ် အရွယ် ခန္ဓာကိုယ်သည် သွေးဆူလွယ်သည့် အသက် ၁၇ နှစ် အရွယ် ကောင်လေး၏ အဆက်မပြတ် ထိုးနှက်ချက်များကို မည်သို့ ခံနိုင်ရည်ရှိမည်နည်း။

ဗလုံးဗထွေးပြောဆိုသံ အနည်းငယ် ကြားပြီးနောက် ရှန်းလဲ့သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး သူ့ဒူးကို ပိုက်ကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူက ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ပြီး ကျိန်ဆဲတော့မလိုလုပ်လိုက်သော်လည်း ရှန်းမူမူ၏ ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော အရပ်ရှည်ရှည် လူနှစ်ယောက်ကို မြင်သောအခါ စကားတစ်ခွန်းမှ မထွက်လာတော့ပေ။

အခုတော့ အရင်ကနဲ့ လုံးဝ မတူတော့ဘူး။

သေချာတာကတော့ အိမ်ထောင်သည်သမီးဖြစ်သူဆိုတာ သွန်ပစ်လိုက်တဲ့ ရေတွေလိုပါပဲ။

အရင်တုန်းကတော့ ရှန်းမူမူမှာ ဆွေမျိုးဆိုလို့ သူတစ်ယောက်ပဲ ရှိခဲ့သည်။

သူ သူမကို ဘယ်လိုပဲ ဆက်ဆံခဲ့ပါစေ သူမက သူနှင့် ဆွေမျိုးဖြတ်တောက်ဖို့ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ဖူးဘူး။

ဒါပေမယ့် အခုတော့ သူမက ဒီလိုပြောလာခဲ့ရုံသာမက အရမ်းကို ပြတ်သားလွန်းလှသည်။

ကောင်းမွန်စွာ ဝတ်စားဆင်ယင်ထားပြီး တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အမူအရာဖြင့် ရှန်းမူမူသည် အရင်က သူ မှတ်မိခဲ့သော ပုံရိပ်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေခဲ့သည်။

သူ့အတွက် အထူးဆန်းဆုံး ခံစားခဲ့ရတာကတော့ သူမက မကြောက်မရွံ့နဲ့ ယုံကြည်မှုတွေကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဖော်ထုတ်ပြသခဲ့တာကိုပင်။

အရင်က ကျိုးနွံသော သူ့ညီမလေးကို ဘာတွေကများ ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့တာလဲ။

သူမဘေးနားက အမျိုးသား နှစ်ယောက်ကြောင့်များလား။

သူ့ရှေ့က မိသားစုကို စက္ကန့်အတော်ကြာ တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ရှန်းလဲ့သည် နောက်ဆုံးတွင် အခြေအနေကို နားလည်လာခဲ့သည်။

သူ ထပ်ပြောလာသောအခါတွင် သူ့အရှိန်အဟုန်က များစွာ ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီး တောင်းတောင်းပန်ပန် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က မိသားစုတွေပဲ၊ ငါ အခု ပြဿနာတက်နေတယ်၊ နင် ငါ့ကို ကူညီပေးရမယ်။ နင် ငါ့ကို ကူညီရမယ်။”

ချီရှောင်ပိုင်က နားထောင်လေလေ ပိုရှုပ်လာလေလေ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “ဘယ်သူက မင်းမိသားစုလဲ။”

ရှန်းမူမူသည် သူမ၏ ခါးပေါ်ရှိ လက်ဖဝါးကြီးတွေက တဖြည်းဖြည်း တင်းကြပ်လာတာကို သတိထားမိလိုက်သည်။

ဘေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တော့ ချီမော့၏ အေးစက်သော မျက်နှာသည် အလွန်အမင်း အုံ့မှိုင်းနေခဲ့သည်။

သူ၏ အေးစက်ပြီး မာကြောသော မေးရိုးသည် ယခုအချိန်တွင် မျဉ်းဖြောင့်အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိနေကာ အံတင်းတင်းကြိတ်ထားခဲ့သည်။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းပါးက ပွင့်ဟလာခဲ့ပြီး ရေခဲဓားတွေ ဝန်းရံနေသလို အသံတိုးသဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ငါတို့က မိသားစုတွေပဲ။”

သူက “ငါတို့” ဟူသော စကားလုံးကို အထူးအလေးပေးပြောကြားခဲ့သည်။

အဲဒီစကားလုံးကို ဖိပြောခဲ့ပြီး သတိပေးခဲ့ပေသည်။

ဒေါသကြီးသည့် အထီးကျန်ဝံပုလွေကဲ့သို့ သူ၏ မျက်ဝန်းနက်တွေထဲတွင် အေးစက်မှုတွေ ရှိသည်။

ရှန်းမူမူသည် သူမ၏ ခါးပေါ်ရှိ လက်ဖဝါး ခပ်ကြီးကြီးက အကြိမ် အနည်းငယ် ပွတ်သပ်ပေးပြီးမှ ဖြည်းညှင်းစွာ လွှတ်ပေးခဲ့သည်။

ချီမော့သည် သူ့ခြေတံရှည်များကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ရှန်းလဲ့ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်၊ သူ့ခြေလှမ်းတွေက ပျက်စီးခြင်းနိမိတ်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်ပြီး အားကောင်းသည်။

ရှန်းလဲ့၏ မျက်နှာသည် ထိတ်လန့်တကြား ဖြူဖျော့သွားကာ အားကောင်းသော ရောင်ဝါက သူ့ကို တစ်လက်မချင်းစီ ဖိနှိပ်ထားရှိခဲ့ပြီး လွတ်မြောက်သွားချင်သလိုမျိုး နောက်ပြန်ဆုတ်သွားစေခဲ့သည်။

အရမ်းကြောက်ဖို့ကောင်းတာပဲ။

သူက လူကို စားနေချင်ပုံရတယ်။

ပြင်းထန်သော ရောင်ဝါရှိသည့် ထိုအမျိုးသားက သူ့ကို ခပ်စူးစူးအကြည့်တွေဖြင့် နှိမ့်ချသလို ကြည့်ရှုခဲ့ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။

ထိုကဲ့သို့ စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ခံရသော ရှန်းလဲ့သည် သူ့တစ်ကိုယ်လုံး မီးလောင်ကျွမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့အနားပတ်ဝန်းကျင်ရှိလေထုသည် ရေခဲခန်းထဲတွင် ရှိနေသကဲ့သို့ အေးခဲသွားသည်။

ရှန်းလဲ့သည် အရိုက်ခံရသည့်နေရာတွေက နာကျင်နေဆဲဖြစ်ကာ မည်သို့သော ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ကို သူ မမှန်းဆနိုင်ပေ။

သူ့ရှေ့ကလူ စကားစပြောလာတာကို မစောင့်ဘဲ လက်နက်အရင်ချကာ အသနားခံခဲ့သည်။

“မရိုက်… ငါ့ကို မရိုက်ပါနဲ့။ ငါ မူမူကို နာကျင်အောင် မလုပ်ပါဘူး၊ ငါက သူ့အစ်ကိုပါ၊ သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နာကျင်အောင် လုပ်ရက်ပါ့မလဲ။”

ဒါကိုကြားတော့ ချီမော့၏ နှုတ်ခမ်းတွေက တင်းတင်းစေ့သွားကာ သူ့မျက်ဝန်းတွေ မှေးကျဉ်းသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်မှာ လဲကျနေဆဲဖြစ်သည့် ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်နေပြီဖြစ်တဲ့ ရှန်းလဲ့ကို ကောက်မလိုက်သည်။

သူ၏ အေးစက်သည့် မျက်ဝန်းတွေက ကျဉ်းမြောင်းနေပြီး သူ့လေသံက အလွန်ပျော့ပျောင်းသွားသည် - “မူမူလို့ မင်းခေါ်စရာ မလိုဘူး၊ မင်းက ဒီလိုခေါ်ဖို့ မထိုက်တန်ဘူး။”

ရှန်းလဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တောင့်တင်းသွားပြီး ထိုမျက်ဝန်းတွေကို တိုက်ရိုက် မကြည့်ဝံ့ဘဲ သူ့အကြည့်တွေက ဟိုဟိုဒီဒီ ဝေ့ဝဲနေခဲ့သည်။

သူ့အကြည့်တွေက ထိုအမျိုးသား၏ လက်ဖျံပေါ်က သွေးကြောတွေကို မတော်တဆ အကြည့်ရောက်မိသွားပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားခဲ့ပြန်သည်။

သူ့ကို အင်္ကျီကော်လာကနေ ဖမ်းဆုပ်လိုက်တာ သိသာထင်ရှားသော်လည်း သူ့အသက်သွေးကြောကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သလို ခံစားရသည်။

သူ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဝံ့ဘဲ ခေါင်းကိုသာ အဆက်မပြတ် ငြိမ့်ပြခဲ့သည်။

ချီမော့သည် သူ့အင်္ကျီကော်လာကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် သဘောတူကို တူစေရမည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်နေပြီး “နောင်မှာ ခင်ဗျား မူမူရှေ့မှာ ပေါ်မလာနဲ့” ဟု လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလာခဲ့သည်။

“ဒါက အဆင်မပြေဘူး…” ရှန်းမူမူသည် ထိုစကားကိုကြားတော့ ရှန်းလဲ့ ဘာမှ မပြောရသေးခင် ချီမော့၏ ဘေးနားသို့ အပြေးသွားပြီး အော်လိုက်သည်။

“နင် ငါ့ပိုက်ဆံကို အရင်ပြန်ဆပ်ရမယ်” ရှန်းမူမူက ပြောသည်၊ “ငါ့ပိုက်ဆံဆပ်ပြီးမှ ပျောက်ကွယ်သွားလိုက်”

ချီမော့က ခဏရပ်ပြီး သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့မျက်ဝန်းနက်တွေထဲမှ ပြင်းထန်သော ဒေါသအရိပ်အယောင်တွေက လုံးဝ မပျောက်ကွယ်သေးပေ။

ရှန်းမူမူ ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။

ရှန်းမူမူသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှုသွင်းလိုက်ပြီးနောက် သူ့စိတ်အတက်အကျတွေကို ချိန်ညှိလိုက်ပြီးမှ ရှန်းလဲ့ကို ဆက်ပြောလိုက်သည်၊ “ငါ နင့်ဆီ ငါ့ရှေ့နေ လွှတ်ပေးလိုက်မယ်။ နင် ငါ့ဆီကနေ ယူထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ တစ်ဆင့်ကအစ ပြန်ပေးရမယ်။”

ရှန်းလဲ့သည် ဘာတစ်ခွန်းမှ မပြောဝံ့ဘဲ ခပ်မြန်မြန် ခေါင်းမညိတ်လိုက်မိသည့်အတွက် နောင်တရနေမိသည်။

ထိုမိသားစု သုံးယောက်သား ကားဆီပြန်သွားပြီး ထွက်ခွာသွားသည့်တိုင်အောင် သူ မှင်သက်နေမိသည်။

ရှန်းလဲ့တစ်ယောက် ဝေဝါးနေသည့် စိတ်တွေ အသိပြန်ဝင်လာသည့်အခါ သူ့မျက်နှာက ကြောက်စရာကောင်းသွားခဲ့သည်။

သိပ်မဝေးလှသည့် နေရာမှ အစောင့်သည် ရှီယွီယွဲ့ဗီလာဝန်းထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူက ပဟေဠိဖြစ်စွာ သူ့ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်မိသည်။

ဒီလူက မစ္စချီရဲ့ အစ်ကိုလို့ ကြားလိုက်မိတာလား။

ဘယ်လိုတောင် ထူးဆန်းလိုက်သလဲ။

ဒီလူနှစ်ယောက်ကြားမှာ ရုပ်ရည် သို့မဟုတ် စိတ်နေစိတ်အထားအရ မောင်နှမတွေလို့ မထင်ရဘူး။

...

ဗီလာသို့ ပြန်သွားကြည့်ရအောင်။

နောက်ဆုံးတော့ ချီရှောင်ပိုင်သည် အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သူတို့စကားဝိုင်းကို နားထောင်ပြီးနောက် သိလိုက်ရ၏။

တံခါးဝသို့ဝင်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ရှန်းမူမူကို လှည့်ကြည့်ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်စွာ ပြောလိုက်သည်၊ “ဒီနေ့ အဖေရော ကျွန်တော်ပါ ရှိနေတာ ကံကောင်းလို့ပေါ့။ တကယ်လို့ ခင်ဗျား တစ်ယောက်တည်းသာဆိုရင် ခင်ဗျားအစ်ကိုလို လူယုတ်မာကို ဘယ်လို ဆက်ဆံမလဲ။”

သူက ငွေအတွက် သူမကို မရပ်မနား အနှောင့်အယှက်ပေးတာမျိုး၊ အိမ်ကို လိုက်လာတာမျိုး လုပ်နိုင်ပေသည်။

ချီမော့သည် ရှန်းမူမူနောက်ကနေ လိုက်ဝင်လာပြီး ချီရှောင်ပိုင်၏ စကားတွေကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။ အဲဒီအစား သူက “မနက်ဖြန်ကျရင် ကိုယ် မင်းနောက်ကနေ လိုက်ဖို့ သက်တော်စောင့် နည်းနည်း စီစဉ်ပေးမယ်” ဟု လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

ရှန်းမူမူသည် သားအဖနှစ်ယောက်ကြား ဆန်းဒဝှစ်လေးလို ညှပ်နေခဲ့သည်။

တစ်ယောက်က သူမအရှေ့မှာ ရပ်နေပြီး သူမကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသည်။

နောက်တစ်ယောက်က သူမနောက်မှာ ရပ်နေပြီး သူ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်လိုသည့် ဆန္ဒများကို မဖုံးကွယ်ထားပေ။

ရှန်းမူမူက သူမလက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ “သက်တော်စောင့်တွေ ထားတာက ချဲ့ကားလွန်းတယ်။ ကျွန်မ သက်တော်စောင့်တွေ မလိုအပ်ဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချီရှောင်ပိုင်က စဉ်းစားတွေးတောသည့်ဟန် မေးစေ့ပွတ်ပြီး‌ ခေါင်းညိတ်သည်၊ “ကျွန်တော်ကတော့ ဒါကို လိုအပ်တယ်လို့ထင်တယ်။”

ရှန်းမူမူက ပြုံးလိုက်သည်၊ “တကယ်တော့ ဒါက မလိုအပ်ပါဘူး။ ငါ ဒီနေ့မနက်ကတင် နင်တို့ကျောင်းနောက်လမ်းမှာ လူရမ်းကားတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့သေးတယ်၊ ငါ သူ့ကို ငါ့လက်နဲ့ ရိုက်လွှတ်လိုက်သေးတယ်၊ ကြည့်ပါလား၊ ငါ့ကို ကာကွယ်ဖို့ သက်တော်စောင့် မလိုဘူး၊ ငါ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ကာကွယ်နိုင်တယ်။”

သူမ ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် အမျိုးသား နှစ်ယောက်စလုံး တူညီသောပုံစံဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။

ချီရှောင်ပိုင်က စူးရှသော အသံဖြင့် အော်မေးလိုက်သည်၊ “ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ ခင်ဗျား ဒီနေ့ လူရမ်းကားတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့တာလား။”

***