ကယ်တင်ရှင် ရောက်လာပြီ

ချီမော့ အလုပ်ဆင်းပြီး အိမ်ပြန်လာသောအခါတွင် ဧည့်ခန်းထဲသို့ မရောက်မီ ရှန်းမူမူ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“မဟုတ်ဘူး၊ ထပ်ဆို၊ ငါ့နောက်ကနေ လိုက်ဆို…”

တံခါးဝသို့ လျှောက်လာတော့ ရှန်းမူမူက ချီရှောင်ပိုင်၏ ခေါင်းကို စက္ကူယပ်တောင်ဖြင့် ပုတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“နင် ဖတ်တာ မှားနေတယ်၊ နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ဖတ်။”

ချီရှောင်ပိုင်သည် နည်းနည်းလေး ခေါင်းမော့လိုက်တော့ ချီမော့ အိမ်ပြန်ရောက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အသက် ၁၇ နှစ် အရွယ်မှာ စကားလုံးတွေကို အလွတ်မကျက်နိုင်လို့ အရိုက်ခံရမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။

သူသည် ရှက်ရွံ့မှုရော ကူကယ်ရာမဲ့မှုကိုပါ တပြိုင်တည်း ခံစားရသော်လည်း ရှန်းမူမူက မိမိကိုယ်ကျိုးအတွက် လုပ်ဆောင်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်ကို နက်နက်နဲနဲ သိရှိနေပြီး ငြင်းဆန်ရန် မဝံ့ပေ။

သို့ရာတွင် ချီရှောင်ပိုင်သည် သူ့အဖေကို မြင်သောအခါ အကူအညီတောင်းလိုသည့် အရိပ်အမြွတ် တစ်ခု သူ့မျက်လုံးထဲတွင် မလွဲမရှောင်သာ ရှိလေ၏။

ချီရှောင်ပိုင်သည် သူ၏ အေးစက်သော ဖခင်ဖြစ်သူက သူ့ကို မကယ်တင်နိုင်ဘူးဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိပေသည်။

သို့သော် သူသည် မလျှော့သော ဇွဲလုံ့လဖြင့် ကြိုးစားပြီး လှမ်းမေးလိုက်သည်၊ “အဖေ၊ ကျွန်တော် လိုချင်နေတဲ့ အကန့်အသတ်ထုတ် လီဂိုအစုံလိုက်ကို ဝယ်မရလို့။ အဲ့တာကို ရှာပေးဖို့ အဖေ လက်ထောက်သုန်းကို မေးပေးလို့ ရမလား။”

ရှန်းမူမူက မျက်လုံးမှေးပြီး ချီရှောင်ပိုင်ရဲ့ ခေါင်းကို အတင်းအကြပ် လှမ်းဆွဲကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်၊ “နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ကျောက်စိမ်းဘုရင် ကြွလာရင်တောင် နင် ဒီနေ့ ဒီသဒ္ဒါတွေကို သင်ယူရဦးမှာပဲ။”

“အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလဲဖို့ မကြိုးစားနဲ့။”

“လာ… ဆက်လုပ်၊ ငါ နင့်ကို မေးခွန်းထပ်မေးရမယ်…”

ချီရှောင်ပိုင် - “…”

ချီမော့၏ မျက်ဝန်းတွေက အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွားသော်လည်း သူ ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။

ချီမော့သည် သူ့အပေါ်ထပ်အင်္ကျီကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချွတ်ကာ သူ့လက်မောင်းပေါ် တင်ပြီး ခပ်ဖွဖွ ခြေလှမ်းများဖြင့် အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။

ချီရှောင်ပိုင်သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှုပြီး လက်တွေ့ကို လက်ခံဖို့ သူ့ကိုယ်သူ အားပေးလိုက်သည်။

မျှော်လင့်ထားသလိုပဲ။

သူ့အဖေက သူ့ဘက်မှာ မရှိဘူး။

...

ဆယ်မိနစ်အကြာ။

ရှန်းမူမူသည် နောက်ဆုံး၌ ဆရာတစ်ဦးဖြစ်ရန် မည်မျှခက်ခဲသည်ကို နားလည်ခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် ချီရှောင်ပိုင် ကဲ့သို့သော ကျောင်းသားတစ်ယောက်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါတွင် ဖြစ်သည်။

သူမ ဒါကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားနိုင်သည်။

ချီရှောင်ပိုင်က အင်္ဂလိပ်စာကို သင်ယူတက်မြောက်နိုင်စွမ်း မရှိတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် သူ့နှလုံးသားထဲက ဒါကို လေးလေးနက်နက် ငြင်းဆိုနေခဲ့တာကြောင့်ပင်။

ရှန်းမူမူသည် သူမ ချီရှောင်ပိုင်နှင့် ဒီဘာသာရပ်အား သင်ကြားဖို့ ဘာဖြစ်လို့ အရမ်းဆန့်ကျင်နေရတာလဲဆိုတာနှင့် ပတ်သက်ပြီး လေးလေးနက်နက် စကားပြောဆိုဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ရှာဖွေရမည်ဟု တိတ်တဆိတ် တွေးခဲ့သည်။ ဤဘာသာရပ်နှင့် ပတ်သက်ပြီး သူ၏ မလိုမုန်းထားမှုကို ဖယ်ရှားပြီးသည့်အခါမှသာ စိတ်အားထက်သန်မှုကို ရှာတွေ့ပြီး သူ့အဆင့်တွေကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပါလိမ့်မည်။

ရှန်းမူမူက ဒါကို တွေးနေချိန်မှာ ချီရှောင်ပိုင်သည် ကပ်ခွာမှတ်စုတိုကို ကိုင်ထားပြီး သင်ကြားရေး အထောက်အကူစာအုပ်ထဲမှ ဥပမာဝါကျတွေနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပြီး သူ့ခေါင်းထဲကို အဲဒီဆေးခါးကြီးတွေကို အတင်းထိုးထည့်ခဲ့သည်။

သူ့အမူအရာက ပိုလို့တောင် နာကျင်လာပုံပေါ်သည်။

ရုတ်တရက် စားပွဲပေါ်ရှိ သူ့ဖုန်းစခရင်က လင်းလာခဲ့သည်။

ဖန်သားပြင်ပေါ်မှ နာမည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါတွင် ချီရှောင်ပိုင်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားခဲ့သည်။

ကယ်တင်ရှင် ရောက်လာပြီ။

သူက ဗီဒီယိုဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ရှောင်ပုတျန်းလေး”

ရှန်းမူမူသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ချီရှောင်ပိုင်၏ ပုံမှန်အားဖြင့် အေးစက်ပြီး ရမ်းကားသော မျက်နှာတွင် “စိတ်အားထက်သန်မှု” ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည့် ရှားရှားပါးပါး အမူအရာရှိနေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

ချီရှောင်ပိုင်သည် ဖုန်းအား တောက်ပစွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး “ဘွားဘွားကြီး” ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

ရှန်းမူမူ ကြက်သေ သေသွားခဲ့သည်။

ဘွားဘွားကြီးလား။

ချီမော့ရဲ့ အဘွားလား။

ရှန်းမူမူ၏ အကြည့်တွေက ဖန်သားပြင်ပေါ် တိတ်တဆိတ် ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် ဆံပင်ဖြူဖြူ အဘွားအို တစ်ဦး ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဘာလုပ်နေတာလဲ ငါ့မြေးလေး” အဘွားအိုက ဂရုတစိုက် မေးလာခဲ့သည်။

ချီရှောင်ပိုင်သည် သူ့ဆဲလ်ဖုန်းကို တစ်ဖက်သို့ စောင်းလိုက်ကာ အဘွားအိုအား စားပွဲပေါ်ရှိ သင်ထောက်ကူပစ္စည်းများကို တမင်တကာ ပြသပြီး “အင်္ဂလိပ်စာ လေ့လာနေတာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

အဘွားအိုက ပြောသည်၊ “အိုး… ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်။ အခု ငါ့မြေးလေးက အထက်တန်းကျောင်းသားကြီးဆိုတော့ စာကြိုးစားရမယ်နော်။”

ကင်မရာထောင့်ပြောင်းမှုကြောင့် ရှန်းမူမူဟာ ကင်မရာမြင်ကွင်းအတွင်း မတော်တဆ ပါသွားခဲ့သည်။

“မူမူ သမီးက မြေးလေးကို စာသင်ပေးနေတာလား” အဘွားအိုက ရှန်းမူမူပါ ဒီမှာ ရှိနေတာကိုမြင်တော့ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကာ သူမ၏ အပြုံးတွေကို ပိုလို့တောင် ကျယ်ပြန့်လာပြီး “အကြီးကောင်လေးရော ဘယ်မှာလဲ။ အိမ်မှာပဲလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

ချီရှောင်ပိုင်က “အဖေက အပေါ်ထပ်မှာ” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ရှန်းမူမူတစ်ယောက် လန့်ဖျပ်သွားသည်။

ဖူး…။

အကြီးကောင်လေးလား။

ချီမော့လို အေးစက်တဲ့ ရောင်ဝါရှိတဲ့လူမျိုးနှင့် ချီရှောင်ပိုင်လို ဆူးတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ လူရှုပ်ကလေးတို့မှာ အဘွားအို၏ မျက်လုံးထဲတွင် “အကြီးကောင်လေး”၊ “အငယ်ကောင်လေး” တို့အဖြစ်သာ ရှိသည်။

သူမ တခြားသူတွေကို ဒီအကြောင်းပြန်ပြောပြရင် ဘယ်သူက ယုံမှာတဲ့လဲ။

ရှန်းမူမူသည် ချီမော့ကို တွေ့ချင်နေကြောင်း အဘွားအို၏ စကားကို ကြားပြီး နားလည်သဘောပေါက်စွာ နာခံမှုရှိပြီး စဉ်းစားတတ်သော အသွင်သို့ ချက်ချင်းပြောင်းသွားခဲ့သည်။

မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖုန်းစခရင်ကိုကြည့်ပြီး သူမ ပြောလိုက်သည်၊ “အဘွား၊ သမီး သူ့ကို အောက်ဆင်းလာဖို့ သွားခေါ်လိုက်ဦးမယ်ရှင့်။”

ရှန်းမူမူသည် အရမ်းကို ချစ်မြတ်နိုးနေတဲ့ စုံတွဲတစ်တွဲအဖြစ် သရုပ်ဆောင်ဖို့ကို အလွန်ရှင်းလင်းစွာ နားလည်သဘောပေါက်ကာ သရုပ်ဆောင်မှု အစုံအလင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် သူတို့အိမ်ထောင်ရေးကို စီစဉ်ပေးတဲ့ အဘွားကြီးရှေ့မှာ သူတို့က ပိုပြီး အပြစ်အနာအဆာကင်းတဲ့ပုံပေါက်နေရမည်။

ရှန်းမူမူသည် လှေကားခြေရင်းနားသို့သွားပြီး “ဒါလင်ရေ အဖွား ဖုန်းခေါ်နေတယ်” ဟု လှမ်းအော်ခေါ်လိုက်သည်။

ရှန်းမူမူသည် လုံးဝ တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ အလွန်အမင်း သဘာဝကျစွာ ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

ချီမော့သည် စာကြည့်ခန်းအတွင်းရှိ စာရွက်စာတမ်းများကို စစ်ဆေးနေချိန်တွင် အဆိုပါ လှမ်းခေါ်သံကိုကြားပြီး ရေးလက်စ စကားလုံးတွေ ရုတ်ခြည်း ရပ်သွားခဲ့သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် “အကြီးကောင်လေး” ဟု ခေါ်သည့် ချီမော့သည် ဗီဒီယိုဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွင် ပါဝင်လာခဲ့သည်။

ဖုန်းစခရင်ရှေ့မှာ လူသုံးယောက်သား ပြည့်ကျပ်နေပြီး သူတို့အားလုံး ဖုန်းဘောင်အတွင်းထည့်ဖို့ နည်းနည်းခက်သည်။

ချီရှောင်ပိုင်သည် ဖုန်းကို အဝေးသို့ ခပ်ခွာခွာ ထားလိုက်သည်။

ဒါကိုမြင်တော့ ချီမော့သည် ရှန်းမူမူရဲ့ ပခုံးတွေကို သဘာဝကျစွာ သိုင်းဖက်ထားလိုက်သည်။

သူ့ခေါင်းကို နီးကပ်စွာ မှီထားလိုက်သည်။

သူက သူမထက် အများကြီး ပိုမြင့်သည်။ ရှန်းမူမူသည်

သူမ အနားမှာ သူ့ရနံ့များဖြင့် လွှမ်းခြုံထားလေ၏။

ထိုရနံ့က အထူးကို ကောင်းမွန်လှသည်။

ချီမော့၏ မျက်ဝန်းတွေက အပြုံးတစ်ပွင့်အသွင် ကွေးညွှတ်သွားပြီး ဖုန်းစခရင်ဆီသို့ “အဘွား” ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

ဒီလိုအသံမျိုး ရှန်းမူမူ သူ့ထံမှ တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။

နူးညံ့တယ်၊ ကြင်နာတယ်၊ နွေးထွေးတယ်။

လူတွေကို မိုင်ထောင်ချီ ကွာဝေးနေသလို ခံစားစေတတ်သော သူ့ရဲ့ ပုံမှန်အသွင်နဲ့ အလွန်ကွာခြားပါသည်။

အဘွားကြီးသည် သူတို့သုံးယောက်သား စုဝေးနေသည်ကို မြင်သောအခါတွင် အပြုံးဖြင့် နားစွင့်နေ၏။

သူမ စီစဉ်ပေးတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးက သင့်တော်ပါ့မလားဆိုပြီး သူမ အမြဲ စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

အကြီးကောင်လေးနှင့် မူမူတို့ ပြေပြေလည်လည် နေထိုင်နိုင်ပါ့မလား။

ချီအိမ်တော်၏ အိမ်တော်ထိန်း အဒေါ်ကျောက်သည် သူမအား မကြာခဏ သတင်းအနည်းငယ်ပေးပို့လေ့ရှိသော်လည်း သူမ မျက်လုံးနှင့် ကိုယ်တွေ့ မမြင်ရသေးသရွေ့ သူမ၏ စိတ်ကို အလုံးစုံ မငြိမ်းအေးစေပေ။

ဒီနေ့ သူတို့သုံးယောက် အချင်းချင်း ပြေပြေလည်လည် ရှိနေကြတာကို ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုက်ရတော့ စိုးရိမ်ပူပန်နေတဲ့ သူမနှလုံးသားလေး နောက်ဆုံးတော့ ငြိမ်သက်သွားသည်။

ခဏကြာ စကားစမြည်ပြောဆိုပြီးနောက် အဘွားအိုက ရုတ်တရက် မေးလာခဲ့သည်၊ “မူမူ၊ သူတို့က သမီးအပေါ် ကောင်းကောင်းဆက်ဆံရဲ့လား။ သူတို့ သမီးကို အနိုင်ကျင့်သေးလား။ တကယ်လို့ သူတို့ သမီးကို အနိုင်ကျင့်တယ်ဆိုရင် အဘွားကိုပြောနော်၊ အဘွား သမီးဖက်ကနေ ရပ်တည်ပေးမယ်။”

ဒီစကားတွေကိုကြားတော့ ရှန်းမူမူသည် ရုတ်ခြည်းဆိုသလို မျက်ရည်ဝဲသွားခဲ့သည်။

ဒီနေ့မှ သူမ ဒီအဘွားကြီးကို ပထမဆုံး တွေ့ဖူးတယ်ဆိုပေမယ့် သူမစိတ်ထဲမှာ နားမလည်နိုင်လောက်အောင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသလို ခံစားရသည်။

ဒီအဘွားကိုမြင်ပြီး သူမ၏ အဘွားကို သတိရမိသည်။

မကောင်းတဲ့လူကြီးများသည် နည်းအမျိုးမျိုးဖြင့် ရက်စက်တတ်ပါသည်။

ဒါပေမယ့် ကောင်းတဲ့လူကြီးများသည် တူညီသောနည်းလမ်းဖြင့် အမြဲလိုလို ကြင်နာတတ်သည်။

အဲဒါကို တွေးကြည့်ပြီး မူရင်းစာအုပ်မှာ အဘွားကြီးဟာ တစ်နှစ်အတွင်း ကွယ်လွန်သွားတော့မယ်ဆိုတာကို အမှတ်ရတော့ သူမ၏ မျက်လုံးတွေ ပိုလို့တောင် စိုစွတ်လာခဲ့သည်။

ရှန်းမူမူသည် သူမ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူမ မျက်ဝန်းထဲ တိုးလာသော အပူကို ရပ်တန့်ရန် သူမ၏ မျက်ဝန်းထောင့်များကို တိတ်တဆိတ် တို့လိုက်သည်။

သူမ ခေါင်းပြန်မော့လိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ပွင့် ချိတ်ဆွဲထားသည်။

“အဘွား စိတ်မပူပါနဲ့။ သူတို့ သမီးကို အနိုင်မကျင့်ဝံ့ပါဘူး။ ဒါနဲ့ အဘွားရဲ့ ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်ရမယ်နော်။ ပေကျင်းကို မြန်မြန်လာပြီး သမီးတို့ကို လာတွေ့ပါဦး။”

အဘွားအိုက ပြောသည်၊ “ငါ ဒီတလော အလုပ်များနေသေးတယ်၊ သိပ်မကြာခင် ငါ မင်းတို့ဆီ အလည်လာခဲ့ပါ့မယ်။”

ချီမော့က ဒါကိုကြားတော့ ခပ်ပြုံးပြုံး မေးလိုက်သည်၊ “ဒီတလော အဘွားက ဘာတွေ အလုပ်များနေတာလဲ။”

အဘွားအိုက သူမ၏ မေးစေ့ကို ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာ ပင့်မြှောက်လိုက်သည်။

“ငါ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေအတွက် တက္ကသိုလ်မှာ ထိုက်ချီဓားသင်တန်းတက်နေတယ်။ တစ်ပတ်မှာ အတန်းချိန် သုံးချိန် ရှိတယ်။ အသက် ၆၀၊ ၇၀ ဝန်းကျင်တွေထက် တတ်မြောက်တာ မနှေးတဲ့အတွက် ဆရာက ငါ့ကို ချီးကျူးတယ်။ ပေကျင်းကိုရောက်ရင် ငါ မင်းတို့ကို ကစားပြမယ်။”

ရှန်းမူမူက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်သည်။ သူမ၏ ပါးချိုင့်လေးများ ထင်းနေအောင် ပြုံးရယ်ကာ “ကောင်းတယ်၊ ဒါဆို သမီး အဘွား ကစားပြတာကို ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး ရောင်စုံဓာတ်ပုံအယ်လ်ဘမ်တစ်ခု လုပ်ပေးမယ်။ သက်ကြီးရွယ်အိုတက္ကသိုလ်မှာ အဘွားကို အမိုက်ဆုံးအဘွားဖြစ်စေရမယ်။”

အဘွားအိုက စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်၊ “ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်။”

ချီရှောင်ပိုင်က အဘွားအိုကို စိုးရိမ်ပူပန်သည့် မေးခွန်းအနည်းငယ်မေးပြီးနောက် ပျော်ရွှင်ငြိမ်းချမ်းသောလေထုကို ထုတ်လွှင့်ခဲ့ပြီး ဗီဒီယိုဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို ရပ်တန့်ခဲ့သည်။

ဖုန်းစခရင်က ရုတ်တရက် မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။

အနက်ရောင်ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် လူသုံးဦး၏ အရိပ် ရောင်ပြန်ဟပ်နေတာ ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရှန်းမူမူသည် သူမ၏ ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည့် ပုံရိပ်လေးအား ချီမော့က မျက်ဝန်းထဲထိ ရောက်သည့်အပြုံးဖြင့် ကြည့်နေတာကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။

သူမ၏ အသက်ရှုသံ မှားယွင်းသွားခဲ့သည်။

လေထုသည် အနည်းငယ် သိမ်မွေ့လာခဲ့သည်။

သူမ၏ ပခုံးပေါ် တင်ထားသော လက်ဖဝါးကြီးများက မျက်မှောက်အခြေအနေကို ပို၍ပင် သိသာစေသည်။

***