နာရီအိုကြီးရှေ့က ခြေရာ

ရဲကျန့်နဲ့ ဝမ်ချာလင်းတို့ရဲ့ တိုက်ပွဲက အကျပ်အတည်း ဖြစ်နေသည်။

တစ်ယောက်က ဆက်တိုက်ချင်တယ်၊ တစ်ယောက်က ရပ်ချင်တယ်၊ အသက်နဲ့ရင်းပြီး မလောင်းချင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စတွေက ဝမ်ချာလင်းသဘော မဟုတ်တော့ဘူး။ ရဲကျန့် နောက်မဆုတ်သရွေ့ သူက ဆက်ကစားပေးနေရဦးမှာ ဖြစ်သည်။

ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျန့်က သာမန် ပွဲကြည့်ပရိသတ် တစ်ယောက်လိုပါပဲ။

လမ်းဘေးဆိုင်မှာ ထိုင်၊ ကိုကာကိုလာသောက်၊ ပင်လယ်စာနဲ့ အသားကင် စားပြီး သူတို့ ရန်ဖြစ်နေတာကို မမြင်သလို နေနေသည်။

သူ တာတုန်းမြို့ထဲမှာ လမ်းလျှောက်ထွက်ဖို့တောင် စိတ်ကူးလိုက်သေးတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ လမ်းလျှောက်ထွက်မယ့် ဦးတည်ချက်က နည်းနည်း ထူးခြားတယ်။ မကြာခင်မှာပဲ သူ လမ်းဟောင်းလေး တစ်ခုပေါ် ရောက်သွားတယ်။ လူသူကင်းမဲ့ပြီး လမ်းမီးတိုင်တွေက မှိန်ဖျော့ဖျော့ လင်းနေတယ်။ လမ်းဘေးဝဲယာမှာ သက်တမ်းရင့် သစ်ပင်ကြီးတွေ ရှိနေပြီး အချိန်ကာလ တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားလာနေရသလို ခံစားရစေတယ်။

ဒီလမ်းဟောင်းလေးရဲ့ ဘေးမှာ တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က အိမ်အိုကြီး တစ်လုံး ရှိတယ်။

အိမ်ကြီးက မှောင်မဲနေပြီး သံတံခါးကြီးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ထားတယ်။ လူမနေတာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး စွန့်ပစ်ထားတဲ့ ပုံစံ ပေါက်နေတယ်။

ဒါပေမဲ့ စွန့်ပစ်ထားတယ် ဆိုပေမယ့် အိမ်ကြီးက ပျက်စီးယိုယွင်းမနေဘူး။ ဟောင်းနွမ်းနေပေမယ့် အဆောက်အအုံက မပျက်စီးသေးဘူး။ နံရံတွေ မကွဲအက်သေးသလို ခေါင်မိုးလည်း မယိုဘူး။ နည်းနည်းလောက် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီး ဆေးသုတ်လိုက်ရင် နေလို့ရမယ့် အနေအထား ရှိသေးတယ်။

ဒါပေမဲ့ အိမ်ကြီးက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ်။ လမ်းသွားလမ်းလာတွေ ရှိရင်တောင် တစ်ချက်ပဲ လှမ်းကြည့်ရဲပြီး အထဲဝင်ဖို့ ဘယ်သူမှ မစဉ်းစားရဲကြဘူး။

ယန်ကျန့် အတွက်ကတော့ ဒါတွေက အရေးမပါဘူး။

လက်ထဲက ကိုကာကိုလာဘူးကို မော့သောက်ရင်း အိမ်ကြီးဆီ လျှောက်သွားလိုက်တယ်။ သူ့ရှေ့က သံတံခါးကြီးက "ဂျိမ်း" ခနဲ ပွင့်သွားတယ်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အားနေတာပဲ အထဲဝင်ပြီး လမ်းလျှောက်ကြည့်တာပေါ့"

ယန်ကျန့် တစ်ယောက်တည်း ဝင်သွားလိုက်တယ်။ အိမ်ကြီးထဲက ချိန်သီးနာရီ ရှိသေးလား ဆိုတာ သိချင်လို့ပါ။

အိမ်ကြီး ပရိဝုဏ်ထဲ ခြေချလိုက်တာနဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေ စတင် ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။

ဘာမှမရှိတဲ့ ခြံဝင်းထဲမှာ ရုတ်တရက် ခေါင်းတလားတွေ အများကြီး ပေါ်လာတယ်။ တချို့က အရမ်း ဟောင်းနွမ်းပြီး ဆေးတွေ ကွာကျနေပြီ။ တချို့ကတော့ အသစ်အတိုင်း ရှိနေသေးတယ်။

ဒီခေါင်းတလားတွေမှာ ထူးခြားမှု မရှိဘူး။ အတွင်းထဲမှာ သာမန် အလောင်းကောင်တွေပဲ ရှိတယ်။

"အိမ်ကြီးထဲမှာ တစ္ဆေတွေ အများကြီး ရှိတယ် ချိန်သီးနာရီက အချိန်မှတ်တွေ အမျိုးမျိုးမှာ ပိတ်လှောင်ထားတာလေ ဒါကြောင့် အိမ်ကြီးက အေးဆေးတည်ငြိမ်နေတယ် ထင်ရပေမယ့် အန္တရာယ် ရှိတယ် ဝင်ပေါက်ကနေ မဝင်တာ အကောင်းဆုံးပဲ ချိန်သီးနာရီရဲ့ ကျိန်စာ မထိအောင်လို့"

ယန်ကျန့် ပြတင်းပေါက်ကနေ ခုန်ဝင်လိုက်တယ်။

အိမ်ကြီးရဲ့ ဧည့်ခန်းမက ကျယ်ဝန်းပြီး ခြောက်သွေ့တယ်။ ဖုန်တွေ တက်နေပေမယ့် စိုစွတ်မနေဘူး။ ဒါပေမဲ့ လေထုထဲမှာ အေးစက်တဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ရှိနေပြီး ပျောက်ကွယ်မသွားဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဝင်လိုက်တာနဲ့ ဧည့်ခန်းမ အလယ်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခု ရပ်နေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။

လူလတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသား တစ်ယောက်။ မျက်နှာထား တင်းမာပြီး ထုံထိုင်းနေတယ်။ အလောင်းကောင် တစ်ခုလိုပါပဲ။

"ဒါ ဝမ်ချာလင်းရဲ့ အဖေ ဝမ်လု ပဲ"

ယန်ကျန့် မျက်လုံးအိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး အဲဒီလူကို မှတ်မိလိုက်တယ်။ မဟုတ်ဘူး... လူမဟုတ်တော့ဘူး၊ တစ္ဆေအကြမ်းစား ဖြစ်နေပြီ။

"ဝမ်ချာလင်းက စေ့စပ်သားပဲ သူ့အဖေကိုတောင် အိမ်ကြီးထဲမှာ အစောင့်အဖြစ် ထားခဲ့တာကိုး ချိန်သီးနာရီကို တစ်ယောက်ယောက် လာယူမှာ ကြောက်လို့လား ဒါမှမဟုတ် တခြားလူက ဒီနေရာကို လာသိမ်းပိုက်မှာ စိုးရိမ်လို့ တစ္ဆေတစ်ကောင် ထားပြီး သတိပေးထားတာလား"

သူ ခန့်မှန်းလိုက်တယ်။

"နေပါဦး... သူ့အဖေက ဒီမှာ ရှိနေတယ် ဆိုတော့ သူ့အဘိုး၊ အဘွားနဲ့ အမေပဲ ရဲကျန့်နဲ့ တိုက်နေတာပေါ့"

"ဒါဆိုရင် ရဲကျန့်က တစ္ဆေသုံးကောင်နဲ့ တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်နေရတာတောင် မနိုင်နိုင်ဘူးပေါ့ ဝမ်ချာလင်းက သူ့တစ္ဆေတွေ အကုန်တောင် ထုတ်မသုံးရသေးဘူး"

"သူတို့ကြားက ကွာဟချက်က တော်တော် ကြီးမားတာပဲ"

ယန်ကျန့် လေ့လာတွေ့ရှိချက်ကို သတိပြုလိုက်တယ်။

"ဒါကြောင့် ဝမ်ချာလင်းကို ကိုင်တွယ်ချင်ရင် သူ့ဘေးက တစ္ဆေတွေကို ထိပ်တိုက် သွားရင်ဆိုင်လို့ မရဘူး သူ့အဘိုးအဘွားတွေ ထွက်လာရင် သဘာဝလွန် လောကမှာ ဘယ်တစ္ဆေဆရာကများ နိုင်မယ်လို့ ပြောရဲမှာလဲ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက အဲဒီ တစ္ဆေနှစ်ကောင်ကို ရှောင်ကွင်းပြီး ဝမ်ချာလင်းကို တိုက်ရိုက် ပစ်မှတ်ထားဖို့ပဲ"

ပြီးတော့ ယန်ကျန့် ကိုကာကိုလာ ကုန်သွားလို့ ဘူးခွံကို ရှေ့က တစ္ဆေအကြမ်းစားဆီ ပစ်ပေါက်လိုက်တယ်။

"ဒေါင်"

ဘူးခွံက တစ္ဆေခေါင်းကို ထိပြီး ဘေးကို လွင့်စင်သွားတယ်။

တစ္ဆေက တုံ့ပြန်မှု ရှိပုံရတယ်။ လည်ပင်းကို လှည့်ပြီး ယန်ကျန့်ကို ကြည့်လိုက်ပေမယ့် ဘာမှ မလုပ်ဘူး။

"ငါ့ကို မတိုက်ခိုက်သေးဘူးလား"

ဒါကို မြင်တော့ ယန်ကျန့် တစ္ဆေကို လျစ်လျူရှုပြီး အိမ်ကြီး အတွင်းပိုင်းကို ဆက်ဝင်သွားလိုက်တယ်။

သူ့မှာ ချန်ချောင်ယန်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တချို့ ရှိနေလို့ အိမ်ကြီးရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံကို သိနေတယ်။

ချိန်သီးနာရီ ရှိတဲ့ နေရာကိုတောင် သိတယ်။

ဒါပေမဲ့ နေရာမှန်ကို သိပေမယ့် အချိန်မှန်ကို မသိဘူး။

မကြာမီ...အိမ်ကြီးထဲက နေရာတစ်ခုကို သူ ရောက်သွားတယ်။

လျှို့ဝှက်ထားတဲ့ နေရာ မဟုတ်ပါဘူး။ စင်္ကြံလမ်း ထောင့်ချိုးလေး တစ်ခုပါပဲ။

ယန်ကျန့် ရပ်လိုက်ပြီး နံရံကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။

နံရံက ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပေမယ့် ချိန်သီးနာရီ အစစ်က ဒီနေရာမှာ ရှိနေမှန်း သူ သိတယ်။ လက်ရှိ အချိန်ကာလမှာ မဟုတ်ဘဲ အတိတ်ကာလမှာ ရှိနေတာ။

ဒါပေမဲ့ ချိန်သီးနာရီက ပြန်လည်စတင်လိုက်ရင် နာရီဝက်ပဲ ခံတယ်။ ပြီးတော့ သူ့အာနိသင်က အိမ်ကြီး အတွင်းထဲမှာပဲ သက်ရောက်မှု ရှိတယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို ရှာတွေ့ဖို့ ယန်ကျန့်လည်း ပြန်လည်စတင်ခြင်းကို သုံးရမယ်။ အချိန်ကတော့ မသေချာဘူး။ တစ်မိနစ် ကြာမလား၊ ဆယ်မိနစ်လား၊ နာရီဝက်လား... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ချိန်သီးနာရီက ဘယ်အချိန်မှတ်မှာ ပုန်းနေလဲ ဆိုတာ သူ မသိဘူးလေ။ စမ်းသပ်ကြည့်မှပဲ ရမှာ။

"တစ္ဆေနယ်မြေ အလွှာ ၈ ကို သုံးပြီး အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ပြန်လည်စတင်လို့ ရတယ် ဒါပေမဲ့ ပထမဆုံး အကြိမ် အလွှာ ၈ ကို သုံးတုန်းက အလောင်းကောင်အိုကြီး တစ်ခုကို ငှားပြီး တစ္ဆေမျက်လုံးကို ဖိနှိပ်ထားလို့ နာရီဝက်နီးပါး ပြန်လည်စတင်နိုင်ခဲ့တာ ဒုတိယအကြိမ် ဆီဇာဟိုတယ်တုန်းကကျတော့ မိနစ်ပိုင်းပဲ ခံတယ် ငါ့ရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေနဲ့ ဆိုရင် ချိန်သီးနာရီကို ရယူဖို့က ခက်ခဲလိမ့်မယ်"

"ပေးဆပ်ရမယ့် တန်ဖိုးက ကြီးလွန်းတယ် မတန်ဘူး"

ယန်ကျန့် ခဏ စဉ်းစားပြီး ခေါင်းခါလိုက်တယ်။

ယူလို့တော့ ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပေးဆပ်ရတာ များလွန်းတယ်။ ပြီးတော့ အခု ယူထားလည်း လောလောဆယ် အသုံးမဝင်သေးဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူ့ခြေထောက်အောက်မှာ ရေကွက်တွေ စိမ့်ထွက်လာတယ်။

သူ တစ္ဆေရေကန်ရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားကို ဒီနေရာမှန်မှာ ချန်ထားခဲ့ချင်လို့ပါ။ နောက်နောင် အချိန်မရွေး ဒီနေရာကို လာလို့ရအောင်ပေါ့။ တာတုန်းမြို့အထိ လာပြီး ဝမ်ချာလင်းကို အသိပေးစရာ မလိုသလို သံသယ ဝင်ခံစရာလည်း မလိုတော့ဘူးလေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဝမ်ချာလင်း တကယ် တားချင်ရင် ဒုက္ခရောက်နိုင်သေးတာကိုး။

စိုစွတ်တဲ့ ခြေရာတွေ ချန်ထားခဲ့ပြီးနောက် ယန်ကျန့် ဆက်မနေတော့ဘဲ လှည့်ထွက်ဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ လှည့်လိုက်တာနဲ့ မလှမ်းမကမ်း စင်္ကြံလမ်းမှာ ထူးဆန်းတဲ့ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား တစ်ယောက် ရပ်နေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ထုံထိုင်းတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ဒီဘက်ကို ကြည့်နေပြီး အရာအားလုံးကို စောင့်ကြည့်နေသလိုပါပဲ။

"ဝမ်လု... ခင်ဗျား သေတာ ဘယ်နှနှစ် ရှိပြီလဲ အခု ခင်ဗျားသားက ဒီအိမ်အိုကြီးကိုတောင် မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့ဘူး ဘာလို့ ငါ့လက်ထဲ မထည့်လိုက်တာလဲ ငါ သူ့ကို ကူညီပြီး စောင့်ရှောက်ပေးမှာပေါ့ ဒါမှ သူ ဖျက်ဆီးမပစ်မိမှာ ရှုပ်ပွအောင် မလုပ်မိမှာ တခြားလူက သူ့နောက်လိုက်ပြီး အရှုပ်တွေ လိုက်ရှင်းပေးရမယ့် အဖြစ်မျိုး မရောက်အောင်လေ"

ယန်ကျန့် မျက်နှာသေနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

" 'ရတနာရှိရင် ရာဇဝတ်မှု ဖြစ်တယ်' ဆိုတဲ့ စကားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ခင်ဗျား အသက်ရှင်စဉ်တုန်းက နားလည်ခဲ့မှာပါ"

သေဆုံးတာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး အိမ်အိုကြီးထဲမှာ တစ္ဆေအကြမ်းစား အဖြစ် ကျန်ရစ်နေတဲ့ ဝမ်လုက ယန်ကျန့် စကားကို ပြန်မတုံ့ပြန်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့် ပြောပြီးတာနဲ့ သူ အဲဒီမှာ ဆက်မရပ်တော့ဘဲ တခြားဘက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ထွက်သွားတယ်။

ယန်ကျန့် ပြောတာကို နားလည်သလိုပါပဲ။

ဒါမှမဟုတ် ဒီတစ္ဆေမှာ အသက်ရှင်စဉ်က အသိစိတ် နည်းနည်း ကျန်နေသေးတာများလား။

ယန်ကျန့် ဒီကိစ္စကို ဆက်မတွေးတော့ဘဲ အိမ်အိုကြီးထဲကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။

သူ အချိန် ကြည့်လိုက်တယ်။

၁၀ နာရီ ထိုးနေပြီ။

သူ့နောက်က အိမ်အိုကြီးက နောက်ထပ် ပြန်လည်စတင်ရမယ့် အချိန် ရောက်နေပြီ။ ချိန်သီးနာရီသံ တချပ်ချပ်က လူသူကင်းမဲ့နေတဲ့ အိမ်အိုကြီးထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။

ယန်ကျန့် ဂရုမစိုက်ဘဲ အဝေးက နင်းအန်း အဆောက်အအုံကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။

"ငါ လမ်းလျှောက်လို့တောင် ပြီးပြီ သူတို့ မတိုက်လို့ မပြီးကြသေးဘူးလား ဒီအတိုင်း ဆက်သွားရင် ဒီည ငါ အိပ်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး မနက်ဖြန် လုပ်စရာတွေက တောင်လို ပုံနေတာ"

"ထားလိုက်ပါတော့... သူတို့ကို မြန်မြန် ပြီးအောင် လုပ်ခိုင်းရမယ် အချိန်တန်ပြီ"

နင်းအန်း အဆောက်အအုံ ထိပ်ဆုံးထပ်က မှောင်မဲနေတုန်းပဲ ဆိုတာ သူ သတိထားမိလိုက်တယ်။ သဘာဝလွန် တိုက်ပွဲ မပြီးသေးဘူး၊ ရဲကျန့် အရေးနိမ့်နေတုန်းပဲ ဆိုတာ သိလိုက်တယ်။

သူ့ရဲ့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ စွမ်းဆောင်ရည် ပြသမှုက မပေါ်လာသေးဘူး။

ခဏ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ့နဖူးပေါ်က တစ္ဆေမျက်လုံး ပွင့်လာပြီး အနီရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု အဝေးက အဆောက်အအုံဆီ ထိုးဆင်းသွားတယ်။

နောက်တစ်ခဏတွင်...

သူ ရပ်နေတဲ့ နေရာကနေ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။

တချိန်တည်းမှာပဲ...

မှိန်ဖျော့ပြီး အေးစက်နေတဲ့၊ သွေးနံ့တွေ၊ ပုပ်စော်နံ့တွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ နင်းအန်း အဆောက်အအုံ အပေါ်ထပ်မှာ...

ရဲကျန့်က ကွေးညွတ် ပုံပျက်နေတဲ့ ဓားရှည်ကို ကိုင်ထားတယ်။ သူ့လက်တွေက သွေးသံရဲရဲ ဖြစ်နေပြီး ဒဏ်ရာတွေ ဗရပွနဲ့။ သူ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။

"ဒီပွဲမှာ ငါ... ရဲ... ရှုံးသွားပြီ ဝမ်ချာလင်း... မင်း နိုင်ပါတယ် သဘာဝလွန် လောကမှာ ယန်ဝူတိ ပြီးရင် မင်းကို ဒုတိယ နေရာ ပေးပါတယ်"

သူ နောက်ဆုံးတော့ အရှုံးပေးလိုက်ပြီ။

သူ့ရှေ့က အဖြူအမည်း တစ္ဆေနှစ်ကောင်က ကျော်ဖြတ်လို့ မရနိုင်တဲ့ တောင်တန်းကြီးတွေလိုပါပဲ။ သူတောင် ယှဉ်ပြိုင်လို့ မရဘူး။

ရဲကျန့် စကားအရဆိုရင် သူ အရူးတစ်ယောက်လို တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်။ အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ္ဆေနှစ်ကောင်ကို မနိုင်ခဲ့ဘူး။

ဝမ်ချာလင်း ဝင်မပါခဲ့ပေမယ့် ချွေးစေးတွေ ရွှဲနေပြီ။ ရဲကျန့် ဘယ်လောက် အသည်းအသန် တိုက်ခိုက်ခဲ့လဲ ဆိုတာ သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ခဲ့ရတယ်။ တိုက်လေလေ သူ့အဘိုးအဘွားတွေက ဒီကောင့်ကို ကိုင်တွယ်ရ ပိုခက်လေ ဖြစ်လာတယ်။ နောက်ပိုင်းကျတော့ ရဲကျန့်က သတ်ရ ပိုခက်လာတယ်။

နောက်ဆုံး အကြိမ်ဆိုရင် ရဲကျန့်ရဲ့ တစ္ဆေ ပြန်လည်နိုးထမှုက သူ့အဘိုးအဘွားတွေရဲ့ တစ္ဆေပုံစံထက်တောင် ပိုကြောက်စရာ ကောင်းလာမှာ စိုးရိမ်ပြီး ဝမ်ချာလင်း ရင်တုန်ခဲ့ရတယ်။

ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူ နောက်ဆုံးမှာ ရပ်တန့်ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တယ်။

"တိတိကျကျ ပြောရရင် မင်းကို အနိုင်ယူလိုက်တာ ငါ မဟုတ်ပါဘူး ငါ့အဘိုးအဘွားတွေ သူတို့က တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က တစ္ဆေဆရာတွေလေ အသက်ရှည်ရှည် နေခဲ့ရတယ် တစ္ဆေထိန်းချုပ်တဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ်မှာ ခရီးအဝေးကြီး လျှောက်ခဲ့ရတယ် အခု သေသွားတော့ ပိုတောင် ကြောက်စရာ ကောင်းလာသေးတယ် မင်းက သူတို့နှစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်နိုင်တာကိုက တော်တော်လေး ချီးကျူးစရာ ကောင်းနေပြီ ဒီထက်ပိုရင် သဘာဝလွန် လောကမှာ မင်းကို ယှဉ်နိုင်မယ့်သူ တကယ် မရှိတော့ဘူး"

ဝမ်ချာလင်းက ပြောလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူ့ရင်ထဲမှာ တခြား အတွေးတစ်ခု ရှိနေတယ်။

တကယ်လို့ ရဲကျန့်က သူ့အဘိုးအဘွားတွေကို အနိုင်ယူနိုင်မယ့် အခြေအနေ ရောက်လာရင် သူ မတုံ့ဆိုင်းဘဲ အလောင်းကောင် သံချောင်း ထုတ်ပြီး ရဲကျန့်ကို ရိုက်ထည့်လိုက်မှာ သေချာသည်။ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုမျိုးကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်ပြုထားမှာ မဟုတ်ပေ။

ကံကောင်းတာက အဲဒီလို မဖြစ်လာခဲ့ဘူး။

"ရှင်းပြနေစရာ မလိုပါဘူး ရှုံးတာက ရှုံးတာပဲ ငါ... ရဲ... က အရှုံးကို လက်မခံနိုင်တဲ့ကောင် မဟုတ်ဘူး"

ရဲကျန့် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်တယ်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ တိုက်ပွဲက ငါ့ကို အများကြီး သင်ပေးလိုက်တယ် လမ်းကြောင်းသစ် တစ်ခုကို ငါ မြင်လိုက်ရပြီ လေ့ကျင့်မှု တချို့ လုပ်ပြီးရင် ငါ သေချာပေါက် ပြန်လာပြီး ရန်သူ အားလုံးကို ရှင်းပစ်မယ်"

သူ ယုံကြည်မှု အပြည့် ရှိနေသည်။ ကြွားလုံးထုတ်နေတာ မဟုတ်ပေ။

အနိုင်မယူနိုင်တဲ့ တစ္ဆေအကြမ်းစားတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ရင်း သူ တကယ်ပဲ အများကြီး သင်ယူခဲ့ရသည်။

"ငါတို့က ရန်သူတွေ ဖြစ်မသွားသေးပါဘူး"

ဝမ်ချာလင်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်းမှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ရန်သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ အင်အား ရှိတယ်လေ... ဒါဆို လုံလောက်ပြီ"

"ငါ တာဟိုင်မြို့ကို ပြန်တော့မယ် ဒီနေ့ သင်ခန်းစာကို ငါ... ရဲ... ဘယ်တော့မှ မမေ့ဘူး"

ပြောပြီးတာနဲ့ သူ လှည့်ထွက်သွားသည်။

ပြတ်ပြတ်သားသား လှည့်ထွက်သွားပြီး တွန့်ဆုတ်နေခြင်း အလျဉ်းမရှိပေ။

"ဒီအရူးကောင်..."

ဝမ်ချာလင်း နောက်ဆုံးတော့ သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်တယ်။ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းနေပြီး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်။ ချွေးစေးတွေက မရပ်မနား ကျဆင်းနေတုန်းပဲ။

သူ့ဘေးက အဘိုးအဘွားတွေကို ကြည့်လိုက်တယ်။

ကြောက်မက်ဖွယ် တစ္ဆေအကြမ်းစားတွေရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ အက်ကွဲရာတွေ ကျန်နေသေးတယ်။ ဒီအက်ကွဲရာတွေက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်နေပေမယ့် ပျစ်ချွဲမည်းနက်နေတဲ့ သွေးတွေကတော့ ဆက်လက် စီးကျနေတုန်းပဲ။

ကံကောင်းတာက တစ္ဆေတွေကို သတ်လို့ မရဘူး။

ဒဏ်ရာ နည်းနည်းရတာ ကိစ္စ မရှိပါဘူး။ မကြာခင် ပြန်ကောင်းသွားမှာပါ။