ခေါင်းဆောင်များ စုစည်းခြင်း

လိမ့်ဆင်းနေသော ခေါင်းတစ်လုံး၊ ပေကျံနေသော သွေးများ၊ ဝှီးချဲပေါ်တွင် တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာသော ပိန်လှီသည့် ခန္ဓာကိုယ်။

ဒီမြင်ကွင်းက ထင်ယောင်ထင်မှား မဟုတ်ပေ။ မျက်စိရှေ့တွင် တကယ် ဖြစ်ပျက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော တစ်ရက်ကမှ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာသော ယန်ကျန့်သည် ဝမ်ရှောင်မင်ကို ကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ရှောင်မင်က ယန်ကျန့်ကို အရင် တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ် ဆိုပေမယ့် ရောဂါသည် သာမန်လူ တစ်ယောက် အနေနဲ့ သာမန် သေနတ်တစ်လက် ကိုင်ပြီး သဘာဝလွန် လောကရဲ့ ထိပ်တန်း တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်မှာလဲ ဆိုတာ လူတိုင်း သိကြသည်။

အဲဒီ သေနတ် ၇ ချက်က တိုက်ခိုက်ခြင်းထက် အချက်ပေးခြင်းနှင့် ပိုတူသည်။

ဒီအချိန်မှာ ရှန်လျန် ဝမ်ရှောင်မင်ရဲ့ အလောင်းကို ကြည့်ပြီး ကြောင်အနေသည်။ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိ ဖြစ်နေသည်။

ဝမ်ရှောင်မင်က ဌာနချုပ်မှာ ရာထူးကြီးသူ ဖြစ်သည်။ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေကို သုတေသန လုပ်တယ်၊ သဘာဝလွန် ကိရိယာတွေ တီထွင်တယ်၊ တစ္ဆေဆရာ တော်တော်များများရဲ့ တစ္ဆေ ပြန်လည်နိုးထမယ့် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးတယ်။

မြို့တာဝန်ခံ တော်တော်များများ အသက်ရှင်နေရတာ ဝမ်ရှောင်မင် ကျေးဇူးကြောင့်လို့ ပြောလို့ ရသည်။

ဝမ်ရှောင်မင် သေသွားတာနဲ့ ခေါင်းဆောင် တော်တော်များများရဲ့ ရှင်သန်ရေးကို ထိခိုက်လာလိမ့်မည်။ တချို့လူတွေရဲ့ ရှင်သန်ဖို့ မျှော်လင့်ချက်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မခန့်မှန်းနိုင်တဲ့ အကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်လာနိုင်သည်။

ဝမ်ရှောင်မင် ကင်ဆာ ဖြစ်နေပေမယ့် ဌာနချုပ်မှာ သူ့ကို ကုသပေးနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိသည်။ သူ သဘောတူမယ် ဆိုရင် မကြာခင် ကျန်းမာရေး ပြန်ကောင်းလာနိုင်ပြီး ရောဂါနဲ့ သေစရာ အကြောင်း မရှိပေ။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အရာအားလုံး အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ဘူး။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ သေသွားပြီလေ။

"ယန်ကျန့်... ပါမောက္ခဝမ် လုံးဝ သေလို့ မဖြစ်ဘူး သူ့ကို ပြန်ခေါ်လာဖို့ နည်းလမ်း ရှာပါဦး ဒီကိစ္စကို ပြန်ပြင်လို့ ရပါသေးတယ်"

ရှန်လျန် ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ စိတ်ကို အတင်း ပြန်စုစည်းလိုက်သည်။ ယန်ကျန့်ရဲ့ လက်မောင်းကို ဆွဲပြီး အသနားခံလိုက်သည်။

ဝမ်ရှောင်မင် ခေါင်းပြတ်သွားပြီ ဆိုပေမယ့် ယန်ကျန့်သာ တကယ် ကယ်ချင်ရင် သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေ သုံးပြီး ပြန်ရှင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်မယ်လို့ သူ ယုံကြည်သည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ ယန်ကျန့်ရဲ့ ဖိုင်ကို ကြည့်ဖူးပြီး လူသေကို ပြန်ရှင်အောင် လုပ်တာ တစ်ကြိမ်မက ရှိခဲ့ဖူးမှန်း သိထားလို့ ဖြစ်သည်။

"ငါ့လက်နဲ့ သတ်လိုက်တာလေ... ဘာလို့ ပြန်ကယ်ရမှာလဲ"

ယန်ကျန့် မျက်နှာသေဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး ရှန်လျန်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဝမ်ရှောင်မင်သာ မသေရင် စောစောက သူ ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းမလဲ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ရဲ့ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး ခေါင်းဆောင် ရာထူးက နာမည်ခံ သက်သက်ပဲလား အာဏာ မရှိဘူးလား တကယ်လို့ အဲဒီလို ဆိုရင်လည်း ချောင်ယန်ဟွာကို ငါ့ရာထူး ရုပ်သိမ်းခိုင်းလိုက် ငါ သူ့ကို ချက်ချင်း ပြန်ရှင်အောင် လုပ်ပေးမယ် ဒါပေမဲ့ မြန်မြန် လုပ်မှ ရမယ် သေတာ ကြာသွားရင် ငါလည်း မတတ်နိုင်တော့ဘူး"

သူ ရှန်လျန်ကို ရွေးချယ်ခွင့် ပေးလိုက်သည်။ ဌာနချုပ်ရဲ့ သဘောထားကို သိချင်လို့ ဖြစ်သည်။

ဒါက ဝမ်ရှောင်မင် လိုချင်တဲ့ ရလဒ်လည်း ဖြစ်သည်။

အသက်ရှင်စဉ်တုန်းက အရာရာကို တန်ဖိုးနဲ့ တိုင်းတာခဲ့သူပီပီ အခု ဌာနချုပ် အနေနဲ့ ဝမ်ရှောင်မင်နဲ့ ယန်ကျန့်ကြားမှာ နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက် ချရတော့မည်။

ဝမ်ရှောင်မင်ကို ဖက်တွယ်ပြီး ယန်ကျန့်ကို ရာထူးက ဖယ်ရှားမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဝမ်ရှောင်မင် သေဆုံးမှုကို အရေးမယူဘဲ ယန်ကျန့်ရဲ့ အာဏာကို အတည်ပြုပေးမလား။

"ကျွန်တော် ဝန်ကြီးကို အခုပဲ ဆက်သွယ်လိုက်ပါ့မယ်"

ရှန်လျန် စိတ်လှုပ်ရှားနေပေမယ့် သူ့ရဲ့ အတွင်းစိတ် တည်ငြိမ်မှုက အနိုင်ရသွားပြီး ဖုန်းထုတ်ကာ နံပါတ်နှိပ်လိုက်သည်။

ဌာနချုပ်က ဒီအခြေအနေ အတွက် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပုံ ရသည်။ ဖုန်းချက်ချင်း ဝင်သွားသည်။

"ဝန်ကြီး... ကိစ္စကြီး ဖြစ်သွားပြီ ပါမောက္ခဝမ်ကို ယန်ကျန့် သတ်လိုက်ပြီ"

ရှန်လျန် အမြန် ပြောလိုက်သည်။ ဒီမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အကျဉ်းချုံး တင်ပြလိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ...

ဌာနချုပ် အစည်းအဝေး ခန်းမထဲတွင်...

ချောင်ယန်ဟွာ ထိုင်ခုံပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ပြီး ဆေးလိပ်သောက်နေသည်။ ရှေ့က ဆေးလိပ်ပြာခွက်ထဲမှာ ဆေးလိပ်တိုတွေ အပြည့် ဖြစ်နေပြီ။

ဖုန်းထဲက ရှန်လျန် ပြောစကားတွေကို နားထောင်ပြီးနောက် ချောင်ယန်ဟွာ ထူးထူးခြားခြား တည်ငြိမ်နေသည်။ မျက်မှောင်ကြုတ်ရုံသာ ကြုတ်လိုက်ပြီး ဆေးလိပ်ကို ရှိုက်ဖွာလိုက်ကာ ပြာခွက်ထဲ ထိုးချေလိုက်သည်။

"ငါ သိပြီ ဒါဆို ယန်ကျန့်က ဘာအကြောင်းပြချက်နဲ့ ပါမောက္ခဝမ်ကို သတ်လိုက်တာလဲ"

ဖုန်းထဲက ရှန်လျန် ကြောင်သွားသည်။ ဝန်ကြီးရဲ့ တည်ငြိမ်မှုက သူ ထင်ထားတာထက် ကျော်လွန်နေလို့ ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ သူ အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ပါမောက္ခဝမ်က သေနတ်ဆွဲထုတ်ပြီး ယန်ကျန့်ကို ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိုက်တာပါ ယန်ကျန့်က စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး ခေါင်းဆောင်ကို လုပ်ကြံမှုနဲ့ ပါမောက္ခဝမ်ကို သတ်လိုက်တာပါ"

"စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး ခေါင်းဆောင်ကို လုပ်ကြံမှု ဟုတ်လား... ကောင်းပြီ ငါ သဘောပေါက်ပြီ ဒီကိစ္စ ဒီမှာတင် ပြီးပြီ"

"ဒါပေမဲ့ ဝန်ကြီး... ယန်ကျန့်က ပြောတယ် ပါမောက္ခဝမ် သေတာ မကြာသေးဘူးတဲ့ မြန်မြန် လုပ်ရင် ကယ်လို့ ရနိုင်သေးတယ်တဲ့..."

"တော်ပြီ"

ချောင်ယန်ဟွာရဲ့ တည်ငြိမ်တဲ့ လေသံက ရုတ်တရက် ဒေါသသံ ပါလာသည်။

"ငါ ပြောပြီးပြီလေ ဒီကိစ္စ ဒီမှာတင် ပြီးပြီလို့ မင်းက ဌာနချုပ် အနေနဲ့ ယန်ကျန့်ကို ဖိအားပေးပြီး ပါမောက္ခဝမ်ကို ကယ်ခိုင်းစေချင်တာလား အဲဒီရဲ့ အကျိုးဆက်ကို မင်း နားလည်လား ဌာနချုပ်က ပါမောက္ခဝမ် မရှိဘဲ လည်ပတ်လို့ ရတယ် ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့် မရှိရင် လုံးဝ မဖြစ်ဘူး ပြီးတော့ ယန်ကျန့်ရဲ့ အခု ရာထူးကို သတိရပါဦး သူက စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး ခေါင်းဆောင်... ဌာနချုပ်က လူတိုင်း ငါအပါအဝင် ဘယ်သူမဆို အမှားလုပ်ရင် သူက အရေးယူပိုင်ခွင့် ရှိတယ်"

"ပြီးတော့ မင်းက ပါမောက္ခဝမ်ကို ကာကွယ်ဖို့ ပျက်ကွက်ခဲ့တယ် နောက်မှ နှုတ်ထွက်စာ တင်လိုက် ဒီနေ့လို ကိစ္စမျိုး နောက်နောင် ထပ်မဖြစ်စေချင်ဘူး"

ပြောပြီးတာနဲ့ ချောင်ယန်ဟွာ ဖုန်းကို စားပွဲပေါ် ပစ်တင်လိုက်ပြီး ဖုန်းချလိုက်သည်။

ဖုန်းကျသွားတော့ ရှန်လျန် မျက်နှာထား အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ့ခေါင်းထဲမှာ အတွေးနှစ်ခုပဲ ရှိတော့သည်။ ပါမောက္ခဝမ် သေပြီ၊ ချောင်ယန်ဟွာက ယန်ကျန့်ကို အရေးမယူဘူး၊ ပြီးတော့ ပါမောက္ခဝမ်ကို ကာကွယ်ဖို့ ပျက်ကွက်မှုနဲ့ သူ ဌာနချုပ်က အထုတ်ခံလိုက်ရပြီ။

"ဘယ်လို ဖြစ်ရတာလဲ"

ရှန်လျန် မယုံနိုင်သေးပေ။

အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာ ဌာနချုပ်ရဲ့ သဘောထားက ဒီလောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်လို့ သူ ထင်မထားခဲ့ပေ။

"ရှန်လျန်... ပြောစမ်း... ချောင်ယန်ဟွာ ဘာပြောလဲ"

ဘေးနားက ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

"အရေးမယူဘူးတဲ့"

ရှန်လျန် မျက်နှာ ပျက်နေပြီး နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ပြုံးလိုက်သည်။ အေးစက်သော အပြုံး ဖြစ်သည်။

"ကြည့်ရတာ ဌာနချုပ်က ရွေးချယ်ပြီးပြီနဲ့ တူတယ် ဒါဆိုရင် ဝမ်ရှောင်မင်ကို ငြိမ်းချမ်းစွာ အနားယူခွင့် ပေးလိုက်တော့ သူလည်း တော်တော် ပင်ပန်းနေပါပြီ ငရဲကနေ ပြန်ဆွဲခေါ်လာတာက ရက်စက်ရာ ကျလွန်းတယ်"

ပြောပြီးနောက် လှံရှည်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ မြေပြင်ပေါ်က ခေါင်းပြတ်ကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင်...

ဝမ်ရှောင်မင်၏ အေးစက်သော မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။ လွတ်မြောက်ခြင်း၊ တည်ငြိမ်ခြင်း အပြုံးမျိုး ဖြစ်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယန်ကျန့်နဲ့ ဒီမှာ တွေ့ဆုံတာက သူ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ရွေးချယ်မှု တစ်ခုပါပဲ။

အရာအားလုံး သူ့ဆန္ဒအတိုင်း ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။

ဒီကိစ္စ ပြီးဆုံးသွားတာနဲ့...

ဝမ်ရှောင်မင်ကို ယန်ကျန့် သတ်လိုက်တယ် ဆိုတဲ့ သတင်းက ဌာနချုပ် တစ်ခုလုံးကို လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ငလျင်လှုပ်သလို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

သတင်း အရင်ဆုံး ရသူတွေကတော့ ဌာနချုပ်မှာ ရှိနေတဲ့ ခေါင်းဆောင်တချို့ ဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ လုပ်ပိုင်ခွင့် အာဏာ ကြီးမားပြီး ကိုယ်ပိုင် လူတွေ ရှိနေလို့ သတင်းဦး သတင်းထူး ရကြခြင်း ဖြစ်သည်။

နာရီဝက်တောင် မကြာခင်မှာပဲ...

"ဝုန်း"

တံခါးကို အတင်း တွန်းဖွင့်လိုက်တဲ့ အသံကျယ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဌာနချုပ် အစည်းအဝေး ခန်းမ တံခါးကို တစ်ယောက်ယောက်က ကန်ဖွင့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချက်ချင်းပင်...

မကောင်းဆိုးဝါးဆန်တဲ့ စိမ်းဖန့်ဖန့် မီးရောင်တွေ အခန်းထဲ လွှမ်းခြုံသွားပြီး မျက်နှာ မည်းမှောင်နေတဲ့ လီကျွင်းနဲ့ အာဟုန်တို့ ဒေါသတကြီး ဝင်လာကြသည်။

"ဝန်ကြီး... လွန်ခဲ့တဲ့ နာရီဝက်က ယန်ကျန့် ပါမောက္ခဝမ်ကို သတ်လိုက်တယ် ဆိုတာ ဟုတ်လား"

ချောင်ယန်ဟွာ ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆေးလိပ်သောက်နေသည်။ ဆေးလိပ်ငွေ့တွေ ဝေဝါးနေပြီး အခန်းထဲမှာ ဆေးလိပ်နံ့ ပြင်းထန်နေသည်။ လီကျွင်း ရောက်လာတာ မြင်တော့ သူ မအံ့သြဘဲ ခေါင်းအသာညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ပါမောက္ခဝမ်က ယန်ကျန့်ကို တိုက်ခိုက်လို့ ယန်ကျန့်က လူသိရှင်ကြား ပြန်သတ်လိုက်တာ ဒီကိစ္စ ပြီးသွားပါပြီ မင်းတို့ သိပြီးသားပဲ ဘာလို့ ငါ့ကို လာမေးနေကြသေးလဲ"

"ကျွန်တော် နောက်ကွယ်က အကြောင်းရင်းကို သိချင်တယ်"

လီကျွင်းက ပြောလိုက်သည်။

"ပါမောက္ခဝမ်က ကင်ဆာရောဂါသည်တစ်ယောက် သူက ယန်ကျန့်ကို တိုက်ခိုက်စရာ အကြောင်း မရှိဘူး တိုက်ခိုက်ရင်တောင် သူ့အင်အားနဲ့ ယန်ကျန့်ကို နည်းနည်းလေးတောင် ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ဘာလို့ ယန်ကျန့်က ပါမောက္ခဝမ်ကို ဒီလောက် ရက်ရက်စက်စက် သတ်ပစ်ရတာလဲ"

"ပါမောက္ခဝမ်က အကြောင်းမဲ့ သေမှာ မဟုတ်ဘူး နောက်ကွယ်မှာ အကြောင်းရင်း တစ်ခုခု ရှိရမယ် ဒီကိစ္စက အရေးကြီးတယ် အမှန်တရားကို သိချင်ပါတယ်"

အာဟုန်က ဘေးကနေ ဝင်ပြောသည်။

ချောင်ယန်ဟွာ နှုတ်ခမ်း လှုပ်ရှားလိုက်ပေမယ့် လည်ချောင်း ခြောက်ကပ်နေလို့ စကားမထွက်ဘူး။ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူပြီး တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ ထောင့်တစ်နေရာကနေ အမှောင်ထု တစ်ခု ရုတ်တရက် ဖုံးလွှမ်းလာသည်။ အမှောင်ထု နက်ရှိုင်းရာကနေ လူတစ်ယောက် ထွက်လာသည်။ ခါးမှာ ထူးဆန်းတဲ့ လျှော်ကြိုး တစ်ချောင်း ချိတ်ဆွဲထားပြီး မျက်နှာ မည်းနက်နေသည်။ ထုံထိုင်းတဲ့ မျက်နှာထား၊ ဟောက်ပက် မျက်လုံးတွေနဲ့ လမ်းလျှောက်နေတဲ့ အလောင်းကောင် တစ်ခုလို ကြောက်စရာ ကောင်းနေသည်။

ဒီလူ ပေါ်လာရုံနဲ့...

ပတ်ဝန်းကျင်က မီးရောင်တွေ ဆုတ်ခွာသွားပြီး အစည်းအဝေး ခန်းမ တစ်ဝက်လောက် အမှောင်ထု ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ အဲဒီတော့မှ အရာအားလုံး ငြိမ်သက်သွားသည်။

"ဝေ့ကျင်း... မင်းလည်း ပါမောက္ခဝမ် ကိစ္စအတွက် လာတာလား"

ချောင်ယန်ဟွာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဝေ့ကျင်းက ခံစားချက် မရှိတဲ့ အလောင်းကောင် တစ်ခုနဲ့ တကယ် တူနေသည်။ အက်ကွဲအောရှရှ အသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ ဆိုတာ ကျွန်တော်လည်း သိချင်တယ် ယန်ကျန့်က အကြောင်းမဲ့ ပါမောက္ခဝမ်ကို သတ်မှာ မဟုတ်သလို ပါမောက္ခဝမ်ကလည်း အကြောင်းမဲ့ ယန်ကျန့်ကို တိုက်ခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး ဒါပေမဲ့ ဒီ ယုတ္တိမရှိတဲ့ ကိစ္စက တကယ် ဖြစ်ပျက်သွားတယ်"

"ဒါကြောင့် ရှင်းပြချက် တစ်ခု လိုတယ်"

ချောင်ယန်ဟွာ ခဏ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။

"ပါမောက္ခဝမ်က သူ့ညီ ဝမ်ရှောင်ချန် အတွက် လက်စားချေတာ ယန်ကျန့်ကို သေနတ်နဲ့ အရင် ပစ်တယ် ပြီးတော့ ယန်ကျန့်ရဲ့ ပြန်လည် သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံလိုက်ရတယ် တရားမျှတပြီး ဥပဒေနဲ့အညီပဲ ဒါ ရှင်းပြချက်ပဲ"

"အဲဒီ အကြောင်းပြချက်က ကျွန်တော့်ကို မယုံကြည်စေနိုင်ဘူး"

လီကျွင်း အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

"မယုံကြည်နိုင်ဘူး ဟုတ်လား ဒါဆို မင်း ဘာလုပ်ချင်လဲ ယန်ကျန့်ကို သွားရန်ရှာမလား ဒါမှမဟုတ် လက်ထောက်ဝန်ကြီး ဖြစ်တဲ့ ငါ့ကို ဖမ်းပြီး စစ်ဆေးမေးမြန်းမလား လီကျွင်း... မင်းတာဝန်ကို မင်း သတိရပါ"

ချောင်ယန်ဟွာ စားပွဲကို ရိုက်ပြီး အော်လိုက်သည်။

လီကျွင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အဲဒီအချိန်မှာ ရှင်းပြလို့ မရတဲ့ လေအေးတစ်ချက် အစည်းအဝေး ခန်းမထဲ တိုက်ခတ်လာသည်။

စားပွဲပေါ်က ပြာတွေ လွင့်ပျံသွားပြီး မြင်ကွင်းတွေ ဝေဝါးသွားသည်။

ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခဏတွင်...

လေပြင်း ငြိမ်သက်သွားပြီး အသက် ၂၀ ကျော် လူငယ်တစ်ယောက် ချောင်ယန်ဟွာ ဘေးက ခုံမှာ ရုတ်တရက် ထိုင်နေသည်။

"ချောင်ယန်"

ဝေ့ကျင်း ထုံထိုင်းစွာ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ချောင်ယန် ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒီလောက် ရိုးရှင်းတဲ့ ယုတ္တိကိုတောင် မင်းတို့ နားမလည်ကြဘူးလား ဝမ်ရှောင်မင် အသက်ရှင်နေသရွေ့ မင်းတို့လို လူတွေက သူ့ဘက်ကပဲ အမြဲ ပါနေကြမှာ မင်းတို့တင် မဟုတ်ဘူး တခြား ခေါင်းဆောင်တွေလည်း သူ့ဘက် ယိမ်းနေကြတယ်

တစ္ဆေ ပြန်လည်နိုးထမယ့် ကိစ္စကို ဖြေရှင်းဖို့ သူ့ကို အားကိုးနေရတာကိုး တခါတလေ ဝမ်ရှောင်မင်ရဲ့ စကားက ဌာနချုပ်ထက်တောင် ပိုဩဇာညောင်းသေးတယ် ဒါပေမဲ့ သူက သာမန်လူ တစ်ယောက်လေ ခေါင်းဆောင်တွေကို မထိန်းချုပ်နိုင်သလို သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေကိုလည်း မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူး"

"ဒီအခြေအနေကြောင့် တခြားသူတွေ သဘောထား ကွဲလွဲလာကြတာပေါ့ ကြည့်ပါဦး... ဒီတစ်ခေါက် ခေါင်းဆောင် အစည်းအဝေးကို ဘယ်နှယောက် ငြင်းဆန်ခဲ့လဲ မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကလွဲရင် ဘယ်သူ လာချင်လို့လဲ"

"ဝမ်ရှောင်မင်ကို မင်းတို့က မြှောက်စားလွန်းအားကြီးတယ် သူ ဆင်းပေးဖို့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက သေဆုံးခြင်းပဲ သူ သေမှ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးပြီး ခေါင်းဆောင်သစ် တစ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာနိုင်မှာ"

"အခု ဌာနချုပ်က ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက် လိုအပ်နေတယ် အဲဒီ ခေါင်းဆောင်က ယန်ကျန့်ပဲ သူကသာ အားလုံးကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်ပြီး သူကသာ ခေါင်းဆောင် အစည်းအဝေးကို ခေါ်ယူနိုင်မှာ"

"ဒါကြောင့် ဝမ်ရှောင်မင် သေဆုံးတာက လျှို့ဝှက်ကြံစည်မှုကြောင့် မဟုတ်ဘူး ခေတ်ကာလက သူ့ကို လက်မခံတော့လို့ သူ ထွက်ခွာပေးရတော့မယ်"

"ဒီရှင်းပြချက် လုံလောက်ပြီလား"

ပြောပြီးနောက် သူ ဝေ့ကျင်းနဲ့ လီကျွင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

ချောင်ယန် ရုတ်တရက် ရောက်လာတာ မြင်တော့ ချောင်ယန်ဟွာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ လီကျွင်းနဲ့ ဝေ့ကျင်းတို့ ဝမ်ရှောင်မင် ကိစ္စကြောင့် စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်မိမှာ စိုးရိမ်နေတာလေ။

"ဖြောင်း... ဖြောင်း"

လက်ခုပ်သံ ထွက်လာသည်။ အစည်းအဝေး ခန်းမ တံခါး ထပ်ပွင့်လာပြီး အသားအရေ ညိုမောင်းနေကာ စက္ကူရုပ်နဲ့ တူတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်လာသည်။

လျိုစန်း ဟုတ်လား။

အားလုံး သူ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ကောင်းကောင်း ပြောတတ်သားပဲ ဌာနချုပ် ဆိုတာ ဌာနချုပ် ပုံစံ ပေါက်ရမယ် ဝန်ကြီးချောင်က ကိစ္စရပ်တွေကို စီမံနိုင်ပေမယ့် လူတွေကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး ဝမ်ရှောင်မင်က လူတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပေမယ့် အားလုံးကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး ဒါကြောင့် လူတွေကို စီမံခန့်ခွဲမယ့်သူကို အစားထိုးရမယ် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး ခေါင်းဆောင် ဆိုတာ ကြီးကြပ်သူပဲ ယန်ကျန့်က အားလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်တယ် ဒါကြောင့် သူ နေရာယူသင့်တယ်"

လျိုစန်း ရောက်လာပြီ။ သူ ဌာနချုပ်ကို ရောက်နေပြီး ပွဲကောင်း ကြည့်ဖို့ အချိန်မီ ရောက်လာပုံ ရသည်။

"အာဏာ လွှဲပြောင်းတာက သေဆုံးမှု ပါဖို့ မလိုပါဘူး"

လီကျွင်းက လျိုစန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အာဏာ တည်ဆောက်ဖို့ကတော့ သေဆုံးမှု လိုအပ်တယ် ဝမ်ရှောင်မင်ကို သတ်ပြီး အာဏာပြလိုက်တာက သဘာဝလွန် လောက တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေတယ် နောက်နောင် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး ခေါင်းဆောင် ယန်ကျန့်ကို ဘယ်သူ လျစ်လျူရှုရဲဦးမလဲ"

လျိုစန်း ရယ်မောလိုက်သည်။

"လီကျွင်း... ဝမ်ရှောင်မင် အတွက် ဝမ်းနည်းမနေနဲ့ ဒီနေ့ ဝမ်ရှောင်မင် သေတာက သူ ကြိုတင် စီစဉ်ထားတာလို့ ငါ ရဲရဲကြီး ပြောရဲတယ် မဟုတ်ရင် ခေါင်းဆောင် အစည်းအဝေး မစခင်လေးမှာမှ ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်ရမှာလဲ"

"မင်းနဲ့ ဝမ်ရှောင်မင် ရင်းနှီးတာ ငါ သိပါတယ် ဒါပေမဲ့ သူ့ရွေးချယ်မှုကို လေးစားတယ် ဆိုရင် မင်းက ခေါင်းဆောင် တာဝန်ကို ကျေပွန်အောင် ထမ်းဆောင်သင့်တယ် ဒီမှာ ပြဿနာ ရှာနေမယ့်အစားပေါ့ ကံကောင်းလို့ မင်းက အလိုက်သိပြီး ချောင်ယန်ဟွာဆီ လာတာ ယန်ကျန့်ဆီ သွားရင် ယန်ကျန့်က နောက်ထပ် ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်ကို သတိပေးတဲ့ အနေနဲ့ သတ်ပစ်ဖို့ ဝန်လေးမှာ မဟုတ်ဘူး"

လီကျွင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ လျိုစန်း ပြောတာ မှန်နေလို့ ဖြစ်သည်။ ဒါ ပါမောက္ခဝမ် ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်မှုပဲ။

သူ မသေချင်ရင် ယန်ကျန့် သူ့ကို သတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဝေ့ကျင်းကတော့ ထုံထိုင်းစွာ ရပ်နေပြီး ဘာမှ မပြောဘဲ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေသည်။

"တော်ပြီ... အားလုံး တိတ်ကြတော့ ခေါင်းဆောင် အစည်းအဝေးက မွန်းလွဲ ၁ နာရီခွဲကျမှ စမှာ အဲဒီမတိုင်ခင် အားလုံး စိတ်အေးအေး ထားစေချင်တယ် ဆွေးနွေးစရာ ရှိရင် အစည်းအဝေးကျမှ ဆွေးနွေးကြပါ"

ချောင်ယန်ဟွာ မတ်တတ်ရပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... အစည်းအဝေးကျရင် ယန်ကျန့်ကို ငါ မေးခွန်းထုတ်မယ်"

လီကျွင်း ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ရှောင်မင်ရဲ့ လုပ်ရပ်ကို နားလည်ပေမယ့် ယန်ကျန့် ကိုယ်တိုင် ဝမ်ရှောင်မင်ကို သတ်လိုက်တာကိုတော့ သူ လက်မခံနိုင်သေးပေ။

သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေ အတွက် အရာအားလုံး ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့သူကို ယန်ကျန့် ဘယ်လိုလုပ် ရက်ရက်စက်စက် သတ်ရက်ရတာလဲ။

ရောဂါ ဒဏ် ခံစားနေရပြီး သေခါနီး ဖြစ်နေတဲ့ သာမန်လူ တစ်ယောက်လေ။

"ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်"

ရုတ်တရက် အစည်းအဝေး ခန်းမ တံခါး ခေါက်သံ ထွက်လာပြန်သည်။

"ဘယ်သူလဲ"

ချောင်ယန်ဟွာ မေးလိုက်သည်။

တံခါး ပွင့်လာပြီး ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ကာ မျက်မှန် တပ်ထားသော အရပ်ရှည်ရှည် ချောချောမောမော အမျိုးသား တစ်ဦး ဝင်လာသည်။ နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ ပြုံးနေသည်။

"ဆောရီးပါ... ကျွန်တော် ဝမ်ချာလင်းပါ နှောင့်ယှက်မိပြီလား မသိဘူး အစည်းအဝေး စပြီလား ကျွန်တော် နောက်မကျဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ် တောင်းပန်ပါတယ် ဌာနချုပ် လာတဲ့လမ်းမှာ ကားနည်းနည်း ပိတ်နေလို့ပါ"

"စိမ်းနေတဲ့ ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်ပဲ"

လျိုစန်း အကဲခတ်လိုက်သည်။

သူတင် မဟုတ်ဘူး ဝေ့ကျင်း၊ ချောင်ယန် နဲ့ လီကျွင်း တို့လည်း ဒီလူကို စိမ်းနေကြသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဝမ်ချာလင်းက ဌာနချုပ်မှာ တစ်ခါမှ တရားဝင် မပေါ်လာဖူးလို့ ဖြစ်သည်။

"ဝမ်ချာလင်းလား မင်းကိုး... ဌာနချုပ်ကို ဒီလောက် မြန်မြန် ရောက်လာမယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

ချောင်ယန်ဟွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ အမှား လုပ်မိတာပါ အစည်းအဝေး မစသေးပါဘူး စောစောက အငြင်းပွားမှုလေး နည်းနည်း ဖြစ်နေကြတာ တရားဝင် အစည်းအဝေး အချိန်က မွန်းလွဲ ၁ နာရီခွဲပါ ကြေညာချက် မကြာခင် ထွက်လာပါလိမ့်မယ်"

"ကိစ္စမရှိပါဘူး ဌာနချုပ် အစည်းအဝေးကို ပထမဆုံး တက်ဖူးတာ ဆိုတော့ အားလုံးနဲ့ စောစော တွေ့ပြီး မိတ်ဆက်ချင်လို့ပါ မိတ်ဆက်ပါရစေ... ကျွန်တော် ဝမ်ချာလင်းပါ တာတုန်းမြို့ ခေါင်းဆောင်နဲ့ တာဝန်ခံပါ အားလုံး ကူညီပေးကြပါဦး"

ဝမ်ချာလင်း ပြုံးပြီး မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်သည်။

"ချောင်ယန်... တာကျင်းမြို့ တာဝန်ခံပါ မင်းအကြောင်း ကြားဖူးပါတယ် နိုင်ငံခြားပြန် မဟာဘွဲ့ရ ပညာတတ်ကြီးပေါ့"

ချောင်ယန် လက်ဖြန့်ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"မြှောက်လွန်းပါပြီ နိုင်ငံခြားမှာ နှစ်အနည်းငယ် စာသွားသင်ရုံပါ ပြောလောက်စရာ မရှိပါဘူး"

ဝမ်ချာလင်း နှိမ့်ချစွာ ပြောလိုက်သည်။

"လျိုစန်း... တာချင်းမြို့ တာဝန်ခံပါ"

လျိုစန်းလည်း နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဒါ ငါတို့ ပထမဆုံး တွေ့ဖူးတာ ဖြစ်မယ် ထင်တယ် နောက်နောင် လက်တွဲလုပ်ကိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

"မျှော်လင့်ပါတယ်"

ဝမ်ချာလင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"လီကျွင်း... ဌာနချုပ် ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်ပါ"

နေကာမျက်မှန် တပ်ထားတဲ့ လီကျွင်း လျှောက်လာပြီး လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ဝမ်ချာလင်း ခဏ တွန့်ဆုတ်သွားပြီးမှ ပြုံးကာ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက် အိမ်အိုကြီး ကိစ္စတုန်းက ကူညီပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ချန်ချောင်ယန်ကို ရှာတွေ့ပြီလား အကူအညီ လိုရင် ပြောပါ အားမနာပါနဲ့"

"ချန်ချောင်ယန်ကို မတွေ့သေးဘူး သဲလွန်စ ရရင် အကြောင်းကြားပါ့မယ်"

လီကျွင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဝေ့ကျင်း... ဌာနချုပ် ခေါင်းဆောင်ပါ"

ဖုတ်ကောင်နဲ့ တူတဲ့ ဝေ့ကျင်းက ဝမ်ချာလင်းကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဝမ်ချာလင်း ရောက်လာတော့ စကားဝိုင်း ပြောင်းသွားပြီး တင်းမာနေတဲ့ လေထု လျော့ကျသွားသည်။

အားလုံး ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားပြီး မိတ်ဆက်နေကြသည်။

ဝမ်ရှောင်မင် သေဆုံးမှု ကိစ္စကို ယာယီ ဘေးဖယ်ထားလိုက်ကြသည်။ ခေါင်းဆောင် အစည်းအဝေးကျမှ ဆွေးနွေးကြမည်။

"ဟေး... လူရှိလား အပြင်က ကားက ဘယ်သူ့ကားလဲ တစ်ယောက်ယောက် ပစ္စည်းကျန်ခဲ့တယ် ပိုက်ဆံအိတ် တစ်လုံး... မိသားစု ဓာတ်ပုံလည်း ပါတယ်"

ရုတ်တရက် အစည်းအဝေး ခန်းမ အပြင်ဘက်က အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒီအချိန်မှာ ဝမ်ချာလင်းရဲ့ အပြုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အိတ်ကပ်ကို စမ်းကြည့်လိုက်ရာ ပိုက်ဆံအိတ် ပျောက်နေမှန်း သိလိုက်သည်။

ပိုက်ဆံအိတ်က စောစောကတင် သူ့ဆီမှာ ရှိနေတာ သူ သေချာ မှတ်မိသည်။ ကားပေါ်မှာ ကျန်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။

"ဟင်... ဒီမိသားစု ဓာတ်ပုံက သရဲခြောက်နေတာပဲ ဓာတ်ပုံထဲက အဘိုးကြီး အဘွားကြီးတွေက ငါ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြတယ် သောက်ကျိုးနည်း... အန္တရာယ် များလိုက်တာ"

အစည်းအဝေး ခန်းမ တံခါး ပွင့်သွားပြီး လူရိပ်တစ်ခု ဝင်လာကာ ပိုက်ဆံအိတ် တစ်လုံး ပစ်ပေးလိုက်သည်။ ပိုက်ဆံအိတ် အကန့်ထဲက တစ်ဝက်လောက် ထွက်နေတဲ့ မိသားစု ဓာတ်ပုံမှာ ဇနီးမောင်နှံ တစ်တွဲ၊ လူလတ်ပိုင်း စုံတွဲ တစ်တွဲနဲ့ လူငယ်တစ်ယောက် ပါဝင်သည်။ ဒါပေမဲ့ အခု ဓာတ်ပုံထဲက အဘိုးကြီး အဘွားကြီးက ခေါင်းလှည့်ပြီး တစ်နေရာကို ကြည့်နေကြသည်။

"ကျိုးဒန်... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ချောင်ယန်ဟွာ စားပွဲကို ရိုက်ပြီး အော်လိုက်သည်။

"ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး"

ကျိုးဒန် ဟိုကြည့်ဒီကြည့် လုပ်ပြီး ချောင်ယန်ဟွာရဲ့ အကြည့်ကို ရှောင်နေသည်။

ဝမ်ချာလင်း ပြုံးနေဆဲပါပဲ။ ကြမ်းပြင်ပေါ် ကျနေတဲ့ ပိုက်ဆံအိတ်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ဓာတ်ပုံကို အထဲ ပြန်ထည့်ကာ အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပါပဲ မစ္စတာကျိုး... ပိုက်ဆံအိတ် ပြန်ပေးလို့ နောက်မှ လက်ဖက်ရည် တိုက်ပါ့မယ်"

"မလိုပါဘူး မလိုပါဘူး"

ကျိုးဒန် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကိစ္စသေးလေးပါ ပြောစရာ မလိုပါဘူး ငါက ဖော်ရွေပါတယ် ကောက်ရတာတွေကို အမြဲ ပြန်ပေးတတ်ပါတယ်"

ကောက်ရတာ ဟုတ်လား။

အဲဒါ ခိုးတာလေ။

ဝမ်ချာလင်း ပြုံးလိုက်သည်။ သူ သိပေမယ့် မဖွင့်ဟတော့ပေ။

"ကျိုးဒန်... ဒါ ခေါင်းဆောင် အစည်းအဝေးလေ ခေါင်းဆောင် ကိုယ်စားလှယ်လောင်း ဖြစ်တဲ့ မင်းက ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ အခန်းပြန်ပြီး အနားယူတော့"

"ပြဿနာ မရှာနဲ့ ရိုးရိုးသားသား နေ"

ချောင်ယန်ဟွာ ပြောလိုက်သည်။

"သိပါပြီ သိပါပြီ ဝန်ကြီး... ကျွန်တော် အခုပဲ အခန်းပြန်ပြီး အနားယူပါ့မယ် နှောင့်ယှက်မိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်"

ကျိုးဒန် အမြန် နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်သွားဖို့ ပြင်လိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ တံခါးပွင့်လာတာနဲ့ သူစိမ်း တစ်ယောက် ဝင်လာသည်။

"ခင်ဗျား ဘယ်သူလဲ"

ကျိုးဒန် အဲဒီလူကို ကြည့်လိုက်ပေမယ့် ဘာမှ မမှတ်မိပေ။

"ဟေး... ဝန်ကြီး... ဒီလူသစ်ကလည်း ခေါင်းဆောင်ပဲလား"

ဒီအချိန်မှာ အားလုံး လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး မျက်နှာထားတွေ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။

အဲဒီလူက တကယ်ပဲ စိမ်းနေသည်။ ဘာမှ မမှတ်မိပေ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ဆီက ထွက်နေတဲ့ အငွေ့အသက်တွေက အေးစက်ပြီး ကြောက်စရာ ကောင်းနေသည်။ သေချာပေါက် ထိပ်တန်း တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

ချက်ချင်းပင် ဝေ့ကျင်း မျက်နှာသေနဲ့ ရှေ့တိုးလာပြီး သတိထားလိုက်သည်။

"ငါက လီလဲ့ဖိန်ပါ... ဖိုင်မှတ်တမ်းတွေထဲမှာ ပါပါတယ်"

ထိုသူစိမ်းက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

လီလဲ့ဖိန် ဟုတ်လား။

ချက်ချင်းပင် ရင်းနှီးနေတဲ့ ခေါင်းဆောင် နာမည်တစ်ခု အားလုံးရဲ့ ခေါင်းထဲ ပေါ်လာသည်။

သူက ဖိုင်မှတ်တမ်းတွေထဲမှာပဲ ရှိတဲ့ ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်လေ။ နာမည်နဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေပဲ ရှိပြီး လူကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြဘူး။

"မျက်နှာကို မှတ်မိလို့ မရနိုင်တဲ့ ခေါင်းဆောင် လီလဲ့ဖိန်လား"

ဝမ်ချာလင်း ပြောလိုက်သည်။

"အင်း"

လီလဲ့ဖိန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြေလိုက်သည်။

"တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားပဲ"

ဝေ့ကျင်း သတိလျှော့လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို မှတ်မိလို့ မရမှတော့ မင်းက လီလဲ့ဖိန် ဖြစ်ကြောင်း ဘယ်သူက သေချာ ပြောနိုင်မှာလဲ"

ချောင်ယန် ရယ်မောလိုက်သည်။

လီလဲ့ဖိန်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမေးခွန်းကို အမြဲတမ်း ဖြေနေရတာ စိတ်ကုန်ပြီ ယန်ကျန့် မရောက်သေးဘူး ဆိုတော့ အစည်းအဝေး မစသေးဘူး ထင်တယ် ဒါဆို ငါ အခန်းပြန်ပြီး အနားယူလိုက်ဦးမယ် အစည်းအဝေး စရင် လာခေါ်ကြပါ"

သူ ဆက်မနေတော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားသည်။

"တကယ့်ကို အေးစက်တဲ့လူပဲ"

လျိုစန်း မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။

"အမှတ်ရခြင်း မခံရတဲ့လူက အထီးကျန်ပြီး လူတောမတိုးတာ နားလည်ပေးလို့ ရပါတယ်"

ချောင်ယန် ပြောလိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ ချောင်ယန်ဟွာ ခေါင်းကိုက်လာသည်။

တကယ်ပါပဲ... ခေါင်းဆောင်တွေ စုံလာတာနဲ့ သူ စားပွဲကို ဘယ်လောက်ပဲ ထုထု ဒီလူတွေကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘူး။ သူ့စကားက လေလည်သလောက်တောင် အရာမရောက်တော့ဘူး။

ယန်ကျန့်ကို ဖိတ်လိုက်တာက တကယ်ကို မှန်ကန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်ပုံရသည်။

ယန်ကျန့် တစ်ယောက်တည်းကိုသာ သူတို့ လျစ်လျူရှုလို့ မရကြတာ။

သာမန်လူတွေ အနေနဲ့ကတော့ ဒီခေါင်းဆောင်တွေ ရှေ့မှာ ပါမောက္ခဝမ်တောင် အသံမထွက်နိုင်ပေ။

"ငှက်တူရင် အတူပျံတယ် ဆိုတာ ဒါမျိုးပဲ ဒါပေမဲ့ ဒီလို ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ လူတွေ စုဝေးနေတာမျိုးကတော့ ပထမဆုံးပဲ ချောင်ယန်ဟွာ... မတွေ့တာ ကြာပြီ ငါ့ကို မှတ်မိသေးရဲ့လား"

မကြာမီ နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ရောက်လာသည်။

အမျိုးသမီး တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

သေးသေးသွယ်သွယ်နှင့် ဆံပင်အနက်ရောင်ကို သေသေသပ်သပ် ပြင်ဆင်ထားသည်။ ဒါပေမဲ့ မျက်လုံး တစ်ဖက်က ဖြူဖွေးနေပြီး တစ္ဆေမျက်လုံးလို ဖြစ်နေသည်။ ထင်ရှားနေသည်။ တစ္ဆေပုံတွေ ရိုက်နှိပ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားဟောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး နည်းနည်း ထူးဆန်းနေသည်။

"ဟယ်ယင်အာ... ပြန်တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက် ပျောက်သွားတာ ကြာတော့ ဌာနချုပ်က အရမ်း စိတ်ပူနေခဲ့တာ အခု အဆင်ပြေတယ် ဆိုတာ သိရတော့ စိတ်အေးရပြီ"

ချောင်ယန်ဟွာ မျက်လုံးတွေ တောက်ပသွားပြီး နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ဟယ်ယင်အာက ဌာနချုပ်ရဲ့ အစောဆုံး တစ္ဆေဆရာတွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး သဘောထား ပြည့်ဝသလို သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေကို ကိုင်တွယ်ရာမှာလည်း တက်ကြွသည်။ ချောင်ယန်ဟွာက ဟယ်ယင်အာ အပေါ် အမြင်ကောင်းတွေ ရှိသည်။

"သေပြီးမှ ပြန်ရှင်လာတာပါ မကောင်းသလို မဆိုးပါဘူး ဌာနချုပ်က လွှတ်လိုက်တဲ့ ယန်ကျန့် ဆိုတဲ့လူက သဘောထား ဆိုးလိုက်တာ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စလေးနဲ့ ငါနဲ့ တိုက်မလို ဖြစ်ခဲ့သေးတယ်"

ဟယ်ယင်အာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ချောင်ယန်ဟွာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်လား။

သူက အခု စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး ခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေပြီ။ ခေါင်းဆောင် အစည်းအဝေးက သူ့အပေါ် လုံးလုံး မှီခိုနေရတာ။ ငါ သူ့ကို ဘာမှ လုပ်လို့မရဘူး။ နောက်နောင်လည်း သူ့ကိုပဲ အားကိုးရဦးမှာ။

ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး။

ချောင်ယန်ဟွာ အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင် အစည်းအဝေးက အရမ်း အရေးကြီးလို့ ယန်ကျန့်ကို ဌာနချုပ်က တာဝန်ပေးပြီး အားလုံးကို ဖိတ်ခိုင်းလိုက်တာပါ အဖုအထစ်လေးတွေ ရှိခဲ့ပေမယ့် အားလုံး နားလည်ပေးပြီး သည်းခံပေးကြပါ အခြေအနေ အရပ်ရပ်ကို ငဲ့ကွက်ပြီးပေါ့ မကျေနပ်တာ ရှိရင် ကျွန်တော့်ကို ပြောပါ ကျွန်တော် အားလုံးကို တောင်းပန်ပါတယ်"

"ထားလိုက်ပါတော့... ကိစ္စ မရှိပါဘူး တောင်းပန်စရာ မလိုပါဘူး ငါ စိတ်ထဲ မထားပါဘူး"

ဟယ်ယင်အာ ဆက်မပြောတော့ဘဲ တခြားသူတွေကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဌာနချုပ်ကို မရောက်တာ ကြာပြီဆိုတော့ မျက်နှာသစ်တွေ အများကြီးပဲ လူတွေလည်း အများကြီး ပျောက်နေတယ် ဝေ့ကျင်း... ဒီမှာ ငါသိတာ မင်းတစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ် မိတ်မဆက်ပေးတော့ဘူးလား"

သူမက ငယ်ရွယ်ပေမယ့် ဌာနချုပ်မှာ ဝါရင့်ဆုံးတွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ဝေ့ကျင်းနဲ့ အဆင့်တူသည်။

တခြားသူတွေကတော့ တိတိကျကျ ပြောရရင် "ဂျူနီယာ" တွေ ဖြစ်ကြသည်။

ဝေ့ကျင်း ထုံထိုင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါတွေ အားလုံးက ဌာနချုပ်က ခေါင်းဆောင်တွေပဲ ဖိုင်တွေကို မင်း ကြည့်ပြီးလောက်ပြီ ဆိုတော့ တစ်ယောက်ချင်း မိတ်မဆက်ပေးတော့ဘူး မကြာခင် မင်း သူတို့ အားလုံးကို သိသွားမှာပါ"

ဟယ်ယင်အာ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားသည်။ ဖိုင်မှတ်တမ်းတွေကို ပြန်စဉ်းစားပြီး ဘေးကလူတွေနဲ့ တွဲကြည့်လိုက်သည်။

"လူတော်တော်များများ မရောက်သေးဘူးနဲ့ တူတယ်"

"အများစု ရောက်နေပါပြီ မရောက်သေးတာ နည်းနည်းပဲ ရှိတော့တယ် ဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်း အစည်းအဝေးကျရင် တစ်ယောက်နှစ်ယောက်ကလွဲပြီး အားလုံး စုံလောက်ပါပြီ"

ဝေ့ကျင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းတာပေါ့"

ဟယ်ယင်အာ ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်သည်။