ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသော ပဋိပက္ခ

ဌာနချုပ် အစည်းအဝေးခန်းမ အတွင်း၌...

ချောင်ယန်ဟွာ တဖြည်းဖြည်း ခံစားလာရတာက ခေါင်းဆောင်တွေ ရောက်လာလေ သူ ပိုပြီး အာဏာမဲ့လာလေပါပဲ။

လက်ထောက်ဝန်ကြီး တစ်ယောက် အနေနဲ့ သူက ဘေးမှာ တင်ထားတဲ့ မြေဘုရားရုပ်တု တစ်ခုလိုပါပဲ။ လူတွေက လေးစားချင်ယောင် ဆောင်ကြပေမယ့် တကယ်တမ်းကျတော့ ဘာသြဇာအာဏာမှ မရှိပါဘူး။ ခေါင်းဆောင်တွေသာ တစ်ခုခု လုပ်ချင်ရင် သူက ဘယ်လိုမှ တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

လောလောဆယ် ငြိမ်းချမ်းနေတယ် ဆိုတာကလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်ထားကြလို့ပါပဲ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခေါင်းဆောင်တွေ စရွေးတုန်းက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တည်ငြိမ်မှု ရှိမရှိ သေချာ စိစစ်ခဲ့တာကိုး။ စိတ်မတည်ငြိမ်တဲ့ သူတွေကို ခေါင်းဆောင် မခန့်ခဲ့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဒီငြိမ်းချမ်းမှုက ကြာကြာ မခံပါဘူး။

ဒီအချိန်မှာ ဖြစ်လာမယ့် ကိစ္စက ဖြစ်ကို ဖြစ်လာတော့တာပါပဲ။

နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ဟယ်ယင်အာက တခြားသူတွေကို လိုက်ကြည့်ပြီး စကားစလိုက်တယ်။

"တစ္ဆေရေကန် ဖြစ်ရပ် ဖိုင်တွေကို ငါ ပြန်ဖတ်ကြည့်ပြီးပြီ လီကျွင်း၊ ချောင်ယန်၊ လျိုစန်း၊ ယန်ကျန့် နဲ့ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ရှန်လင်း... ခေါင်းဆောင် ၅ ယောက် ပါဝင်ခဲ့တယ်ဆိုတာ တွေ့ရတယ် အခု ပါဝင်ခဲ့တဲ့သူ အများစု ရောက်နေကြပြီဆိုတော့ မေးခွန်းတစ်ခုလောက် မေးချင်တယ်"

"ဟင်..."

ချောင်ယန်၊ လီကျွင်း နဲ့ လျိုစန်းတို့ ဟယ်ယင်အာကို ကြည့်လိုက်ကြတယ်။

"ဘာမေးချင်လို့လဲ"

ချောင်ယန်က မေးလိုက်တယ်။

"ရှင်တို့ တစ္ဆေရေကန် ဖြစ်ရပ်ကို ကိုင်တွယ်ခဲ့ကြတယ် ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေရေကန် ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားလို့ ထိုက်ဖျင်မြို့ဟောင်း ရေလွှမ်းမိုးခံခဲ့ရတယ် ငါ သိချင်တာက ထိုက်ဖျင်မြို့ဟောင်းက မျက်လုံးတစ်ဖက်တည်း ရှိတဲ့ အဘိုးကြီးကို ရှင်တို့ထဲက ဘယ်သူ သတ်လိုက်တာလဲ"

သူမ အဖြေရှာနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ ဘေးနားက မျက်နှာမဲ့လူနဲ့ သူဌေးလျိုကို မေးခဲ့ပေမယ့် သူတို့က နှုတ်ပိတ်နေပြီး ဒီကိစ္စကို မေ့ပစ်လိုက်ဖို့ပဲ တိုက်တွန်းခဲ့ကြတယ်။

တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့လို့ ဟယ်ယင်အာ ဖိုင်တွေကို ရှာဖတ်ပြီး သက်ဆိုင်သူတွေကို ကိုယ်တိုင် မေးမြန်းရတော့တာပါပဲ။

တကယ်တော့ လူသတ်သမားက ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ ခန့်မှန်းဖို့ မခက်ပါဘူး။ ဒီခေါင်းဆောင်တွေထဲက တစ်ယောက်ယောက်ပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ သေချာအောင်လို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် မေးမြန်းအတည်ပြုဖို့ လိုအပ်တယ်။ လူမှားပြီး လက်စားချေမိမှာ စိုးလို့လေ။

"အဲဒီလို ကိစ္စမျိုး ရှိခဲ့လို့လား"

ချောင်ယန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။ သူ မသိပါဘူး။

လီကျွင်းကလည်း ပြောတယ်။

"မင်း ဘာမေးချင်လဲ ဆိုတာ ငါ သေချာ မသိဘူး ငါတို့ ထိုက်ဖျင်မြို့ဟောင်းထဲ ဝင်ခဲ့တာတော့ မှန်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မသတ်ခဲ့ဘူး အာဟုန်... ဒီကိစ္စ မင်းနဲ့ ဆိုင်လား"

"လုံးဝ မဆိုင်ဘူး"

အာဟုန် ခေါင်းခါပြီး ငြင်းလိုက်တယ်။

"ရှင်တို့ မဟုတ်ရင် လျိုစန်း ဒါမှမဟုတ် ယန်ကျန့်ပဲ ဖြစ်ရမယ်"

ဟယ်ယင်အာ လျိုစန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။

ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ခေါင်းဆောင် ရှန်လင်းကတော့ ဖြစ်နိုင်ချေ နည်းတယ်။ ဖိုင်မှတ်တမ်းတွေ အရဆိုရင် သူက တစ္ဆေရေကန် ဖြစ်ရပ် မပြီးခင်ကတည်းက ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တာလေ။

လျိုစန်း ဒီအချိန်မှာ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်တယ်။ အေးစက်ပြီး ထူးဆန်းတဲ့ အပြုံးမျိုးပါ။

"မင်းပြောတဲ့ အဘိုးကြီးကို ငါ သတ်လိုက်တာ"

သူ မငြင်းပါဘူး။ တိုက်ရိုက် ဝန်ခံလိုက်တယ်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက ဖုံးကွယ်ထားလို့ ရမယ့် ကိစ္စ မဟုတ်လို့ပါ။

"ရှင်သတ်လိုက်တဲ့ ဟယ်မျိုးနွယ် အဘိုးကြီးက ငါ့အဘိုးပဲ"

ဟယ်ယင်အာ လျိုစန်းကို စိုက်ကြည့်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်တယ်။

"ဟုတ်လား ဒါဆို ဘာဖြစ်လဲ အဲဒီ အဘိုးကြီးက လူတစ်စု ခေါ်ပြီး ငါတို့ တစ္ဆေရေကန်ကို ကိုင်တွယ်နေတာကို လာနှောင့်ယှက်တယ် ငါတို့ အားလုံးကို တိုက်ခိုက်တယ် ငါတို့ အကုန်လုံး တစ္ဆေရေကန်ထဲ ကျပြီး သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတယ် ဒီလိုလူမျိုးကို မသတ်သင့်ဘူးလို့ မင်း ထင်လို့လား"

လျိုစန်း မျက်လုံးမှေးပြီး မကြောက်မရွံ့ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။

"အဲဒီလို ဖြစ်ရပ်မျိုး ရှိခဲ့တာ အမှန်ပဲ ငါ သက်သေခံပေးနိုင်တယ်"

လီကျွင်း ဝင်ပြောလိုက်တယ်။

ချောင်ယန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြောတယ်။

"ဟယ်ယင်အာ... ဒီကိစ္စအတွက် မင်း အဘိုးအတွက် လက်စားချေချင်တယ် ဆိုရင်တော့ အဲဒီ အတွေးကို ဖျောက်လိုက်ပါ အဲဒီ အဘိုးကြီးက ထိပ်တန်း တစ္ဆေဆရာ ၃ ယောက်နဲ့ ပေါင်းပြီး ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ တစ္ဆေရေကန်ရဲ့ အရှိန်နဲ့ ပေါင်းလိုက်တော့ ငါတို့ အကုန်လုံး သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတယ် နောက်ပိုင်း မျက်နှာမဲ့လူက အာဟုန်ကို ကူညီပြီး တစ္ဆေ ပြန်လည်နိုးထမှုကို ဖြေရှင်းပေးလို့ တိုက်ပွဲ ရပ်သွားပြီး အခြေအနေ ငြိမ်သက်သွားတာ"

"အခု မင်းက အတိတ်က ကိစ္စတွေကို ပြန်ဖော်ချင်ရင် ဘယ်သူမှ ပျော်မှာ မဟုတ်ဘူး"

သူက ပြင်ပလူ အနေနဲ့ ဝင်မပါဘဲ နေလို့ မရတော့ဘူး။ တိုက်ပွဲမှာ မပါဝင်ခဲ့ပေမယ့် ကိစ္စပြီးသွားမှ ယန်ကျန့် ကယ်လို့ တစ္ဆေရေကန်ထဲက ပြန်လွတ်လာရတာလေ။

တကယ်လို့ ထိုက်ဖျင်မြို့ဟောင်းက လူတွေသာ နိုင်ခဲ့ရင် သူ အခုထိ တစ္ဆေရေကန်ထဲမှာ စိမ်နေရတုန်း ဖြစ်မှာ။

"အရင်ကိစ္စကလည်း ကိစ္စပဲ အဲဒီတုန်းက ပဋိပက္ခ ပြီးသွားပြီ ငါ့အဘိုးက တစ္ဆေရေကန်ကနေ ထွက်ပြီး ထိုက်ဖျင်မြို့ဟောင်းကို ပြန်သွားခဲ့တာ ဒါပေမဲ့ လျိုစန်းက နောက်က လိုက်သွားပြီး သတ်ခဲ့တာလေ"

ဟယ်ယင်အာက ဆက်ပြောတယ်။

"ဒါကြောင့် ဒီကိစ္စက ရှင်နဲ့ မဆိုင်ဘူး သူနဲ့ပဲ ဆိုင်တယ် ဒါ ငါတို့ကြားက ကိစ္စပါ ရှင် ဝင်မပါတာ ပိုကောင်းမယ်"

လျိုစန်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်တယ်။

"ထိုက်ဖျင်မြို့ဟောင်းက အဲဒီ အဘိုးကြီးက ငါ့ကို တိုက်ခိုက်တုန်းက ညှာတာမှု မရှိခဲ့ဘူး ရက်ရက်စက်စက် လုပ်ခဲ့တာ ဒီလိုလူမျိုး အသက်ရှင်နေသရွေ့ ငါ အိပ်ပျော်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"မူလကတော့ ဒီကိစ္စ ပြီးသွားပါပြီ မင်းက အခုမှ ပြန်ဖော်ထုတ်ပြီး လက်စားချေချင်နေတာ တိုက်ချင်ရင် လာခဲ့လေ ငါ မင်းနဲ့ ကစားပေးမယ် မင်းသေမလား ငါသေမလား ကြည့်ကြတာပေါ့ ဘယ်လိုလဲ... တရားမျှတတယ် မဟုတ်လား"

"ရှင် အဲဒီလို ပြောမှတော့ ငါ စိတ်အေးသွားပြီ"

ဟယ်ယင်အာ လျိုစန်းကို သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြင်းထန်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။

"တော်ကြပါတော့"

ဝေ့ကျင်း အော်ဟစ်လိုက်တယ်။ သူ့အသံက အက်ကွဲအောရှရှ ဖြစ်ပြီး ထူးဆန်းနေတယ်။

သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှေ့တိုးလာပြီး ပြောတယ်။

"ဒါ ရန်ဖြစ်ရမယ့် နေရာ မဟုတ်ဘူး ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ကိစ္စတွေကို ခဏ ဘေးဖယ်ထားသင့်တယ်"

"ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ကိစ္စမှန်း သိရင် ဝင်မပါနဲ့တော့ သူများကိစ္စ ဝင်မရှုပ်တာ ကောင်းမယ်"

ဟယ်ယင်အာ အလေးအနက် ပြောလိုက်တယ်။

လျိုစန်းက ပြောလိုက်တယ်။

"ဒီနေရာက တိုက်ခိုက်ဖို့ မသင့်တော်ဘူး တခြားနေရာ သွားကြမလား ဒီနားမှာ စွန့်ပစ်ထားတဲ့ လေ့ကျင့်ရေး စခန်းဟောင်း တစ်ခု ရှိတယ် တစ်ယောက်ယောက် သေလို့ တစ္ဆေ ပြန်လည်နိုးထလာရင်တောင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို မထိခိုက်စေဘူး"

"မင်းအဘိုးက သေလမ်းရှာခဲ့တာ မင်းလည်း လိုက်ချင်တယ် ဆိုရင်တော့ ငါ ဖြည့်ဆည်းပေးရမှာပေါ့ နေရာတောင် ရွေးပြီးပြီ ဆိုမှတော့ ဘာစောင့်နေဦးမှာလဲ သွားကြတာပေါ့"

ဟယ်ယင်အာ မျက်နှာထား တင်းမာသွားပြီး ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ အစည်းအဝေး ခန်းမထဲကနေ ထွက်သွားလိုက်တယ်။

ခေါင်းဆောင် အဆင့်ရှိတဲ့ လူနှစ်ယောက်က ကျောင်းသားလေးတွေ ရန်ဖြစ်ဖို့ နေရာရှာသလို ဖြစ်နေတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒါက ပြဿနာ ဖြေရှင်းဖို့ အထိရောက်ဆုံး နည်းလမ်း ဖြစ်နေတာ အမှန်ပါပဲ။

"ရယ်စရာ ကောင်းလိုက်တာ... တကယ်ကို ရယ်စရာ ကောင်းတယ်"

ချောင်ယန်ဟွာ ဒေါသထွက်ပြီး တုန်ရီနေတယ်။

"မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ ချက်ချင်း ရပ်လိုက်... လီကျွင်း၊ ဝေ့ကျင်း... သူတို့ကို သွားတားလိုက်ပါ တိုက်ခိုက်ခွင့် မပေးနဲ့"

ဒါပေမဲ့ လီကျွင်းနဲ့ ဝေ့ကျင်းက မလှုပ်မယှက် ရပ်နေကြတယ်။

မတားချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကြောက်လို့ပါ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ ဝင်ပါလိုက်ရင် အကုန်လုံး ပါဝင်တဲ့ ပဋိပက္ခကြီး ဖြစ်သွားပြီး ပိုရှုပ်ကုန်မှာ စိုးလို့ပါ။ အဲဒီကျရင် နှစ်ယောက်တည်း ကိစ္စ မဟုတ်တော့ဘဲ ခေါင်းဆောင် အားလုံး ပါဝင်လာနိုင်တယ်။

"ဝန်ကြီး... လီကျွင်းနဲ့ ဝေ့ကျင်းကို ဝင်ပါခိုင်းရင် ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လုပ်ရင် မတားနိုင်ဘူး၊ ပြင်းပြင်းထန်ထန် လုပ်ရင် သူတို့အချင်းချင်း ပြန်တိုက်ခိုက်ကြရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ သဘာဝလွန် တိုက်ပွဲတွေက အန္တရာယ်များတယ် နည်းနည်းလေး မှားတာနဲ့ လူသေနိုင်တယ် ပြဿနာက သေးနေလို့ ပိုကြီးအောင် လုပ်ချင်နေတာလား ယန်ကျန့်ကို အကြောင်းကြားလိုက်ပါ သူက စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး ခေါင်းဆောင်လေ သူ ဝင်ပါရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီ"

ချောင်ယန် ဘေးကနေ သတိပေးလိုက်တယ်။

ဟယ်ယင်အာနဲ့ လျိုစန်း နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်သွားတာကို မြင်တော့ ချောင်ယန်ဟွာ ပိုစိတ်ပူလာတယ်။ ကံကောင်းလို့ ချောင်ယန် သတိပေးလိုက်တော့မှ သူ ယန်ကျန့်ကို ဖုန်းဆက်ဖို့ သတိရသွားတယ်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ"

ဝမ်ချာလင်း ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်ကာ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ့နောက်မှာ အေးစက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းတဲ့ အရိပ်နှစ်ခု ဝေဝါးဝါး ပေါ်လာတယ်။

ဒီလို အန္တရာယ်များတဲ့ နေရာမှာ သူ ပြင်ဆင်မထားလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက သာမန်လူ တစ်ယောက်ပါပဲ။ သဘာဝလွန် စွမ်းအား တစ်ခုခု မတော်တဆ ထိမိပြီး သေသွားရင် မတန်ဘူးလေ။

"သူတို့ လေ့ကျင့်ရေး စခန်းဟောင်းဆီ သွားကြပြီ ငါတို့ လိုက်သွားသင့်တယ် တကယ်လို့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ် ဖြစ်လာရင် မကောင်းဘူး"

ချောင်ယန် ပြောပြီးတာနဲ့ အမြန် လိုက်သွားလိုက်တယ်။

လီကျွင်း အသံတိုးတိုးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

"နှစ်ယောက်စလုံးက ခေါင်းဆောင်တွေ ဆိုတော့ ဖျောင်းဖျရ ခက်တယ် ဒါပေမဲ့ ဒါက ကိစ္စကြီးတယ် ငါ လိုက်သွားပြီး တားလို့ရမလား ကြည့်လိုက်မယ် ဝေ့ကျင်း... မင်းလည်း လိုက်ခဲ့ လိုအပ်ရင် သူတို့ကို ဖမ်းချုပ်ထားလိုက်"

"တစ္ဆေတမန်တော်ရဲ့ ဖိနှိပ်မှုက တစ္ဆေဆရာတွေ အပေါ် လွယ်လွယ်ကူကူ မသုံးသင့်ဘူး တော်တော်များများက အသက်ရှင်ဖို့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားကို မှီခိုနေရတာလေ ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရပြီး စွမ်းအား ပျောက်သွားရင် ချက်ချင်း သေသွားကြလိမ့်မယ် တိုက်ပွဲကို မတားချင်တာ မဟုတ်ဘူး မတော်တဆ သတ်မိမှာ စိုးလို့ ဒါပေမဲ့ သဘာဝလွန် ကမောက်ကမ ဖြစ်မှုတွေကို တားဆီးဖို့အတွက် ငါ လိုက်သွားပြီး ထိန်းသိမ်းပေးမယ်"

ဝေ့ကျင်းက ပြောလိုက်တယ်။

"ကောင်းပြီ... သွားကြစို့"

လီကျွင်းနဲ့ ဝေ့ကျင်း အစည်းအဝေး ခန်းမထဲကနေ အမြန် ထွက်ခွာသွားပြီး လေ့ကျင့်ရေး စခန်းဟောင်းဆီ ဦးတည်သွားကြတယ်။

မူလက လူစည်ကားနေတဲ့ အစည်းအဝေး ခန်းမထဲမှာ ဖုန်းဆက်နေတဲ့ ချောင်ယန်ဟွာနဲ့ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ဝမ်ချာလင်းပဲ ကျန်တော့တယ်။

"ဒီအချိန်မှာ ငါပါ ထပ်ပြီး မရှုပ်တော့ပါဘူး နားနေခန်း ပြန်ပြီး အနားယူတာပဲ ကောင်းပါတယ်"

ဝမ်ချာလင်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အခွင့်အရေး ယူကာ ထွက်ခွာသွားလိုက်တယ်။

သူက ပွဲကြည့်ပရိသတ် မလုပ်ချင်ပါဘူး။ သဘာဝလွန် အရာ တစ်ခုခု ကပ်ပါလာမှာ ကြောက်လို့ပါ။ လီလဲ့ဖိန်လိုပဲ တိတ်တိတ်လေး နေပြီး မွန်းလွဲပိုင်း အစည်းအဝေးကို စောင့်နေတာက ပိုကောင်းတယ်။ ဒီကိစ္စက သူနဲ့မှ မဆိုင်တာ။

လေ့ကျင့်ရေး စခန်းဟောင်းက ဌာနချုပ်နဲ့ မဝေးပါဘူး။ မိုင်အနည်းငယ်လောက်ပဲ ဝေးတာပါ။

ဒါပေမဲ့ အရင်တုန်းက တစ္ဆေတမန်တော် ကျူးကျော်တဲ့ ဖြစ်ရပ်ကြောင့် ဒီစခန်းကို ပိတ်သိမ်းပြီး စွန့်ပစ်ထားတာပါ။ လေ့ကျင့်ရေး စခန်းသစ်ကို တခြားနေရာ ပြောင်းလိုက်ပြီ။

စွန့်ပစ်ထားတယ် ဆိုပေမယ့် နေရာက ထူးခြားလို့ ရံဖန်ရံခါ အသုံးပြုကြပါသေးတယ်။

ဥပမာ - သဘာဝလွန် စွမ်းအား စမ်းသပ်တာမျိုး၊ အထူး အခြေအနေတွေမှာ သရုပ်ပြ လေ့ကျင့်တာမျိုးတွေ အတွက်ပေါ့။

ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့...

ဒီလေ့ကျင့်ရေး စခန်းက အထူး ဧည့်သည်တချို့ကို ကြိုဆိုနေရတယ်။

လျိုစန်းနဲ့ ဟယ်ယင်အာတို့ စခန်းထဲက ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးထဲကို တပြိုင်နက်တည်းနီးပါး ရောက်လာကြတယ်။ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှု မရှိလို့ ကွင်းပြင်ထဲမှာ ပေါင်းပင်တွေ ထူထပ်နေပြီး တချို့ဆို လူတစ်ရပ်ကျော်တောင် မြင့်နေတယ်။

"ပတ်ဝန်းကျင် ကောင်းသားပဲ မင်း နေရာရွေးတတ်တယ်"

လျိုစန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နေရာကို ကျေနပ်ပုံ ရတယ်။

"ငါ ဒီမှာ သေသွားရင် ငါ့သင်္ချိုင်းက မြင့်မြင့်မားမား ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်"

"အပိုတွေ ပြောမနေနဲ့ မင်းရဲ့ ဖိုင်ကို ငါ ဖတ်ဖူးတယ် မင်းက စက္ကူရုပ်တွေ သုံးရတာ ကျွမ်းကျင်တယ် ဆိုပဲ ဒီနေ့ မင်း လူကိုယ်တိုင် လာတာ ဖြစ်ပါစေလို့ မျှော်လင့်တယ် စက္ကူရုပ် လွှတ်လိုက်တာမျိုး မဟုတ်ဘဲနဲ့ပေါ့"

ဟယ်ယင်အာ ပြောလိုက်တယ်။

"စိတ်ချပါ... သေချာပေါက် ငါကိုယ်တိုင်ပါ ခေါင်းဆောင် အဆင့် အစည်းအဝေး ဆိုမှတော့ ငါ စက္ကူရုပ်နဲ့ ပြီးစလွယ် လုပ်မလား"

လျိုစန်း ပြောလိုက်တယ်။

ဟယ်ယင်အာရဲ့ ဖြူဖပ်ဖြူရော် မျက်လုံးတွေ ထူးဆန်းစွာ လှုပ်ရှားသွားတယ်။

"အဘိုးဟယ်က မင်းကို အရင် တိုက်ခိုက်လို့ မင်းက ပြန်သတ်လိုက်တယ်လို့ ကြားတယ် ဟုတ်တယ် မလား ဒါဆိုရင် ဒီနေ့ ငါ မင်းကို အရင် လှုပ်ရှားခွင့် ပေးမယ် မင်းရဲ့ သဘာဝလွန် တိုက်ခိုက်မှုကို ငါ တစ်ချက် ခံယူပေးမယ် ပြီးရင်တော့ ငါ မင်းကို သတ်ဖို့ ဘာမှ ညှာတာနေမှာ မဟုတ်ဘူး"

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... သဘောထားကြီးလိုက်တာ"

လျိုစန်းရဲ့ ညိုမောင်းနေတဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။

"သဘောထားကြီးတာ မဟုတ်ဘူး အကြွေးဆပ်တာပါ အငြိုးအတေးတွေ ရှင်းပစ်တာပါ ငါ့အဘိုး မင်းအပေါ် တင်ခဲ့တဲ့ အကြွေးကို ငါ ပြန်ဆပ်တာ"

"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆို ငါ မင်းကို မင်းအဘိုးနဲ့ တွေ့ဖို့ ပို့ပေးလိုက်မယ်"

လျိုစန်း လက်ထိန်းမထားတော့ဘူး။ ဟယ်ယင်အာက သူ့တိုက်ခိုက်မှုကို ခံယူမယ် ဆိုမှတော့ တစ်ချက်တည်းနဲ့ သေအောင် သတ်ပစ်လိုက်မယ်။

သူ သေသွားရင် လက်စားချေဖို့ လာနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။

ချက်ချင်းပင်...

ပေါင်းပင်တွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ကွင်းပြင်ထဲမှာ တရှဲရှဲ အသံတွေ ထွက်လာတယ်။ ပေါင်းပင်တွေ လှုပ်ရှားသွားပြီး လူရိပ်တွေ ထူးထူးဆန်းဆန်း ပေါ်လာကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်ထွက်လာကြတယ်။

ဒီလူတွေ အားလုံးက မျက်နှာ ညိုမည်းနေပြီး စက္ကူဝါတွေနဲ့ တူနေတယ်။ ပုံစံတွေက တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်ပြီး အားလုံး လျိုစန်းတွေချည်း ဖြစ်နေသည်။ အတူတူ လမ်းလျှောက်လာကြတော့ ဘယ်သူက အစစ်၊ ဘယ်သူက စက္ကူရုပ် ဆိုတာ ခွဲခြားလို့ မရနိုင်တော့ပေ။

ဒါပေမဲ့ စက္ကူရုပ်တွေ သိပ်မများပါဘူး။ ၉ ရုပ်ပဲ ရှိတယ်။

လျိုစန်း အစစ်ပါ ထည့်ပေါင်းရင် ၁၀ ယောက် ရှိတယ်။

"ဒီအရေအတွက် လုံလောက်ရဲ့လား"

ဟယ်ယင်အာ စက္ကူရုပ်တွေကို မကြောက်မရွံ့ ကြည့်လိုက်တယ်။

"လုံလောက်ပါတယ် မင်းအဘိုးကို သတ်တုန်းက စက္ကူရုပ် တစ်ဒါဇင်ကျော် သုံးခဲ့ရတယ် ဒါပေမဲ့ မင်းကို သတ်ဖို့တော့ ၁၀ ရုပ်ဆို လုံလောက်ပြီလို့ ထင်တယ်"

လျိုစန်း ပြောလိုက်ပြီး သူ့စက္ကူရုပ်တွေက အရပ်မျက်နှာ အနှံ့ကနေ ချဉ်းကပ်လာကာ ဟယ်ယင်အာကို ဝိုင်းထားလိုက်ကြသည်။

ဒီအချိန်မှာ...

ချောင်ယန်၊ ဝေ့ကျင်း နဲ့ လီကျွင်းတို့ အမြန် ရောက်လာကြပြီး ကွင်းပြင်နားမှာ ရပ်ကာ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

"လျိုစန်း... စိတ်အေးအေး ထားပါ အခြေအနေက အကြမ်းဖက်ရမယ့် အဆင့်ထိ မရောက်သေးပါဘူး ဟယ်ယင်အာ... နားလည်မှု လွဲနေတာပါ စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ပါနဲ့"

လီကျွင်း ရောက်တာနဲ့ ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ အသုံးမဝင်ပုံ ရသည်။

အသုံးဝင်ရင် သူတို့ ဒီလေ့ကျင့်ရေး စခန်းဟောင်းထိ လာပြီး ပြဿနာ ရှင်းကြမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။

"ဝင်မပါနဲ့ ဒီနေ့ အပြတ်ဖြတ်ရမယ်"

ဟယ်ယင်အာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်တယ်။ မျက်နှာထား လေးနက်သွားပြီး ဝိညာဉ်ဆင့်ခေါ်ဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။

လျိုစန်းရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံယူမယ် ပြောပေမယ့် ကာကွယ်မှု မလုပ်ဘူးလို့ မပြောခဲ့ဘူးလေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အရင် ဝိညာဉ်ဆင့်ခေါ်သူက လျိုစန်းလက်ချက်နဲ့ သေခဲ့ရတာ။ ဟယ်ယင်အာ ပေါ့ဆနေမှာ မဟုတ်ဘူး။

သူမ လက်ထဲမှာ ပစ္စည်းတစ်ခု ကိုင်ထားတယ်။ တရားထိုင်ရာမှာ သုံးတဲ့ သစ်ကြားသီး တစ်လုံး။ မျက်နှာပြင်က ပြောင်ချောနေတယ်။ ထိုက်ဖျင်မြို့ဟောင်းက လူကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ အမွေအနှစ် ပစ္စည်းလေ။ မူလက တစ်စုံ ရှိပေမယ့် ထိုက်ဖျင်မြို့ဟောင်းက ထွက်လာတုန်းက တစ်လုံးပဲ တွေ့ခဲ့တယ်။

တစ်လုံးဆို လုံလောက်ပါပြီ။

ဒီပစ္စည်းနဲ့ သေဆုံးသွားတဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို ဆင့်ခေါ်လို့ ရတယ်။

"တကယ် တိုက်ကြတော့မယ့် ပုံပဲ"

ချောင်ယန် အကြည့်လွှဲလိုက်တယ်။ တားဆီးမယ့် အရိပ်အယောင် မပြဘဲ စောင့်ကြည့်နေလိုက်တယ်။

ချောင်ယန်ဟွာ ဖုန်းဆက်ပြီးပြီ။ ယန်ကျန့်က တာကျင်းမြို့မှာ ရှိနေတယ်။ သူ့ရဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေ အတိုင်းအတာနဲ့ ဆိုရင် ဒီကို ရောက်ဖို့ စက္ကန့်ပိုင်းပဲ ကြာမှာ။

ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခဏတွင်...

လျိုစန်းဆီက လာနေတဲ့ စက္ကူရုပ်တွေ ခြေလှမ်း မြန်လာတယ်။ လက်မောင်းပေါ်က အရေပြားတွေ တစ်စစီ ကွာကျလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ အောက်မှာ အသားအရည် မရှိဘဲ အဝါရောင် စက္ကူတွေပဲ ရှိနေတယ်။

အဲဒီ အဝါရောင် စက္ကူတွေထဲကနေ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းတဲ့ လက်မောင်းနှစ်ဖက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ပေါ်လာတယ်။

"စတိုက်တော့မလို့လား"

ဟယ်ယင်အာရဲ့ မျက်လုံးတွေ လေးနက်သွားတယ်။ သူမ ဘေးနားမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အဘိုးကြီး တစ်ယောက် ပေါ်လာတယ်။ မျက်နှာထား ကြင်နာပုံ ရပြီး ခန္ဓာကိုယ်က ဝေဝါးနေတယ်။ လှုပ်ကုလားထိုင်ပေါ် ထိုင်နေပြီး လက်ထဲမှာ သစ်ကြားသီး နှစ်လုံး ကိုင်ထားသလို ဖြစ်နေတယ်။

ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ လှုပ်ကုလားထိုင်ပေါ်က အဘိုးကြီး ပိုပြီး ထင်ရှားလာတယ်။ ကြင်နာတဲ့ မျက်နှာထားက တဖြည်းဖြည်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လာပြီး ကြောက်စရာ ကောင်းလာတယ်။

တစ္ဆေဆိုး တစ်ကောင် ပြန်လည် နိုးထလာသလိုပါပဲ။

သဘာဝလွန် စက္ကူရုပ်တွေနဲ့ ဝိညာဉ်ဆင့်ခေါ်ခြင်းတို့ ထိပ်တိုက် တွေ့တော့မည်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ စက္ကူရုပ်တွေ အားလုံး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

"ဟင်..."

ဟယ်ယင်အာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ လျိုစန်း ဘာလို့ ရုတ်တရက် ရပ်သွားလဲ နားမလည် ဖြစ်သွားသည်။

လျိုစန်းက ဟယ်ယင်အာကို လျစ်လျူရှုပြီး ခေါင်းအနည်းငယ် မော့ကာ တစ်နေရာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ယန်ကျန့် ရောက်လာပြီ..."

သူ့စကား မဆုံးသေးခင်မှာပဲ...

နောက်တစ်ခဏတွင်...

ကောင်းကင် တစ်ခုလုံး သွေးရောင် လွှမ်းသွားသည်။ အဆောက်အအုံတွေ အားလုံး အနီရောင် အလင်းတန်းတွေ အောက် ရောက်သွားပြီး ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ကြောက်မက်ဖွယ် တစ္ဆေနယ်မြေထဲ ချက်ချင်း ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရသည်။

"အချိန်မီ ရောက်လာတာပဲ"

ချောင်ယန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ ငါတို့ ဝင်ပါစရာ မလိုတော့ဘူးနဲ့ တူတယ်"

ဝေ့ကျင်း ထုံထိုင်းစွာ ပြောပြီး လက်ထဲက လျှော်ကြိုးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ချလိုက်သည်။

လီကျွင်း ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေက ဒီမှာတင် မရပ်သွားဘူး။

အဝေးက အနီရောင် အလင်းတန်းတွေကြားကနေ ရေစီးသံတွေ ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။ မဟုတ်ဘူး... ရေစီးသံ မဟုတ်ဘူး၊ လှိုင်းပုတ်သံတွေ။

ကြီးမားတဲ့ လှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခု တိုက်ခတ်လာပြီး ဒီနေရာက အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုပစ်တော့မလို ဖြစ်နေသည်။ လူတိုင်းရဲ့ ခြေထောက်အောက်က မြေကြီးထဲကနေ ရေတွေ အဆက်မပြတ် စိမ့်ထွက်လာသည်။ ခဏအတွင်းမှာပဲ ရေတွေက ခြေမျက်စိလောက် ရောက်လာပြီး မကြာခင် ဒူးလောက်အထိ ရောက်လာသည်။

ကြောက်စရာ အကောင်းဆုံးကတော့ ခြေထောက်အောက်က ရေတွေထဲမှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် အလောင်းကောင်တွေ မျောပါနေတာကို ဝေဝါးဝါး မြင်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါ... တစ္ဆေရေကန်ထဲက ရေတွေလား"

ဟယ်ယင်အာ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်...လှိုင်းလုံးကြီး ဝင်ရောက်လာပြီး ရေမျက်နှာပြင် ချက်ချင်း မြင့်တက်လာကာ လူတိုင်းရဲ့ ခါးလောက်အထိ ရောက်လာသည်။ ရေနစ်တော့မလို ဖြစ်နေသည်။

လှိုင်းလုံးကြီးနဲ့ အတူ အနီရောင် ကောင်းကင်ယံအောက်မှာ ယန်ကျန့် ရေပေါ် လမ်းလျှောက်လာသည်။ လက်ထဲမှာ အက်ကွဲနေတဲ့ လှံရှည်ကို ကိုင်ထားပြီး တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာနေသည်။

သူ့ဘေးနားက ရေထဲမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ အနက်ရောင် တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးရဲ့ ပုံရိပ် ထင်ဟပ်နေသည်။ မျက်လုံးတွေ နီရဲနေပြီး သွားတွေ ဖြီးနေကာ ရေထဲကနေ ခုန်ထွက်ပြီး ရန်သူတွေကို ကိုက်ဖြတ်ပစ်ဖို့ အသင့်ပြင်နေသလို ဖြစ်နေသည်။

"ဒါ သူ အတည်ပေါက် ဖြစ်လာတဲ့ ပုံစံလား"

ချောင်ယန် မျက်လုံးအိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး စိုးရိမ်စိတ် ဝင်လာသည်။

ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းထားတဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေ၊ အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုနေတဲ့ ရေပြင်၊ လက်ထဲက သဘာဝလွန် လက်နက်၊ ရေထဲက တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး ပုံရိပ်... တစ်ခုချင်းစီက ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းတဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေကို ကိုယ်စားပြုနေသည်။

ဝေ့ကျင်း ရေအိုင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ဘေးနားမှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ရေအလောင်းကောင်တွေ ကူးခတ်နေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ အရေအတွက်က သူ ဖိနှိပ်နိုင်တဲ့ ပမာဏထက် အများကြီး ပိုနေသည်။

သံသယ ဖြစ်စရာ မလိုပေ။ ဒီအလောင်းကောင်တွေကို သူ့အတွက် သီးသန့် ပြင်ဆင်ထားတာ ဖြစ်သည်။

"ငါ မနက်စာတောင် မစားရသေးဘူး မင်းတို့ ရုတ်တရက် ထတိုက်ကြတယ် ဆိုပြီး ချောင်ယန်ဟွာ လှမ်းတိုင်တာ ကြားလိုက်ရတယ် အကြောင်းပြချက်လေး ပေးပါဦး"

ယန်ကျန့် ဘာခံစားချက်မှ မရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။ နဖူးပေါ်က တစ္ဆေမျက်လုံးက ဂနာမငြိမ် လှုပ်ရှားနေသည်။

အသံက မကျယ်ပေမယ့် ဒီအနီရောင် ကမ္ဘာကြီးထဲမှာ ဟိန်းထွက်နေသည်။