နေရောင်အောက်က အစည်းအဝေး
Vol. 90 Ch. 1270
ဒီနေ့ မြို့ကြီးက ပုံမှန်အတိုင်း စည်ကားပြီး အေးချမ်းနေတယ်။
ဒါပေမဲ့ အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ နိုင်ငံအနှံ့ကနေ ထူးခြားတဲ့ လူတွေ အများကြီး ရောက်လာကြတယ်။
သူတို့ရဲ့ ရောက်ရှိလာမှုက သိပ်မသိသာလှပေမယ့် သူတို့ရဲ့ စုဝေးမှုက လူတိုင်းရဲ့ အနာဂတ်ကို ဆုံးဖြတ်ပေးမှာ ဖြစ်သည်။
ဌာနချုပ် ခေါင်းဆောင် အစည်းအဝေးက ဒီနေ့ မွန်းလွဲ ၁ နာရီခွဲမှာ တရားဝင် စတင်မှာ ဖြစ်သည်။
လက်ရှိအချိန်က မွန်းလွဲ ၁ နာရီ ရှိပြီ။ အစည်းအဝေး စဖို့ နာရီဝက်ပဲ လိုတော့တယ်။
ထူးဆန်းတဲ့ လူတွေ အများကြီး စုဝေးနေကြလို့လား မသိဘူး၊ မနက်က သာယာနေတဲ့ ရာသီဥတုက အခုတော့ မှိုင်းညို့လာတယ်။ မိုးတိမ်မည်းကြီးတွေက မြို့တစ်မြို့လုံးကို လွှမ်းခြုံထားပြီး လေထုကလည်း မွန်းကျပ်နေသလို ဖြစ်နေလို့ လူတွေကို နေရထိုင်ရ ခက်စေတယ်။
"ဒီနေ့ ညနေ မိုးရွာတော့မယ် ထင်တယ်"
လမ်းသွားလမ်းလာတွေက ရာသီဥတု အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး ခြေလှမ်းတွေ မြန်ဆန်လိုက်ကြတယ်။ မိုးမိမှာ ကြောက်ကြလို့ပါ။
တချိန်တည်းမှာပဲ မြို့စွန်က ဌာနချုပ်မှာ ဝန်ထမ်းတွေ အလုပ်ရှုပ်နေကြတယ်။ စာရွက်စာတမ်းတွေ စီစဉ်ရမယ်၊ နေရာ ပြင်ဆင်ရမယ်၊ ခေါင်းဆောင် အစည်းအဝေး ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြစ်ဖို့ သေချာအောင် လုပ်ရမယ်။
"အစည်းအဝေးကို ဌာနချုပ် အထဲမှာ မလုပ်နဲ့ အပြင်က ကွင်းပြင်မှာပဲ လုပ်မယ် တစ်ခုခု ဖြစ်ရင် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လို့ ရအောင်လို့"
ချောင်ယန်ဟွာ အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။
ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်က မှတ်ချက်ပြုတယ်။
"ဒီနေ့ ရာသီဥတု သိပ်မကောင်းဘူး မိုးရွာနိုင်တယ် အပြင်မှာ လုပ်တာ သင့်တော်ပါ့မလား"
"ခေါင်းဆောင်တွေ အစည်းအဝေး လုပ်နေရင် ရာသီဥတုကို ဂရုစိုက်ကြမယ် ထင်လို့လား"
ချောင်ယန်ဟွာ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။
ဒါကြောင့် အစည်းအဝေး နေရာကို ဌာနချုပ် အပြင်ဘက်က ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးဆီ ရွှေ့လိုက်ကြတယ်။
မှိုင်းညို့နေတဲ့ ကောင်းကင်အောက်မှာ စားပွဲဝိုင်းကြီး တစ်လုံး ချထားတယ်။ ထိုင်ခုံ ၁၃ လုံး ရှိတယ်။ အစည်းအဝေး ခေါ်ယူတဲ့ လက်ထောက်ဝန်ကြီး ချောင်ယန်ဟွာရဲ့ နေရာကလွဲရင် ကျန်တဲ့ ၁၂ လုံးက ခေါင်းဆောင် ၁၂ ယောက် အတွက် ဖြစ်သည်။ ဒါ့အပြင် အစည်းအဝေး စားပွဲဝိုင်းနားမှာ ခေါင်းဆောင် ကိုယ်စားလှယ်လောင်းတွေ အတွက် ထိုင်ခုံတန်းတွေ စီထားသေးတယ်။
"အချိန်နီးပြီ ခေါင်းဆောင်တွေ အားလုံးကို နေရာယူဖို့ အကြောင်းကြားလိုက်တော့ အစည်းအဝေး စတော့မယ် ပြီးတော့ အစည်းအဝေး အတွက် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ဖိုင်တွေ၊ စာရွက်စာတမ်းတွေ ယူလာခဲ့"
ချောင်ယန်ဟွာ အဆောက်အအုံထဲကနေ ထွက်လာပြီး အချိန်ကြည့်ကာ ဝန်ထမ်းတွေကို ညွှန်ကြားလိုက်တယ်။
မကြာမီ... ဝန်ထမ်းတွေက ဌာနချုပ်မှာ စောင့်နေကြတဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေကို သွားဖိတ်ကြတယ်။
ညွှန်ကြားပြီးတာနဲ့ ချောင်ယန်ဟွာ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။
မိုးတိမ်မည်းတွေကြားက မိုးခြိမ်းသံ သဲ့သဲ့ ထွက်နေပြီး လေပြင်းတွေ တိုက်ခတ်နေတယ်။ လေထုထဲမှာ မီးခိုးရောင် ဖုန်မှုန့်တွေ ပြည့်နှက်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်က မှိုင်းညို့နေလို့ လူတွေ မျက်လုံးတောင် သေချာ မဖွင့်နိုင်ကြဘူး။
"တကယ် ဆိုးရွားတဲ့ ရာသီဥတုပဲ"
ချောင်ယန်ဟွာ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။
ဒါပေမဲ့ သူ အပြင်မှာပဲ လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ အစည်းအဝေး စရင် ခေါင်းဆောင်တွေ အချင်းချင်း ပဋိပက္ခ ဖြစ်လာမှာ စိုးလို့ပါ။ ရန်ပွဲ အသေးစားလေးတွေ ဖြစ်ရင်တောင် အပြင်မှာ ဆိုရင် နည်းနည်း ပိုစိတ်ချရတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ဌာနချုပ် ဝန်ထမ်းတွေ မထိခိုက်တော့ဘူးပေါ့။
မကြာမီ...ရင်းနှီးတဲ့ မျက်နှာတွေ ဌာနချုပ်ထဲကနေ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ထွက်လာကြတယ်။
"လက်ထောက်ဝန်ကြီး... ဒီလို ရာသီဥတုမျိုးမှာ အပြင်ထွက် အစည်းအဝေး လုပ်ခိုင်းတာ ခင်ဗျားမှာ အကြောင်းပြချက် ရှိမှာပေါ့ ငါတို့ မတော်တဆ ရန်ဖြစ်မှာ စိုးရိမ်လို့လား"
ချောင်ယန် ပြုံးပြီး လျှောက်လာတယ်။ ချောင်ယန်ဟွာရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို အလွယ်တကူ ရိပ်မိနေတယ်။
"ရာသီဥတုက မင်းတို့ကို ထိခိုက်စေနိုင်လောက်အောင် မဆိုးပါဘူး ငါက သတိထားရုံ သက်သက်ပါ ဝင်ထိုင်ကြပါ အစည်းအဝေး စတော့မယ်"
"ရှန်လျန်ကို ထုတ်ပစ်လိုက်ပြီ ဆို ဟုတ်လား... ထုတ်ပစ်သင့်တာ ကြာပါပြီ အဲဒီကောင်က ယုံရတာ မဟုတ်ဘူး"
ချောင်ယန် ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်ကာ အစည်းအဝေး စားပွဲဝိုင်းဆီ လျှောက်သွားလိုက်တယ်။
ချောင်ယန်ဟွာ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းဆောင်တွေ နေရာယူနေတာကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲကနေ ရေတွက်နေတယ်။
လီကျွင်း၊ ဝေ့ကျင်း၊ ဝမ်ချာလင်း... လီလဲ့ဖိန်နဲ့ လျိုစန်း ရောက်ပြီ... ၆ ယောက် ရှိပြီ။
မိနစ်အနည်းငယ် ကြာတော့...
သီးသန့်ကား တစ်စီး ဝင်လာပြီး ဟယ်ယင်အာ ဆင်းလာတယ်။ အေးစက်တဲ့ ပုံစံနဲ့ အစည်းအဝေး စားပွဲဝိုင်းဆီ လျှောက်လာတယ်။
"၇ ယောက် ရှိပြီ"
ချောင်ယန်ဟွာ တွေးလိုက်တယ်။
ဒါ့အပြင် ခေါင်းဆောင် ကိုယ်စားလှယ်လောင်းတွေလည်း စရောက်လာကြပြီ။ ကျိုးဒန်၊ လင်းပေ့၊ ငယ်ရွယ်တဲ့ လျိုချီ (သူက ယန်ကျန့်ရဲ့ အထက်တန်းကျောင်း အတန်းဖော် ဖြစ်ပြီး အတွေ့အကြုံတွေက အလားအလာ ရှိတယ်)၊ တာအန်းမြို့ တာဝန်ခံ ဝမ်ကျုံး... ပြီးတော့ လီကျွင်းဘေးက အာဟုန် နဲ့ နောက်ဆုံး စုဖန် တို့ ဖြစ်ကြတယ်။
ယန်ကျန့်ရဲ့ အဖွဲ့ဝင် ဖုန်းချွမ်းတောင် အချိန်ပေးပြီး လာတက်တယ်။
"ယန်ကျန့်ကို ခေါ်ပြီးပြီလား"
ချောင်ယန်ဟွာ မေးလိုက်တယ်။
"အကြောင်းကြားပြီးပါပြီ"
ဝန်ထမ်းက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေတယ်။
စကားမဆုံးသေးခင်မှာပဲ...
လျိုစန်း တစ်ခုခုကို သတိထားမိပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။
တခြားသူတွေလည်း သဘာဝလွန် အငွေ့အသက်တွေ လွှမ်းခြုံလာတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းတဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေ တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။
နောက်တစ်ခဏတွင်...
ထူထပ်တဲ့ မိုးတိမ်မည်းတွေက အနီရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုကြောင့် ချက်ချင်း ကွဲပြယ်သွားတယ်။ မူလ ကောင်းကင်ကြီးက အပေါက်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်သွားပြီး နွေးထွေးတဲ့ နေရောင်ခြည်တွေ ဌာနချုပ် တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတယ်။ မှောင်မိုက်နေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က ချက်ချင်း လင်းထိန်သွားပြီး တိုက်ခတ်နေတဲ့ လေပြင်းတွေလည်း လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
ရာသီဥတု ပြောင်းလဲသွားပြီ။
အနီရောင် အလင်းတန်း မှိန်ဖျော့သွားတာနဲ့ မလှမ်းမကမ်း လမ်းမပေါ်မှာ ယန်ကျန့် ပေါ်လာပြီး ခြေလှမ်းကျဲကြီး လျှောက်လာနေတယ်။ သာမန် လမ်းလျှောက်လာတာ ဆိုပေမယ့် သူ့ဆီက ထွက်နေတဲ့ အငွေ့အသက်တွေက နေရထိုင်ရ ခက်စေတယ်။ လူတော်တော်များများရဲ့ သဘာဝလွန် အာရုံခံစားမှုတွေက ကြီးမားတဲ့ အန္တရာယ် တစ်ခု ရောက်လာပြီ ဆိုတာကို သတိပေးနေကြတယ်။
"ယန်ကျန့်"
အားလုံး ခေါင်းအနည်းငယ် လှည့်ပြီး အသက် ၂၀ တောင် မပြည့်သေးတဲ့ လူငယ်လေးကို အာရုံစိုက်လိုက်ကြတယ်။
"တစ္ဆေနယ်မြေက ရာသီဥတုကိုတောင် ပြောင်းလဲနိုင်တာလား စိတ်ဝင်စားစရာပဲ"
ဝမ်ချာလင်း မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး ယန်ကျန့်ရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအား အသုံးပြုပုံကို အံ့သြနေတယ်။
"ယန်ကျန့် ရောက်လာပြီပဲ"
အစည်းအဝေး စားပွဲဝိုင်း ဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ လျိုချီရဲ့ မျက်လုံးတွေ တောက်ပသွားပြီး တကယ် ဝမ်းသာနေပုံ ရတယ်။
အထက်တန်းကျောင်း အမှတ် ၇ မှာ လမ်းခွဲပြီးကတည်းက ဒါ ပထမဆုံး အကြိမ် ပြန်ဆုံတာ ဖြစ်တယ်။ တစ်နှစ်ကျော်ကြာမှ ဒီလို နေရာမျိုးမှာ ပြန်ဆုံရလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားခဲ့ဘူး။
"ဒီကောင် ဘာတွေများ ဖြတ်သန်းခဲ့ရပါလိမ့်"
ဟယ်ယင်အာရဲ့ မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။ သူမ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရင်တောင် ဒီလူကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတဲ့ သူဌေးလျိုရဲ့ အကြံပေးချက်ကို ပြန်သတိရလိုက်တယ်။
တချိန်တည်းမှာပဲ လီကျွင်း၊ ဝေ့ကျင်း နဲ့ လီလဲ့ဖိန် တို့က ဘာမှ မပြောဘဲ ထိုင်နေကြတယ်။ ဘာမှ မတွေးနေသလိုပါပဲ။
ချောင်ယန် နဲ့ လျိုစန်း တို့က အနည်းငယ် ပြုံးနေကြတယ်။
လူတိုင်းမှာ မတူညီတဲ့ အတွေးတွေ ရှိနေကြပေမယ့် ဒီအချိန်မှာ ဘယ်သူမှ ယန်ကျန့်ရဲ့ အာဏာကို မေးခွန်းမထုတ်ကြသလို သူ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာတာကိုလည်း ကန့်ကွက်မယ့်သူ မရှိကြပါဘူး။
"၈ ယောက်မြောက်... ယန်ကျန့် ရောက်လာပြီ"
ချောင်ယန်ဟွာ တွေးလိုက်တယ်။
ယန်ကျန့် တိတ်တဆိတ် ဝင်လာပြီး သူ့နေရာမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ ရှိနေတဲ့ သူအားလုံးကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်တယ်။
သူ့နေရာက ထိပ်ဆုံးမှာ ဖြစ်ပြီး ချောင်ယန်ဟွာရဲ့ နေရာက အောက်ဘက်မှာ ဖြစ်နေတယ်။
ဆိုလိုတာက ဒီခေါင်းဆောင် အစည်းအဝေးမှာ ယန်ကျန့်က အမြင့်ဆုံး အဆင့်အတန်း ရှိပြီး ဌာနချုပ် လက်ထောက်ဝန်ကြီးတောင် ဒီအချိန်မှာ ဘေးဖယ်ပေးရမယ့် သဘောပါပဲ။
"ငါ့အပါအဝင် ခေါင်းဆောင် ၈ ယောက်ပဲ ရှိသေးတယ် ဌာနချုပ်မှာ ခေါင်းဆောင် ၁၂ ယောက် ရှိတယ်လို့ ကြားတယ် ကျန်တဲ့ ၄ ယောက် ဘယ်ရောက်သွားလဲ"
ယန်ကျန့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ပြီး ချောင်ယန်ဟွာကို တိုက်ရိုက် မေးလိုက်တယ်။
ချောင်ယန်ဟွာ ချက်ချင်း လျှောက်လာပြီး ရှင်းပြတယ်။
"အရင်တုန်းက ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်က ကျန်းရှန်ဘိုင် ပါ ဒါပေမဲ့ အထူး အခြေအနေ တစ်ခုကြောင့် သူ သေဆုံးသွားလို့ ဒီနေရာ လစ်လပ်နေတာပါ နောက်တစ်ယောက်က ရှန်လင်း... တစ္ဆေရေကန် ဖြစ်ရပ်တုန်းက ပျောက်သွားပြီး အခုထိ သတင်းအစအန မရတော့ဘူး သေသွားလောက်ပြီ ထင်တယ် တတိယ ခေါင်းဆောင် ကျန်းကျွင်း ကတော့ ပြည်ပမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတုန်းမို့ လောလောဆယ် မလာနိုင်သေးပါဘူး"
"နောက်ဆုံး ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက် အတွက်ကတော့..."
ပြောရင်းနဲ့ သူ့အကြည့်က အနောက်ဘက် အဆောက်အအုံဆီ ရောက်သွားတယ်။
နောက်တစ်ခဏတွင်...
အသက် ၃၀ အရွယ် ရုံးဝန်ထမ်း ဝတ်စုံနဲ့ အမျိုးသား တစ်ယောက် အဆောက်အအုံ ထဲကနေ ထွက်လာတယ်။ သူ့မျက်နှာက တင်းမာနေပြီး ဘာခံစားချက်မှ မရှိဘူး။ မျက်နှာအစစ် မဟုတ်ဘဲ သစ်သားမျက်နှာဖုံး စွပ်ထားသလို တောင့်တင်းနေတယ်။
"ဒါက လူကျစ်ဝမ် ပါ... ၁၂ ယောက်မြောက် ခေါင်းဆောင်... အတွင်းစည်းက ခန့်အပ်ထားတာပါ သူ့အထောက်အထားနဲ့ အချက်အလက်တွေကို လျှို့ဝှက်ထားပါတယ် ပုံမှန်အားဖြင့် သူက အထူး လုံခြုံရေး လုပ်ငန်းတွေနဲ့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ် မှတ်တမ်းတွေကို စီစဉ်ရတာပါ"
ချောင်ယန်ဟွာ နောက်ဆုံး ခေါင်းဆောင်ကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်တယ်။
"လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ ခင်ဗျာ... ကျွန်တော် လူကျစ်ဝမ် ပါ နောက်နောင် အတူ လက်တွဲလုပ်ကိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"
လူကျစ်ဝမ် ပါးစပ်ဟလိုက်ပေမယ့် နှုတ်ခမ်းတွေ မလှုပ်ဘူး။ အသံက ပြားကပ်ကပ်နဲ့ အတက်အကျ မရှိဘူး။
ကြိုးဆွဲရုပ် တစ်ရုပ်လို၊ အသေကောင် တစ်ကောင်လိုပါပဲ။
ယန်ကျန့် တစ္ဆေမျက်လုံး ဖွင့်ပြီး ဒီလူကို စစ်ဆေးလိုက်တယ်။ အပြည့်အစုံ မမြင်ရပေမယ့် သဲလွန်စ တချို့တော့ တွေ့လိုက်ရတယ်။
ဒီကောင်က သက်ရှိခန္ဓာကိုယ် မဟုတ်ဘူး။ သစ်သား အသားစိုင်တွေ တွေ့နေရတယ်။
"ဒါ ဌာနချုပ် ဝှက်ထားတဲ့ နောက်ဆုံး ခေါင်းဆောင်လား"
တခြားသူတွေလည်း အကဲခတ်နေကြတယ်။
လူကျစ်ဝမ် ဝင်ထိုင်လိုက်တာနဲ့ ချောင်ယန်ဟွာ ဆက်ပြောတယ်။
"ခေါင်းဆောင် ကျန်းရှန်ဘိုင် နဲ့ ရှန်လင်း တို့ နေရာလစ်လပ်နေတာ၊ ကျန်းကျွင်း မလာနိုင်တာကလွဲရင် ခေါင်းဆောင် အားလုံး အစည်းအဝေး ရောက်နေကြပါပြီ ပထမ အစီအစဉ်ကတော့ အမည်စာရင်း တင်သွင်းခံထားရတဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေထဲက နှစ်ယောက် ရွေးပြီး လစ်လပ်နေတဲ့ နေရာတွေကို ဖြည့်တင်းဖို့ပါ ခေါင်းဆောင် ၁၂ နေရာ ပြည့်အောင်ပေါ့"
အစည်းအဝေးရဲ့ ပထမ အစီအစဉ်က ခေါင်းဆောင်သစ် ရွေးချယ်ဖို့ ဖြစ်နေတယ်။
"ကိုယ်စားလှယ်လောင်း ဖိုင်တွေ အရဆိုရင် ခေါင်းဆောင်သစ် အတွက် ထိပ်ဆုံး ရွေးချယ်မှုက လင်းပေ့ ပါ ဒုတိယက ကျိုးဒန်၊ တတိယက ဝမ်ကျုံး၊ စတုတ္ထက ဖုန်းချွမ်း..."
ချောင်ယန်ဟွာ ထပ်ပြောလိုက်တယ်။
ဒီအချိန်မှာ ဝန်ထမ်းတွေက ကိုယ်စားလှယ်လောင်း ဖိုင်တွေကို ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ ရှေ့မှာ ချထားပေးတယ်။
ဖိုင်ထိပ်ဆုံးမှာ အကဲဖြတ် အစီရင်ခံစာ ပါရှိပြီး လင်းပေ့ နဲ့ ကျိုးဒန် တို့က အမှတ်အများဆုံး ရထားကြတယ်။ တတိယနဲ့ စတုတ္ထ နေရာက လူတွေကို ကျော်တက်ထားတယ်။
ယန်ကျန့် ဖိုင်တွေကို အကြမ်းဖျင်း ကြည့်လိုက်တယ်။ အချိန်အများကြီး မပေးတော့ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ချောင်ယန်ဟွာက အရင်ကတည်းက ပြောထားပြီးသားလေ။ မမျှော်လင့်ထားတာတွေ မဖြစ်ရင် လင်းပေ့ နဲ့ ကျိုးဒန် တို့က ခေါင်းဆောင်သစ်တွေ ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်။
"ဌာနချုပ်ရဲ့ အကဲဖြတ်ချက်ကို ကန့်ကွက်မယ့်သူ ရှိလား ရှိရင် ပြောလို့ ရပါတယ်"
ချောင်ယန်ဟွာ မေးလိုက်တယ်။
"ငါ့မှာ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး ဘယ်သူ ခေါင်းဆောင်သစ် ဖြစ်ဖြစ် ငါ ဂရုမစိုက်ပါဘူး"
ချောင်ယန် ပခုံးတွန့်ပြီး စိတ်မဝင်စားကြောင်း ပြလိုက်တယ်။
လီကျွင်းက ပြောလိုက်တယ်။
"လင်းပေ့ နဲ့ ကျိုးဒန် ခေါင်းဆောင် ဖြစ်တာကို ငါ ထောက်ခံတယ် သူတို့ အမှတ်တွေက ကိုယ်စားလှယ်လောင်းတွေကြားမှာ မြင့်မားတယ် ခေါင်းဆောင် နေရာလွတ်တွေကို ဖြည့်တင်းဖို့ အကောင်းဆုံးပါပဲ"
"ငါ့မှာ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး"
လီလဲ့ဖိန် ဖြေလိုက်တယ်။
ဟယ်ယင်အာ အချက်အလက်တွေကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။
"ဝမ်ကျုံးက ရွေးချယ်မှု ကောင်းတစ်ခုလို့ ငါ ထင်တယ် ကျိုးဒန် နေရာမှာ အစားထိုးသင့်တယ် ကျိုးဒန်က သိပ်မသန့်ရှင်းဘူး ပစ္စည်းခိုးတတ်တယ် လျှပ်စစ်စက်ဘီးတောင် ခိုးဖူးတယ် ဝမ်ကျုံးက တာအန်းမြို့ မန်နေဂျာ အနေနဲ့ တာဝန်ကျေတယ် နာမည်ပျက် မရှိဘူး စုဖန်လည်း ကောင်းတယ် အလားအလာ ရှိတယ် S အဆင့် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်မှာ ပါဝင်ခဲ့ဖူးတယ်"
ချောင်ယန်ဟွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
"အဓိပ္ပာယ် ရှိပါတယ် တခြား ထင်မြင်ချက် ပေးမယ့်သူ ရှိသေးလား"
ဝမ်ချာလင်း မျက်မှန် သုတ်နေတယ်။ ထင်မြင်ချက် မပေးချင်ဘူး။ ဒါက လူမုန်းများမယ့် ကိစ္စလေ။
"ကျိုးဒန် မဆိုးပါဘူး သူ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေ အများကြီး ဖြတ်သန်းဖူးတယ် အတွေ့အကြုံက ဝမ်ကျုံးထက် သာတယ်"
ယန်ကျန့် အားလုံးကို ဝေ့ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။
"ပြီးတော့ ဒါက ဒီခေါင်းဆောင် အစည်းအဝေးရဲ့ အဓိက အချက် မဟုတ်ဘူး ဌာနချုပ် အကဲဖြတ်ချက် ထွက်ပြီးပြီ ဆိုမှတော့ ကျိုးဒန် နဲ့ လင်းပေ့ ကို ခေါင်းဆောင်သစ် အဖြစ် ခန့်လိုက်ကြစို့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခေါင်းဆောင် ရာထူးက ပုံသေ မဟုတ်ဘူးလေ နေရာလွတ် ဖြစ်လာရင် တခြားလူတွေ ဝင်လို့ ရတာပဲ"
သူ စကားပြောလိုက်တာနဲ့ စားပွဲဝိုင်းမှာ တခြားအသံ ထပ်မထွက်လာတော့ဘူး။
ဟယ်ယင်အာ ယန်ကျန့်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တယ်။
ချောင်ယန်ဟွာ အားလုံးကို ထပ်ကြည့်လိုက်တယ်။
"ကန့်ကွက်သူ မရှိရင်... လင်းပေ့၊ ကျိုးဒန်... ဒီနေ့ကစပြီး မင်းတို့က ခေါင်းဆောင်သစ်တွေ ဖြစ်သွားပြီ နေရာဝင်ယူလို့ ရပါပြီ"
"ဟားဟား... ငါ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သွားပြီကွ တကယ် ကောင်းတာပဲ ခေါင်းဆောင်ယန်... နောက်နောင် စောင့်ရှောက်ပေးပါဦး"
ကျိုးဒန် မတ်တတ်ရပ်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်တယ်။ မျက်နှာက ဝင်းပနေတယ်။
လင်းပေ့ သူ့ခေါင်းပြောင်ပြောင်ကို ပွတ်သပ်ပြီး အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်တယ်။ ယန်ကျန့်ကို တစ်ချက် ကြည့်ပေမယ့် ဘာမှ မပြောဘဲ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။
ဒီခေါင်းဆောင်သစ် နှစ်ယောက်နဲ့ လျှို့ဝှက် ခေါင်းဆောင် လူကျစ်ဝမ် တို့ ပေါင်းလိုက်တော့ ဌာနချုပ် ခေါင်းဆောင် ၁၂ နေရာ ပြည့်သွားပြီ။
ဒီလူသစ်တွေနဲ့ လူကျစ်ဝမ် တို့မှာ ခေါင်းဆောင် အဆင့် စွမ်းရည် ရှိမရှိ ဆိုတာကိုတော့ သူတို့ သိပ်စိတ်မပူကြပါဘူး။ အချိန်က အရာအားလုံးကို သက်သေပြပါလိမ့်မယ်။ ခေါင်းဆောင် အဆင့် စွမ်းရည် မရှိဘဲ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာရင် မကြာခင် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ် တစ်ခုခုမှာ သေသွားမှာပါပဲ။
"ကောင်းပြီ... ခေါင်းဆောင်သစ်တွေ ရွေးပြီးပြီ ဆိုတော့ ခေါင်းဆောင် အစည်းအဝေး တရားဝင် စပါတော့မယ်"
ချောင်ယန်ဟွာ စားပွဲဝိုင်းဆီ လျှောက်လာပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။
ဒီအချိန်မှာ ဌာနချုပ် အပြင်ဘက်မှာ မိုးတွေ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေပြီး တိမ်မည်းတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတယ်။ အဝေးက ကောင်းကင်ယံမှာ မိုးခြိမ်းသံတွေ ကြားနေရတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာမှာတော့ ကောင်းကင်က အပေါက်ကြီးက ပြန်မပိတ်သေးဘဲ တောက်ပတဲ့ နေရောင်ခြည်တွေ ဖြာကျနေတယ်။ အပြင်ဘက် အစည်းအဝေး စားပွဲဝိုင်းနဲ့ အနီးနားက လူတွေကို လွှမ်းခြုံထားတယ်။
ဒီနေရာမှာ မိုးမရွာဘူး၊ လေမတိုက်ဘူး၊ တိမ်မည်းတွေ မရှိဘူး။
နွေးထွေးမှုနဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုပဲ ရှိတယ်။