ကောက်ချက်ချထားသော တည်နေရာ

ယန်ကျန့် ရုတ်တရက် ထွက်ခွာသွားခြင်းက တခြားခေါင်းဆောင်တွေကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ မြန်မြန်ပဲ သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။

"စောစောက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေ မပြီးသေးဘူးနဲ့ တူတယ် ယန်ကျန့် တစ်ဖက်လူကို ခြေရာခံဖို့ နည်းလမ်း ရှာတွေ့သွားတာ ဖြစ်မယ် သိပ်မကြာခင် သတင်းကောင်း ကြားရလောက်တယ်"

လျိုစန်း ယန်ကျန့် ထွက်သွားရာ လမ်းကြောင်းကို ကြည့်ပြီး ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

"တစ်ဖက်လူရဲ့ နည်းလမ်းတွေက တော်တော် ရှုပ်ထွေးတယ် တွေ့ရင်တောင် ခေါင်းဆောင် အရေအတွက် မလုံလောက်ရင် ကိုင်တွယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ဒီတစ္ဆေဆရာတွေက အရင်ကနဲ့ မတူဘူး စွမ်းရည်မြင့်တယ် အခု ပူးပေါင်းထားကြပြီဆိုတော့ အရမ်း ကြောက်စရာ ကောင်းတယ်"

ချောင်ယန်က ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ ကိုင်တွယ်နိုင်ပေမယ့်... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ဒီလို ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ အခွင့်အရေး ဘယ်နှခါ ရနိုင်မှာမို့လဲ"

"ခေါင်းဆောင်တွေ လူစုကွဲသွားပြီး ပြန်မစုစည်းနိုင်တော့ရင် တစ်ဖက်လူက သူတို့ စိတ်ကြိုက် လုပ်ကြလိမ့်မယ်"

သူက နှစ်ဖက်စလုံးရဲ့ အင်အားကို အကဲဖြတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

စုစည်းထားရင် တစ်ဖက်လူက သူတို့လောက် မသန်မာပေမယ့် လူစုကွဲသွားရင်တော့ ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်ချင်းစီကို အလွယ်တကူ ရှင်းထုတ်ပစ်နိုင်လိမ့်မည်။

"သူတို့က ငါတို့ကို လာရှာတာ မဟုတ်ဘူး"

လီလဲ့ဖိန် မျက်နှာသေနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ ရည်ရွယ်ချက်က ရှင်းလင်းတယ် တစ္ဆေပန်းချီကားကိုပဲ လိုချင်တာ ငါတို့ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူး"

"ဒါက သူတို့ လုပ်ချင်တဲ့ ကိစ္စက ငါတို့ကို ကိုင်တွယ်တာထက် ပိုအရေးကြီးတယ် ဆိုတာ ပြသနေတာပဲ"

လင်းပေ့က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်"

လီလဲ့ဖိန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ခေါင်းဆောင်တွေ အချင်းချင်း ဆွေးနွေးရင်း ဒီလူတွေကို ခြေရာခံဖို့ နည်းလမ်း ရှာနေကြသည်။ ရှာတွေ့အောင် ကြိုးစားပြီး ဒီအတိုင်း လွှတ်မပေးထားချင်ကြပေ။

ဒါပေမဲ့ ခဏ ဆွေးနွေးပြီးနောက် ဌာနချုပ်ကို အရင် ပြန်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ ဖိန်အန်းမျှော်စင်နားမှာ ဆက်နေလည်း အလကားပဲလေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဖိန်အန်းမျှော်စင်က ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားပြီ။ သဘာဝလွန် လွှမ်းမိုးမှုတွေ မရှိတော့ဘူး။

ခေါင်းဆောင်တွေ အားလုံး ဌာနချုပ် ပြန်ရောက်တဲ့အခါ...

ခေါင်းဆောင် ကိုယ်စားလှယ်လောင်းတွေက အခြေအနေကို စတင် မေးမြန်းလာကြသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ ဖိန်အန်းမျှော်စင် ပြိုကျတာ မြင်လိုက်တယ် သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေ တိုက်ခိုက်နေတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေလည်း တွေ့ရတယ် တစ္ဆေပန်းချီကား ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားတာလား"

စုဖန် လျှောက်လာပြီး စပ်စုလိုက်သည်။

ပြန်ရောက်လာတဲ့ လီကျွင်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"တစ္ဆေပန်းချီကား ထိန်းချုပ်မှု လွတ်တာ မဟုတ်ဘူး တစ်ယောက်ယောက်က တစ္ဆေပန်းချီကားကို ခိုးသွားတာ အခု ဖိန်အန်းမျှော်စင်က ပုံမှန် ဖြစ်သွားပြီ"

"တစ္ဆေပန်းချီကားကို ခိုးသွားတယ် ဟုတ်လား ဘယ်သူတွေက ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရဲတာလဲ ယန်ကျန့်ရော... ဘာလို့ ပြန်မလာသေးတာလဲ"

လျိုချီက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ သူ ယန်ကျန့်နဲ့ စကားပြောချင်နေတာ။

"သူ့မှာ လုပ်စရာ ကိစ္စရှိလို့ ခဏ ထွက်သွားတယ် မင်းက ယန်ကျန့်ရဲ့ အထက်တန်းကျောင်း အတန်းဖော် မလား"

ချောင်ယန် တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"တကယ် အံ့သြစရာပဲ အတန်းတစ်တန်းတည်းကနေ စွမ်းအားကြီးတဲ့ တစ္ဆေဆရာ နှစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာတာ ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေပန်းချီကား ကိစ္စက အရမ်း ရှုပ်ထွေးတယ် မင်း စပ်စုမနေပါနဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေ ကိုင်တွယ်ပါစေ"

ဘေးနားက ဝမ်ကျုံး ဆိုတဲ့ ကိုယ်စားလှယ်လောင်းက ပြောလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်တွေ အများကြီး ပေါင်းတာတောင် တစ်ဖက်လူကို မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူး ဆိုတော့ ဒီကိစ္စက တော်ရုံ မဟုတ်ဘူးပဲ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်လည်း ကူညီချင်ပါတယ် ဖြစ်နိုင်ရင် သတင်းအချက်အလက် တချို့ မျှဝေပေးလို့ ရမလား ကျွန်တော်တို့က ခေါင်းဆောင် မဟုတ်ပေမယ့် ကိုယ်စားလှယ်လောင်းတွေပါပဲ ကိစ္စတော်တော်များများမှာ ပါဝင်ပတ်သက်ခွင့် ရှိပါတယ်"

"ကျန်းရှန်ကွမ်း နဲ့ ချန်ချောင်ယန် တို့ အဖွဲ့ပဲ ကျန်းရှန်ကွမ်းက အရင်တုန်းက ဂေါင်းမင်ကို သတ်ခဲ့တယ် ချန်ချောင်ယန် အကြောင်းကိုတော့ ဖိုင်ထဲမှာ ရှာဖတ်ကြည့်လို့ ရပါတယ် သူက အရင်တုန်းက တာတုန်းမြို့က တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ် အိမ်အိုကြီးမှာ ပေါ်လာဖူးတယ် ဝမ်ချာလင်းက ဒီကိစ္စကို ပိုသိလောက်တယ်"

ဟယ်ယင်အာ ပြောလိုက်သည်။ ဘာမှ မသိတဲ့ လူအုပ်ကြီးကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်ပြီး အဓိက အချက်အလက် တချို့ကို ဖွင့်ချလိုက်သည်။

ဒီသတင်းအချက်အလက်တွေက ခေါင်းဆောင်တွေကြားမှာ ပွင့်လင်းမြင်သာမှု ရှိပါတယ်။ ဖုံးကွယ်စရာ မလိုပါဘူး။ ထုတ်မပြောတာက သာမန် တစ္ဆေဆရာတွေ ပါဝင်ပတ်သက်ဖို့ အရည်အချင်း မမီလို့ပါ။

"ဒါကြောင့်ကိုး... ကျွန်တော် သူတို့ တည်နေရာကို ခြေရာခံကြည့်ပါ့မယ် သတင်းရရင် ဌာနချုပ်ကို သတင်းပို့ပါ့မယ်"

ဝမ်ကျုံး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ချန်ချောင်ယန် ဟုတ်လား"

ဒီအချိန်မှာ ဝမ်ချာလင်း ရင်းနှီးတဲ့ နာမည်ကြားလို့ နည်းနည်း အံ့သြသွားသည်။

သူ့အိမ်အိုကြီးထဲကနေ ထွက်ပြေးသွားတဲ့ အန္တရာယ်ကောင်က ဒီအချိန်မှာ သဘာဝလွန် လောကထဲ ပြန်ပေါ်လာတာကိုး။

"မင်း သူ့ကို ကောင်းကောင်း သိပုံရတယ် ရှင်းပြပေးလို့ ရမလား"

ဟယ်ယင်အာ မေးလိုက်သည်။

တခြား ခေါင်းဆောင်တွေလည်း သူ့ဘက် လှည့်လာကြသည်။

ဝမ်ချာလင်း ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ဒီချန်ချောင်ယန်ကို ငါ တာတုန်းမြို့မှာ တွေ့ခဲ့ဖူးတယ် သူက အရမ်း အန္တရာယ်များတဲ့ တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက်ပဲ ငါ့မိဘတွေ အသက်ရှင်နေတုန်းက ဒီကောင့်ကို ရှင်းပစ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးတယ်..."

သူ ဘာမှ ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိဘဲ သိသမျှကို ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ပြောပြလိုက်သည်။

"အတိတ်က မျိုးဆက်ဟောင်း တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက် အခုထိ အသက်ရှင်နေတာလား အံ့သြစရာ မရှိပါဘူး"

နားထောင်ပြီးနောက် တခြားသူတွေက ချန်ချောင်ယန်ကို အလွန် အန္တရာယ်များတဲ့ ရန်သူအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့တန်တန် မနေရဲကြတော့ပေ။

"ကံကောင်းတာက ဒီတစ်ခေါက် စုန့်ရှင်းဟိုင် ဆိုတဲ့ တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက်ကို ရှင်းပစ်နိုင်ခဲ့တယ် သူ့ပုံစံကြည့်ရတာ ဒီခေတ် တစ္ဆေဆရာနဲ့ မတူဘူး ချန်ချောင်ယန်တို့ မျိုးဆက်တည်းက ဖြစ်ဖို့ များတယ် ကျန်းရှန်ကွမ်း အပါအဝင် သူတို့ အကုန်လုံးက လူအိုကြီးတွေချည်းပဲ တစ်ယောက်မှ ရိုးရှင်းတဲ့သူ မပါဘူး"

ကျိုးဒန် မကျေမနပ် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

ဒီတစ်ခေါက် သူ ဝင်မပါလိုက်ရလို့ ရှက်နေပြီး အဲဒီလူတွေကို မကျေနပ်ချက်တွေ ပုံချလိုက်သည်။ မျက်နှာချင်းဆိုင် မတွေ့ရပေမယ့် အဝေးကနေ လှမ်းဆဲရုံနဲ့တင် ကျေနပ်နေသည်။

သူတို့ ဆွေးနွေးနေကြတုန်းမှာ ယန်ကျန့်က တာကျင်းမြို့ကနေ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူ အဝေးကြီး မသွားပါဘူး။ မြို့စွန်က လူသူကင်းမဲ့တဲ့ နေရာတစ်ခု ရှာပြီး မြေကြီးအောက်မှာ တွင်းတူးကာ တိုက်ရိုက် အိပ်စက်လိုက်သည်။

"တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးက ဘယ်သူ့ကို အိပ်မက်ထဲ ဆွဲခေါ်သွားလဲ ဆိုတာ သိချင်တယ် သူ့တိုက်ခိုက်မှုက အလကား မဖြစ်နိုင်ဘူး ချန်ချောင်ယန်ကို မခေါ်သွားဘူး ဆိုတော့ တစ်ဖက်လူရဲ့ တခြား အပေါင်းအပါ တစ်ယောက်ယောက်ကို ခေါ်သွားတာ သေချာတယ်"

ဒီအတွေးနဲ့ ယန်ကျန့် အိပ်မက်ထဲ အမြန် ဝင်ရောက်သွားသည်။

ဒါက အိပ်မက်ကမ္ဘာ။

ကမ္ဘာကြီးက ပုံရိပ်ယောင် ဖြစ်ပြီး တစ္ဆေအိပ်မက်ရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားနဲ့ တည်ဆောက်ထားတာ။ ဒါပေမဲ့ အခု ဒီအိပ်မက်ကို အုပ်စိုးသူက ကြီးမားတဲ့ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး ဖြစ်သည်။

တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေတဲ့ ရွာတစ်ရွာမှာ...

တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးရဲ့ ဟိန်းဟောက်သံတွေ ထပ်ခါထပ်ခါ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

အင်္ကျီအနက်ရောင် ဝတ်ထားတဲ့ အသက် ၃၀ အရွယ် အမျိုးသား တစ်ယောက် အသက်လုရှူနေရသည်။ မျက်နှာမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ အပြည့်နဲ့ ချွေးစေးတွေ ရွှဲနေပြီး ဒီစိမ်းသက်တဲ့ ရွာထဲမှာ ရူးသွပ်မတတ် ပြေးလွှားနေသည်။

သူ့မှာ ပြေးဖို့ကလွဲပြီး တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့နောက်မှာ ဝံပုလွေထက် ကြီးတဲ့ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး တစ်ကောင်က သွားတွေ ဖြီးပြီး လိုက်နေလို့ ဖြစ်သည်။

ခွေးကိုက်ခံရမှာကို မကြောက်တဲ့သူ မရှိပါဘူး။ အိပ်မက်ထဲမှာ ဆိုရင်တောင် အတူတူပါပဲ။

"ဒါ သာမန် အိပ်မက် မဟုတ်ဘူး သဘာဝလွန် အိပ်မက်ပဲ ဒီခွေးအကိုက်ခံရပြီး သေသွားရင် လက်တွေ့ဘဝမှာလည်း ငါ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျဖို့ များတယ် အသက်ရှင်ဖို့ နည်းလမ်း ရှာရမယ်"

အမျိုးသားက ပြေးရင်း တွေးနေသည်။

နဖူးပေါ်က ချွေးစေးတွေ ကျဆင်းလာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး မောပန်းနွမ်းနယ်နေကာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူနေရသည်။

အိပ်မက်က ဒီလောက်ထိ လက်တွေ့ဆန်မယ်လို့ သူ ထင်မထားခဲ့ဘူး။ ကိုယ်ကာယ အားနည်းတာကိုတောင် ခံစားနေရသည်။

ဒီအတိုင်း ဆက်သွားရင် သူ သေချာပေါက် အမီခံရပြီး အကိုက်ခံရတော့မယ်လို့ ခံစားနေရသည်။

"ပုန်းဖို့ နေရာရှာမှ ဖြစ်မယ်"

အမျိုးသားက အံကြိတ်ပြီး လမ်းကွေ့လိုက်ကာ ရွာထဲက နှစ်ထပ်အိမ် တစ်လုံးထဲ တိုက်ရိုက် ဝင်ပြေးပြီး တံခါး ပိတ်လိုက်သည်။

တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးက နောက်ကျမှ ရောက်လာပြီး အပြင်မှာ လှည့်ပတ်ကာ ဟိန်းဟောက်နေသည်။ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။

"အဆင်ပြေပါ့မလား"

သူ သက်ပြင်းချလိုက်ပေမယ့် စိတ်မအေးသေးဘဲ တံခါးကြားကနေ အပြင်ကို ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ အပြင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး ပျောက်သွားတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ ရှာဖို့ ပြင်လိုက်စဉ်မှာပဲ...

ရုတ်တရက်...

သားရဲတစ်ကောင်ရဲ့ ဟိန်းသံလို အသံနိမ့်နိမ့် သူ့နောက်မှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မှောင်မဲနေတဲ့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ နီရဲနေတဲ့ မျက်လုံးတစ်စုံ တောက်ပလာသည်။

"သောက်ကျိုးနည်း... နောက်ဖေးပေါက် မပိတ်ရသေးဘူး"

အမျိုးသား လည်ပင်း တောင့်တင်းသွားပြီး နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ပွင့်နေတဲ့ နောက်ဖေးပေါက်နဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချက်ချင်းပင်... သူ့ဆံပင်တွေ ထောင်ထသွားသည်။

ဒါပေမဲ့ ထွက်ပြေးဖို့ နောက်ကျသွားပါပြီ။

တံခါး ဖွင့်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာပဲ သူ့နောက်က တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးက ဟိန်းဟောက်ပြီး ခုန်အုပ်လိုက်သည်။ ထက်ရှတဲ့ သွားတွေကို ဖြီးပြီး သူ့ကို ရက်ရက်စက်စက် ကိုက်ခဲလိုက်သည်။

"အား..."

သေခြင်းတရားရဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ ကိုက်ခဲခံရတဲ့ နာကျင်မှုတွေ ပေါင်းစုံပြီး စူးရှတဲ့ အော်ဟစ်သံကြီး ဒီခြောက်ကပ်နေတဲ့ ရွာထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

သူ ခုခံဖို့ အားမရှိပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အိပ်မက်ထဲမှာ သူက သာမန်လူ တစ်ယောက်ပဲလေ။ ဒီလို တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးကို ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်မှာလဲ။

"ငါ ဒီမှာ သေရတော့မှာလား"

သွေးတွေ ပန်းထွက်လာတာ၊ ကြွက်သားတွေ စုတ်ပြတ်သွားတာ၊ အရိုးနဲ့ အသားကို သွားတွေ ဖောက်ဝင်သွားတဲ့ နာကျင်မှုတွေကို ခံစားနေရပြီး သူ မျှော်လင့်ချက် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ အိပ်မက်ထဲမှာ ဒီခွေးလက်ချက်နဲ့ သေရတော့မယ်လို့ ထင်လိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ...

အိမ်အပြင်ဘက်ကနေ အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ရပ်လိုက်... သူ့ကို မသတ်နဲ့ဦး"

ယန်ကျန့် အိမ်အပြင်ဘက်မှာ ရပ်နေသည်။ သူ အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲ ဝင်ရောက်လာပြီး ဒီသွေးထွက်သံယို မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ချက်ချင်းပင်...

ခွေးကြီးက တိုက်ခိုက်တာကို ရပ်လိုက်သည်။ သွေးရောင်လွှမ်းနေတဲ့ မျက်လုံးတွေက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး ပါးစပ်ထဲမှာ သွေးတွေ၊ အသားစတွေနဲ့ ပြည့်နေတာ မြင်ရသူ အသည်းငယ်စေသည်။

ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်ရဲ့ အမိန့်ကို နာခံပြီး သူ့ရှေ့က လူကို မသတ်ဘဲ ထားလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ဒီလူကို ကြည့်လိုက်သည်။ သွေးတွေ ပေကျံနေတဲ့ မျက်နှာကို သေချာ စစ်ဆေးကြည့်တော့ နည်းနည်း ရင်းနှီးသလို ခံစားရသည်။

"ယန်... ယန်ကျန့်လား တကယ်ပဲ မင်းကိုး မင်းလည်း ဒီအိပ်မက်ဆိုးထဲ ဝင်လာနိုင်တာလား... ဟာ... ငါ့စကားက နည်းနည်း တုံးသွားပြီ ဒီတစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးက မင်းပိုင်တာပဲလေ မင်းက ဒီလို အိပ်မက်ကမ္ဘာကို ထိန်းချုပ်နိုင်တာ သဘာဝကျပါတယ်"

အမျိုးသားက သွေးထွက်နေတဲ့ လည်ပင်းကို ကိုင်ပြီး ယန်ကျန့်ကို မော့ကြည့်ကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို မြင်ဖူးတယ် တာချန်းမြို့က စီးပွားရေး ပွဲတစ်ခုမှာ မင်း ရောက်လာတုန်းကလေ အဲဒီတုန်းက မင်း ငါ့ကို ဒုက္ခပေးလို့ ကျန်းဝေ့က မင်းခေါင်းကို သေနတ်နဲ့ ပစ်ခဲ့ဖူးတယ်"

ယန်ကျန့် မှတ်ဉာဏ်တွေကို ရှာဖွေပြီး နောက်ဆုံးတော့ သူ့ကို မှတ်မိသွားသည်။

သူ့နာမည်က ဝမ်ဟန်….

ဒါ့အပြင် ယန်ကျန့်က ဒီလူနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာမှ မသိပါဘူး။ သူက အရင်တုန်းက ဆယ်စုနှစ်နဲ့ချီ အသက်ရှင်နေတဲ့ တစ္ဆေဆရာတွေနဲ့ အဆက်အသွယ် ရှိတယ်ဆိုပြီး အရိပ်အမြွက် ပြောဖူးတာလောက်ပဲ သိတယ်။

အခုကြည့်ရတာ အဲဒီတုန်းက ဝမ်ဟန် ပြောခဲ့တဲ့ လူက ကျန်းရှန်ကွမ်း ဖြစ်လောက်သည်။

"မင်းမှတ်ဉာဏ် မဆိုးပါဘူး ဟုတ်တယ်... ငါပါပဲ ချန်ချောင်ယန် အစား သေနတ်မှန်မခံခဲ့ရင် ငါ ဒီနေ့ ဒီအခြေအနေ ရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဝမ်ဟန် မငြင်းဘဲ တိုက်ရိုက် ဝန်ခံလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့က ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ သူတွေပါပဲ ကွေ့ဝိုက်မနေတော့ပါဘူး ကျန်းရှန်ကွမ်း အဖွဲ့ကို ရှာတွေ့အောင် ကူညီပေးပါ ငါ မင်းကို အလွတ်ပေးပြီး ဒီအိပ်မက်ထဲကနေ ထွက်သွားခွင့် ပေးမယ်"

"ဟား..."

ဝမ်ဟန် နံရံကို မှီပြီး သွေးထွက်နေတဲ့ လည်ပင်းကို ကိုင်ကာ အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို လှည့်စားနေတယ်လို့ ထင်လို့လား"

ယန်ကျန့် သူ့ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ဟန်က ပြောလိုက်သည်။

"သဘာဝလွန် လောကမှာ တခြားလူသာ ဒီစကား ပြောရင် ငါ ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းအကြောင်း စုံစမ်းထားသလောက်ဆိုရင် မင်းက ကတိတည်တဲ့သူ တစ်ယောက်ပါ ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို သတင်းအချက်အလက် ပေးလို့ မရသေးဘူး"

"မပြောရင် မင်း ဒီမှာ သေရလိမ့်မယ်"

ယန်ကျန့် အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

"တချို့အရာတွေက အသက်ထက် ပိုအရေးကြီးတယ် အရင်တုန်းက ငါ မင်းကို ဖိတ်ခေါ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းတာက မင်း ငြင်းလိုက်တယ်"

"အသက်ထက် ပိုအရေးကြီးတဲ့ အရာတွေ ဟုတ်လား မင်းက ကျန်းရှန်ကွမ်း အပေါ် အဲဒီလောက် သစ္စာရှိတာလား"

ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ဟန် နှစ်ချက်လောက် ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး သွေးတွေ ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... ငါ သူ့အပေါ် လုံးဝ သစ္စာမရှိဘူး ပြီးတော့ ငါတို့က ဆရာတပည့် ဆက်ဆံရေး မဟုတ်ဘူး တိတိကျကျ ပြောရရင် ငါတို့က အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုကို အတူတူ လုပ်နေကြတာ သူက သူ့အပိုင်း သူလုပ်တယ်၊ ငါကလည်း တူညီတဲ့ ရည်မှန်းချက် အတွက် လုပ်နေတာ... ငါတို့အားလုံး ရည်မှန်းချက် တစ်ခုတည်း အတွက် လုပ်ဆောင်နေကြတာ"

"နားထောင်ရတာ အန္တရာယ် များမယ့်ပုံပဲ"

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ဟန် ပြန်မဖြေဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ တစ္ဆေဆရာ ဖြစ်လာတုန်းက အသက်ရှင်ဖို့၊ ရုန်းကန်ဖို့ သက်သက်ပါပဲ နောက်ပိုင်း အချိန်ကြာလာတော့ ခံစားချက်တွေ၊ ဆန္ဒတွေ၊ လူသားဆန်မှုတွေ အားလုံး ပျောက်ကွယ်ကုန်တယ် မိသားစု၊ သားသမီး၊ ဆွေမျိုး၊ သူငယ်ချင်းတွေ အားလုံး ငါ့ကို ကြောက်ကြတယ် လက်မခံနိုင်တဲ့ ဘီလူးတစ်ကောင်လိုပဲ"

"ငါ သူတို့ကို အပြစ်မတင်ပါဘူး ဒါက တစ္ဆေဆရာတိုင်း ဖြတ်သန်းရမယ့် အရာ ဆိုတာ ငါ နားလည်လို့ပါ ဒါကြောင့် အရာအားလုံး မဆုံးရှုံးခင် ငါ ကြိုးစားဖို့ ရည်မှန်းချက် တစ်ခု ရှာရမယ်"

"ကံကောင်းလို့ ငါ ရှာတွေ့ခဲ့တယ် အဟွတ် အဟွတ်..."

အိပ်မက်ထဲမှာ သူက ခံစားချက် ရှိတဲ့ သာမန်လူ တစ်ယောက်မို့ သံယောဇဉ်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာတာပါ။

အပြင်မှာသာ ဆိုရင် ဝမ်ဟန်က အေးစက်စက်နဲ့ တိတ်ဆိတ်နေမှာ သေချာသည်။

ယန်ကျန့် သူ့ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့် မင်းတို့က ဂေါင်းမင်ကို သတ်တယ်၊ တစ္ဆေပန်းချီကားကို ယူတယ်၊ ဌာနချုပ်နဲ့ ရန်သူ ဖြစ်လာတယ်ပေါ့"

"ငါတို့က ရန်သူတွေ မဟုတ်ပါဘူး ငါတို့ လမ်းခရီးမှာ အတားအဆီးတွေ မရှိစေချင်ရုံပါ တစ္ဆေပန်းချီကား ယူတုန်းက မင်းတို့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ အစီအစဉ် မရှိပါဘူး တိတိကျကျ ပြောရရင် မင်းတို့က အရင် စတိုက်တာပါ ငါက ခုခံကာကွယ်ရုံ သက်သက်ပါ"

"ဒါဆို ငါတို့ အမှားပေါ့"

ယန်ကျန့် ပြန်ပက်လိုက်သည်။

ဝမ်ဟန်က ပြောလိုက်သည်။

"တချို့ကိစ္စတွေက အမှားအမှန် မရှိပါဘူး ရလဒ်ပဲ ရှိတယ် ငါတို့ အောင်မြင်ရင် ငါတို့ မှန်တယ် မင်းတို့ ငါတို့ကို နိုင်ရင် မင်းတို့ မှန်တယ် ဒါကြောင့် အချိန်ဖြုန်းမနေပါနဲ့ ငါ မင်းကို ဘာသတင်းအချက်အလက်မှ ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး ငါ့ကို သတ်ချင် သတ်လိုက်ပါ ဒီကနေ အရှင်ထွက်သွားနိုင်မယ် မထင်တော့ပါဘူး"

သူ ကံတရားကို လက်ခံလိုက်ပြီး ဒီမှာ သေဆုံးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။ ဝမ်ဟန်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ခိုးယူဖို့ နည်းလမ်း ရှိပေမယ့် ကံဆိုးတာက အခု အိပ်မက်ထဲမှာ သူက သဘာဝလွန် စွမ်းအား မရှိတဲ့ သာမန်လူ ဖြစ်နေလို့ အဲဒါကို မလုပ်နိုင်ပေ။

"မင်းကို သတ်စရာ မလိုပါဘူး ငါ မင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်မယ် ဒါပေမဲ့ မင်း မပြောလည်း ကျန်းရှန်ကွမ်းကို ငါ ရှာတွေ့နိုင်တယ် ပြီးခဲ့တဲ့ တိုက်ခိုက်မှုမှာ မင်းတို့ ပုန်းအောင်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် သဲလွန်စ တချို့ ချန်ထားခဲ့တယ် မင်းတို့ ဆုတ်ခွာတုန်းက လမ်းကွေ့လေး တစ်ခု ပေါ်လာတယ် အစောပိုင်းတုန်းက ငါ ဒါကို မစဉ်းစားမိဘူး အခုတော့ ငါ သတိရပြီ"

"အဲဒါ တစ္ဆေစာပို့တိုက် မလား မင်းတို့ တစ္ဆေစာပို့တိုက်ကနေတဆင့် ဆုတ်ခွာသွားကြတာ"

သူ့ခန့်မှန်းချက်ကို ပြောပြီးနောက် ယန်ကျန့် ဝမ်ဟန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ။

ဝမ်ဟန် မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ ဒီနေရာမှာ သူ့ခံစားချက်တွေကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရပေ။

ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်သွားပြီ။

တစ်ဖက်လူတွေက တစ္ဆေစာပို့တိုက်ကနေတဆင့် တကယ် ဆုတ်ခွာသွားကြတာ။

ယန်ကျန့် တစ္ဆေစာပို့တိုက်ရဲ့ မန်နေဂျာ စာရင်းကို ပြန်ချိတ်ဆက် ကြည့်လိုက်သည်။ ပထမ မန်နေဂျာက လော်ဝမ်စုန်း၊ သူ စာပို့တိုက်ကနေ ပြုတ်ကျပြီး တစ္ဆေ ဖြစ်သွားကာ တံခါးခေါက်တစ္ဆေ ဖြစ်ရပ်ကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ဒုတိယ မန်နေဂျာက ထျန်းရှောင်ယွဲ့၊ သူမက အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်ခံရပြီး စာပို့တိုက် တစ်လျှောက် ပုလင်းတွေထဲမှာ စိမ်ထားခံရသည်။ နောက်ပိုင်း အလောင်းကောင် ပြန်ဆက်သွားပေမယ့် သေလား ရှင်လား မသိရသေးပေ။

တတိယ တစ္ဆေစာပို့တိုက် မန်နေဂျာက ကျန်းရှန်ကွမ်း၊ စတုတ္ထက စွန်းရွေ့။

ဆိုလိုတာက ကျန်းရှန်ကွမ်းက စာပို့တိုက် မန်နေဂျာ အဖြစ် အချိန်အကြာကြီး လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါကြောင့် သူ ထွက်ခွာဖို့ စာပို့တိုက်ကို သုံးတာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်။

"မင်းတို့ တစ္ဆေစာပို့တိုက်ကနေ ဆုတ်ခွာသွားတယ် ဆိုတော့ အခု မင်းတို့ တာဟန်မြို့မှာ ရှိနေဖို့ များတယ် ဟုတ်တယ်... ကျန်းရှန်ကွမ်းရဲ့ ဇာတိက တာဟန်မြို့၊ ရွှမ်ချောင်မြို့နယ်... အားလုံး ကိုက်ညီနေပြီ တာဟန်မြို့မှာ ဘာလို့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေ မရှိရတာလဲ ဆိုတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ဘူး စွန်းရွေ့က ငါ့ကို ပြောဖူးတယ် တာဟန်မြို့က အရမ်း အေးချမ်းတယ်တဲ့ ငါက တစ္ဆေစာပို့တိုက် တာဟန်မြို့မှာ ရှိနေလို့ ထင်ခဲ့တာ အခုမှ သိရတာက ကျန်းရှန်ကွမ်းက မြို့ပတ်ဝန်းကျင်က သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေ အားလုံးကို ရှင်းပစ်လိုက်လို့ ဖြစ်မယ်"

ယန်ကျန့် မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ဟန် မျက်နှာ ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။

စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲနဲ့ ယန်ကျန့်က သတင်းအချက်အလက် အားလုံးကို တိတိကျကျ ကောက်ချက်ချလိုက်နိုင်ပြီ။ သူတို့ အစီအစဉ်က ဘာလဲ ဆိုတာကိုပဲ မခန့်မှန်းနိုင်သေးတာ။

"ငါ အခု တာဟန်မြို့ကို သွားပြီး မင်းတို့ကို လာရှာမယ် အဲဒီကျရင် မင်းတို့ ထွက်ပြေးဖို့ မလောကြပါစေနဲ့လို့ မျှော်လင့်ပါတယ် ငါ မင်းကို မသတ်ပါဘူး ဒါပေမဲ့ မင်း အိပ်မက်ထဲမှာ ခဏလောက် နေရလိမ့်မယ်"

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

ပြီးတော့ ယန်ကျန့် လှည့်ထွက်သွားသည်။ သူ့ပုံရိပ်က တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးသွားပြီး နောက်ဆုံးမှာ အိပ်မက်ဆိုး ကမ္ဘာထဲကနေ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးကတော့ အနီးနားမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ဝမ်ဟန်ကို မတိုက်ခိုက်ဘဲ စောင့်ကြည့်နေသည်။

"သောက်ကျိုးနည်း"

ဝမ်ဟန် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။

ယန်ကျန့် သူ့ကို အလွတ်ပေးလိုက်တာက သနားလို့ မဟုတ်ဘဲ သူတို့ကို ရှာဖို့ သဲလွန်စ အဖြစ် ထားခဲ့တာ ဆိုတာ သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိလိုက်သည်။

အခြေအနေ မပြီးပြတ်ခင် စပ်ကြား ဝမ်ဟန် အသက်ရှင်နေလို့ ရသည်။

ဒါပေမဲ့ ပြီးသွားရင်တော့ သူ့အသက်က တန်ဖိုး မရှိတော့ဘူး။

အိပ်မက်ထဲက ထွက်လာပြီးနောက်...

ယန်ကျန့် အမြန် နိုးထလာသည်။

သူ့တစ္ဆေမျက်လုံး ပွင့်လာပြီး တစ္ဆေနယ်မြေ ဖြန့်ကျက်ကာ ဌာနချုပ်ဆီ တည့်တည့် ဦးတည်သွားသည်။

ရန်သူတွေက တာဟန်မြို့မှာ ရှိနေဖို့ များတယ် ဆိုတော့ သတိထားဖို့ လိုသည်။ ခေါင်းဆောင်တွေ ပူးပေါင်းပြီး တစ်ဖက်လူကို အမှားအယွင်း မရှိ ရှင်းထုတ်ပစ်ရမည်။