တာဟန်မြို့သို့ ဦးတည်ခြင်း

ဌာနချုပ်….

ခေါင်းဆောင် အစည်းအဝေး စားပွဲဝိုင်း…

ဖိန်အန်းမျှော်စင်ကနေ တစ္ဆေပန်းချီကား အခိုးခံလိုက်ရပြီးနောက်ပိုင်း ခေါင်းဆောင်တွေ အစည်းအဝေး ဆက်လုပ်ဖို့ စိတ်မပါတော့ဘူး။ သူတို့ အာရုံက ကျန်းရှန်ကွမ်း ကိစ္စပေါ် ရောက်နေကြတယ်။

အခု သူတို့ ဆွေးနွေးနေကြတာက ဒီအုပ်စုကို ဘယ်လို ဖော်ထုတ်မလဲ၊ တစ္ဆေပန်းချီကား အခြေအနေကို ဘယ်လို ထိန်းချုပ်မလဲ ဆိုတာပဲ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ္ဆေပန်းချီကားကို မူလက ဖမ်းချုပ်ထားတာ အဖိုးကြီးချင်လေ။ အခု ထိန်းချုပ်မှု ထပ်လွတ်သွားရင် ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲ ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။

"ကျန်းရှန်ကွမ်းကို ရှာရတာ အဲဒီလောက် မခက်ပါဘူး သူ့တည်နေရာကို အတည်ပြုနိုင်မယ့် နည်းလမ်း ငါ့မှာ ရှိတယ်"

ရုတ်တရက် အသံတိတ်နေတဲ့ လူကျစ်ဝမ် စကားပြောလာတယ်။

သူ ပြောလိုက်တာနဲ့ အားလုံး အာရုံစိုက်သွားကြတယ်။

"နည်းလမ်းရှိရင် စောစောက ပြောပါလား ငါတို့ ဆွေးနွေးနေတာ ဒီလောက် ကြာနေပြီဟာ"

လျိုစန်း မကျေမနပ် ပြောလိုက်တယ်။

လီကျွင်းက မေးလိုက်တယ်။

"ဘာနည်းလမ်းလဲ"

"အကြမ်းဖျင်း တည်နေရာလောက်ပဲ ပြောနိုင်မှာပါ တကယ် ရှာတွေ့ဖို့ကတော့ အချိန်နည်းနည်း ပေးရမယ် မင်းတို့ဆီမှာ ပိုကောင်းတဲ့ နည်းလမ်း ရှိရင် သုံးကြ ဒါပေမဲ့ ကြည့်ရတာ ဘယ်သူ့မှာမှ တခြား ခြေရာခံ နည်းလမ်း မရှိကြဘူး ထင်လို့ ငါ ပြောရတာ"

လူကျစ်ဝမ်က ရှင်းပြလိုက်တယ်။

"နည်းလမ်းက ကောင်းတာ ဆိုးတာ ထားလိုက်ပါတော့ ပြောစရာ ရှိရင် အရင် ပြောလိုက်တာ ကောင်းတယ် ကိုယ့်ဘာသာ သိမ်းထားပြီး အချိန်ဖြုန်းမနေနဲ့"

လျိုစန်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်တယ်။

"ခဏလောက် စောင့်ပါ"

လူကျစ်ဝမ် ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ဘေးနားက ဘောပင်တစ်ချောင်း ကောက်ယူလိုက်ပြီး စာရွက်လွတ် တစ်ရွက်ပေါ်မှာ စာရေးလိုက်တယ်။

စာရွက်ဖြူပေါ်မှာ ကျန်းရှန်ကွမ်း နာမည်ကို ၁၆ ခါ တိတိ ရေးလိုက်တယ်။

နာမည် ၁၆ ခုက စက်ဝိုင်းပုံစံ ဖြစ်သွားပြီး အလယ်မှာ နေရာလွတ် တစ်ခု ကျန်နေတယ်။

ရေးပြီးတာနဲ့ လူကျစ်ဝမ် ဘောပင်ကို စာရွက်ပေါ် တင်လိုက်တယ်။

ချက်ချင်းပင်...

ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။

ဘောပင်က စာရွက်ပေါ်မှာ သူ့အလိုလို လည်ပတ်နေတယ်။

"တစ္ဆေဘောပင် ကစားနေတာလား"

ဟယ်ယင်အာ ဘောပင်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်တယ်။

"အဲဒီလို နားလည်ချင်လည်း ရပါတယ်"

လူကျစ်ဝမ် ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

မကြာမီ...

ဘောပင် ရပ်တန့်သွားပြီး အရပ်မျက်နှာ တစ်ခုကို ညွှန်ပြနေတယ်။

"ကျန်းရှန်ကွမ်း တောင်ဘက်မှာ ရှိတယ် ဒီနေရာကနေ ကြည့်ရင် ကျုံးယန်မြို့၊ ကျုံးရှန်းမြို့... တာကျန့်မြို့၊ တာဟန်မြို့... အဲဒီ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်သွားရင် သူ့ကို ရှာတွေ့လိမ့်မယ် ဒါပေမဲ့ အချိန်တော့ နည်းနည်း ပေးရမယ်"

"မင်း ဆိုလိုတာက ဒီပစ္စည်းကို သုံးပြီး အဲဒီ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဆက်တိုက် လိုက်ရှာရမယ် ဟုတ်လား မင်းပစ္စည်း ရပ်သွားတဲ့ နေရာက ကျန်းရှန်ကွမ်း ရှိတဲ့ နေရာပေါ့"

လီကျွင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။

ဝေ့ကျင်း ထုံထိုင်းစွာ ပြောလိုက်တယ်။

"တစ္ဆေနယ်မြေ သုံးပြီး အမြန် သွားမယ် ဆိုရင် အကောင်းဆုံး အခြေအနေမှာ နာရီဝက်လောက် အတွင်း အကြမ်းဖျင်း တည်နေရာ သိနိုင်လောက်တယ်"

"နှေးလွန်းတယ် တစ်ဖက်လူက သူတို့အကြောင်း ပေါ်သွားပြီမှန်း သိနေတော့ တစ်နေရာတည်းမှာ အကြာကြီး နေမှာ မဟုတ်ဘူး ရွှေ့ပြောင်းဖို့ များတယ် နာရီဝက် ဆိုတာ သူတို့ကို ခြေရာခံဖို့ မလုံလောက်ဘူး"

လင်းပေ့ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်တယ်။

လူကျစ်ဝမ်က ပြောလိုက်တယ်။

"ထိပ်တန်း တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက်ကို ရှာရတာက သာမန်လူ တစ်ယောက်ကို ရှာရတာထက် ပိုခက်တယ် ငါ့နည်းလမ်းက အကောင်းဆုံးလို့ မပြောဘူး"

"ဒါပေမဲ့ ဒီအခြေအနေ ရောက်နေပြီပဲ နည်းလမ်း ရှိရင် ပြီးတာပါပဲ အခု စလှုပ်ရှားလို့ ရပြီ"

လီကျွင်းက ပြောလိုက်တယ်။

"နေပါဦး... ဒီကိစ္စကို ယန်ကျန့် အတည်ပြုမှ ရမယ်"

ချောင်ယန်က ဝင်ပြောလိုက်တယ်။

"ခေါင်းဆောင် အစည်းအဝေး ပထမဆုံးနေ့မှာ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး ခေါင်းဆောင်ကို လျစ်လျူရှုလို့ မဖြစ်ဘူးလေ"

"သူ အိပ်သွားပြီလို့ ပြောတယ် မဟုတ်လား ဘယ်တော့ ပြန်လာမလဲ ဘယ်သူ သိမှာလဲ"

ဟယ်ယင်အာ ပြောလိုက်တယ်။

လျိုစန်းက ဝင်ပြောလိုက်တယ်။

"ကြာမှာ မဟုတ်ပါဘူး သူ ရောက်နေပြီ"

နောက်တစ်ခဏတွင်...

အနီရောင် အလင်းတန်း တစ်ချက် လက်သွားပြီး ယန်ကျန့် အားလုံးရှေ့မှာ ပြန်ပေါ်လာတယ်။

ယန်ကျန့် လှမ်းလာရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"ကျန်းရှန်ကွမ်း တာဟန်မြို့မှာ ရှိနေတယ် စွန်းရွေ့ စောင့်ကြည့်နေတဲ့ နေရာပေါ့ အခု သွားရင် အဲဒီမှာ မိလိမ့်မယ် ဘယ်သူ လိုက်ချင်လဲ"

"တာဟန်မြို့ ဟုတ်လား သေချာလို့လား"

လီကျွင်း မေးလိုက်ပြီး လူကျစ်ဝမ်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။

လူကျစ်ဝမ် ဘောပင်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ယန်ကျန့် စကားကို ထောက်ခံလိုက်တယ်။

"သေချာသလောက်ပါပဲ"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်တယ်။

"ကောင်းပြီ... ငါ မင်းနဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်"

လီကျွင်း ပြောလိုက်တယ်။

"ငါ့ကိုလည်း ထည့်တွက်ထားပါ"

လျိုစန်း ပြောလိုက်တယ်။

ချောင်ယန်လည်း ထိုင်ခုံကနေ ထလိုက်တယ်။

"အစပျိုးပြီးမှတော့ နောက်ဆုတ်စရာ အကြောင်း မရှိပါဘူး ငါလည်း လိုက်မယ်"

"ငါ ဒီလို ရှုပ်ထွေးတာတွေ မလိုချင်ပေမယ့် ငါ့လက်ချက်နဲ့ သူတို့လူ တစ်ယောက် သေသွားခဲ့တယ်လေ ဒီကိစ္စ မပြီးသေးဘူး"

လီလဲ့ဖိန်လည်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်တယ်။

ခဏလေး အတွင်းမှာ တော်တော်များများက တုံ့ပြန်လာကြတယ်။

သူတို့ အားလုံး ယန်ကျန့်နဲ့အတူ လိုက်ပြီး ကိစ္စ ရှင်းချင်နေကြတယ်။

ဝေ့ကျင်းက ထုံထိုင်းစွာ ပြောလိုက်တယ်။

"ငါလည်း လိုက်ခဲ့မယ် တစ်ခါတည်း အပြတ်ရှင်းပစ်လိုက်ကြတာပေါ့ နောက်နောင် ဒုက္ခမပေးနိုင်အောင်လို့"

"လူတွေ ဒီလောက် များနေမှတော့ ငါ နေခဲ့လိုက်ပါ့မယ် အားလုံး စိတ်မရှိကြပါနဲ့"

ဝမ်ချာလင်း ဒီအချိန်မှာ ပြောလိုက်တယ်။

ယန်ကျန့် သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"မင်း မလိုက်ချင်ရင် နေခဲ့ ငါ အတင်း မခေါ်ဘူး"

"ကျေးဇူးပဲ"

ဝမ်ချာလင်း ယန်ကျန့်ရဲ့ အကြည့်က သိပ်မကြည်ဘူး ဆိုတာ ခံစားမိပေမယ့် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြုံးပြလိုက်တယ်။

"ခေါင်းဆောင်ယန်... ငါ့ကိုလည်း ခေါ်သွားပါ"

ကျိုးဒန် ပြောလိုက်တယ်။

"တစ္ဆေပန်းချီကား ကိစ္စက အန္တရာယ်များတယ် မင်းက ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ခါစ ရှိသေးတာ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် မင်း လိုက်ဖို့ မသင့်တော်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်"

ယန်ကျန့် အလေးအနက် ပြောလိုက်တယ်။

ကျိုးဒန်က ပြန်ပြောတယ်။

"ငါ့အကြောင်း ငါ သိပါတယ် စိတ်မပူပါနဲ့"

"ကောင်းပြီ... မင်း ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ ဆိုရင် ငါ မတားတော့ဘူး"

ယန်ကျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။

လင်းပေ့က ဒီအချိန်မှာ ပြောလိုက်တယ်။

"ငါ ဌာနချုပ်မှာ နေခဲ့လိုက်မယ် အားလုံး ထွက်သွားရင် တစ်ခုခု ဖြစ်လာမှာ စိုးလို့ ခေါင်းဆောင်ယန်... မကန့်ကွက်ဘူး မဟုတ်လား"

"နေချင်ရင် နေခဲ့ ငါကတော့ လိုက်မှာပဲ"

ဟယ်ယင်အာ ဘာမှ မတုံ့ဆိုင်းဘဲ ပြောလိုက်တယ်။

ယန်ကျန့်နဲ့ အဆင်မပြေပေမယ့် ဒီလို ကိစ္စကြီးမှာတော့ သူ နောက်ဆုတ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။

ချောင်ယန်ဟွာ ဒီအချိန်မှာ မသင့်တော်တဲ့ စကား ဝင်ပြောလိုက်တယ်။

"ယန်ကျန့်... ကျန်းရှန်ကွမ်းကို ကိုင်တွယ်ဖို့ ခေါင်းဆောင်တွေ ဒီလောက် အများကြီး လိုလို့လား ငါ ဆိုလိုတာက အကုန်လုံး ထွက်သွားရင် တခြားနေရာမှာ မမျှော်လင့်တာတွေ ဖြစ်လာရင် ကိုင်တွယ်မယ့်သူ မရှိဘဲ ဖြစ်နေမှာ စိုးလို့ လူနည်းနည်းလောက် ချန်ထားခဲ့ပါလား"

ယန်ကျန့် စဉ်းစားပြီး သဘောတူလိုက်တယ်။

"ချောင်ယန်... မင်း နေခဲ့လိုက်"

ချောင်ယန် နားမလည်သလို ကြည့်လိုက်တယ်။

"မင်းရဲ့ ကာကွယ်ရေး စွမ်းရည်က နည်းနည်း အားနည်းတယ် ကျန်းရှန်ကွမ်း တိုက်ခိုက်တုန်းက မင်း အစားထိုးအရုပ် သုံးလိုက်တယ်လေ အဲဒီ အချက်အလက်က ပေါက်ကြားသွားပြီ နောက်တစ်ခါ ရန်သူက မင်းကို အသေအချာ ပစ်မှတ်ထားလာနိုင်တယ် သူတို့ ပြင်ဆင်ထားကြမှာ ဒီတွေ့ဆုံပွဲက တိုက်ပွဲ ဖြစ်လာနိုင်တယ် အမှားအယွင်း နည်းနည်းလေး ရှိရင်တောင် အသက်ဆုံးရှုံးနိုင်တယ်"

"ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ ခေါင်းဆောင်တွေ ကျဆုံးလို့ မဖြစ်ဘူး"

"ကောင်းပြီလေ... လူအင်အား မလုံလောက်ရင် ဖုန်းဆက်လိုက် ငါ ချက်ချင်း လာခဲ့မယ်"

ချောင်ယန် ပခုံးတွန့်ပြီး သဘောတူလိုက်ရတယ်။

တကယ်တော့ သူ့ကာကွယ်ရေး စွမ်းရည်က မညံ့ပါဘူး။ တခါတလေ ပိုသတိထားတတ်ရုံပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဌာနချုပ်ကို စောင့်ကြည့်မယ့်သူ လိုအပ်နေတော့ သူ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပါဘူး။

မကြာမီ...

စာရင်း အတည်ပြုလိုက်ပြီ။

ယန်ကျန့်၊ ဝေ့ကျင်း၊ လီကျွင်း၊ လျိုစန်း၊ ဟယ်ယင်အာ၊ ကျိုးဒန်၊ လီလဲ့ဖိန် နဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ လူကျစ်ဝမ်။

စုစုပေါင်း ခေါင်းဆောင် ၈ ယောက်။

ဒီလို ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမျိုးက လက်ရှိ သဘာဝလွန် လောကမှာ တစ်ခါမှ မရှိဖူးသေးပါဘူး။

ချောင်ယန်ဟွာ ယန်ကျန့်ရဲ့ စီစဉ်မှုကို တိတ်တဆိတ် သဘောတူလိုက်တယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက အရမ်း ထူးခြားတဲ့ ကိစ္စလေ။ ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားလို့ မရဘူး။ ခေါင်းဆောင် ၃ ယောက် ကျန်ခဲ့တာပဲ လုံလောက်ပါပြီ။

"ယန်ကျန့်... ငါလည်း ကူညီနိုင်မယ် ထင်တယ်"

ရုတ်တရက် ခေါင်းဆောင် ကိုယ်စားလှယ်လောင်းတွေထဲက လျိုချီ ရှေ့ထွက်လာပြီး မျှော်လင့်တကြီး ပြောလိုက်တယ်။

"လျိုချီလား"

ယန်ကျန့် သူ့ကို ကြည့်ပြီး နောက်ဆုံးမှာ ပြောလိုက်တယ်။

"ကျေးဇူးပဲ ဒါပေမဲ့ မင်း စွန့်စားစရာ မလိုပါဘူး ဒီအဆင့် ရောက်လာဖို့ မလွယ်ကူဘူး ပေါ့ပေါ့တန်တန် အသက်နဲ့ မရင်းပါနဲ့"

"ကောင်းပြီလေ"

လျိုချီ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။

တကယ်တော့ သူ ခေါင်းဆောင်အဆင့် ပဋိပက္ခမှာ ပါဝင်ဖို့ အဆင်သင့် မဖြစ်သေးပါဘူး။

"လူစာရင်း အတည်ပြုပြီးပြီ ဆိုမှတော့ ဘာစောင့်နေဦးမှာလဲ သွားကြစို့ တစ်မိနစ် ဖြုန်းလိုက်တိုင်း ရန်သူ လွတ်မြောက်ဖို့ အခွင့်အရေး ပိုရသွားလိမ့်မယ်"

ဟယ်ယင်အာ တိုက်တွန်းလိုက်တယ်။

"ငါ့တစ္ဆေနယ်မြေကို မခုခံနဲ့ ငါ မင်းတို့ကို ခေါ်သွားပေးမယ်"

ယန်ကျန့် နောက်ထပ် ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ တစ္ဆေမျက်လုံး ဖွင့်လိုက်တယ်။

အနီရောင် အလင်းတန်း ကောင်းကင်ကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး ဌာနချုပ်က ခေါင်းဆောင် ၈ ယောက် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ တာဟန်မြို့ဆီ တည့်တည့် ဦးတည်သွားကြတယ်။

"အရာရာ အဆင်ပြေပါစေ"

ချောင်ယန်ဟွာ ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းလိုက်တယ်။

ဒီအချိန်မှာ ဌာနချုပ်က ပြဿနာတွေ ထပ်မလိုချင်တော့ဘူး။ ခေါင်းဆောင် ၁၂ ယောက် စုစည်းပြီး စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး ခေါင်းဆောင် ရွေးချယ်ကာ တည်ငြိမ်မှု ပြန်ရဖို့ မနည်း ကြိုးစားခဲ့ရတာ။ ဒီခရီးစဉ်မှာ တချို့ ဆုံးရှုံးသွားရင် အကြီးအကျယ် ထိခိုက်သွားလိမ့်မယ်။

ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေပန်းချီကား ဖြစ်ရပ်ကိုလည်း လျစ်လျူရှုထားလို့ မရပြန်ဘူး။

တစ္ဆေပန်းချီကား ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားရင် မြို့အနည်းငယ်လောက်တင် ထိခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။

"မင်း ဘာလို့ ကျန်ခဲ့တာလဲ"

ဒီအချိန်မှာ ဝမ်ချာလင်း သူ့ဘေးက လင်းပေ့ကို ရုတ်တရက် မေးလိုက်တယ်။

လင်းပေ့ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး မင်းနဲ့ စကားပြောချင်လို့ပါ ပြီးတော့ ယန်ကျန့်ကို ငါ ယုံကြည်မှု ရှိတယ်လေ"