မန်နေဂျာများကြားက ရန်ငြိုး

တာဟန်မြို့။

အဆင်းလှသော ရုပ်ရည်၊ ပြစ်မျိုးမှဲ့မထင်သော အလှတရားနှင့် အမျိုးသမီး တစ်ဦး လမ်းမပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းလာသည်။ သူမလက်ထဲတွင် အစားအသောက် အိတ်တစ်အိတ်နှင့် စာအုပ်များ ထည့်ထားသော အိတ်တစ်အိတ်ကို ကိုင်ထားပြီး စွန့်ပစ်ထားသော အဆောက်အအုံ တစ်ခုဆီ ဦးတည်သွားနေသည်။

ဒီစွန့်ပစ်ထားသော အဆောက်အအုံကြီးသည် လူစည်ကားသော လမ်းမကြီးပေါ်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ရှိနေခဲ့ပြီး လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်ကမှ လူတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး ခြံစည်းရိုးခတ်၊ လုံခြုံရေးချကာ စောင့်ရှောက်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အနီးနားက လူတွေကတော့ အဆောက်အအုံကို ပြန်လည် ပြုပြင်တော့မယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြပေမယ့် အမှိုက်တွေ ရှင်း၊ ပေါင်းပင်တွေ ရှင်းတာလောက်ပဲ လုပ်ပြီး ပြန်စွန့်ပစ်ထားခဲ့သည်။

ဟယ်ယွဲ့လျန် ပေါ်လာတာကို လူအများအပြားက အံ့သြတကြီး ကြည့်နေကြသည်။ ဒီလောက် လှပတဲ့ အမျိုးသမီးမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသလို ငေးမောနေကြသည်။

မကြာမီ...

လုံခြုံရေးက သူမကို ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်ပြီး ဟယ်ယွဲ့လျန် ခြံဝင်းထဲ ဝင်သွားကာ စွန့်ပစ်အဆောက်အအုံထဲ ခြေချလိုက်သည်။

အတွင်းထဲ ဝင်လိုက်သည်နှင့် သူမမျက်စိရှေ့က မြင်ကွင်းများ ထူးဆန်းစွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကောင်းကင်ကြီး ချက်ချင်း မှောင်မိုက်သွားကာ ခေတ်မီ တိုက်ခန်း အဆောက်အအုံ တစ်ခု သူမရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ ဘေးနားတွင် နီယွန်မီးရောင်များ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လင်းနေပြီး သရဲခြောက်သလို ခံစားရစေသည်။

"ပစ္စည်းတွေ ဝယ်လာပြီလား"

တိုက်ခန်း မြေညီထပ် ဧည့်ခန်းမထဲတွင်...

စွန်းရွေ့က တုတ်ကောက်ကို အားပြုပြီး ခြေထောက်တစ်ဖက် ထော့နဲ့ထော့နဲ့ လျှောက်လာသည်။ ဒါပေမဲ့ တံခါးဝမှာ ရပ်လိုက်ပြီး အပြင်မထွက်ပေ။

"ငါက ရှင့်ရဲ့ စာပို့သမား ဖြစ်နေသလိုပဲ ရှင်လိုချင်တာ မှန်သမျှ ဝယ်ပေးနေရတယ် ရှင်က တာဟန်မြို့ မန်နေဂျာ မဟုတ်ဘူးလား လက်အောက်ငယ်သားတွေ ဘာတွေ မရှိဘူးလား"

ဟယ်ယွဲ့လျန် ပစ္စည်းတွေကို ချလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

အိတ်နှစ်အိတ်စလုံးက စွန်းရွေ့ အတွက် ဝယ်လာပေးတာတွေချည်းပါပဲ။

"ဘယ်သူဝယ်ဝယ် အတူတူပါပဲ ငါ့တိုက်ခန်းထဲမှာ နေချင်ရင် တစ်ခုခုတော့ ပြန်ပေးဆပ်ရမှာပေါ့ အောက်ခြေသိမ်း အလုပ်တွေ လုပ်ပေးရတာက မင်းအတွက် တန်ပါတယ်"

စွန်းရွေ့ ဂရုမစိုက်သလို ပြောလိုက်ပြီး ပစ္စည်းတွေကို ယူကာ ဘေးနားက ဆိုဖာပေါ်မှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"ဒါ အိမ်လခ ပေးတယ်လို့ သဘောထားရမလား"

"အဲဒီလို သဘောထားချင်လည်း ရတယ် မနေချင်ရင် ထွက်သွားလို့ ရတယ် ဘယ်သူမှ တားမထားဘူး"

ပြောပြီးနောက် စွန်းရွေ့ အိတ်ထဲ မွှေနှောက်ပြီး သေတ္တာတစ်လုံး ထုတ်လိုက်သည်။ ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ဂိမ်းစက် တစ်လုံး ဖြစ်နေသည်။

သူ ချက်ချင်း ပြုံးလိုက်သည်။

ဒီမှာ နေရတာ အရမ်း ပျင်းစရာ ကောင်းလွန်းသည်။ တီဗီကြည့်၊ စာဖတ်ပြီးပြီ။ အခု ဂိမ်းဆော့ကြည့်ရဦးမည်။ အချိန်ကုန်မယ့် နည်းလမ်း မရှာရင် ကြာရင် သူ ရူးသွားလိမ့်မယ်။

"ငါ အခန်းပြန်တော့မယ်"

ဟယ်ယွဲ့လျန် ပြောပြီး မြေညီထပ်က အခန်း ၁၀၁ ဆီ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဒီနေရာက ကြည့်ကောင်းပေမယ့် သရဲခြောက်သလို ခံစားရသည်။ ဒါပေမဲ့ ရက်အနည်းငယ် နေပြီးနောက် သူမ ကျင့်သားရစ ပြုလာပြီ။ ထူးဆန်းမှု တချို့ကို လက်ခံလာနိုင်ပြီ။

ဟယ်ယွဲ့လျန် နားလည်လိုက်တာက သူမ အနေနဲ့ ဒီအရာတွေကို လက်ခံပြီး နေသားကျအောင် နေရမယ် ဆိုတာပါပဲ။

တိုက်ခန်းကြီး တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။

စွန်းရွေ့ကတော့ ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး အသစ်ရတဲ့ ဂိမ်းစက်ကို အာရုံစိုက် ဆော့ကစားနေသည်။

ဒီနေ့လည်း ပုံမှန်အတိုင်း ကုန်ဆုံးသွားလိမ့်မယ်လို့ သူ ထင်ထားခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ ခဏကြာတော့...

ရုတ်တရက်...

ခန်းမအပြင်ဘက် မှောင်မိုက်နေတဲ့ ကမ္ဘာထဲမှာ အဆုံးမရှိတဲ့ ကွေ့ကောက်နေတဲ့ လမ်းလေး တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ လမ်းက အဆုံးမရှိဘဲ ဘယ်ကို ဦးတည်သွားမှန်း မသိရပေ။ အဲဒီလမ်းပေါ်မှာ လူရိပ်တချို့ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

အစပိုင်းမှာ လူရိပ်တွေက ဝေးနေသေးပေမယ့် အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ လျင်မြန်စွာ နီးကပ်လာသည်။

မိနစ်ပိုင်း အတွင်းမှာပဲ အဲဒီလူတွေက အပြင်ဘက် တံခါးဝကို ရောက်လာကြသည်။

"စုန့်ရှင်းဟိုင် သေသွားပြီ ဝမ်ဟန်က သတိမေ့နေတုန်းပဲ အသက်ရှင်ဖို့ လမ်းမမြင်ဘူး ဌာနချုပ်က ခေါင်းဆောင်တွေရဲ့ အင်အားက မျှော်လင့်ထားတာထက် ပိုကြမ်းတယ် တစ္ဆေပန်းချီကားကို သုံးပြီး ယန်ကျန့်ကို မထိန်းချုပ်ထားနိုင်ရင် အပြင်ထွက်မယ့် လမ်းကြောင်း အဖြတ်ခံရမှာ သေချာတယ်"

အသံတစ်သံ အပြင်ဘက်ကနေ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေ ဖြစ်နေတာ နှစ်အတော်ကြာနေပြီ ဌာနချုပ်က တစ်နိုင်ငံလုံးက တစ္ဆေဆရာတွေထဲက ရွေးထုတ်ထားတဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေ စွမ်းအားကြီးတာ မဆန်းဘူး ပြီးတော့ စစ်ဆင်ရေးကြီး တစ်ခုမှာ အထိအခိုက် အကျအဆုံး ရှိတာ သဘာဝပဲ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ပေးဆပ်လိုက်ရတာ တန်ပါတယ်"

နောက်ထပ် အသံတစ်သံက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

မကြာမီ... တိုက်ခန်း တံခါး ပွင့်သွားသည်။

လူ ၄ ယောက် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ဝင်လာကြသည်။

ခေါင်းဆောင်က အသက် ၃၀ လောက် ရှိမယ့် ကျုံရှန်းဝတ်စုံ ဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသား တစ်ယောက်။ တည်ငြိမ်တဲ့ အကြည့်နဲ့ လောကကြီးကို ငြီးငွေ့နေတဲ့ ပုံစံ ရှိသည်။

သူ့ဘေးမှာ အသက် ၅၀ လောက် ရှိမယ့် အမျိုးသား တစ်ယောက်။ ဆံပင်တွေ ဖြူစပြုနေပြီး လက်ချောင်းသွယ်သွယ်၊ မျက်နှာဖြူဖြူနဲ့။

နောက်တစ်ယောက်က ပိုအသက်ကြီးသည်။ အသက် ၆၀၊ ၇၀ လောက် ရှိမည်။ အသက်ကြီးလို့ ဖြစ်တတ်တဲ့ အမည်းစက်တွေ မျက်နှာပေါ်မှာ ရှိနေသည်။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အဝတ်အစားနဲ့ အဝတ်ဖိနပ် ဝတ်ဆင်ထားသည်။ အဝတ်အစားတွေက လျှော်ဖပ်ထားလို့ အရောင်လွင့်နေပေမယ့် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေသည်။

နောက်ဆုံး လူတစ်ယောက်ကတော့ အသက် ၃၀ အောက် လူငယ်တစ်ယောက်။ ဒါပေမဲ့ သူက သတိမေ့နေပြီး အသက် ၅၀ အရွယ် အမျိုးသားက ပိုးထားရသည်။

"ဟင်..."

လူ ၄ ယောက် ဝင်လာတာ မြင်တော့ ဆိုဖာပေါ်မှာ ဂိမ်းဆော့နေတဲ့ စွန်းရွေ့ လန့်သွားသည်။

တစ္ဆေစာပို့တိုက် မန်နေဂျာ ဖြစ်လာပြီး စာပို့သမား ကျိန်စာ ပျောက်ကွယ်သွားကတည်းက ဒီနေရာကို သူစိမ်းတွေ မရောက်တာ ကြာပြီ။ တခါတလေ ယန်ကျန့် တစ်ယောက်ပဲ ရုတ်တရက် ရောက်လာတတ်တာ။ တခြားသူတွေ ဆိုရင် သူ့ခွင့်ပြုချက် ရမှ ရောက်လာနိုင်တာ။ မဟုတ်ရင် လုံးဝ လာလို့မရဘူး။

"ခင်ဗျားတို့ ဘယ်သူတွေလဲ"

စွန်းရွေ့ ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး တုတ်ကောက်ကို အားပြုကာ သတိထားပြီး မေးလိုက်သည်။

အစပိုင်းမှာ သူ ထင်တာက ဒီလူတွေက အရင် ၅ ထပ်က စာပို့သမားဟောင်းတွေ ဖြစ်မယ်လို့ ယူဆလိုက်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ္ဆေစာပို့တိုက် ကျိန်စာ ပျက်ပြယ်သွားတုန်းက ၅ ထပ်က စာပို့သမားတိုင်း ရောက်မလာကြဘူးလေ။ အပြင်မှာ ကျန်ခဲ့တဲ့သူတွေ ရှိသေးတယ်။ အခု ရုတ်တရက် ရောက်လာတာ ဆိုတော့ အခြေအနေ မသိတဲ့ သူတွေ လာစုံစမ်းတာ ဖြစ်မယ်လို့ စွန်းရွေ့ ထင်လိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ ဒီအထင်ကို ပယ်ဖျက်လိုက်သည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ၅ ထပ်က စာပို့သမားဟောင်းတွေတောင် အခုဆို တစ္ဆေစာပို့တိုက်ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဝင်ထွက်လို့ မရတော့လို့ ဖြစ်သည်။

ဒီလူတွေက တစ္ဆေစာပို့တိုက်ရဲ့ လမ်းကြောင်းဟောင်းကို သုံးပြီး ရောက်လာကြတာ ရှင်းနေသည်။

"နေပါဦး... ခင်ဗျား ရင်းနှီးနေသလိုပဲ... ကျန်းရှန်ကွမ်း မလား"

စွန်းရွေ့ အသက် ၃၀ အရွယ် ကျုံရှန်းဝတ်စုံနဲ့ လူကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီလူရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်က ဆီဆေးပန်းချီကားထဲက လူနဲ့ တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေသည်။

အရှိန်အဝါ နည်းနည်း ကွာခြားတာကလွဲရင် ကျန်တာ အကုန် တူတူပဲ။

ကျန်းရှန်ကွမ်း နှစ်ယောက်လား။

စွန်းရွေ့ မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သဘောပေါက်လိုက်သည်။

"သြော်... ခင်ဗျားက အမြဲတမ်း အသက်ရှင်နေတာကိုး တစ်ခါမှ မသေခဲ့ဘူးပဲ"

"မင်းက တစ္ဆေစာပို့တိုက် မန်နေဂျာ အသစ်လား"

ကျန်းရှန်ကွမ်း စွန်းရွေ့ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

"ဆောရီးပါ... ငါ ကိစ္စလေး တစ်ခု ရှိလို့ တစ္ဆေစာပို့တိုက်ကို ခဏ ငှားသုံးလိုက်ရတယ် မန်နေဂျာကို ဒုက္ခမပေးမိဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

"သုံးတယ် ဟုတ်လား"

စွန်းရွေ့ တုတ်ကောက်ကို ထောက်လိုက်သည်။

"ကျန်းရှန်ကွမ်း... ခင်ဗျား တစ္ဆေစာပို့တိုက်က ထွက်သွားပြီးကတည်းက ဒီနေရာနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်တော့ဘူး တစ္ဆေစာပို့တိုက်ကို ကြိုက်သလို ဝင်ထွက်လို့ မရသင့်တော့ဘူး အဲဒီ လမ်းကြောင်းက စာပို့သမားတွေပဲ သုံးလို့ရတာ အခု စာပို့သမား ခေတ်ကုန်သွားပြီ... စာပို့သမား မရှိတော့ဘူး... ခင်ဗျား ဒီကို လာလို့ မရသင့်ဘူး"

"မင်းက မန်နေဂျာ အသစ် ဆိုပေမယ့် ငါက ဒီမှာ မင်းထက် ပိုကြာကြာ နေခဲ့ဖူးတယ် ထွက်သွားပြီးရင်တောင် တစ္ဆေစာပို့တိုက်ရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားကို ရံဖန်ရံခါ ငှားသုံးတာ မဆန်းပါဘူး စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ မင်းကို ဒုက္ခမပေးပါဘူး ခဏနေရင် ပြန်ထွက်သွားမှာပါ"

ကျန်းရှန်ကွမ်း ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်ပြီး ကျန်တဲ့သူတွေကို ထွက်ခွာဖို့ အချက်ပြလိုက်သည်။

သူတို့ ထွက်ခွာတော့မယ့် အချိန်မှာ...

နောက်တစ်ခဏတွင်...

"ဘုန်း"

စာပို့တိုက် တံခါးကြီး ဆောင့်ပိတ်သွားသည်။ ပြီးတော့ တံခါးက တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးသွားပြီး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားကာ နံရံကြီး တစ်ချပ်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

"တစ်ယောက်ယောက်က ပြောဖူးတယ်... ခင်ဗျားက ရိုးရှင်းတဲ့လူ မဟုတ်ဘူးတဲ့ ပြဿနာကောင် ဖြစ်လာနိုင်တယ်တဲ့ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားကို တစ္ဆေစာပို့တိုက်မှာ ခဏ ထိန်းထားချင်တယ် ကိစ္စတွေ ရှင်းသွားမှ ပြန်လွှတ်ပေးမယ်"

စွန်းရွေ့ မျက်လုံးမှေးပြီး တုတ်ကောက်နဲ့ ထော့နဲ့ထော့နဲ့ လျှောက်လာသည်။

ဒီမှာ စောင့်နေရင်းနဲ့ ကျန်းရှန်ကွမ်း အစစ်ကို မိလိမ့်မယ်လို့ သူ ထင်မထားခဲ့ဘူး။

ဟယ်ယွဲ့လျန် ကိစ္စက စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းနေပြီ။

အခု အဓိက တရားခံ ပေါ်လာပြီ ဆိုတော့ အဖြေမှန် ရဖို့ အခွင့်အရေး ကောင်းပဲ။

"ငါက ဖြတ်သွားရုံ သက်သက်ပါ ဘာလို့ ဒီလောက်ထိ လုပ်ရတာလဲ"

ကျန်းရှန်ကွမ်း ခြေလှမ်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား သေချာ ရှင်းပြရင် ကျွန်တော် ဒုက္ခပေးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

စွန်းရွေ့ ပြောလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ...

ရုတ်တရက်...

အန္တရာယ် အငွေ့အသက်တွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ရှေ့က ကျန်းရှန်ကွမ်း နောက်လှည့်လာတာ မြင်လိုက်ရသည်။ လက်ထဲမှာ သံချေးတက်နေတဲ့ ရှေးဟောင်း ဓားမကြီး တစ်လက် ကိုင်ထားသည်။

နောက်လှည့်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ...

စွန်းရွေ့ မျက်စိရှေ့က မြင်ကွင်းတွေ လှုပ်ခါသွားပြီး ဇောက်ထိုး ဖြစ်သွားသည်။

သူ့ခေါင်းက ဘယ်အချိန်က ပြတ်သွားမှန်း မသိဘဲ လည်ပင်းကနေ ပြုတ်ကျသွားသည်။

"ဘုန်း" ခနဲ မြေကြီးပေါ် ကျသွားပေမယ့် စွန်းရွေ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ မတ်မတ်ရပ်နေဆဲ၊ တုတ်ကောက်ကို ကိုင်ထားဆဲ၊ မလှုပ်မယှက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ခင်ဗျား..."

စွန်းရွေ့ မျက်လုံးတွေ ဒေါသတကြီး ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူ မသေသေးပေ။

ဒါမှမဟုတ် ဒီနေရာမှာ သူ သေလို့ မရတာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

"ငါ မင်းနဲ့ မတိုက်ချင်ပါဘူး ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ငါ့လမ်းကို ပိတ်ပင်ရတာလဲ တစ္ဆေစာပို့တိုက် မန်နေဂျာတွေကို ငါ သတ်ဖူးပါတယ် နောက်ဆုံး ခေါင်းဖြတ်သတ်ခဲ့တာက အမျိုးသမီး တစ်ယောက်လေ သူက အားနည်းလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး မင်းက မန်နေဂျာ အသစ် ဆိုတော့ ပိုတောင် အားနည်းသေးတယ်"

ကျန်းရှန်ကွမ်း ဓားမကြီး ကိုင်ပြီး ရှေ့တိုးလာသည်။ မျက်နှာထား တင်းမာပြီး လေးနက်နေသည်။

"ဒါဆို ထျန်းရှောင်ယွဲ့ကို အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်ခဲ့တာ ခင်ဗျားကိုး"

စွန်းရွေ့ နားလည်သွားသည်။

"ထျန်းရှောင်ယွဲ့ ဟုတ်လား ဒီနာမည် မကြားရတာ ကြာပြီ နည်းနည်းတောင် လွမ်းသလို ဖြစ်သွားတယ်"

ကျန်းရှန်ကွမ်းရဲ့ အကြည့်တွေက အတိတ်ကို ပြန်လွမ်းဆွတ်နေသလို ဖြစ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

တစ္ဆေစာပို့တိုက်မှာ သူလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစရာ အတွေ့အကြုံတွေ ရှိခဲ့ဖူးသည်။

"ငါက ခင်ဗျားကို မယှဉ်နိုင်ပါဘူး ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားကို ဒီကနေ အလွယ်တကူ ထွက်သွားခွင့် မပေးနိုင်ဘူး"

စွန်းရွေ့ခေါင်းက မြေကြီးပေါ် ရောက်နေပေမယ့် မန်နေဂျာ တစ်ယောက် အနေနဲ့ တစ္ဆေစာပို့တိုက်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သေးသည်။

အန္တရာယ် ကြုံလာရင် ဖြေရှင်းဖို့ သူ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်...

ပိတ်ဆို့ထားသော မြေညီထပ် ခန်းမ နံရံများပေါ်တွင် တံခါးများစွာ ပေါ်လာသည်။ ဒီတံခါးတွေမှာ အခန်းနံပါတ် မပါဘဲ ယာယီ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ တံခါးတိုင်း ပွင့်နေပြီး အတွင်းထဲတွင် မှောင်မဲနေကာ ဘယ်ကို ရောက်သွားမလဲ မသိနိုင်ပေ။

အမှောင်ထုထဲကနေ ကြောက်မက်ဖွယ် အန္တရာယ်တွေ တိုးကပ်လာတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားနေရသည်။

"ကျန်းရှန်ကွမ်း... မင်း ဘယ်တုန်းက စပြီး စကားတွေ များလာတာလဲ သူ့ကို စကားအများကြီး ပြောနေစရာ လိုလို့လား သတ်ပစ်လိုက်ရင် ပြီးရောပေါ့"

ချန်ချောင်ယန် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"တစ္ဆေစာပို့တိုက်ထဲမှာ မန်နေဂျာတွေက မသေနိုင်ဘူး"

ကျန်းရှန်ကွမ်း ပြောလိုက်သည်။

"သူက တစ္ဆေစာပို့တိုက်ထဲက တစ္ဆေအကြမ်းစားတွေကို လွှတ်ပြီး ငါတို့နဲ့အတူ သေလမ်းရှာချင်နေတဲ့ပုံပဲ ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းတာက ဒါက မင်းရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှု သက်သက်ပဲ ဒီက တစ္ဆေတွေက ငါ့ကို တားဆီးဖို့ မလုံလောက်ဘူး"

စွန်းရွေ့ ဘာမှ မပြောဘဲ သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူ သူတို့ကို မယှဉ်နိုင်မှန်း သိသည်။ စာပို့တိုက် မန်နေဂျာ ဖြစ်နေရင်တောင် မနိုင်နိုင်မှန်း သိသည်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို ဒီမှာ ပိတ်လှောင်ထားနိုင်ရင် သူ့အတွက် တန်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ..."

ဒီအချိန်မှာ အမျိုးသမီး အသံတစ်သံ ထွက်လာသည်။ ဆူညံသံကြားလို့ ဟယ်ယွဲ့လျန် အခန်းထဲက ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဧည့်ခန်းမ အလယ်က စွန်းရွေ့ရဲ့ ခေါင်းပြတ်နေတဲ့ အလောင်းကောင်ကို မြင်တော့ သူမ ကြောင်အသွားသည်။

"တစ္ဆေပန်းချီကားထဲက မိန်းမလား"

ချန်ချောင်ယန် ဟယ်ယွဲ့လျန် ပေါ်လာတာ မြင်တော့ အံ့သြသွားသည်။

ကျန်းရှန်ကွမ်း ပြောလိုက်သည်။

"နေရာမှန်၊ အချိန်မှန်ပဲ အချိန်ကိုက်ပဲ ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့... မင်းအသက်ကို ငါ ပြန်ယူမယ်"

ဟယ်ယွဲ့လျန် ဒီမှာ ရှိနေတာကို သူ မအံ့သြပုံ ရသည်။

ဟယ်ယွဲ့လျန် တစ်ခုခု မှားနေမှန်း သိလိုက်ပြီး နောက်ကို ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်သည်။

"ငါ အကြမ်းဖက်တာတွေ မလုပ်ချင်ဘူး မင်းက ဉာဏ်ကောင်းပါတယ် ခုခံရင် ဘာဖြစ်မလဲ ဆိုတာ သိမှာပဲ နည်းနည်းလောက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရင် သက်သာမှာပါ"

ကျန်းရှန်ကွမ်း သူမကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

ဟယ်ယွဲ့လျန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ စိုးရိမ်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဒါပေမဲ့ မမြင်ရတဲ့ ဖိအားကို သူမ မလွန်ဆန်နိုင်ပေ။

စွန်းရွေ့တောင် ခေါင်းဖြတ်ခံရတာ သာမန် မိန်းကလေး တစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့ သူမက ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ။

လွတ်လမ်း မရှိတော့ဘူး။

ဟယ်ယွဲ့လျန် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ကျန်းရှန်ကွမ်းဆီ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ကယ်ကြပါဦး... တစ်ယောက်ယောက် ကယ်ကြပါဦး"

သူမ အကူအညီ တောင်းချင်ပေမယ့် ဖုန်းက ကိုယ်မှာ မပါဘူး။ မဟုတ်ရင် ယန်ကျန့်ကို ဆက်သွယ်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်လို့ ရနိုင်သေးသည်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ...

ကျန်းရှန်ကွမ်း၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး ဒုတိယထပ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

အေးစက်နေသော အမျိုးသမီး အလောင်းကောင် တစ်ခု အဲဒီမှာ ပေါ်လာပြီး သူတို့ကို ခံစားချက်မဲ့စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ထျန်းရှောင်ယွဲ့လား မင်းက ငါ့ကို တားချင်နေတုန်းလား"

ကျန်းရှန်ကွမ်း အဲဒီ အလောင်းကောင်ကို မှတ်မိလိုက်သည်။

ဒုတိယ စာပို့တိုက် မန်နေဂျာ…