ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း နောက်ကျခြင်း

"တာဟန်မြို့ကို ရောက်ပြီ"

အနီရောင် အလင်းတန်း တစ်ချက် ကောင်းကင်ယံမှာ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထူးဆန်းတဲ့ အမူအရာတွေနဲ့ လူ ၈ ယောက် လမ်းဘေးက လမ်းကြားတစ်ခုထဲကနေ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ထွက်လာကြသည်။ သူတို့ ပေါ်လာပုံက လမ်းသွားလမ်းလာတွေနဲ့ ကွဲပြားပြီး ထူးခြားနေပေမယ့် သူတို့ ရောက်လာတာကို ဘယ်သူမှ သတိမထားမိကြပေ။

"ဒါ တာဟန်မြို့က တစ္ဆေစာပို့တိုက် ရှိတဲ့ နေရာလား ဒါပေမဲ့ ငါ့ဘောပင်က မှန်တယ် ဆိုရင် ကျန်းရှန်ကွမ်း တကယ်ပဲ ဒီမှာ ရှိနေတာ"

လူကျစ်ဝမ် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အနီးနားက ခြံစည်းရိုး ခတ်ထားတဲ့ မပြီးသေးတဲ့ အဆောက်အအုံကို မြင်တော့ လက်ရှိ တည်နေရာကို ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။

"ဟို ၅ ထပ်တိုက် အဆောက်အအုံလား"

လျိုစန်း ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာပြီး ရှေ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဖိုင်မှတ်တမ်းတွေမှာ မြင်ဖူးပေမယ့် ဒီနေရာကို ကိုယ်တိုင် လာဖူးတာ ဒါ ပထမဆုံး အကြိမ် ဖြစ်သည်။

"ကြည့်ရတာ သာမန်ပါပဲ ဒီလို နေရာမျိုးမှာ တစ္ဆေစာပို့တိုက် ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားမိဘူး ဒါပေမဲ့ ဒီနားမှာ ကျန်းရှန်ကွမ်း အရိပ်အယောင် မတွေ့ရဘူး အနီးအနားမှာ မရှိတဲ့ပုံပဲ တစ္ဆေစာပို့တိုက်ထဲ ဝင်သွားတာ ဖြစ်မယ် မင်းဘောပင်က အသုံးဝင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ရတာပေါ့"

လီလဲ့ဖိန် စည်ကားနေတဲ့ လမ်းသွားလမ်းလာတွေကို ကြည့်လိုက်သည်။ အရာအားလုံး အေးချမ်းနေသည်။

သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ ပုံစံ လုံးဝ မပေါက်ပေ။

ဒါ့အပြင် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ သဘာဝလွန် အငွေ့အသက်တွေလည်း သူ မခံစားရပေ။

ဒါပေါ့... သူ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါဘူး။ တခြားသူတွေလည်း အတူတူပဲ ခံစားနေရသည်။

"တစ္ဆေစာပို့တိုက်ထဲမှာ ရှိမရှိ ဆိုတာ ဝင်ကြည့်ရင် သိရမှာပါ"

ဝေ့ကျင်းရဲ့ မျက်နှာထားက ထုံထိုင်းနေသည်။

"တန်းဝင်သွားမှာလား နည်းနည်း မဆင်ခြင်ရာ မကျဘူးလား ပြင်ဆင်တာ၊ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ဖို့ စီစဉ်တာမျိုး လုပ်သင့်တယ် မဟုတ်လား"

ကျိုးဒန် အကြံပြုလိုက်သည်။

"..."

တခြားသူတွေ ကျိုးဒန်ကို ထူးဆန်းတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ချုံခိုတိုက်ခိုက်မယ် ဟုတ်လား။

တစ်ဖက်လူမှာလည်း တစ္ဆေနယ်မြေ ရှိနေနိုင်တာကို ဘယ်လို ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှာလဲ။

"စွန်းရွေ့က အခု တာဟန်မြို့ တစ္ဆေစာပို့တိုက်ကို စီမံခန့်ခွဲနေတာ ကျန်းရှန်ကွမ်းသာ တကယ် ဝင်သွားရင် စွန်းရွေ့ အန္တရာယ် ရှိနိုင်တယ် အချိန်မဆွဲနဲ့... ချက်ချင်း ဝင်ကြမယ်"

ယန်ကျန့်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ လေးနက်သွားပြီး နည်းနည်း စိုးရိမ်လာသည်။

သူ့တစ္ဆေမျက်လုံး ထပ်ပွင့်လာသည်။

အနီရောင် အလင်းတန်းက ရှေ့ကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး တစ္ဆေနယ်မြေကနေတဆင့် တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်နိုင်မယ့် လမ်းကြောင်း တစ်ခု ဖန်တီးလိုက်သည်။

တစ္ဆေနယ်မြေရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုအောက်မှာ ရှေ့က အဆောက်အအုံ ပုံစံပြောင်းသွားသည်။ ရင်းနှီးနေတဲ့ ပုံစံ မဟုတ်တော့ဘဲ မှောင်မိုက်နေတဲ့ ကမ္ဘာထဲက ခေတ်မီ ၅ ထပ် တိုက်ခန်း အဆောက်အအုံ တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ လက်တွေ့မှာ မရှိတဲ့ အဆောက်အအုံ တစ်ခုပေါ့။

တစ္ဆေနယ်မြေ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ယန်ကျန့်၊ လီကျွင်း၊ လျိုစန်း၊ လီလဲ့ဖိန်၊ လူကျစ်ဝမ်၊ ကျိုးဒန်၊ ဟယ်ယင်အာ နဲ့ ဝေ့ကျင်း တို့ တိုက်ခန်း အဆောက်အအုံဆီ တည့်တည့် ဝင်သွားကြသည်။

ရောင်စုံ နီယွန်မီးတွေ လက်နေသည်။

"ငရဲတိုက်ခန်း" ဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်က ဝင်ပေါက်မှာ ရှိနေသည်။

နာမည် ပြောင်းသွားပေမယ့် ဒါက တစ္ဆေစာပို့တိုက်ရဲ့ မူလပုံစံ ဆိုတာ အားလုံး သိကြသည်။

သူတို့ရဲ့ အတင်းအဓမ္မ ဝင်ရောက်မှုက တစ္ဆေစာပို့တိုက်ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို တိုက်ရိုက် လျစ်လျူရှုလိုက်တာ ဖြစ်ပြီး မန်နေဂျာတောင် သူတို့ ဝင်လာတာကို တားလို့ မရနိုင်ပေ။

"တံခါး ပိတ်ထားတယ်"

ဒါပေမဲ့ ဝင်ပေါက် ရောက်တဲ့အခါ တံခါးအနောက်မှာ ထူထဲတဲ့ နံရံတစ်ခု ပိတ်ဆို့ထားတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒါက တမင် လုပ်ထားပုံ ရပြီး ပြင်ပလူတွေ ဝင်မလာနိုင်အောင် သို့မဟုတ် အတွင်းလူတွေ ထွက်မသွားနိုင်အောင် တားဆီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"သဘာဝလွန် အတားအဆီးတွေက စွမ်းအားကြီးပေမယ့် ဟာကွက်တွေ ရှိတတ်ပါတယ်"

ဒီအချိန်မှာ ဝေ့ကျင်း ရှေ့တိုးလာပြီး နံရံပေါ် လက်တင်လိုက်သည်။

အားနည်းနည်း စိုက်လိုက်တာနဲ့...

နံရံကြီး ချက်ချင်း ပြိုကျသွားသည်။

မကြာမီ...

နံရံအနောက်က ဧည့်ခန်းမ ပေါ်လာသည်။

ဒါပေမဲ့ ခန်းမက မှောင်မဲနေပြီး လေထုထဲမှာ ပုပ်စော်နံ သဲ့သဲ့ ရနေကာ လွှမ်းမိုးထားတဲ့ သရဲအငွေ့အသက်တွေ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ငါတို့ နည်းနည်း နောက်ကျသွားပြီ ထင်တယ် စွန်းရွေ့ ဒုက္ခရောက်နေပြီ ဖြစ်မယ်"

ဝေ့ကျင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထုံထိုင်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ခန်းမထဲမှာ တစ္ဆေအကြမ်းစားတွေ ရှိနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

အရမ်း ကြောက်စရာ မကောင်းပေမယ့် အထူး အန္တရာယ် များသည်။

စွန်းရွေ့က မန်နေဂျာ ဖြစ်နေမှတော့ တစ္ဆေအကြမ်းစားတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ နေရာမျိုးမှာ သူ ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူး။

"ဒါပေမဲ့ ဘောပင်က ကျန်းရှန်ကွမ်း ဒီမှာ ရှိနေသေးတယ်လို့ ပြနေတယ်"

လူကျစ်ဝမ် ကျန်းရှန်ကွမ်း နာမည် ရေးထားတဲ့ စာရွက်ကို ထုတ်ပြီး ဘောပင် တင်လိုက်သည်။

ဘောပင်က လည်ပတ်ပြီး ရှေ့က အမှောင်ထုထဲကို ညွှန်ပြနေသည်။

ဒါက ကျန်းရှန်ကွမ်း တစ္ဆေစာပို့တိုက်ထဲမှာ ရှိနေသေးကြောင်း အားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေသည်။

"ပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးဖို့ ငါ မီးထွန်းလိုက်မယ်"

လီကျွင်း ပြောပြီး သူ့သဘာဝလွန် စွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ တစ္ဆေမီးတောက် ထွန်းပြီး ပတ်ဝန်းကျင် အမှောင်ထုကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

စိမ်းဖန့်ဖန့် တစ္ဆေမီးတောက်တွေ မြေညီထပ် ခန်းမထဲမှာ လင်းလက်လာပြီး အမှောင်ထုကို ဖယ်ရှားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို မြင်ရအောင် လုပ်ပေးလိုက်သည်။

မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက်တွေကို တားဆီးထားပေမယ့် ခမ်းနားတဲ့ ဧည့်ခန်းမထဲမှာ ဆိုဖာတွေ၊ ဘားကောင်တာတွေ၊ စာအုပ်စင်တွေ၊ တီဗီတွေနဲ့ ခေတ်မီ ပစ္စည်းအစုံအလင် ရှိနေသည်။

ဒါပေမဲ့ သက်ရှိမရှိဘဲ ခြောက်ကပ်နေသည်။

"စွန်းရွေ့ တကယ်ပဲ ဒုက္ခရောက်နေပုံ ရတယ်"

ယန်ကျန့် မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားသည်။ အချိန်မဆွဲဘဲ အမြန် ဝင်သွားပြီး တစ္ဆေမျက်လုံးနဲ့ စွန်းရွေ့ရဲ့ ခြေရာခံကို ရှာဖွေလိုက်သည်။

စွန်းရွေ့ သေသွားမှာကို သူ စိုးရိမ်သည်။ မန်နေဂျာ ဖြစ်နေလို့ မသေနိုင်ဘူး ဆိုပေမယ့် ကျန်းရှန်ကွမ်းက ကြောက်စရာ ကောင်းတယ်လေ။ မန်နေဂျာ တစ်ယောက်ကို ရှင်းပစ်ဖို့ မခက်ခဲပါဘူး။

မန်နေဂျာ သေသွားရင် တစ္ဆေစာပို့တိုက် ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားနိုင်ပြီး ယန်ကျန့်ရဲ့ အရင် ကြိုးပမ်းမှုတွေ အလကား ဖြစ်ကုန်လိမ့်မယ်။

မကြာမီ...

သူ့အကြည့်က အလောင်းကောင် တစ်ခုပေါ် ရောက်သွားသည်။ တိတိကျကျ ပြောရရင် ခေါင်းပြတ်နေတဲ့ အလောင်းကောင် တစ်ခု။

ခေါင်းပြတ်နေတဲ့ အလောင်းကောင်က တုတ်ကောက်ကို ကိုင်ပြီး မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။

"ဒါ စွန်းရွေ့ရဲ့ အလောင်းပဲ"

ယန်ကျန့် မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ့အကြောက်ဆုံး အရာ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။ စွန်းရွေ့ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားပြီး ခေါင်းဖြတ်ခံထားရသည်။ အလောင်းကောင်ပဲ တစ္ဆေစာပို့တိုက်ထဲ လှည့်လည်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဒီမြင်ကွင်းက ဂေါင်းမင် အသတ်ခံရတုန်းကနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲ။

သံသယ ဖြစ်စရာ မလိုပါဘူး။

ဒါ ကျန်းရှန်ကွမ်း လက်ချက်ပဲ။

"စွန်းရွေ့ရဲ့ ခေါင်းကို ကူရှာပေးကြပါ သူ ဒီမှာ ရှိနေသေးရင် အသက်ရှင်နေဦးမှာပါ သူ့ကို တွေ့ရင် ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ ဆိုတာ သိရလိမ့်မယ် စွန်းရွေ့ သေလို့ မဖြစ်ဘူး သူ့ကို ကယ်ရမယ် မဟုတ်ရင် ဒီနေရာ ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားလိမ့်မယ်"

ယန်ကျန့် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင် လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ တစ္ဆေအကြမ်းစားတွေကို သတိထားကြပါ"

"ကိစ္စသေးလေးပါ"

ဝေ့ကျင်း ခါးက လျှော်ကြိုးကို ဖြည်လိုက်ပြီး မျက်နှာသေနဲ့ မဖောက်ထွင်းနိုင်တဲ့ အမှောင်ထုထဲ ဝင်သွားလိုက်သည်။

အမှောင်ထဲမှာ သူ့ထက် မည်းနက်တဲ့အရာ မရှိပါဘူး။

သူ့ကုဒ်နံပါတ်က တစ္ဆေတမန်တော်လေ။

"ငါတို့ သဲလွန်စ ပျောက်သွားပြီနဲ့ တူတယ် ထားလိုက်ပါတော့ ဒီက အခြေအနေကို အရင် ရှင်းရအောင် မဟုတ်ရင် တာဟန်မြို့ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်"

လီကျွင်း ခေါင်းညိတ်ပြီး အမြန် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

တခြားသူတွေလည်း စကားမပြောတော့ဘဲ ဒီက တစ္ဆေအကြမ်းစားတွေကို စတင် ကိုင်တွယ်လိုက်ကြသည်။

ယန်ကျန့် မတုံ့ဆိုင်းဘဲ စွန်းရွေ့ အလောင်းဆီ လျှောက်သွားပြီး အက်ကွဲနေတဲ့ လှံရှည်နဲ့ နံရံမှာ ရိုက်ထားလိုက်သည်။ ပုံမှန်မဟုတ်တာတွေ မဖြစ်အောင်လို့လေ။

မကြာမီ...

မြေညီထပ်က ခြိမ်းခြောက်မှုတွေကို လျင်မြန်စွာ ရှင်းလင်းလိုက်သည်။ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ တစ္ဆေအကြမ်းစား တချို့ကို ရှာတွေ့ပြီး ခေါင်းဆောင်တွေက ချက်ချင်း ဖမ်းချုပ်လိုက်ကြသည်။

တစ္ဆေအကြမ်းစားတွေက အန္တရာယ် ရှိပေမယ့် ခေါင်းဆောင် ၈ ယောက် ပေါင်းလိုက်တော့ အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ်နိုင်တာ တွေ့ရသည်။

အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးလာတာနဲ့အမျှ...

အားလုံး စွန်းရွေ့ရဲ့ ခေါင်းကို ရှာနေကြပေမယ့် မတွေ့ကြသေးပေ။

ဒီအချိန်မှာ...

"ငါ တွေ့ပြီ... ခေါင်းတစ်လုံး တွေ့တယ် စွန်းရွေ့ ဟုတ်မဟုတ်တော့ မသိဘူး"

ကျိုးဒန်ရဲ့ အသံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ တစ်နေရာရာကို ပျောက်သွားရာကနေ ခေါင်းတစ်လုံး ပိုက်ပြီး ပြန်ရောက်လာသည်။

ဒါပေမဲ့ ခေါင်းကို အနက်ရောင် စာရွက်တွေနဲ့ အပြည့် ပတ်ထားသည်။

"ငါ့ကို ပေး"

ယန်ကျန့် ချက်ချင်း ရှေ့တိုးသွားသည်။

ကျိုးဒန်က ပြောလိုက်သည်။

"ယန်... ဒါ စွန်းရွေ့လို့ မင်း ထင်လား ဒီလို ပတ်ထားတော့ ဘာမှ မသိရဘူး"

ယန်ကျန့် အနက်ရောင် စာရွက်ကို သေချာ ကြည့်လိုက်သည်။

အရင်တုန်းက တစ္ဆေစာပို့တိုက်ကို ကိုင်တွယ်တုန်းက သုံးခဲ့တဲ့ အနက်ရောင် စာအိတ် စာရွက်တွေနဲ့ တူနေသည်။ ဒုတိယ မန်နေဂျာ ထျန်းရှောင်ယွဲ့နဲ့ ပတ်သက်နေသည်။

မတုံ့ဆိုင်းဘဲ...

သူ ခေါင်းကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး မည်းနက်နေတဲ့ တစ္ဆေလက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ အနက်ရောင် စာရွက်ကို ဆွဲခွာလိုက်သည်။

စာရွက် ကွာကျသွားတာနဲ့ စွန်းရွေ့ မျက်နှာ ပေါ်လာသည်။

အနက်ရောင် စာရွက်က သဘာဝလွန် စွမ်းအား ရှိပြီး စွန်းရွေ့ကို လုံးဝ ပိတ်လှောင်ထားပုံ ရသည်။ အခုတော့ ဒီပိတ်လှောင်မှု ပျက်ပြယ်သွားပြီ။

ခေါင်းပဲ ကျန်တော့ပေမယ့် စွန်းရွေ့ မျက်လုံးတွေ ပွင့်လာပြီး သတိပြန်ဝင်လာသည်။

"ယန်ကျန့်?"

စွန်းရွေ့ ယန်ကျန့်ကို မြင်တော့ မအံ့သြဘဲ ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်အချိန် ရှိပြီလဲ ငါ ပိတ်လှောင်ခံထားရတာ ဘယ်လောက် ကြာပြီလဲ"

"မကြာသေးပါဘူး နာရီဝက်အောက်ပဲ ရှိဦးမယ် ငါ ကျန်းရှန်ကွမ်း နောက်လိုက်လာတာလေ သူ လှုပ်ရှားဖို့ အများဆုံး နာရီဝက်ပဲ အချိန်ရမှာ"

ယန်ကျန့် ဖြေလိုက်သည်။

"ဟုတ်လား"

စွန်းရွေ့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ငါ ထင်တာ အချိန်အများကြီး ကုန်သွားပြီလို့"

"မင်းခေါင်းကို အရင် ပြန်ဆက်ပေးမယ်"

ယန်ကျန့် စွန်းရွေ့ခေါင်းကို ကိုယ်လုံးဆီ ယူသွားလိုက်သည်။

သူ့နောက်က တစ္ဆေအရိပ် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထလာပြီး ယန်ကျန့် လက်ထဲက ခေါင်းကို ယူကာ နံရံမှာ ရိုက်ထားတဲ့ ခေါင်းပြတ် အလောင်းကောင်ပေါ် တပ်ပေးလိုက်သည်။

တစ္ဆေအရိပ်ရဲ့ ချုပ်ရိုးတွေက ချက်ချင်း အလုပ်လုပ်သည်။

ခေါင်းက ကိုယ်လုံးနဲ့ ကွက်တိ ပြန်ဆက်သွားပြီး ဒဏ်ရာ မရှိခဲ့သလို ဖြစ်သွားသည်။

အရာအားလုံး ပြီးသွားတော့ ယန်ကျန့် အလောင်းကောင်ကို ရိုက်ထားတဲ့ အလောင်းကောင် သံချောင်းကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင်...

စွန်းရွေ့ ပြန်ကောင်းသွားသည်။

"ဒီတစ်ခေါက်တော့ တကယ် ရှက်စရာ ကောင်းတာပဲ မင်းတို့ကို မကူညီနိုင်တဲ့အပြင် ဒုက္ခပါ ပေးမိနေတယ်"

စွန်းရွေ့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

လူတွေ အများကြီး လာကူညီတာ မြင်တော့ သူ နည်းနည်း အနေရခက်သွားသည်။

"ဒီနေရာကို အရင် ပြန်ကောင်းအောင် လုပ်လိုက်ပါဦး ပြီးမှ ပြောကြတာပေါ့"

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ"

စွန်းရွေ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်...

မှိန်ဖျော့နေတဲ့ တိုက်ခန်း ချက်ချင်း လင်းထိန်သွားသည်။ နံရံပေါ်မှာ ပေါ်နေတဲ့ တံခါးတွေ "ဘုန်း" ခနဲ ပိတ်သွားပြီး လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အထပ်ထဲမှာ လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ တစ္ဆေတွေလည်း တိုက်ခန်း နက်ရှိုင်းရာဆီ အတင်းအဓမ္မ ပို့ဆောင်ခံလိုက်ရပြီး ပြန်မလာနိုင်တော့ပေ။

မိနစ်ပိုင်း အတွင်းမှာပဲ ဒီနေရာက အရာအားလုံး မူလ အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

"ဒါ မန်နေဂျာရဲ့ စွမ်းရည်လား တကယ်ကို အံ့သြစရာပဲ ဒါပေမဲ့ ငါ သိချင်တာက... ဒီမှာရှိတဲ့ အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပါလျက်နဲ့ မင်း ဘာလို့ ဒီလောက် ဆိုးဆိုးရွားရွား ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရတာလဲ"

ကျိုးဒန် အံ့သြတကြီး ကြည့်ပြီး စွန်းရွေ့ကို နားမလည်သလို မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုရာ... ရှက်စရာ ကောင်းတာတွေ မပြောပါနဲ့ လူတွေ ဒီလောက် များနေတာ ငါ့ကို မျက်နှာသာ နည်းနည်းလောက် ပေးပါဦး"

စွန်းရွေ့ ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးဒန်က ပြန်ပြောသည်။

"ကောင်းပြီလေ... ငါ ဟိုဘက် သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ် မင်း စိတ်မရှိဘူး မလား"

"ကိစ္စမရှိပါဘူး ကြိုက်တဲ့အချိန် လာခဲ့ပါ"

"စွန်းရွေ့... ကျန်းရှန်ကွမ်း ဘယ်မှာလဲ"

အခြေအနေ ငြိမ်သက်သွားတာနဲ့ လီကျွင်း ချက်ချင်း လျှောက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။

တခြား ခေါင်းဆောင်တွေလည်း အခြေအနေ ကောင်းမွန်လာတာ မြင်တော့ အလုပ်မရှုပ်တော့ဘဲ စုဝေးလာကြသည်။

"အားလုံး ထိုင်ကြပါ ကျွန်တော် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောပြပါ့မယ်"

စွန်းရွေ့ ပြောပြီး ဆိုဖာပေါ် ထိုင်ဖို့ လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

မကြာမီ...

ကြမ်းပြင် နိမ့်ဆင်းသွားပြီး ဆိုဖာတချို့ မြင့်တက်လာကာ အားလုံးရှေ့မှာ ပေါ်လာသည်။

"အခြေအနေက အရေးတကြီး ဖြစ်နေပြီ အချိန်မဖြုန်းပါနဲ့"

ဟယ်ယင်အာ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"မနှောင့်နှေးပါနဲ့"

"စောစောလေးကပဲ ကျန်းရှန်ကွမ်းက လူ ၃ ယောက် ခေါ်ပြီး တစ္ဆေစာပို့တိုက်ထဲ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာတယ် အစတုန်းက ငါ ထင်တာ အရင်က ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ၅ ထပ်က စာပို့သမားတွေလို့ ထင်ခဲ့တာ ဒါပေမဲ့ ကျန်းရှန်ကွမ်းကို မှတ်မိလိုက်တော့ သတိထားလိုက်မိတယ် အစက ငါ သူတို့ကို တစ္ဆေစာပို့တိုက်ထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားဖို့ ကြံစည်ခဲ့ပေမယ့် မျက်တောင် တစ်ခတ်အတွင်းမှာပဲ ငါ့ခေါင်း ဖြတ်ခံလိုက်ရတယ်"

စွန်းရွေ့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အဲဒီနောက် သူ ဟယ်ယွဲ့လျန်ကို ခေါ်သွားပြီး ထျန်းရှောင်ယွဲ့ကို မောင်းထုတ်လိုက်တယ် ငါ သူတို့ကို မတားနိုင်ခဲ့ဘူး ပြီးတော့ ထျန်းရှောင်ယွဲ့ရဲ့ အနက်ရောင် စာရွက်နဲ့ အဖမ်းခံလိုက်ရတယ် ငါ့အာရုံခံစားမှုတွေ ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရပြီး အိပ်ပျော်သွားကာ တိုက်ခန်းရဲ့ တစ်နေရာရာမှာ ဝှက်ထားခံလိုက်ရတယ်"

"နောက်ပိုင်း ဘာဖြစ်လဲ ဆိုတာ ငါ မသိတော့ဘူး ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေစာပို့တိုက်က ကျန်းရှန်ကွမ်းကို ပိတ်လှောင်ထားလို့ မရနိုင်ပါဘူး သူ ထွက်သွားလောက်ပြီ"

"ဒါပေမဲ့ သူ တစ္ဆေစာပို့တိုက်ထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲ ငါ့ဘောပင်က မမှားနိုင်ဘူး"

လူကျစ်ဝမ် ပါးစပ်အနည်းငယ် ဟပြီး တဆက်တည်း ပြောလိုက်သည်။

စွန်းရွေ့က ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါ ဆီဆေးပန်းချီကားထဲက ကျန်းရှန်ကွမ်းပါ သူက အရင်တုန်းက တစ္ဆေစာပို့တိုက်ရဲ့ စာပို့သမား တစ်ယောက်လေ နောက်ဆုံး စာပို့ပြီးတာနဲ့ စာပို့သမားတိုင်း စာပို့တိုက်ထဲမှာ ဆီဆေးပန်းချီကား တစ်ချပ် ချန်ထားရတယ် ပန်းချီကားထဲက လူက အဲဒီ အခိုက်အတန့်မှာ ထာဝရ ရပ်တန့်သွားတာ ဒါ့အပြင် ဆီဆေးပန်းချီကားထဲက ကိုယ်ပွားက ပန်းချီကား ကမ္ဘာထဲမှာပဲ တည်ရှိနိုင်ပြီး လက်တွေ့မှာ မပေါ်လာနိုင်ဘူး"

"ဒါကြောင့် လက်တွေ့က ကျန်းရှန်ကွမ်းက အစစ်၊ ဆီဆေးပန်းချီကားထဲက ကျန်းရှန်ကွမ်းကတော့ သူ စာပို့သမား ဖြစ်ခဲ့တုန်းက မှတ်တမ်း တစ်ခုပဲ"

"သြော်... ဒါကြောင့်ကိုး"

လူကျစ်ဝမ် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

"ဟယ်ယွဲ့လျန် ဒီမှာ အမြဲ ရှိနေတာလား"

ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က သူ ဟယ်ယွဲ့လျန်ကို ဒီမှာ စွန်းရွေ့ဆီ လာခိုင်းခဲ့တာ။ ဒီတစ်ခေါက် ကျန်းရှန်ကွမ်းနဲ့ တိုးလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ တိုက်ဆိုင်လွန်းနေသည်။

စွန်းရွေ့က ပြောလိုက်သည်။

"ဆောရီးပါ... အဲဒီတုန်းက အခြေအနေအရ ငါ သူ့ကို မကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့ဘူး"

"အခု ဟယ်ယွဲ့လျန်နဲ့ တစ္ဆေပန်းချီကား အားလုံး ကျန်းရှန်ကွမ်း လက်ထဲ ရောက်နေပြီ ဆိုတော့ သူ လုပ်ချင်တာတွေ ပြီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ထင်တယ် နောက်ဆက်တွဲ အပိုင်းကို ငါ အစိုးရိမ်ဆုံးပဲ"

ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ကျန်းရှန်ကွမ်းရဲ့ တိုးတက်မှုက အရမ်း ချောမွေ့လွန်းနေတယ်လို့ ခံစားရသည်။

အရာအားလုံး သူ့အစီအစဉ်အတိုင်း ဖြစ်နေပုံ ရသည်။

"ငါ ဆီဆေးပန်းချီကားထဲက ကျန်းရှန်ကွမ်းနဲ့ တွေ့ချင်တယ်"

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ပြဿနာ မရှိပါဘူး"

စွန်းရွေ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဟယ်ယင်အာက ပြောလိုက်သည်။

"အခု ဒီက အခြေအနေ ထိန်းချုပ်ပြီးပြီ ဆိုတော့ ငါတို့ တရားခံကို လိုက်ရှာသင့်တယ် သူ တာဟန်မြို့မှာ ရှိနေတာ မကြာသေးဘူး ဆိုတော့ အနီးနားမှာပဲ ရှိဦးမှာပါ ငါတို့ မကြာခင် သူ့ကို အမီလိုက်နိုင်မှာပါ"

"အသုံးမဝင်ပါဘူး ကျန်းရှန်ကွမ်း ဘာလုပ်ချင်လဲ ဆိုတာ နားမလည်ဘဲနဲ့ ငါတို့ သူ့ကို မတားဆီးနိုင်ပါဘူး သူက ငါတို့ထက် ခြေတစ်လှမ်း အမြဲသာနေလိမ့်မယ်"

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ယန်ကျန့် ပြောတာ မှန်တယ် အတိတ်က ကျန်းရှန်ကွမ်းနဲ့ စကားပြောကြည့်ရင် သူ ဘာလုပ်ချင်လဲ ဆိုတာ သိနိုင်လောက်တယ် ဒါမှ ငါတို့ သူ့ထက် ဦးအောင် လုပ်ပြီး တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ရင် ဒီအတိုင်း လိုက်ဖမ်းနေတာက အလကား အားကုန်ရုံပဲ ရှိမှာ"

လျိုစန်း လျှောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း စိတ်လောနေလို့ မရဘူး တကယ်လို့ တစ်ဖက်လူက ဒါကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ပြင်ဆင်ထားရင် ငါတို့ သွားတဲ့အခါ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်"

ဟယ်ယင်အာက ပြန်ပြောသည်။

"အချိန်ဆွဲနေရင် သူ အဝေးကြီး ရောက်သွားလောက်ပြီ"

"ရောက်မှတော့ ရောက်လာပြီပဲ ခဏလေးက ကိစ္စမရှိပါဘူး ဆီဆေးပန်းချီကားထဲက ကျန်းရှန်ကွမ်း ဘာပြောမလဲ နားထောင်ကြည့်ရအောင်"

ဝေ့ကျင်း မျက်နှာသေနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ အကုန်လုံး အဲဒီလို ပြောမှတော့ ငါ့အကြံပြုချက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပါ့မယ်"

ဟယ်ယင်အာ မငြင်းတော့ဘဲ အလျှော့ပေးလိုက်သည်။

မကြာမီ...

စွန်းရွေ့ ဆီဆေးပန်းချီကား တစ်ချပ် ယူလာသည်။

ဒီပန်းချီကားက အရမ်း ကြီးမားပြီး အသက် ၃၀ လောက် ရှိမယ့် ကျုံရှန်းဝတ်စုံနဲ့ အမျိုးသား တစ်ယောက် ပုံပါရှိသည်။ တော်တော် ကြည့်ကောင်းသည်။

ယန်ကျန့် မတုံ့ဆိုင်းဘဲ ဆီဆေးပန်းချီကားဆီ ချက်ချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ပန်းချီကားကို ထိလိုက်တာနဲ့ သူ့ပုံရိပ်က အတွင်းထဲ စုပ်ယူခံလိုက်ရပြီး ပန်းချီကားထဲက လူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားသည်။

"ဒီပစ္စည်းက တစ္ဆေပန်းချီကားနဲ့ တူနေသလိုပဲ"

လီကျွင်း လေ့လာကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"အထဲဝင်ပြီး ကြည့်ရအောင်"

လျိုစန်း စပ်စုချင်စိတ်နဲ့ အကြံပြုလိုက်သည်။

တခြားသူတွေလည်း ဒီကျန်းရှန်ကွမ်းက ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ သိချင်ကြလို့ ယန်ကျန့်နဲ့ လျိုစန်း နောက်လိုက်ပြီး ပန်းချီကားထဲ ဝင်သွားကြသည်။

ဒါပေမဲ့ ကျိုးဒန်ကတော့ မဝင်ပါဘူး။ တစ်နေရာရာကို လျှောက်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ပန်းချီကားထဲမှာ သရဲခြောက်တဲ့ ၅ ထပ် အဆောက်အအုံ တစ်ခု ရှိသည်။

ဒါက ပန်းချီကားထဲက တစ္ဆေစာပို့တိုက် ဖြစ်သည်။

"ယန်ကျန့် ရောက်လာပြီလား"

ယန်ကျန့် ရောက်လာတာနဲ့ ပန်းချီကားထဲက လူအများစုရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်း ရရှိလိုက်သည်။

ဒါတွေက သက်ရှိလူသားတွေ မဟုတ်ကြပါဘူး။ အရင် ၅ ထပ်က စာပို့သမားဟောင်းတွေပါ။ နောက်ဆုံးစာ ပို့ပြီးနောက် အဲဒီအချိန်က သူတို့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို အပြည့်အဝ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပြီး အသက်ရှင်စဉ်ကလောက် မဟုတ်ပေမယ့် သဘာဝလွန် စွမ်းအား တချို့တောင် ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။

"ငါ ကျန်းရှန်ကွမ်းကို လာရှာတာ"

သူ တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။ လိုရင်းတိုရှင်းပါပဲ။

"သူ ဟိုမှာ ရှိတယ်"

ပန်းချီကားထဲက လူတချို့က မလှမ်းမကမ်း နေရာတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ကြသည်။

ကျန်းရှန်ကွမ်း အဲဒီမှာ ရပ်နေပြီး စိတ်ဝင်တစား လှမ်းကြည့်နေသည်။

ယန်ကျန့် ခြေလှမ်းကျဲကြီး လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"အပြင်လောကက မင်းက တော်တော်လေး ပြဿနာ ရှာထားတယ် တစ္ဆေပန်းချီကားကို ယူသွားတယ်၊ ဟယ်ယွဲ့လျန်ကို ခေါ်သွားတယ်၊ တာဝန်ခံ တစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်တယ်... ငါ မေးချင်တာက သူ ဘာလုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားလဲ ဆိုတာ မင်း တကယ် မသိဘူးလား"

"ဘုရားရေ... ကျန်းရှန်ကွမ်း... မင်းက တကယ် ပြဿနာ ရှာတာပဲနော် မြို့တာဝန်ခံကို သတ်တယ် ဆိုတော့ မင်းက ပုန်ကန်ချင်နေတာလား"

အသက်ကြီးကြီး ခေတ်ဟောင်းပုံစံ လူတစ်ယောက်က အံ့သြတကြီး ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ပျောက်မသွားတာ မဆန်းပါဘူး အပြင်က မင်းက အမြဲတမ်း အသက်ရှင်နေတာကိုး တကယ် လေးစားစရာပဲ"

တစ်ယောက်က အံ့သြချီးကျူးလိုက်သည်။

"လူငယ်တွေကို အမြဲ ဒုက္ခပေးနေတာ ကျန်းရှန်ကွမ်း... မင်း စောစော သေလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်"

နောက်တစ်ယောက်က မကျေမနပ် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

တခြား ခေါင်းဆောင်တွေလည်း ရောက်လာကြပြီး ကျန်းရှန်ကွမ်းကို ကြည့်ကာ ယန်ကျန့်လိုပဲ သူ့အဖြေကို မျှော်လင့်နေကြသည်။

"ဒီမေးခွန်းလား"

ပန်းချီကားထဲက ကျန်းရှန်ကွမ်း သက်ပြင်းချပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က ဖြေပြီးပါပြီ သူ တစ္ဆေစာပို့တိုက်က ထွက်သွားတဲ့ အချိန်မှာ ငါ့အကြောင်း အရာအားလုံး ရပ်တန့်သွားပါပြီ သူ ဘာတွေ ကြုံတွေ့ခဲ့ရလဲ၊ နောက်ပိုင်း ဘာလုပ်ချင်လဲ ဆိုတာ ငါ တကယ် ဘာမှ မသိပါဘူး အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါလည်း မင်းတို့နဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ချင်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ ငါ လုပ်ပေးနိုင်တာက တကယ်ကို အကန့်အသတ် ရှိပါတယ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အချိန်က လူကို ပြောင်းလဲစေနိုင်တယ် မဟုတ်လား"

"ယန်ရှောင်... မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ"

ယန်ကျန့် နောက်တစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင်...

ထောင့်တစ်နေရာကနေ လူတစ်ယောက် ထွက်လာသည်။ ယန်ကျန့်နဲ့ ရာခိုင်နှုန်း ၇၀၊ ၈၀ လောက် တူပြီး တစ်ချက်ကြည့်ရင် လူမှားနိုင်လောက်အောင် တူသည်။

"ယန်ကျန့်လား မဟုတ်ဘူး... သူ မဟုတ်ဘူး... တူတဲ့လူ တစ်ယောက်ပဲ"

လျိုစန်း အံ့သြသွားသည်။

"ယန်ရှောင် ဟုတ်လား ဒါက နာမည်ဝှက် ဖြစ်လောက်တယ် သူ့နာမည်အရင်းက ယန်ကျန့်ရဲ့ အဖေ ယန်ရှောင်ထျန်း ဖြစ်သင့်တယ်"

လူကျစ်ဝမ်က ပြောလိုက်သည်။

"ဖိုင်မှတ်တမ်းတွေမှာ ယန်ကျန့်ရဲ့ အဖေနာမည်က ယန်ရှောင်ထျန်း၊ အမေနာမည်က ကျန်းဖန်... တာချန်းမြို့ ယန်မြို့နယ် မေ့ဆန်းရွာသူ... ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်ရဲ့ အဖေက သေတာ ဆယ်စုနှစ် တစ်ခုလောက် ရှိပြီ ကားတိုက်မှုနဲ့ သေတာ ဒီ ယန်ရှောင်က သူ့အဖေ မသေခင် ကျန်းရှန်ကွမ်းလိုပဲ ချန်ထားခဲ့တဲ့ သဘာဝလွန် ကိုယ်ပွား ဖြစ်လောက်တယ်"

"သြော်... ဒါကြောင့်ကိုး"

တခြားသူတွေ ရုတ်တရက် နားလည်သွားကြပြီး အကြီးအကျယ် အံ့သြသွားကြသည်။

ယန်ကျန့်ရဲ့ အဖေကလည်း တစ္ဆေဆရာ ဖြစ်ပြီး သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေမှာ ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့တယ် ဆိုတာ ထင်မထားခဲ့ကြဘူး။

"ငါ တစ်ခုခု သိမယ်လို့ မင်း ဘာလို့ ထင်တာလဲ"

ယန်ရှောင်က မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။

"အလိုလို သိစိတ်အရပါ"

"အလိုလို သိစိတ် ဟုတ်လား ကောင်းပြီလေ... ငါ သူ့ကို နားလည်သလောက် ဆိုရင် သူ တစ်ခုခု အကြီးကြီး လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားရင် အိပ်မက်ဆိုး စတင်ခဲ့တဲ့ နေရာကို သေချာပေါက် သွားလိမ့်မယ် ဒါက ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာမှုကို ပြသရာ ရောက်သလို အတိတ်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်တာလည်း မည်တယ်"

ယန်ရှောင် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျန်းရှန်ကွမ်း ဘာလုပ်ချင်ချင် ရွှမ်ချောင်မြို့နယ်ကနေ သေချာပေါက် စလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်"

"ရွှမ်ချောင်မြို့နယ်လား မင်းရဲ့ ဇာတိမြေလား"

ယန်ကျန့် ကျန်းရှန်ကွမ်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

ပန်းချီကားထဲက ကျန်းရှန်ကွမ်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... အဲဒါ ငါ့ဇာတိမြေပဲ ဒါပေမဲ့ ငါ ဒီအကြောင်း ဒီမှာ တစ်ခါမှ မပြောဖူးပါဘူး ယန်ရှောင်... မင်း ဘယ်လို သိတာလဲ"

ယန်ရှောင်က ရိုးရိုးလေးပဲ ပြောလိုက်သည်။

"ယောင်ပြီး စကားပြောတတ်တာ ကောင်းတဲ့ အကျင့် မဟုတ်ဘူး"

"သြော်... ဒါကြောင့်ကိုး... အရင်တုန်းက မင်းရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားက ငါ့ကို နှောင့်ယှက်ဖူးတာလား"

ကျန်းရှန်ကွမ်း ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရွှမ်ချောင်မြို့နယ်မှာ စွန့်ပစ်ထားတဲ့ ပုဂ္ဂလိက ကျောင်းတစ်ကျောင်း ရှိတယ် ရှိသေးလားတော့ မသိဘူး ဒါပေမဲ့ သွားကြည့်လို့ ရပါတယ် ငါ အဲဒီမှာ စာသင်ခဲ့ဖူးတယ် မင်းတို့ကို အထောက်အကူ ဖြစ်စေနိုင်လောက်တယ်"

ယန်ကျန့် သူ့ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ငါတို့နဲ့ တကယ် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေတာ ဖြစ်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ် တမင်တကာ တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားတာမျိုး မဟုတ်ဘဲနဲ့ပေါ့"

"ငါ ဘာမှ ဖုံးကွယ်မထားပါဘူး"

ပန်းချီကားထဲက ကျန်းရှန်ကွမ်း အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

"အခု ရွှမ်ချောင်မြို့နယ်ကို သွားပြီး သူ့ကို ကြားဖြတ်တိုက်ခိုက်ကြစို့"

လီကျွင်း အကြံပြုလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ ချက်ချင်း လှည့်ထွက်သွားသည်။

"ခဏလေး"

ရုတ်တရက် ပန်းချီကားထဲက ကျန်းရှန်ကွမ်းက သတိပေးလိုက်သည်။

"ငါ အရင်တုန်းက တစ္ဆေဆရာ တချို့နဲ့ သိခဲ့ဖူးတယ် မင်းတို့ သူ့ကို ကိုင်တွယ်မယ် ဆိုရင် သူ့မှာ ရှိနိုင်တဲ့ ကျွမ်းကျင်တဲ့ လက်ထောက်တချို့ကို သတိထားပါ အဲဒီလူတွေ အသက်ရှင်နေသေးလားတော့ မသိဘူး ဒါပေမဲ့ အထူးသတိထားရမယ့် လူနည်းစု ရှိတယ်... စုန့်ရှင်းဟိုင်၊ နျဲ့ယင်းဖျင်၊ ကျန်းရှန် နဲ့ ချန်ချောင်ယန် တို့ပဲ"

"ကောင်းပြီ... ငါ သိပြီ"

ယန်ကျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။