အချစ်ကို ဘယ်လိုဖော်ပြရမလဲ

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပွေ့ချီကာ ထိုက်ဟွာနန်းဆောင်သို့ ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း ခိုးထွက်မည့်ကိစ္စကို ယင်းဖုန်းတို့က သိပြီးသားဖြစ်ပြီး ကူညီပေးရန် အသင့်ရှိနေသဖြင့် နန်းတော်တံခါးစောင့်များသည်လည်း သူတို့ကို တားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏အိပ်ခန်းထဲတွင် ထိုင်နေပြီး ပြန်မသွားသေးပေ။

"ယောက်ျားနဲ့ မိန်းမ နီးနီးကပ်ကပ် မနေရဘူးဆိုတာ ရှင်ပဲ ပြောခဲ့တာလေ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စောင်ထဲတွင် လုံးထွေးနေရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် ကုတင်ဘေးရှိ ခုံပုလေးပေါ်တွင် ထိုင်နေရာမှ ကုတင်ဘေးသို့ ပြောင်းထိုင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့က အသားချင်းတောင် ထိတွေ့ဖူးနေပြီပဲဟာ။ ရှောင်ယောင်း၊ နီးနီးကပ်ကပ် မနေရဘူးဆိုတာ ပြောနေစရာ လိုသေးလို့လား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြောစရာစကား မရှိတော့ပေ။ ဒီလိုလည်း ပြောလို့ရသေးတာလား။

"အိပ်တော့။"

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ မျက်လုံးများကို လက်ဖြင့် အသာအယာ အုပ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဒီမှာ စောင့်ပေးနေမယ်။"

စောင့်ပေးမယ် ဟုတ်လား။ နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်သည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်က ချိုချိုသာသာ စကားတွေ ပြောတတ်လာပြီပဲ။ တကယ်တမ်းတော့ စောင့်ကြည့်နေတာလေ။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ငြိမ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လိုကျစ်ကွေ့ လက်ကို ဖယ်လိုက်ရာ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ခေါင်းကို ပွတ်ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန် လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ မင်း မနားရင် ပင်ပန်းသွားမှာပေါ့။"

"ကျွန်မက ဘယ်လိုလုပ် ပင်ပန်းမှာလဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သည်။

"ဆင်တောင် ပင်ပန်းသွားရင်သွားမယ်၊ ကျွန်မကတော့ မပင်ပန်းနိုင်ဘူး။"

လိုကျစ်ကွေ့ "..."

ဒါက ဆင်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ အိပ်ဆိုလည်း အိပ်တာပေါ့။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို ရှင်ကရော။ ဒီမှာပဲ ထိုင်နေတော့မှာလား။"

လိုကျစ်ကွေ့ ခဏတာ ကြောင်သွားပြီးနောက် ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းက ကျွန်တော့်ကို လှဲစေချင်လို့လား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း "အိုး" ဟု အာမေဋိတ်သံ ပြုလိုက်သည်။ ဒီည စစ်သေနာပတိချုပ်က ပုံမှန်ထက် ပိုသတ္တိရှိပြီး သိပ်မရိုးသားချင်သလို ဖြစ်နေတယ်။

အိပ်ခန်း၏ ဘေးဘယ်ညာနှင့် အရှေ့အနောက်တွင် လူမရှိသဖြင့် ဘယ်သူမှ မြင်မည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုပေ။ လိုကျစ်ကွေ့၏ သတ္တိက သာမန်မဟုတ်တော့ပေ။ စစ်တပ်ထဲမှာ နေဖူးတဲ့သူ ဘယ်သူက လူမိုက်မဆန်ဖူးလို့လဲ။ ကွာခြားတာက ဆန်ချင်လား၊ မဆန်ချင်ဘူးလား ဆိုတာပဲ။

"လှဲလိုက်လေ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကုတင်အတွင်းဘက်သို့ လှိမ့်ဝင်သွားပြီး နေရာဖယ်ပေးကာ ကုတင်ကို ပုတ်ပြလိုက်သည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုက ပွင့်လင်းလာမှတော့ အရှင်မင်းကြီးနဉ်က ပိုပြီး ပွင့်လင်းပြရမှာပေါ့။

လိုကျစ်ကွေ့သည် တကယ်ပင် အဝတ်အစားမလဲဘဲ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ဘေးတွင် လှဲချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အခု မျက်လုံးမှိတ်ပြီး အိပ်လို့ရပြီလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စောင်ထဲတွင် ခေါင်းတစ်လုံးသာ ဖော်ထားပြီး ပိုးကောင်ကြီးတစ်ကောင်လို လိုကျစ်ကွေ့၏ကိုယ်ပေါ်သို့ မှီကာ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျန်းဘေးမှာ အချောအလှလေး ရှိနေတာ၊ သေချာကြည့်ရဦးမှာပေါ့။"

လိုကျစ်ကွေ့ ရယ်ချင်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအချိန်ကျမှ 'ကျန်းဘေးမှာ' ဆိုတာကို ပြောဖို့သိတော့တယ်ပေါ့။"

"အလေးအနက်ထား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်နှာကို တည်ထားလိုက်သည်။

"ကျန်းက မင်းကို ပိုးပန်းနေတာ။"

ကိုယ့်ဘာသာ လှဲလိုက်မိပြီဆိုတော့ ထပြန်ရင် အရှုံးပေးပြီး ထွက်ပြေးသလို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ လိုကျစ်ကွေ့ ဆက်နေရုံမှတစ်ပါး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

"ဒါဆို အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော်မျိုးကို ဘယ်လိုလုပ်စေချင်သလဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်လိုက်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့၏မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းမျက်နှာက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုဖြစ်လာရတာလဲ။"

"အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ မျက်နှာကို မကျေနပ်လို့လား။"

"ကျေနပ်ပါတယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းက ကျန်းထက် ချောနေတာကိုတော့ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး။"

လိုကျစ်ကွေ့ "..."

"အချောလေး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မျက်လုံးပြူးပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်ကာ ပေါ့ပျက်ပျက်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"လာပါဦး၊ ကျန်းကို ပြုံးပြပါဦး။ ရင်ထဲက လာတဲ့အပြုံးမျိုးနော်။"

လိုကျစ်ကွေ့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူက ဒီကောင်မလေးနဲ့ ကစားနေရတာလား။

လိုကျစ်ကွေ့ သက်ပြင်းချသည်ကို မြင်သောအခါ နဉ်ရှောင်ယောင်း ပါးဖောင်းလိုက်သည်။ အချစ်ဇာတ်လမ်းလေး ခင်းချင်တာ ဘာလို့ ဒီလောက်ခက်ရတာလဲ။ အရင်ဘဝက သူငယ်ချင်းတွေက ဘယ်လိုများ ရည်းစားထားကြပါလိမ့်။ အရင်ဘဝကကောင်တွေအကြောင်း တွေးမိတော့ နဉ်ရှောင်ယောင်း စိတ်ထဲကနေ တံတွေးထွေးလိုက်သည်။ အဲဒီကောင်တွေက မျက်လုံးချင်းဆုံတာနဲ့ ကိစ္စပြီးသွားတဲ့ကောင်တွေ၊ ဘာအချစ်ဇာတ်လမ်းမှ ခင်းနေမှာ မဟုတ်ဘူး။

"ကောင်းပြီ၊ ကျွန်တော်မျိုးပြုံးပြမယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ခေါင်းကို တည့်မတ်ပေးလိုက်ပြီး ဖောင်းနေသော ပါးလေးကို ဆွဲကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း လိုကျစ်ကွေ့ ပြုံးသည်ကို ကြည့်ပြီး အချိန်အတော်ကြာမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဝါး... ပန်းပွင့်သွားပြန်ပြီ။"

လိုကျစ်ကွေ့က သူ့မျက်နှာအကြောင်း သိပ်ဂရုမစိုက်ပေ။ စစ်တပ်ထဲက လူတွေက မိန်းမလှလေးတွေကိုပဲ စိတ်ဝင်စားကြတာလေ။ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့မျက်နှာကို ဘယ်သူက သေချာကြည့်နေမှာလဲ။ စစ်တပ်ပြင်ပက လူတွေဆိုရင်လည်း လိုကျစ်ကွေ့ဆိုတာ ကံဆိုးစေတဲ့သူ၊ နာမည်ကြားရုံနဲ့ ထွက်ပြေးချင်စရာကောင်းတဲ့သူလို့ သတ်မှတ်ထားကြတော့ ဘယ်သူက သူ့ရုပ်ရည်ကို ဂရုစိုက်မှာလဲ။

စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်လာသော်လည်း လိုကျစ်ကွေ့သည် လက်ကိုမြှောက်ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဖက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"လာ၊ မင်း ပြုံးတာလေး ကြည့်ရအောင်။"

"ဟီးဟီး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ပါးစပ်ဖြဲပြီး ရယ်ပြလိုက်သည်။ ဘယ်လောက်တောင် အ,တ,တ နိုင်လိုက်သလဲ။

လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးကို ဆွဲလိုက်သည်။

"ရှင် မုန့်နယ်နေတာလား။"

ကိုယ့်မျက်နှာကို ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်အောင် လုပ်နေသဖြင့် နဉ်ရှောင်ယောင်း မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။

"လွှတ်တော့၊ မလွှတ်ရင် ကျွန်မ ကိုက်လိုက်မှာနော်။"

"အရှင်မင်းကြီးက လူသားစားသေးတာလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ ပါးစပ်ဟပြီး လိုကျစ်ကွေ့၏နှာခေါင်းကို ကိုက်လိုက်သည်။ ရှင့်နှာခေါင်းက ကျွန်မနှာခေါင်းထက် ပိုချွန်နေတာကိုး၊ ကိုက်ပစ်မယ်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက တကယ်ကိုက်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားသော လိုကျစ်ကွေ့ "အား" ဟု အော်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဖက်ကာ လှိမ့်ချလိုက်ပြီး အပေါ်မှ ဖိထားလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏နှာခေါင်းကို ညှစ်ပြီး ပါးစပ်ဟခိုင်းလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့၏နှာခေါင်းပေါ်မှ သွားရာကိုကြည့်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း ကျေနပ်သွားသည်။

တံတွေးပေနေသော နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း လိုကျစ်ကွေ့က ရယ်ချင်ချင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း တကယ်ကိုက်တာလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

"နောက်တစ်ခါ ကျွန်မမျက်နှာကို မုန့်နယ်သလို၊ ပေါက်စီလုံးသလို လာလုပ်ရင် ထပ်ကိုက်ဦးမှာ။"

"ဒီလောက်တောင် ရက်စက်တာလား။"

"ရှင့်ကို ကိုက်သတ်ပစ်မယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ မျက်နှာထားသည် ရက်စက်ရာမှ ပုံမှန်အတိုင်း လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီစကားကမှ ရက်စက်တာ။"

လိုကျစ်ကွေ့၏မျက်နှာသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် ပိုမိုနီးကပ်လာသည်။

"ဒါဆို ကျွန်တော်က အရှင်မင်းကြီးကို ကျေးဇူးတင်ရဦးမှာလား။"

"ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ အချောလေး၊ ဒီဧကရာဇ်မင်းရဲ့ ကျေးဇူးတရားကို မှတ်ထားရင် ပြီးတာပဲ။"

ဥပမာ... မိသားစုရန်ငြိုးတွေကို ငါ့ခေါင်းပေါ် ပုံချတာမျိုး မလုပ်နဲ့လေ။

လိုကျစ်ကွေ့က အသံတုန်တုန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော်မျိုးကို ဘယ်လိုကျေးဇူးဆပ်စေချင်လဲ။"

"အဲ..."

နဉ်ရှောင်ယောင်း ရင်ထဲရှိ စကားများကို ထုတ်ပြောရန် သတ္တိမရှိပေ။

လိုကျစ်ကွေ့ ခေါင်းငုံ့ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်နှာကို နမ်းလိုက်သည်။

လောင်တသည် တိတ်တဆိတ် ပြတင်းပေါက်ကြားမှ ထွက်ပြေးသွားသည်။ ဆက်ကြည့်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။

"ခေါင်းဆောင်။"

ရှောင်ဟွမ်နှင့် ရှောင်ပိုင်တို့ လောင်တရှေ့ ရောက်လာကြသည်။

လောင်တက သူ့တပည့်နှစ်ကောင်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ စစ်သေနာပတိချုပ်က ဒီဘဝမှာ ငတုံးမလက်ထဲကနေ ပြေးလွတ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ဟင်... ဒါဆို ခေါင်းဆောင်က ပျော်တာလား၊ မပျော်တာလား။" ရှောင်ပိုင်က မေးလိုက်သည်။

"ပိုင်ရှောင်ဖန့်!"

လောင်တသည် ရှောင်ပိုင်၏မေးခွန်းကို မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် ကိုယ့်အမြီးကိုယ် လိုက်ဖမ်းနေသော ဝံပုလွေဖြူလေးကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"သွားမယ်၊ အိပ်ဖို့နေရာ သွားရှာကြမယ်။ အခန်းထဲ ပြန်ဝင်လို့မရတော့ဘူး။"

"ဝေါင်း?"

ဝံပုလွေဖြူလေး ရပ်တန့်သွားပြီး အူကြောင်ကြောင် အော်လိုက်သည်။

လောင်တ ပြေးသွားပြီး ဝံပုလွေဖြူလေးကို တစ်ချက်ရိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မြောင်! သွားမယ်!"

ကြောင်သုံးကောင်သည် ဝံပုလွေဖြူလေးကို ခေါင်းဖြင့်တွန်းကာ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်လုံးအနည်းငယ် ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ခေါင်းပေါ်ရှိ ခြင်ထောင် လှုပ်ရှားနေသည်ကို ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်မိသည်။ တကယ်တော့ ငါ့သူငယ်ချင်းတွေ ပြောတာ မမှားပါဘူး။ အချစ်ဇာတ်လမ်းဆိုတာ မျက်လုံးချင်းဆုံပြီး အတူတူအိပ်လိုက်တာပါပဲ။ အခု ငါက စစ်သေနာပတိချုပ်နဲ့ ဘဝအကြောင်း ဆွေးနွေးချင်ပေမယ့် စစ်သေနာပတိချုပ်ကတော့ လက်တွေ့ကျကျ အတူတူအိပ်ဖို့ လုပ်နေပြီ။

....

အရှင်မင်းကြီးနဉ်နှင့် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုတို့ နွေဦးညကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းနေကြချိန်တွင် ဟုကော်ကုန်းအိမ်တော်၌ သခင်မကြီးနှင့် ဟုကော်ကုန်းတို့သည် ဒုတိယသခင်လေး ဖေ့ယင်၏ အိပ်ခန်းရှေ့တွင် ရပ်ကာ နားစွင့်နေကြသည်။

အခန်းထဲတွင် လူနှစ်ယောက်၏ အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အောင့်အီးညည်းညူသံကို ကြားနေရသည်။

"အောင်မြင်ပြီ!"

သခင်မကြီးသည် မျက်ရည်များ ဝဲလာပြီး လက်အုပ်ချီကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ငါ့သားလေး ပြန်ကောင်းသွားပြီ။"

ဟုကော်ကုန်းသည် ညီဖြစ်သူ အဆင်ပြေသွားပြီဟု ကြားလိုက်ရသဖြင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ သို့သော် အခန်းထဲမှ အသံများကို ဆက်နားထောင်မိသောအခါ နေရခက်သွားသည်။ ညီဖြစ်သူရဲ့ညရေးညတာကိစ္စကို အစ်ကိုဖြစ်သူက အခန်းရှေ့မှာရပ်ပြီး နားထောင်နေရတာ ဘာသဘောလဲ။

သခင်မကြီးသည် စင်္ကြံလမ်းတွင် ရပ်ပြီး ဘုရားစာ ရွတ်နေသည်။

ဟုကော်ကုန်းသည် သခင်မကြီးကိုတွဲပြီး ခြံဝင်းထဲသို့ ခေါ်ထုတ်လာကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အမေ၊ ဒုတိယညီလေး ကိစ္စကတော့ အောင်မြင်သွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ မနက်ဖြန်မိုးလင်းရင် ဒီကောင်လေးက အိမ်ကို မီးရှို့ပစ်မလား မသိဘူး။"

သခင်မကြီး၏ပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာထား တောင့်ခဲသွားသည်။

ဒုတိယသခင်လေးဖေ့၏ ငယ်စဉ်က ရရှိခဲ့သော ဒဏ်ရာ ပျောက်ကင်းမပျောက်ကင်း စမ်းသပ်ရန်အတွက် သားအမိနှစ်ယောက်သည် ဒုတိယသခင်လေးဖေ့ကို ဆေးခတ်ထားသော ဟင်းရည်တိုက်ခဲ့ကြသည်။ ဒုတိယသခင်လေးဖေ့၏ စိတ်ကြီးသော၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ အမြင်မကြည်သော၊ ဘယ်သူနဲ့မှ အဆင်မပြေသော စရိုက်ကို တွေးမိပြီး သခင်မကြီးနှင့် ဟုကော်ကုန်းတို့သည် မနက်ဖြန်တွင် ပြဿနာတက်တော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။"

ဟုကော်ကုန်းမှာတော့ ကြောက်လန့်နေသည်။

သခင်မကြီးလည်း ကြက်သီးထသွားသည်။ ကြောက်ရွံ့ပြီးနောက် ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားကာ မှောင်မည်းနေသော ဒုတိယသား၏ အိပ်ခန်းကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါလုပ်တာပဲ၊ ဒုတိယသားက ငါ့လို အဘွားကြီးကို ရိုက်ရဲပါ့မလား။ ဒီကိစ္စက သားကြီးနဲ့ မဆိုင်ဘူး။ မနက်ဖြန်ကျရင် မင်း နန်းတော်ထဲ ဝင်လိုက်။"

"ကျွန်တော်က နန်းတော်ထဲဝင်ပြီး ဘာသွားလုပ်ရမှာလဲ။"

ဟုကော်ကုန်း မေးလိုက်သည်။

သခင်မကြီးသည် သားကြီးကို တုတ်ကောက်ဖြင့် ရိုက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက မင်းကို ရှဲ့ဝမ်ယွမ်နဲ့ တိုက်ခိုက်ခိုင်းတာ မဟုတ်ဘဲ မင်းအသက်ကို ကယ်တင်လိုက်တာ။"

ဟုကော်ကုန်းသည် အသက်ကြီးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အမေရိုက်တာ ခံလိုက်ရသောအခါ အသံမထွက်ရဲပေ။

"အရှင်မင်းကြီးက ဒုတိယသားရဲ့ ရောဂါကို ကုပေးလိုက်တာလေ။ မင်းက ကျေးဇူးသွားမတင်ဘူးလား။"

ဟုကော်ကုန်း ပြောချင်သည်မှာ 'ဒါက ဒုတိယညီလေး သွားပြီး ကျေးဇူးတင်ရမယ့်ကိစ္စ မဟုတ်ဘူးလား' ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ့ညီ၏စရိုက်ကို တွေးမိသောအခါ ထိုစကားကို မျိုချလိုက်ရသည်။

"မင်း အရှင်မင်းကြီးကို ပြောလိုက်။ သူက ဒုတိယသားကို မြို့တံခါးကိုးပေါက် တပ်မှူး ခန့်ချင်သေးရင် ငါတို့ ဟုကော်ကုန်းအိမ်တော်က လက်ခံပါတယ်လို့ ပြောလိုက်။"

ဟုကော်ကုန်း လန့်သွားပြီး "အမေ၊ ကျွန်တော်တို့က သဘောတူလိုက်ပေမယ့် ဒုတိယညီလေးက သဘောမတူရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ဘယ်သူက အဲဒီခေါင်းမာတဲ့ကောင်ကို ဖျောင်းဖျနိုင်မှာလဲ။"

သခင်မကြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး "သူ သဘောမတူရင် ငါတို့ ဟုကော်ကုန်းအိမ်တော်က အရှင်မင်းကြီးကို လှည့်စားရာ ရောက်သွားမှာပေါ့။ ဒီတစ်ခါတော့ ဘယ်သူမှ စွပ်စွဲစရာမလိုဘဲ ငါတို့တစ်မိသားစုလုံး သေရလိမ့်မယ်။"

ဟုကော်ကုန်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ တစ်မိသားစုလုံးရဲ့အသက်နဲ့ ဒုတိယညီလေးကို ခြိမ်းခြောက်မလို့လား။ အမေက တကယ် ရက်စက်တာပဲ။

သခင်မကြီးသည် တုတ်ကောက်ကိုထောက်ကာ ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားသည်။

ဟုကော်ကုန်းက အမြန်လိုက်သွားပြီး တွဲပေးကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"အမေ၊ ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်နဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ရတော့မှာလား။"

"အရှင်မင်းကြီး ရှုံးမှာ မဟုတ်ဘူး။"

သခင်မကြီးက ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ပြောလိုက်သည်။

"အမေ၊ လိုကျစ်ကွေ့က အရှင်မင်းကြီးကို ကူညီနေပေမယ့် သူ့လက်ထဲက အနက်ရောင်နှင်းခဲ မြင်းတပ်က အန်းယွမ်မှာ ရှိနေသေးတာ။ မြို့တော်စစ်တပ်နဲ့ မြို့တော်ဝန်းကျင်က စစ်တပ်တွေက ရှဲ့ဝမ်ယွမ်လက်ထဲမှာ ရှိနေတာလေ။"

"သားသုံးယောက်..."

သခင်မကြီးသည် ဟုကော်ကုန်း၏လက်ကို ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းသုံးချောင်း ထောင်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ရဲ့ သားသုံးယောက်မှာ နှစ်ယောက်က မသန်မစွမ်း ဖြစ်သွားပြီ။ ကျန်တဲ့တစ်ယောက်ကလည်း အသုံးမကျဘူး။ သူက မျိုးဆက်ပြတ်သွားပြီ။ သားကြီး၊ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က အရှင်မင်းကြီးနဲ့ ဘယ်လိုများဆက်တိုက်နိုင်ဦးမှာလဲ။"

ဟုကော်ကုန်း ကြောင်အသွားသည်။

"အသုံးမကျဆုံးကောင်ကို ချန်ထားခဲ့တာ။"

သခင်မကြီးက ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို ကြောင်က ကြွက်ကို ကစားသလို ကစားနေတာ။ ဓားနဲ့ တစ်ခါတည်း ခုတ်မသတ်ဘဲ တုံးနေတဲ့ဓားနဲ့ အသားကို လှီးနေတာ။ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က အခု ဘယ်နေ့ကများ စိတ်ချမ်းသာရလို့လဲ။"

သခင်မကြီးသည် စကားရပ်လိုက်ပြီး အသံကိုနှိမ့်ကာ အံကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရှဲ့ဝမ်ယွမ် ကောင်းကောင်းတောင် သေခွင့်မရဘူးဆိုတာ ငါမြင်နေတယ်။"

***