ကျွန်တော်မျိုး သိပါတယ်၊ တရားခံက ဘယ်သူလဲဆိုတာ
Vol. 12 Ch. 185
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို သတ်ချင်စိတ်ပေါက်လာချိန်တွင် လိုကျစ်ကွေ့က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
"အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ သဘောကို ကျွန်တော်မျိုး နားလည်ပါပြီ။"
အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် လိုကျစ်ကွေ့၏စကားကိုကြားပြီးနောက် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုး နေမကောင်းဖြစ်နေလို့ အရှင်မင်းကြီးကို လိုက်မပို့နိုင်တော့တာ ခွင့်လွှတ်ပါ။"
"သွားကြစို့။"
လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။
အားမော့တို့ ပုရွက်ဆိတ်အသိုက်ကိစ္စက မပြီးသေးဘူးလေ။ နဉ်ရှောင်ယောင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြန်နိုင်မှာလဲ။ လိုကျစ်ကွေ့ ဆွဲခေါ်သော်လည်း သူမသည် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို မေးလိုက်သည်။
"အမတ်ချုပ်ကြီးက တကယ်ပဲ ဒီလိုလုပ်ချင်နေတာလား။"
အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ မျက်လုံးမဖွင့်ဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးကို သေစေချင်တာလား။"
"ကျွန်တော်က သေခိုင်းရင် သေမှာလား။"
နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီး သေစေချင်ရင် ကျွန်တော်မျိုး မသေလို့ မရပါဘူး။"
"ကောင်းပြီလေ။"
နဉ်ရှောင်ယောင်းက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆို သေလိုက်တော့။"
"ဒါပေမဲ့ အခု တိုင်းပြည်က အခြေအနေ မကောင်းဘူး။"
အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ဆက်ပြောလိုက်သည်။
"သူပုန်တွေ သောင်းကျန်းနေတယ်။ အရှင်မင်းကြီးဘေးမှာ လူယုတ်မာတွေရှိနေတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်မျိုး အခု မသေနိုင်သေးပါဘူး။"
နဉ်ရှောင်ယောင်း အင်္ကျီလက်မောင်းကို ပင့်တင်လိုက်သည်။ သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး။ ဒီလိုစကားမျိုးကို ဒီလူဆိုးကြီးက ပြောရက်တယ်ပေါ့။ ငါ သူ့ကို သတ်ပစ်မယ်။
"အရှင်မင်းကြီး။"
လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ဆွဲထားပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း ဒေါသကို ထိန်းလိုက်ပြီး အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို မေးလိုက်သည်။
"ဘယ်သူက လူယုတ်မာလဲ၊ ပြောစမ်း။"
အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ မျက်လုံးဖွင့်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းက လိုကျစ်ကွေ့ကို မေးလိုက်သည်။
"စစ်သေနာပတိချုပ်၊ သည်းခံဦးမှာလား။"
လိုကျစ်ကွေ့ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"အမှန်တရားကို လူတိုင်း သိပါတယ်။"
အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
သမားတော်များသည် ပြတင်းပေါက်နားသို့ တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်သွားကြသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အရှင်မင်းကြီးကို လေးစားမှု လုံးဝမရှိပါလား။
"ဒီလောက်ရောင်နေတာတောင် ရယ်နိုင်သေးတယ်ပေါ့။"
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို လက်မထောင်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ဒါကြောင့် လူတွေပြောကြတာပေါ့။ လူကောင်းဆိုတာ အသက်မရှည်ဘူး၊ လူယုတ်မာဆိုတာ သေရခက်တယ်တဲ့။"
အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် လည်ပင်းကို ခက်ခက်ခဲခဲ လှည့်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီး ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် လိုမိသားစုတစ်ခုလုံး သေသွားတာတောင် စစ်သေနာပတိချုပ်တစ်ယောက်တည်း အသက်ရှင်နေတာပေါ့။"
ဟေး... ဒီလူက စစ်သေနာပတိချုပ်ကိုပါ ဆဲနေတာလား။
နဉ်ရှောင်ယောင်း အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"အမတ်ချုပ်ကြီး အသက်ကြီးလာလို့ ဦးနှောက်မကောင်းတော့တာလား။ စစ်သေနာပတိချုပ်အိမ်မှာ တူလေး လိုနန် ကျန်နေသေးတာကို မေ့နေတာလား။"
"လိုနန်က ငယ်ငယ်ကတည်းက ကျန်းမာရေးမကောင်း..."
အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ စကားမဆုံးခင် နဉ်ရှောင်ယောင်း ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
"တော်ပြီ။ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ သားသုံးယောက်လုံးက ငယ်ငယ်ကတည်းက ကျန်းမာရေး ကောင်းကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာထူးလို့လဲ။ တစ်ယောက်က လူယုတ်မာ၊ တစ်ယောက်က အ,တယ်၊ နောက်တစ်ယောက်က... ဪ မေ့လို့၊ တတိယသားက အသက်ရှင်နေသေးရဲ့လား။"
အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။
နဉ်ရှောင်ယောင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် Like ပေးလိုက်သည်။ စကားနိုင်လုတဲ့နေရာမှာ ဒီကမ္ဘာမှာ ဖုတ်ကောင်မရှိပေမယ့် သူမက အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို သေချင်စိတ်ပေါက်သွားအောင် ပြောနိုင်တယ်!
"သွားကြစို့။"
လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။ ဆက်ပြောနေရင် လမ်းဘေးရန်ပွဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။
"ပုရွက်ဆိတ် ဖမ်းဦးမှာလား။"
နဉ်ရှောင်ယောင်း အသံကျယ်ကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က နဉ်ရှောင်ယောင်း သူ့ကို လှောင်ပြောင်နေသည်ဟု ထင်ကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်မျိုး တရားခံအစစ်ကို သိသွားပါပြီ။ ဘာကိစ္စ ပုရွက်ဆိတ်လေးတွေကို အပြစ်ပုံချနေရမှာလဲ။ ဒါမှမဟုတ် အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော်မျိုးကို ပုရွက်ဆိတ်တွေနဲ့ ရန်သူတော် ဖြစ်စေချင်လို့လား။"
ဘာ...
နဉ်ရှောင်ယောင်း ကြောင်သွားသည်။ တရားခံအစစ်က အားမော့တို့ ပုရွက်ဆိတ်အသိုက် မဟုတ်ဘူးလား။ တခြားတရားခံ ရှိသေးတာလား။
"အရှင်မင်းကြီး။"
အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်မျိုးကို ငတုံးလို့ မထင်ပါနဲ့။"
နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး စဉ်းစားလိုက်သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က တရားခံအစစ်ကို ဘယ်သူလို့ ထင်ထင် ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အဓိကက အားမော့တို့ အန္တရာယ်ကင်းသွားရင် ပြီးတာပဲ။ ဒီလိုတွေးပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"အမတ်ချုပ်ကြီး မတုံးပါဘူး။ တုံးနေရင် ဒီနေ့အထိ ကျွန်တော်မသတ်နိုင်ဘဲ နေပါ့မလား။"
"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ချီးကျူးစကားအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"
"ရပါတယ်။ ဂရုစိုက်ပါဦး။ နေပြန်ကောင်းမှ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့။ တာ့တာ။"
နဉ်ရှောင်ယောင်း စာကြည့်ဆောင်အပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားလိုက်သည်။
လိုကျစ်ကွေ့က အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို ပြောလိုက်သည်။
"အမတ်ချုပ်ကြီး တစ်ခုခုလုပ်မယ်ဆိုရင် သေချာစဉ်းစားတာ ကောင်းမယ်။"
အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။
လိုကျစ်ကွေ့ ဘာမှဆက်မပြောဘဲ ထွက်ခွာသွားလေသည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စာကြည့်ဆောင်တံခါးဝတွင် ရပ်ပြီး ရှဲ့အန်းကျီကို ဆူငေါက်နေသည်။
"အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်မှာ အခန်းတွေ အများကြီးရှိတာကို အမတ်ချုပ်ကြီးကို စာကြည့်ဆောင်ထဲမှာ အိပ်ခိုင်းတယ်ပေါ့။ မင်းရဲ့ ကျေးဇူးတရားက ဘယ်မှာလဲ။"
ရှဲ့အန်းကျီ အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းဖြင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်နေသည်။
"စာကြည့်ဆောင်ဆိုတာ စာဖတ်ဖို့လား၊ အိပ်ဖို့လား။ သားမိုက်!"
အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်မှ လူများ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဒူးထောက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားကြသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီး စာကြည့်ဆောင်မှာ အိပ်တာ ပုံမှန်ပါပဲ။ အရှင်မင်းကြီးက ဒါကို အကြောင်းပြပြီး ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ။ သားကြီးက ဇနီးကို စွန့်ပစ်တဲ့ကောင်၊ တတိယသားက လူသတ်ကောင်၊ အခု ဒုတိယသားကို မိဘမရိုသေတဲ့ကောင် ဖြစ်အောင် လုပ်နေတာလား။
"မင်း မှတ်ထား။"
နဉ်ရှောင်ယောင်းက ရှဲ့အန်းကျီကို ပြောလိုက်သည်။
"နောက်တစ်ခါ အမတ်ချုပ်ကြီးကို နှိပ်စက်တာ တွေ့ရင် မင်းကို ဝက်ခြင်းတောင်းထဲ ထည့်ပြီး ရေထဲနှစ်သတ်ပစ်မယ်။"
"အရှင်မင်းကြီး"
ရှဲ့အန်းကျီ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်မှ လူများ "..."
ဝက်ခြင်းတောင်းထဲ ထည့်တယ်ဆိုတာ ဖောက်ပြန်တဲ့မိန်းမတွေကို ပေးတဲ့ အပြစ်ဒဏ်လေ။ ဒုတိယသခင်လေးကို ပေးလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ။
"မအော်နဲ့။ အော်ရင်လည်း ထည့်မှာပဲ။"
ရှဲ့အန်းကျီ စိတ်လွတ်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် အသေအကြေ သတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် လိုကျစ်ကွေ့ ထွက်လာပြီး ရှဲ့အန်းကျီကို အေးစက်စွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီး၊ ပြီးပြီလား။"
"ပြီးပြီ။ သခင်မကြီးရဲ့ အသုဘအခမ်းအနား ဘယ်မှာလဲ။ ရှဲ့အန်းကျီ လမ်းပြ။ ငါ အမွှေးတိုင် သွားထွန်းဦးမယ်။"
အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်မှ လူများ ငိုချင်သွားကြသည်။ ဒီလူက သခင်မကြီးရဲ့ အသုဘကိုပါ လွှတ်မပေးဘူးလား။
"ဧည့်သည်ကို လိုက်ပို့လိုက်!"
အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ စာကြည့်ဆောင်ထဲမှ အော်ပြောလိုက်သည်။
လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဆွဲခေါ်သွားလိုက်သည်။ တော်လောက်ပါပြီ။ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးလွန်းရင် မြို့တော်စစ်တပ်ကို ပုန်ကန်ခိုင်းလိုက်လိမ့်မယ်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခေါင်းပေါ်တွင် ပျံဝဲနေသော စာကလေးထီးကို 'အိုကေ' ဟု လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။
စာကလေးထီးက "ရှောင်ယောင်း၊ နောက်ထပ် ပြဿနာရှိရင် ငါ နန်းတော်ထဲလာပြီး ရှာလိုက်မယ်။"
နဉ်ရှောင်ယောင်း အာဘွားပေးလိုက်သည်။
စာကလေးထီးက အာဘွားကို နားမလည်သော်လည်း နဉ်ရှောင်ယောင်း သဘောတူလိုက်သည်ဟု ယူဆကာ အော်မြည်ပြီး အားမော့တို့ ပုရွက်ဆိတ်အသိုက်ကို သတင်းသွားပို့လေတော့သည်။
"အားမော့က ဘယ်သူလဲ။"
လိုကျစ်ကွေ့ မေးလိုက်သည်။
"ဪ၊ အားမော့ အဆင်ပြေသွားပြီ။"
"ကျွန်တော်က သူဘယ်သူလဲလို့ မေးနေတာ၊ အဆင်ပြေလား မပြေလား မေးနေတာ မဟုတ်ဘူး။"
"အဲ... အားမော့က ပုရွက်ဆိတ်လေး တစ်ကောင်ပါ။"
လိုကျစ်ကွေ့ ရပ်တန့်သွားပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ။"
စစ်သေနာပတိချုပ် မယုံမှန်းသိသဖြင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။
"အားမော့က ကျွန်မသူငယ်ချင်းပါ။"
လိုကျစ်ကွေ့ကတော့ အားမော့ဆိုတာ နဉ်ရှောင်ယောင်း အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်မှာ ထားရှိတဲ့ သူလျှိုလို့ပဲ ထင်လိုက်သည်။ (အားမော့က လူသားမဟုတ်တာကလွဲရင် စစ်သေနာပတိချုပ်ထင်တာ မမှားပါဘူး။)
"အရှင်မင်းကြီး"
နဂါးအစောင့်တပ်သားတစ်ဦး အနောက်ဆောင်ဘက်မှ ပြေးထွက်လာသည်။
"ပြန်ကြစို့။"
နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်နှင့် နဂါးအစောင့်တပ်သား ပြန်လှည့်ပြေးသွားသည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းကို လိုကျစ်ကွေ့က ဆွဲခေါ်သွားရာ အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော် တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်မှ လူများသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မြင်သောအခါ ခြေထောက်များ တုန်ယင်လာကြသည်။ ပြဿနာတက်တော့မယ်။
ဟုကော်ကုန်းသည် သူ့ကိုယ်ရံတော်များနှင့်အတူ အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
"သခင်ကြီး၊ မြင်းပေါ်က ဆင်းမလား။"
ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။
ဟုကော်ကုန်းသည် ပြန်လည်ပြုပြင်ထားသော တံခါးမုခ်ဦးကို ကြည့်ပြီး မြင်းပေါ်မှ မဆင်းဘဲ ဖြတ်သွားလိုက်သည်။
ကိုယ်ရံတော်များလည်း မဆင်းတော့ဘဲ လိုက်ပါသွားကြသည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော် တံခါးဝတွင်ရပ်ကာ ဘယ်ညာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏အကြည့်ကို ရှောင်လွှဲရန် လူများက ခေါင်းငုံ့ထားကြသည်။
"ဒီတံခါးကြီးက အရမ်းရုပ်ဆိုးတာပဲ။"
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တံခါးကို ပုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်မှ လူများ ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်သွားကြသည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တံခါးကို ထုရိုက်လိုက်ရာ အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော် တံခါးကြီး ပြိုလဲကျသွားလေသည်။
အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်မှ လူများ "..."
ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ တစ်ခုခု မဖျက်ဆီးရရင် မပြန်ဘူး။
လိုကျစ်ကွေ့ ရှေ့တိုးလာပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်ကို ကိုင်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"နာလား။"
အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်မှ လူများသည် ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျနေသော တံခါးကြီးကို ကြည့်ပြီး 'တံခါးကြီးကတော့ တော်တော်နာမှာပဲ' ဟု တွေးလိုက်မိကြသည်။
ဟုကော်ကုန်းသည် အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်ရှေ့သို့ ရောက်လာသောအခါ တံခါးကြီး ပြိုလဲကျသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ကြည့်လိုက်ရာ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တံခါးကြီးပေါ်တွင် နင်းလျက် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဟုကော်ကုန်းသည် သူ့အမေပြောစကားကို ယုံကြည်သွားပြီ။ အရှင်မင်းကြီး ရှုံးမှာ မဟုတ်ဘူး။ အရှင်မင်းကြီးက အဘိုးကြီးရှဲ့ဝမ်ယွမ် ကို သေချာပေါက် နိုင်အောင်တိုက်မှာပဲ။
"ဟုကော်ကုန်း၊ ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ။"
နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။
ဟုကော်ကုန်း မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဟုကော်ကုန်းအနားသို့ ပြေးသွားပြီး မေးလိုက်သည်။
"ဟုကော်ကုန်းရဲ့ ညီလေး..."
လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဆွဲပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"ဟိုဘက်သွားပြီး ပြောရအောင်။"
နဉ်ရှောင်ယောင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်မှ လူများ အလျင်အမြန် ခေါင်းငုံ့လိုက်ကြသည်။
လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် ဟုကော်ကုန်းတို့ကို ခေါ်ပြီး အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်နှင့် ဝေးရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်ကာ ဟုကော်ကုန်းကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
"ခင်ဗျားညီလေး နေကောင်းလား။"
ဟုကော်ကုန်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဒူးထောက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ နဉ်ရှောင်ယောင်း မဟုတ်ဘဲ လိုကျစ်ကွေ့က ဆွဲထူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ဒီနေရာမှာ ဒါတွေလုပ်မနေပါနဲ့။ စကားပြောရင် ပြီးတာပါပဲ။"
ဟုကော်ကုန်း လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက အရှင်မင်းကြီးကို ဒူးထောက်တာလေ၊ လိုကျစ်ကွေ့က ဘာကိစ္စ ဝင်တားနေတာလဲ။
နဉ်ရှောင်ယောင်းက "အင်း... ဟုကော်ကုန်းက ကျေးဇူးတင်ချင်နေပုံထောက်ရင် ညီလေး ပြန်ကောင်းသွားပြီပေါ့။"
ဟုကော်ကုန်း ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။
"မှန်လှပါ အရှင်မင်းကြီး။ ဖေ့ယင် တကယ်ပဲ ပြန်ကောင်းသွားပါပြီ။"
နဉ်ရှောင်ယောင်း တွေးလိုက်မိသည်။ နှမြောစရာပဲ၊ မနေ့ညက ဟုကော်ကုန်းအိမ်တော်ကို သွားပြီး မကြည့်လိုက်ရဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဘေးနားမှ လိုကျစ်ကွေ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြုံးလိုက်မိပြန်သည်။ မနေ့ညက စစ်သေနာပတိချုပ်နဲ့နေရတာလည်း မဆိုးပါဘူး။
ဟုကော်ကုန်း "...."
သူ့ညီလေး လူပြန်ဖြစ်လာတာကို အရှင်မင်းကြီးက ဘာလို့ မျက်လုံးတွေ အရောင်တောက်နေရတာလဲ။
လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သူ့အနောက်သို့ ပို့လိုက်ပြီး ဟုကော်ကုန်းကို ပြောလိုက်သည်။
"ဂုဏ်ယူပါတယ်။"
ဟုကော်ကုန်း ခံစားရသည်မှာ ဒီနှစ်ယောက် ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး။
"ဟုကော်ကုန်းက ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ။"
လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်ရင်း လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ရှေ့ထွက်မလာနိုင်အောင် တားဆီးထားသည်။
ဟုကော်ကုန်းက "အမတ်ချုပ်ကြီး တစ်ခုခုဖြစ်တယ်လို့ ကြားလို့ပါ။"
"တစ်ခုခု ဖြစ်တာပေါ့။"
လိုကျစ်ကွေ့ မတားလိုက်နိုင်ခင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အနောက်မှ ခုန်ထွက်လာပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"အမတ်ချုပ်ကြီး တစ်ကိုယ်လုံး ရောင်ရမ်းနေတယ်။ ဟားဟား... မျက်နှာက မျောက်ဖင်လို ဖြစ်နေတယ်။"
နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ စကားကိုကြားပြီးနောက် ဟုကော်ကုန်း၏ ပထမဆုံး အတွေးမှာ... ဘုရားရေ... အရှင်မင်းကြီးက အမတ်ချုပ်ကြီးကို အဆိပ်ခတ်လိုက်တာပဲ!
***