အရှင်မင်းကြီးကို ပေးမသိစေနဲ့

သံဘုရားကျောင်းမှ ဘုန်းကြီးအိုကြီး၏ စာနှင့် မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်မှ သတင်းပို့သူတို့သည် အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်သို့ ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် ရောက်ရှိလာကြသည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ဘုန်းကြီးအိုကြီး၏စာကို ဖတ်ပြီးနောက် မယ်တော်ကြီး၏ သတင်းစကားကို နားထောင်ကာ စာကြည့်စားပွဲနောက်တွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားမပြောဘဲ ထိုင်နေသည်။

ညသုံးချက်တီးသံ ကြားလိုက်ရသောအခါ သတင်းလာပို့သော မိန်းမစိုးသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် အရှင်မင်းကြီးသည် မယ်တော်ကြီး၏ လူများကို လုံးဝအညှာအတာမပေးချေ။ မယ်တော်ကြီးအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးသူတိုင်းသည် ကိုယ့်ခေါင်းကို ခါးကြားချိတ်ထားရသလို အသက်အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ ထို့ကြောင့် မိန်းမစိုးသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏အဖြေစကားကို အမြန်လိုချင်ပြီး နန်းတော်ထဲသို့ အမြန်ပြန်ချင်နေသည်။ သို့သော် စိတ်ထဲတွင် ပူလောင်နေသော်လည်း အမတ်ချုပ်ကြီးကို အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုရဲခြင်းမရှိဘဲ ကြောက်ရွံ့စွာ စောင့်ဆိုင်းနေရသည်။

"ငါသိပြီလို့ မယ်တော်ကြီးကို သွားပြောလိုက်။"

ညသုံးယံတီးသံ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အတန်ကြာမှ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က စကားပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ သဘောထားက ဘာများပါလဲ။"

မိန်းမစိုးက မေးလိုက်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စကို ငါစဉ်းစားရဦးမယ်။ အစီအစဉ်သေချာဆွဲပြီးရင် လူလွှတ်ပြီး မယ်တော်ကြီးကို အကြောင်းကြားလိုက်မယ်။"

မိန်းမစိုး သွေးအန်ချင်သွားသည်။ ဒီစကားတစ်ခွန်းတည်း ပြောဖို့အတွက် အမတ်ချုပ်ကြီးက သူ့ကို နှစ်နာရီနီးပါး စောင့်ခိုင်းထားတာလား။

"ပြန်တဲ့လမ်းမှာ သတိထားသွား။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က လက်ကာပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

ခြောက်ကပ်ကပ်နှင့် စိတ်မပါသော မှာကြားစကားဖြစ်သော်လည်း မိန်းမစိုးသည် ဒူးထောက်ဦးခိုက်ကာ ကျေးဇူးတင်စကားပြောရပြီးမှ စာကြည့်ဆောင်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

"သခင်ကြီး..."

မိန်းမစိုးနှင့် အိမ်တော်ထိန်း ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ တံခါးဝတွင် စောင့်နေသော အစေခံလေးက အခန်းထဲသို့ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ စကားမပြောပေ။

အစေခံလေးသည် သခင်ကြီး စကားမပြောသဖြင့် တံခါးဝတွင် ငြိမ်သက်စွာ ဆက်လက်စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

အားမော့နှင့် သူ့ညီအစ်ကို ပုရွက်ဆိတ်များသည် စာကြည့်ဆောင် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်တွင် ဝပ်နေကြပြီး အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်မရှည်ဖြစ်လာကြသည်။

"ဒီည သူ မအိပ်တော့ဘူးလား။"

ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်က ဦးမှင်ကို လှုပ်ခါရင်း မေးလိုက်သည်။

အားမော့က "ငါတို့ ဒီအတိုင်း သွားကိုက်လိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား။"

အားမော့၏အစ်ကိုကြီးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မဖြစ်ဘူး။ ငါတို့ သွားကိုက်ရင် သူမြင်သွားပြီး ငါတို့အကုန်လုံးကို ရိုက်သတ်လိုက်မှာပေါ့။"

ပုရွက်ဆိတ်များအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ စစ်မတိုက်ရသေးခင် သေဆုံးသွားရမှာမျိုးတော့ မဖြစ်ချင်ကြပေ။

"ဒါဆို မနက်ဖြန်မှ ပြန်လာကြမလား။"

အခြားပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်က အကြံပြုလိုက်သည်။

"စောင့်မယ်။"

အားမော့၏အစ်ကိုကြီးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလူဆိုးက အသက်ကြီးနေပြီ။ ညဘက် အကြာကြီး မအိပ်ဘဲ နေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ စိတ်ရှည်ရှည်ထားပြီး စောင့်ကြတာပေါ့။"

အားမော့တို့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ ပုရွက်ဆိတ်တွေက အသည်းအသန် စိတ်ရှည်သည်းခံနိုင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ ဒါကြောင့် ဆက်စောင့်ကြတာပေါ့။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ပုရွက်ဆိတ်အုပ်စုတစ်စု သူ့ကို ကိုက်သတ်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြောင်း မသိရှိပေ။ သူသည် ဘုန်းကြီးအိုကြီး၏ စာကို ထပ်ဖတ်နေပြီး စာထဲမှ အကြောင်းအရာများနှင့် မယ်တော်ကြီး၏ သတင်းစကားများကို ချိတ်ဆက်စဉ်းစားနေသည်။

မိဖုရားခေါင်ကြီး ကိုယ်ဝန်ရှိနေခြင်း။

နဉ်ယွီ ဒေါသထွက်ခြင်း။

ချန်မားမားနှင့် အဖွဲ့သားများ အသတ်ခံရခြင်း။

နဉ်ယွီက မိဖုရားခေါင်ကြီးကို သံဘုရားကျောင်း ပို့လိုက်ခြင်း။

နဉ်ယွီက ကျိုးကျွင်းချီအတွက် အမှုပြန်ဖွင့်ပေးခြင်း။

...

နောက်ဆုံးတွင် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ခေါင်းထဲတွင် စကားလုံးသုံးလုံး ပေါ်လာသည်။ ကျိုးမိသားစုတပ်။

ဘုန်းကြီးအိုကြီး၏ စာကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီးနောက် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ဆက်လက် စဉ်းစားနေသည်။ ကျိုးကျွင်းချီက မသန်စွမ်းဖြစ်နေပြီ။ နဉ်ယွီက ကျိုးကျွင်းချီအတွက် အမှုပြန်ဖွင့်ပေးပြီး ကျိုးမိသားစုတပ်ကို ပြန်သိမ်းယူဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါဆို နဉ်ယွီက ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်နေရတာလဲ။

ရွှီဖေးယွီ... အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ တွေးမိလိုက်သည်။ နဉ်ယွီက ရွှီဖေးယွီကို ဆွဲဆောင်ချင်နေတာ။ ကျိုးမောင်နှမနဲ့ ရွှီဖေးယွီက ရန်သူတွေ ဖြစ်သင့်တာကို နဉ်ယွီက ကျိုးမောင်နှမကို ကျေးဇူးပြုပြီး ရွှီဖေးယွီကို ဆွဲဆောင်ချင်နေတယ်ဆိုတော့... မိဖုရားခေါင်ကြီး ဗိုက်ထဲကကလေးက ရွှီဖေးယွီရဲ့ ကလေးဆိုတာ သေချာသလောက် ရှိသွားပြီ။

ထိုအချက်ကို သဘောပေါက်လိုက်သောအခါ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားသည်။ ကျိုးမောင်နှမနဲ့ ရွှီဖေးယွီက သူ့ကို ပြဇာတ်ကြီးတစ်ပုဒ် ကပြသွားခဲ့တာပဲ။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ သူတို့သုံးယောက်ကို လက်ခုပ်တီးပြီး ချီးကျူးချင်စိတ်တောင် ပေါက်သွားသည်။

"သခင်ကြီး။"

အိမ်တော်ထိန်းတစ်ဦးက တံခါးပြင်မှ လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"သခင်မက ပြောပါတယ်၊ တတိယသခင်လေးရဲ့ အခြေအနေက..."

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က စားပွဲကို ရိုက်လိုက်တာကြောင့် အိမ်တော်ထိန်းမှာ ဆက်မပြောရဲတော့ဘဲ လှေကားထစ်များပေါ်မှ ဆင်းကာ ခြေကုန်သုတ် ပြေးလေတော့သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် လက်ဖဝါး နာကျင်သွားသော်လည်း မျက်နှာထား ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားသည်။ ကျိုးမိသားစုတပ်အတွက် ကျိုးမောင်နှမနဲ့ ရွှီဖေးယွီတို့ လုပ်ရပ်က မမှားဘူး။ အခုအချိန်က သူတို့ သုံးယောက် လိမ်ညာခဲ့တာကို အပြစ်တင်နေရမယ့်အချိန် မဟုတ်ဘူး။ အဓိကပြဿနာက နဉ်ယွီက ရွှီဖေးယွီကို ဆွဲဆောင်နေတာကို သူဘယ်လိုတားဆီးမလဲ ဆိုတာပဲ။

လမ်းမပေါ်မှ ညလေးယံတီးသံ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ အစေခံလေးကို ခေါ်လိုက်သည်။

"လာကြစမ်း။"

အစေခံလေး အပြေးဝင်လာသည်။

"ငါ့တံဆိပ်ပြားယူပြီး မြို့တော်စစ်တပ်စခန်းကို သွားလိုက်။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ချန်လုကို ကိုယ်တိုင် စစ်သည်တွေခေါ်ပြီး သံဘုရားကျောင်း အဝင်အထွက် လမ်းကြောင်းအားလုံးကို ပိတ်ဆို့ခိုင်းလိုက်။ ငါ့အမိန့်မရဘဲ ဘယ်သူ့ကိုမှ အထွက်မခံနဲ့လို့ ပြောလိုက်။"

အစေခံလေးက အမိန့်နာခံပြီး ပြေးထွက်သွားလေသည်။

အိမ်တော်ထိန်းချုပ် ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် အစေခံနှစ်ဦး ထမ်းပိုးလာမှုဖြင့် စာကြည့်ဆောင်ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။

"ဝင်ခဲ့။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

ရှဲ့လိုင်ပေါင် အခန်းထဲဝင်လာပြီး လျှောက်တင်လိုက်သည်။

"သခင်ကြီး၊ စားပွဲသောက်ပွဲအတွက် အားလုံးစီစဉ်ပြီးပါပြီ။ မနက်ဖြန်..."

"အစီအစဉ်အတိုင်း ဆက်လုပ်။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"အမှားအယွင်း မရှိစေနဲ့။"

ရှဲ့လိုင်ပေါင်က ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ပြီး အာမခံလိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ သခင်ကြီး။ ကျွန်တော်မျိုး အားလုံး စီစဉ်ထားပါတယ်။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ စိတ်အာရုံသည် မနက်ဖြန်ပြုလုပ်မည့် ဧည့်ခံပွဲတွင် မရှိပေ။ သူ့အာရုံအားလုံးသည် ကျိုးမောင်နှမနှင့် ရွှီဖေးယွီတို့အပေါ်တွင်သာ ရောက်နေသည်။ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် မိဖုရားခေါင်ကြီးကို အသုံးချပြီး နဉ်ယွီကို ပြန်ထိန်းချုပ်လို့ ရနိုင်မလား။

"သခင်ကြီး"

ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် သစ္စာစကားများ ဆိုနေသော်လည်း အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ထံမှ တုံ့ပြန်မှုမရသဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ မျက်လွှာပင် မပင့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း သွားလုပ်စရာရှိတာ သွားလုပ်တော့။"

ရှဲ့လိုင်ပေါင် နားလည်လိုက်သည်။ သခင်ကြီးလက်ထဲတွင် အဆိပ်ဂိုဏ်းကို ရှင်းပစ်ရမည့်ကိစ္စထက် ပိုအရေးကြီးသော ကိစ္စရှိနေပုံရသည်။

ထိုအချိန်တွင် နန်းတော်ရှိ မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်၌ မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် မိန်းမစိုးကို မေးလိုက်သည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီးက သူသိပြီလို့ပဲ ပြောလိုက်တာလား။"

မိန်းမစိုးက ဖြေလိုက်သည်။

"မယ်တော်ကြီး၊ အမတ်ချုပ်ကြီးက အစီအစဉ်သေချာဆွဲပြီးရင် လူလွှတ်ပြီး မယ်တော်ကြီးကို လာလျှောက်တင်ပါ့မယ်လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။"

"ဒါပဲလား။"

"ဒါပါပဲ။"

မိန်းမစိုး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူ ထပ်ဖြည့်စွက်ပြောလို့ မရပေ။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"သူက တော်တော် စိတ်ရှည်တာပဲ။"

နန်းဆောင်ခေါင်မိုးပေါ်တွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ပြီး မြေပဲလှော်ထုပ်ကို ကိုင်ထားသည်။ ယိုကွမ့်က မြေပဲစေ့တစ်စေ့ကို ပွေ့ပိုက်ထားပြီး လောင်တက နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ပေါင်ပေါ်တွင် မှေးစက်နေသည်။

ယိုကွမ့်က "ရှောင်ယောင်း၊ မယ်တော်ကြီးနဲ့ အမတ်ချုပ်ကြီး ဆက်ဆံရေး မကောင်းတော့ဘူးလို့ ငါထင်တယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မြေပဲဝါးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မကောင်းတာ ကောင်းတာပေါ့။ သူတို့နှစ်ယောက် ပေါင်းမိရင် ငါ ငိုရတော့မှာ။"

ယိုကွမ့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လောင်တကို မေးလိုက်သည်။

"ရှောင်ယောင်းပြောတာ မှန်တယ်မလား။"

လောင်တ မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီးနဲ့ မယ်တော်ကြီးက သားအဖတွေဆိုတာ ငါပြောပြဖို့ လိုသေးလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း "..."

ဟုတ်သားပဲ၊ သူတို့က သားအဖတွေပဲ။ ဆက်ဆံရေး ဘယ်လောက်မကောင်းကောင်းပါစေ တစ်ဖွဲ့တည်းပဲလေ။

ယိုကွမ့်က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ပါးစပ်က မှားထွက်သွားတာ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းပ ဆင်ခြေပေးလိုက်သည်။

"ဪ၊ အဲဒါကြောင့်ကိုး။"

ယိုကွမ့်က ယုံကြည်လိုက်လေသည်။

နှစ်ယောက်လုံး တုံးလိုက်တာ။ လောင်တ စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မေးလိုက်သည်။

"မင်းက ဘာကိစ္စ ညကြီးမိုးချုပ် မအိပ်ဘဲ ဒီကို ရောက်နေရတာလဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

"အိပ်မပျော်လို့လေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နိုးနေတာပဲ၊ မယ်တော်ကြီး ဘာမကောင်းကြံမလဲဆိုတာ လာကြည့်တာ။"

လောင်တက ပြောလိုက်သည်။

"မင်း မကြားဘူးလား။ သူက အမတ်ချုပ်ကြီး အကြံပေးမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေတာလေ။"

"အေးလေ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မြေပဲစေ့များကို ပါးစပ်ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အခု သူ စိတ်ပျက်သွားပြီ။ အမတ်ချုပ်ကြီးက သူ့ကို အကြံမပေးဘူး။"

"မယ်တော်ကြီးလည်း အိပ်မပျော်ဘူးလား။"

ယိုကွမ့်သည် အုတ်ကြွပ်ပြားကြားမှ အောက်သို့ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။

"မကောင်းကြံစရာ မရှိရင် သူ အသက်ရှူကျပ်ပြီး သေသွားလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် သူ အိပ်ပျော်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

လောင်တ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အကြောဆန့်ကာ "ဒါဆို မင်းပဲ ဆက်ကြည့်နေလိုက်တော့။ ငါ အပြစ်ပေးဌာနကိုသွားပြီး စစ်သေနာပတိချုပ်ကို သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။"

လောင်တသည် အသံမထွက်စေဘဲ ခေါင်မိုးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းသွားသည်။

ထိုအခါ ယိုကွမ့်က "ရှောင်ယောင်း၊ စစ်သေနာပတိချုပ်က ဒီအချိန်ကြီး အပြစ်ပေးဌာနမှာ ဘာသွားလုပ်တာလဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်မိုးပေါ် ဝပ်လိုက်ပြီး အောက်သို့ ပြန်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မသိပါဘူး။ သူလည်း မကောင်းကြံစရာ ရှိလို့နေမှာပေါ့။ ဘယ်သူ့ကို ဒုက္ခပေးဦးမလဲ မသိဘူး။"

ယိုကွမ့် "..."

စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ဒီလိုပြောတာ ကောင်းပါ့မလား။

အခန်းထဲတွင် မယ်တော်ကြီးရှဲ့က ပြောလိုက်သည်။

"ငါ နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားမှ ဖြစ်မယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သည်။

"စဉ်းစားလေ၊ မြန်မြန်စဉ်းစား။ ငါစောင့်နေတာ တစ်ညလုံး ရှိနေပြီ။ ငတုံးမကြီးရဲ့!"

ကိုယ့်အမေအရင်းကို ဒီလိုပြောတာ ကောင်းပါ့မလား။ ယိုကွမ့် ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး မြေပဲစေ့ ဆက်စားနေလိုက်သည်။

......

အပြစ်ပေးဌာနတွင် အဆိပ်ဂိုဏ်းချုပ်သည် လိုကျစ်ကွေ့ကို သံသယဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို လွှတ်ပေးမလို့လား။"

လိုကျစ်ကွေ့က ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ဘာလဲ၊ မင်းက သေမှာတောင် မကြောက်ဘဲ ငါလွှတ်ပေးမှာကို ကြောက်နေတာလား။"

"လိုကျစ်ကွေ့၊ မင်း ဘာကြံစည်နေတာလဲ။"

"မနက်ဖြန် နေ့လည်ကျရင် မင်းရဲ့ အဆိပ်ဂိုဏ်းသားတွေ အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်မှာ စုဝေးကြလိမ့်မယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့က အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီးက စားပွဲသောက်ပွဲ ကျင်းပပေးလိမ့်မယ်။ မင်း ကိုယ်တိုင်သွားကြည့်သင့်တယ်လို့ ငါထင်တယ်။"

အဆိပ်ဂိုဏ်းချုပ် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။

"မင်းက ငါ့ကို သစ္စာဖောက်လို့ စွပ်စွဲပြီး အမတ်ချုပ်ကြီးလက်နဲ့ ငါ့ဂိုဏ်းကို ဖြိုခွင်းခိုင်းမလို့မလား။"

လိုကျစ်ကွေ့ ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါ အဲဒီလို မလုပ်ပါဘူး။ မင်း အမတ်ချုပ်ကြီး မမြင်အောင်နေရင် ပြီးတာပဲ။"

"ငါက မင်းကို ဘာလို့ ယုံရမှာလဲ။"

အဆိပ်ဂိုဏ်းချုပ်က မေးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့ ရှေ့တိုးသွားပြီး အဆိပ်ဂိုဏ်းချုပ် နားနားကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေလူလို့ သတ်မှတ်ထားပြီးသားပဲ၊ အပြင်ထွက်ကြည့်ရုံလေးနဲ့ ဘာဖြစ်သွားမှာမို့လို့လဲ။"

ထိုစကားပြောပြီးနောက် အဆိပ်ဂိုဏ်းချုပ်၏အဖြေကို မစောင့်တော့ဘဲ လိုကျစ်ကွေ့ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

နဂါးအစောင့်တပ်သားတစ်ဦး ရောက်လာပြီး သံခြေချင်းများကို ဖြုတ်ပေးကာ ကြမ်းပြင်ပေါ် ပစ်ချလိုက်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

လွတ်လပ်သွားသော အဆိပ်ဂိုဏ်းချုပ်သည် ပွင့်နေသော ထောင်တံခါးကိုကြည့်ပြီး ကြောင်နေမိသည်။

လိုကျစ်ကွေ့ အပြစ်ပေးဌာနမှ ထွက်လာပြီး ရပ်လိုက်သည်နှင့် ကြောင်အော်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ခြေရင်းတွင် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ကြောင်နက်ကြီး ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မြောင်..."

လောင်တသည် လိုကျစ်ကွေ့၏ခြေထောက်ကို ခေါင်းဖြင့် ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်လိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့ လောင်တ၏လည်ပင်းကို ဆွဲမလိုက်သည်။

လည်ပင်းအသားကို ဆွဲမခံရသည်မှာ နေလို့မကောင်းသော်လည်း လောင်တ ပျော်ရွှင်နေသည်။ စစ်သေနာပတိချုပ် ငါ့ကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီ။ (ဒါက ဆွဲမတာပါဟယ်...)

"မင်းသခင်မဆီ ဘာလို့ မသွားတာလဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီငတုံးမက ခေါင်မိုးပေါ်မှာ မယ်တော်ကြီးကို ချောင်းနေတာ။ ပျင်းစရာကြီး။"

လောင်တက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် လောင်တ အော်ဟစ်နေသည်ကို နားထောင်ရင်း ပြုံးလိုက်ကာ ခေါင်းကို ပွတ်ပေးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ငါ့ကို စကားပြောနေတာလား။"

"မြောင်! ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်။ စစ်သေနာပတိချုပ်ကို စကားပြောနေတာလေ။"

လောင်တ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်နေသည်။

လိုကျစ်ကွေ့ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ယောင်းက ကြောင်တစ်ကောင်နဲ့ ဘယ်လို စကားပြောလဲဆိုတာ ငါ တကယ် နားမလည်နိုင်ဘူး။"

ထိုအချိန်တွင် လောင်တ မျက်ရည်ကျမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ ဘာလို့ ငတုံးမက ကြောင်နဲ့စကားပြောတတ်ပြီး စစ်သေနာပတိချုပ်က မပြောတတ်ရတာလဲ။

"စစ်သေနာပတိချုပ်။"

ဖန်းထန် ရောက်လာပြီး တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် လောင်တကို ဖန်းထန်လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"မြို့တော်စစ်တပ်က စစ်သည်တွေ ထွက်သွားကြပြီလား။"

ဖန်းထန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ချန်လုကိုယ်တိုင် ဦးစီးပြီး ထွက်သွားကြပါတယ်။ မြောက်ဘက် မြို့တံခါးကနေ ထွက်သွားကြတာပါ။"

"မင်း အမိန့်ပေးထားလိုက်။ မိဖုရားခေါင်ကြီးရဲ့ လူတစ်ယောက်ယောက် အရှင်မင်းကြီးကို လာရှာရင် နန်းတော်အပြင်ဘက်မှာပဲ တားထားလိုက်။ အရှင်မင်းကြီးကို ပေးမသိစေနဲ့။"

ထိုအမိန့်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဖန်းထန်ရော လောင်တပါ အံ့သြသွားကြသည်။

ဘာလို့လဲ။

***