အပျိုစင်ဆောင်မှ ငိုသံ

"ဟုကော်ကုန်းက အရှင်မင်းကြီးကို ဒီကိစ္စအတွက်နဲ့ အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်ထိ လာရှာတာလား။"

လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သူ့ဘေးသို့ ပြန်ဆွဲခေါ်ပြီး ဟုကော်ကုန်းကို မေးလိုက်သည်။

ဟုကော်ကုန်းသည် မလှမ်းမကမ်းရှိ အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဒီနေရာက အရေးကြီးကိစ္စ ပြောရမယ့်နေရာ မဟုတ်ဘူးလို့ ခံစားနေရသည်။

"ဟုကော်ကုန်းက ကျွန်တော့်ကို ထမင်းလိုက်ကျွေးမလို့လား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

ဖေ့ယင်ကို ကုပေးလိုက်တဲ့အတွက် ဟုကော်ကုန်းက သူမကို ထမင်းတစ်နပ်လောက်တော့ ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ ကျွေးသင့်တယ်မလား။

ဟုကော်ကုန်း ကြောင်သွားသည်။ အရှင်မင်းကြီးက ဘာလို့ ဒါကို လာမေးနေရတာလဲ။ ထမင်းစားဖို့။ အခုက ထမင်းစားဖို့ ဆွေးနွေးရမယ့်အချိန်လား။

"မဟုတ်ဘူးလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း စိတ်ပျက်သွားသည်။

အရှင်မင်းကြီး မျက်နှာငယ်လေး ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဘာဖြစ်မှန်းမသိသော်လည်း ဟုကော်ကုန်း စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။

"ဒါဆို အရှင်မင်းကြီး ကျွန်တော်မျိုးရဲ့အိမ်တော်ကို ကြွပါလား။" ဟုကော်ကုန်းက အကဲခတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"အိမ်မှာ ထမင်းလိုက်ကျွေးမလို့လား။" နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာသည်။

ဟုကော်ကုန်း ဒီတစ်ခါတော့ မှန်သွားပြီဟုတွေးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်း စကားမပြောဘဲနေရင် ခဏနေ ငါမင်းကို ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ် လိုက်ကျွေးမယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့က ခေါင်းငုံ့ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"လကုန်ဖို့ လိုသေးတယ်လေ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း လိုကျစ်ကွေ့ကို မျက်စောင်းထိုးကြည့်လိုက်သည်။ သူမကို ငတုံးများ မှတ်နေလား။

လိုကျစ်ကွေ့၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်သွားသည်။

"မြို့တော်တစ်ခုလုံးမှာ အဲဒီဆိုင်တစ်ဆိုင်တည်း ရှိတယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား။"

ဒီကောင်မလေးက ဒီလောက်တုံးတာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီနေ့အထိ အသက်ရှင်နေသေးတာလဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်း "... "

ဟုတ်သားပဲ၊ ငါ ဘာလို့ မစဉ်းစားမိပါလိမ့်။

"မင်း ဘယ်ဟာ ရွေးမလဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ ဒီကမ္ဘာရောက်ကတည်းက ဘယ်သူမှ သူမကို ထမင်းမကျွေးဖူးသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်က တကယ်စားကောင်းတာ။

ဟုကော်ကုန်းက သူတို့နှစ်ယောက် ဘာပြောနေသလဲဆိုတာ သေချာမကြားရသော်လည်း ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်ဆိုသော စကားလုံးကိုတော့ ကြားလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ် ကြိုက်တာလား။ ဒါဆို ကျွန်တော်မျိုး အိမ်က စားတော်ကဲကို လုပ်ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်။ ကျွန်တော်မျိုးအိမ်က စားတော်ကဲက ဒီဟင်းကို ကောင်းကောင်းချက်တတ်ပါတယ်။"

မိန်းကလေးနဉ် သွားရည်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ လိုကျစ်ကွေ့ ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ဟုကော်ကုန်းကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ပါးစပ်ပိတ်ထား!"

ဘာကိစ္စ အရှင်မင်းကြီးကို လာမျက်နှာလုပ်နေရတာလဲ။

ဟုကော်ကုန်းသည် လိုကျစ်ကွေ့၏ ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်မှုကြောင့် လန့်သွားပြီးနောက် စိတ်မကြည်မလင် ဖြစ်လာသည်။ မင်းက အန်းယွမ်စစ်သေနာပတိချုပ်၊ အဆင့်တစ်အရာရှိ ဖြစ်ပေမယ့် ငါကလည်း ဟုကော်ကုန်းလေ။ မင်းက ဘာကိစ္စ ငါ့ကို လာအော်နေရတာလဲ။

ဟုကော်ကုန်း လိုကျစ်ကွေ့ကို ပြန်ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် နဂါးအစောင့်တပ်သားတစ်ဦး အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်ထဲမှ ပြေးထွက်လာပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းရှေ့ ရောက်သည်နှင့် ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ ပြဿနာတက်ပြီ!"

"အမတ်ချုပ်ကြီး သေသွားပြီလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မေးလိုက်သည်။

နဂါးအစောင့်တပ်သား အလျင်အမြန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ အကြီးအကဲယင်းကို အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်ကလူတွေ ဖမ်းထားတယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏နားကို သံသယမဝင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ဒေါသထွက်သွားသည်။

"ပုန်ကန်နေတာလား! အမတ်ချုပ်ကြီးကို ငါသွားတွေ့မယ်!"

နဉ်ရှောင်ယောင်း အင်္ကျီလက်မောင်း ပင့်တင်ပြီး အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို သွားတွေ့ရန် ပြင်လိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဆွဲထားပြီး နဂါးအစောင့်တပ်သားကို မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။"

နဂါးအစောင့်တပ်သားသည် ဘေးနားရှိ ဟုကော်ကုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက "ကိစ္စမရှိဘူး၊ ဟုကော်ကုန်းက ကိုယ့်လူပဲ။ ပြောစမ်း၊ အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်က လူတွေက ဘာကိစ္စ သာ့ဖုန်းကို ဖမ်းရတာလဲ။"

အရှင်မင်းကြီးက သူ့ကို 'ကိုယ့်လူ' ဟု သတ်မှတ်လိုက်သဖြင့် ဟုကော်ကုန်းသည် လိုကျစ်ကွေ့အပေါ် မကျေနပ်ချက်များကို မေ့ပျောက်သွားသည်။

"သခင်မဝမ်က ပြောတယ်။ အကြီးအကဲယင်းက ပဉ္စမသခင်မလေး ရေချိုးနေတာကို ချောင်းကြည့်တယ်တဲ့။"

နဂါးအစောင့်တပ်သားက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း နားကြားမှားသလားဟု သံသယဝင်သွားသည်။

"ဘာပြောလိုက်တာ?"

"အကြီးအကဲယင်းက ရှဲ့ပဉ္စမသခင်မလေး ရေချိုးနေတာကို ချောင်းကြည့်တယ်လို့ ပြောပါတယ်။"

နဂါးအစောင့်တပ်သားက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ရှဲ့ပဉ္စမသခင်မလေးက ဘယ်သူလဲ။

ဪ... ရှဲ့သော်ယင်း။ တရားခံဘယ်သူလဲဆိုတာ သိသွားပြီဆိုတော့ နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းထဲတွင် ဆံပင်ရှည်တစ်ချောင်း ပေါ်လာသည်။ အရင်က ဆံပင်၊ အခု ရေချိုးတာ ချောင်းကြည့်တယ်... ဒါ ဘာကံကြမ္မာဆိုးလဲ။

လိုကျစ်ကွေ့ မျက်နှာမပျက်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"ယင်းဖုန်း အခု ဘယ်မှာလဲ။"

နဂါးအစောင့်တပ်သားက "အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်ကလူတွေက အကြီးအကဲယင်းကို ဖမ်းမယ်လုပ်တော့ ကျန်တဲ့ညီအစ်ကိုတွေက ဘယ်ကြည့်နေမလဲ။ အခု ညီအစ်ကိုတွေနဲ့ အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်ကလူတွေ အနောက်ဆောင်မှာ ရင်ဆိုင်နေကြတယ်။"

"ဒါဆို ဘာစောင့်နေတာလဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားလေသည်။

နဂါးအစောင့်တပ်သားလည်း စစ်သေနာပတိချုပ်လိုကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ နဉ်ရှောင်ယောင်းနောက်မှ ပြေးလိုက်သွားသည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်မှ လူများသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်သွားကြသည်။ ဒီလူ ဘာလို့ မပြန်သေးတာလဲ။

"ဟုကော်ကုန်း ကျွန်တော်နဲ့အတူ ဝင်ကြည့်မလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တားလို့မရတော့မှန်း သိသဖြင့် လိုကျစ်ကွေ့ မလောတော့ဘဲ ဟုကော်ကုန်းကို မေးလိုက်သည်။

ဟုကော်ကုန်း စဉ်းစားမနေဘဲ ဖြေလိုက်သည်။

"ဝင်မယ်။"

သူက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ 'ကိုယ့်လူ' ဖြစ်နေပြီပဲ။ မဝင်လို့ ဖြစ်ပါ့မလား။

"ကြွပါ။"

လိုကျစ်ကွေ့က ဟုကော်ကုန်းကို ဦးဆောင်ခွင့် ပေးလိုက်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်မှ လူများသည် အရှင်မင်းကြီးနဉ်ကို မတားရဲသလို၊ လိုကျစ်ကွေ့နှင့် ဟုကော်ကုန်းကိုလည်း မတားရဲကြပေ။

ဟုကော်ကုန်းသည် အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော် တံခါးပေါ်မှ တမင်တကာ နင်းလျှောက်သွားလိုက်သည်။ ကလေးဆန်တယ်ဆိုပေမယ့် ဒီခံစားချက်က တော်တော်မိုက်တာပဲ!

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အနောက်ဆောင်ရှိ အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူမ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်ဘက်မှ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော သခင်မဝမ်သည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် မျက်နှာထား ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားသည်။ သူမက နစ်နာသူဖြစ်ပြီး အမှန်တရားဘက်က ရှိနေတာပဲ။ ဘာကြောက်စရာ ရှိလဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်မှ လူများကို မကြည့်ဘဲ ယင်းဖုန်းကို အရင်မေးလိုက်သည်။

"သာ့ဖုန်း၊ မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား။ အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်ကလူတွေ မင်းကို လုပ်ကြံသေးလား။"

နဂါးအစောင့်တပ်သားများ ဝိုင်းရံထားသော ယင်းဖုန်းက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုး အဆင်ပြေပါတယ်။"

"ဟွန့်..."

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

"သူတို့ မင်းကို ထိရဲထိကြည့်ပါစေ၊ အကုန်လုံးကို ဝက်ခြင်းတောင်းထဲ ထည့်ပြီး ရေထဲနှစ်သတ်ပစ်မယ်!"

သခင်မဝမ်သည် ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းကဲ့သို့ မုန်းစရာကောင်းသော၊ အကျိုးအကြောင်း မဆီလျော်သော လူမျိုးကို မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။ ယင်းဖုန်းဆိုတဲ့ ကျွန်ယုတ်က ရှဲ့မိသားစုရဲ့ သမီးပျိုလေးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာ။ သေသင့်တာက ရှဲ့မိသားစုလား။ သခင်မဝမ်သည် ရှဲ့သော်ယင်း၏မိခင်ဖြစ်သော ရှဲ့အန်းယိ၏မယားငယ် ဖုရှီကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ဖုရှီသည် သခင်မဝမ်၏အကြည့်ကြောင့် ကြမ်းပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး သူမ၏အပြစ်ကင်းစင်သော သမီးလေးအတွက် အော်ဟစ်ငိုကြွေးလေတော့သည်။

"ထပ်ငိုရင် ငါ လက်ပါတော့မယ်နော်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ဖုရှီကို ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

ဖုရှီ ကြောက်လန့်ပြီး အငိုတိတ်သွားသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ယင်းဖုန်းကို မျက်လုံးအရောင်တောက်တောက်ဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မြင်လိုက်ရလား။"

ယင်းဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

"ဘာကို မြင်ရတာလဲ။"

"ရှဲ့သော်ယင်း ရေချိုးနေတာ၊ အဝတ်အစား မဝတ်ထားဘူးဆို။"

ယင်းဖုန်း "..."

နဂါးအစောင့်တပ်သားများ "..."

ဘာဖြစ်လို့ အရှင်မင်းကြီး စိတ်ဝင်စားတဲ့အရာက သူတို့နဲ့ အမြဲကွဲပြားနေရတာလဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ယင်းဖုန်းကို မျက်လုံးအရောင်တောက်တောက်ဖြင့် ဆက်ကြည့်နေသည်။

ယင်းဖုန်း လည်ပင်းတောင့်တောင့်ကြီးဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဟာ..."

နဉ်ရှောင်ယောင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မမြင်လိုက်ဘူးလား။ ဒါဆို ငါတို့ အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်နဲ့ အလကား ရန်ဖြစ်နေရတာပေါ့။"

ယင်းဖုန်း ခေါင်းပေါ်တွင် စာကလေးများ ပျံဝဲနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒါ နှမြောစရာလား။

နဂါးအစောင့်တပ်သားများကတော့ အရှင်မင်းကြီးပြောတာ ဟုတ်တယ်ဟု ထင်ကြသည်။ ခေါင်းဆောင်က ဘာမှမမြင်လိုက်ရဘဲ အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်နဲ့ ရန်ဖြစ်ရတာ သူတို့ဘက်က နစ်နာတာပေါ့။

"ကောင်းပြီလေ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း နှာခေါင်းပွတ်လိုက်သည်။

"မမြင်လိုက်ဘူးဆိုတော့ ဟိုသခင်မဝမ်က ဘာကိစ္စ မင်းမြင်လိုက်တယ်လို့ ပြောနေရတာလဲ။"

"ကျွန်တော်မျိုး... ကျွန်တော်မျိုး အခန်းထဲမှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ငိုနေသံကြားလို့ တံခါးဝမှာ ရပ်ပြီး မေးကြည့်လိုက်တာပါ။ ဘေးပေါက်ကနေ အစေခံတွေ ပြေးထွက်လာမှ အခန်းထဲကလူက ရှဲ့ပဉ္စမသခင်မလေးမှန်း သိလိုက်ရတာပါ။"

ယင်းဖုန်း စကားပြောတာ တော်တော်မြန်နေသည်။ အကြီးအကဲယင်း တကယ် စိတ်ပူနေပြီ။

နဉ်ရှောင်ယောင်း နဂါးအစောင့်တပ်သားများ၏ အနောက်ဘက်ရှိ နှစ်ထပ်ဆောင်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ပဉ္စမသခင်မလေးက အထဲမှာ ရှိတုန်းလား။"

ယင်းဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်ကလူတွေ ခေါင်းဆောင်ကို ဒုက္ခပေးချင်နေတာ သေချာတယ်။"

နဂါးအစောင့်တပ်သားအချို့က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်ကြသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက "ဟုတ်တယ်၊ မှန်တယ်။ ဒါက သာ့ဖုန်းအတွက် တူးထားတဲ့ တွင်းပဲ။ ဒါနဲ့ သာ့ဖုန်း၊ မင်းက ဘာကိစ္စ ဒီနေရာကို တစ်ယောက်တည်း ရောက်လာရတာလဲ။"

"ကျွန်တော်မျိုး..."

ယင်းဖုန်း တစ်ခုခုပြောချင်သော်လည်း ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်သည်။

ဟင်... နဉ်ရှောင်ယောင်း တစ်ခုခုမှားနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"လာပါ၊ ပြောပြစမ်းပါ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ပြီး ယင်းဖုန်းကို ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြ။ ငါ ဘယ်ကိစ္စမဆို ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်။ မုန်တိုင်းဘယ်လောက်ကြမ်းကြမ်း ငါမမှုဘူး။"

'မုန်တိုင်း' ဆိုတာ ဘာလဲ။ နဂါးအစောင့်တပ်သားများ အားလုံး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်နေကြသည်။ ဒါတွေက ဘာအဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေလဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်း နဂါးအစောင့်တပ်သားများနှင့် စကားပြောနေစဉ် သခင်မဝမ် ဒေါသထွက်လာသည်။ အရှင်မင်းကြီးက ခြံဝင်းထဲ ဝင်လာကတည်းက သူမကို တစ်ချက်ကလေးမှ မကြည့်ဘူး။ ဒါ သူမကို လျစ်လျူရှုတာပဲ။

"အရှင်မင်းကြီး။"

သခင်မဝမ် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အို... သခင်မဝမ်က ကျွန်တော်ကို အရှင်မင်းကြီးမှန်း သိသားပဲ။ ကျွန်တော်ကို မသိဘူးတောင် ထင်နေတာ။"

သခင်မဝမ် "..."

"အရှင်မင်းကြီးကို တွေ့တာတောင် ဒူးမထောက်ကြဘူးလား!"

နဂါးအစောင့်တပ်သားတစ်ဦးက အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်မှ လူများကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ခြံဝင်းထဲရှိ အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်မှ လူများအားလုံး သခင်မဝမ်မှလွဲ၍ ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ ဒီအရှင်မင်းကြီးကို မြင်တိုင်း သူတို့ ဒူးထောက်ဖို့ မေ့နေကြခြင်းပင်။

"အရှင်မင်းကြီး။"

သခင်မဝမ် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်ကျကာ ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော်မျိုးမတို့ ရှဲ့မိသားစုကို ဒီလောက်တောင် နှိပ်စက်ရသလား။"

"ပြောလိုက်ရင်လည်း ဒီစကားကြီးပဲ။ ကျွန်တော်က ဘယ်တုန်းက ရှဲ့မိသားစုကို နှိပ်စက်လို့လဲ။"

သခင်မဝမ် ငိုယိုပြောဆိုလိုက်သည်။

"ပဉ္စမသခင်မလေးက အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ မိန်းကလေးပါ။ အခုတော့ ဘဝပျက်သွားပြီ။"

"နေပါဦး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ကိုယ်ကိုတစ်ဝက်လှည့်ပြီး အပျိုစင်ဆောင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"သာ့ဖုန်းက နံရံတွေ တံခါးတွေခြားပြီး နေတာလေ။ သူ ဘာမြင်ရမှာလဲ။ ရှဲ့ပဉ္စမသခင်မလေးက ခြံဝင်းထဲမှာ ရေချိုးနေတာလား။"

သခင်မဝမ်၏ ငိုသံ ရပ်တန့်သွားပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"သူ အထဲဝင်သွားပြီးမှ ပြန်ထွက်လာတာလေ။ ဘယ်သူက သက်သေပြနိုင်မှာလဲ။"

"သွားစမ်းပါ၊ သခင်မ ပြောပုံအရဆိုရင် ဒီနေ့ ရှဲ့ပဉ္စမသခင်မလေးက သာ့ဖုန်း အကြည့်မခံရရင် မဖြစ်တော့ဘူးပေါ့။ သာ့ဖုန်းရဲ့ နာမည်ပျက်သွားရင် ရှဲ့ပဉ္စမသခင်မလေးရဲ့ နာမည်က ကောင်းသွားရောလား။"

"အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော်မျိုးမကို သေအောင် ဖိအားပေးနေတာလား။"

"ကျွန်တော် တွေ့ဖူးသမျှထဲမှာ သခင်မနဲ့ အမတ်ချုပ်ကြီးက တကယ့်ကို လိုက်ဖက်ညီတဲ့ ဇနီးမောင်နှံပဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း လက်ပိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီးက ကျွန်တော် သူ့ကို သေစေချင်သလားလို့ မေးတယ်။ သခင်မက ကျွန်တော် ဖိအားပေးလို့ သေရတော့မယ်လို့ ပြောတယ်။ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး သခင်မတို့လင်မယားပဲ အမှန်တရားဘက်က ဖြစ်နေရတာလဲ။ တခြားလူတွေက အမှားတွေချည်းပဲလား။"

သခင်မဝမ် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ကိစ္စအတွက် အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော်မျိုးမကို ဖြေရှင်းချက် ပေးရပါမယ်။"

"ကျွန်တော် မပေးရင်ကော။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ကို ကိုက်သတ်မလို့လား။"

သခင်မဝမ် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသည်။

"ပြောလေ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ စာကြည့်ဆောင်ရှိရာဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"သခင်မ ယောကျာ်းကို သွားပြောလိုက်လေ။ အခုချက်ချင်း စစ်တပ်လွှတ်ပြီး ပုန်ကန်ခိုင်းလိုက်။ ကျွန်တော် စောင့်နေမယ်။ သွားပြောလိုက်။"

သခင်မဝမ် အားအင်ကုန်ခမ်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အမှန်တရားဘက်က ရှိနေရင်ကော ဘာထူးမှာလဲ။ သူမရှေ့မှာ ရပ်နေတာက ဧကရာဇ်မင်း၊ ယုံနင်ရဲ့ မိုးကောင်းကင်ပဲ။ မိုးကောင်းကင်နဲ့ ပြိုင်လို့ရမလား။ သခင်မဝမ် ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျသွားသည်။ ဒီရက်ပိုင်း သူမ ငိုတာများလွန်းလို့ မျက်ရည်ခမ်းခြောက်နေပြီ။ အခု မျက်လုံးထဲမှာ စပ်ဖျင်းဖျင်း ဖြစ်နေပေမယ့် မျက်ရည်တစ်စက်မှ ကျမလာတော့ပေ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သခင်မဝမ်ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟန်ဆောင်မနေပါနဲ့တော့။ သခင်မက ရှဲ့ပဉ္စမသခင်မလေးကို တကယ် ကောင်းစားစေချင်ရင် ဒီလိုလုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို သုံးပြီး ကျွန်တော့်ကို တိုက်ခိုက်တာ... သခင်မ နိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ ရှုံးသည်ဖြစ်စေ ရှဲ့ပဉ္စမသခင်မလေးကတော့ ဘဝပျက်သွားပြီ။"

***