ရက်စက်တတ်မှ အမတ်ချုပ်ကြီးကတော်ဖြစ်နိုင်တယ်

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြန့်ကာ ပြုံးစစဖြင့် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို မေးလိုက်သည်။

"ကဲ... ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ပြောစရာစကား မရှိတော့ပေ။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ အဖွားအရင်းကို နောက်တစ်ခါ ထပ်သတ်သေခိုင်းလို့ မရဘူးလေ။ တစ်ခါဆို တော်လောက်ပြီ။ နောက်တစ်ခါဆိုရင်တော့ တမင်လုပ်တာ ဖြစ်သွားပြီ။"

ခြံဝင်းထဲရှိ လူများသည် တိတ်ဆိတ်နေကြသော်လည်း အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို ကိုယ်ချင်းစာစိတ်ဖြင့် ခိုးကြည့်နေကြသည်။ အရှင်မင်းကြီးသည် လိုကျစ်ကွေ့လောက် အရှက်မရှိခြင်းမျိုး မရှိသော်လည်း သူတစ်ပါးကို အပြစ်ပုံချသည့်နေရာတွင်တော့ လိုကျစ်ကွေ့ထက် သာလွန်သည်။ ဒီနှစ်ယောက်ပေါင်းမိမှတော့ အမတ်ချုပ်ကြီး ဘယ်လိုလုပ် အနိုင်ရနိုင်ပါ့မလဲ။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးမှ ပြန်ပြောတော့မည့်အချိန်မှာပဲ အကြီးအကဲလီက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဆိုလိုရင်းက ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က သူ့ဇနီးမယားကို သတ်သေအောင် ဖိအားပေးပြီး အရှင်မင်းကြီးကို လူသားချင်းစာနာစိတ်ကင်းမဲ့သူအဖြစ် စွပ်စွဲချင်နေတာလား။"

"ဟုတ်တယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ထောက်ခံလိုက်သည်။

"သူ့အကြံက အဲဒါပဲ။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က "မှုခင်းသမားတော်ကြီး၊ သခင်မဝမ်က မေ့လဲသွားတာလား၊ သေချင်ယောင်ဆောင်တာလား။"

မှုခင်းသမားတော်ကြီးက အမှန်အတိုင်း ဖြေလိုက်သည်။

"သခင်မ မေ့လဲသွားတာပါ။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့်ကိုး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ကြောင်သွားပြန်သည်။

"နေပါဦး၊ ဘာကို 'ဒါကြောင့်ကိုး' လဲ။"

"အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော်မျိုးကို သခင်မဝမ် သေ၊ မသေ စစ်ဆေးခွင့် မပေးခဲ့ဘူးလေ။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ပြောလိုက်သည်။

ဒါဆို ငါက သခင်မဝမ်ကို မေ့လဲအောင် လုပ်လိုက်လို့ နင်က သခင်မဝမ် သေသွားပြီလို့ ထင်သွားတယ်။ ဒါကြောင့် ငါက နင့်ကို စွပ်စွဲရာ ရောက်သွားတာပေါ့။ နဉ်ရှောင်ယောင်း သူမ၏ ဉာဏ်ရည်ကို လေးစားသွားမိသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ဘာပြောချင်သလဲဆိုတာ သူမ ချက်ချင်း နားလည်လိုက်ပြီ။

"ခင်ဗျား..."

ဒီတစ်ခါတော့ နဉ်ရှောင်ယောင်း အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို ပြောစရာစကား မရှိတော့ပေ။

"သခင်မဝမ်က ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ငယ်ချစ်ဦးဇနီးမယားပါ။ ကျွန်တော်မျိုးက သူ့ကို ဒုက္ခပေးစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ စကားသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြောနေခြင်းဖြစ်သော်လည်း လူတိုင်းကြားအောင် ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။ သခင်မဝမ်ကို ဒုက္ခပေးမည့်သူဆိုလို့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကလွဲပြီး ဘယ်သူရှိဦးမှာလဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်း တွေးလိုက်မိသည်။ လက်ပါလိုက်ရင် ကောင်းမလား။

လိုကျစ်ကွေ့ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မရဲ့ ခံစားချက်ကို ကျွန်တော်မျိုးတို့ နားလည်ပါတယ်။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့၏ မျက်နှာထား တည်ငြိမ်နေပြီး အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မ တကယ် သတ်သေခဲ့တာပါ..."

"ဘာ..."

နဉ်ရှောင်ယောင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဒီအချိန်ကျမှ သခင်မဝမ် သတ်သေခဲ့တယ်လို့ ဝန်ခံလိုက်တာလား။ စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ရှင်င် ရန်သူဘက် ပါသွားပြီလား။

လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်ကို ညှစ်လိုက်ပြီး ငြိမ်ငြိမ်နေရန် သတိပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မက ရှဲ့မိသားစုအတွက် လုပ်ခဲ့တာပါ။ ဒီလိုမလုပ်ရင် ရှဲ့မိသားစု သမီးပျိုတွေရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ ကျဆင်းသွားမှာပေါ့။"

"မင်း ဘာပြောချင်တာလဲ။"

အကြီးအကဲလီ မေးလိုက်သည်။ ဒီနေ့ ခြံဝင်းထဲမှာ ဖြစ်ပျက်နေတာတွေက နည်းနည်းနောနောမှ မဟုတ်ဘဲ။

လိုကျစ်ကွေ့သည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို စဉ်းစားချိန် ထပ်မပေးတော့ဘဲ ရှဲ့မိသားစု သမီးပျိုများအကြား ရန်ငြိုးများကို နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြောခဲ့သည်ထက် ပိုမိုရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ပြောပြလိုက်သည်။

အကြီးအကဲလီနှင့် အဖွဲ့သားများသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ အမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထိုအမျိုးသားသည် နဂါးအစောင့်တပ်သားတစ်ဦး၏ ခြေထောက်အောက်တွင် တုပ်နှောင်ခံထားရလျက် ရှိနေသည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ ပြင်ပလူတစ်ယောက်ကို ငှားရမ်းပြီး ကိုယ့်ညီအစ်မအရင်းကို ဒုက္ခပေးခိုင်းတယ် ဟုတ်လား။ ဒီကိစ္စက ကြားရတာ ကြက်သီးထစရာ ကောင်းလိုက်တာ။

တိတ်ဆိတ်နေသော ခြံဝင်းထဲတွင် အချိန်ကြာလာသောအခါ နဉ်ရှောင်ယောင်း နေရခက်လာသည်။ ဘာလို့ ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြတာလဲ။ ဒီလောက် စိတ်ပျက်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စကို ဘယ်သူမှ ဆဲဆိုမနေကြဘူးလား။

"အမတ်ချုပ်ကြီး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ။"

လိုကျစ်ကွေ့သည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို ထိုစကားတစ်ခွန်း ပြောပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ခေါ်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။ ရည်ရွယ်ချက် အောင်မြင်ပြီဖြစ်၍ အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်တွင် ဆက်နေစရာ အကြောင်းမရှိတော့ပေ။

"ဒီလိုကိစ္စမျိုး မရှိဘူး။"

သခင်မဝမ် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် တရားရုံးတော်ကို သေချာစစ်ဆေးခိုင်းလိုက်တာပေါ့။"

လိုကျစ်ကွေ့ အေးစက်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

တရားရုံးတော်အကြီးအကဲသည် စိတ်ညစ်နေသည်။ သူ ဘာကိစ္စ ဒီကိစ္စထဲ ပါဝင်ပတ်သက်နေရတာလဲ။ ရှဲ့မိသားစု သမီးပျိုတွေ အပြစ်ကင်းကြောင်း သက်သေပြနိုင်ရင်တောင် အိမ်တွင်းရေးကိစ္စ တရားရုံးရောက်သွားရင် စာပေပညာရှင်မိသားစုရဲ့ သမီးပျိုတွေ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိတော့မှာလဲ။ ရှဲ့မိသားစု သမီးပျိုတွေ ဂုဏ်သိက္ခာကျပြီပေါ့။

သခင်မဝမ်သည် ကြမ်းပြင်မှ ထလာပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဒူးထောက်ကာ ငိုယိုပြောဆိုလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ သမီးတွေက ငယ်ပါသေးတယ်။ သူတို့က အိမ်တွင်းပုန်း သမီးပျိုလေးတွေပါ။ အရှင်မင်းကြီး သူတို့ကို လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း လိုကျစ်ကွေ့အနောက်သို့ ဝင်ပုန်းလိုက်သည်။ လူတွေ ဒူးထောက်တာ အမုန်းဆုံးပဲ။

"ဟား..."

အကြီးအကဲလီ အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ရှဲ့မိသားစုက အရှင်မင်းကြီး အဖွားအရင်းကို သေအောင် ဖိအားပေးတယ်လို့ သတင်းလွှင့်တုန်းက အရှင်မင်းကြီးက ငယ်ရွယ်သေးတဲ့ ဧကရာဇ်မင်းဆိုတာ ထည့်မစဉ်းစားခဲ့ကြဘူးလား။ သခင်မ တကယ်သေသွားရင် ကျွန်တော်မျိုးက အမတ်ချုပ်ကြီးကို အရှင်မင်းကြီးအား လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုရင် အမတ်ချုပ်ကြီး သဘောတူပါ့မလား။"

သခင်မဝမ် အကြီးအကဲလီ၏စကားကြောင့် ပါးစပ်ပိတ်သွားရသည်။

"ဒါဆို သခင်မဝမ် ကိုယ်ပေါ်က လူသွေးတွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရောက်နေတာလဲ။"

ခြံဝင်းထဲမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ကြည့်လိုက်ရာ အထက်တန်းဆန်ဆန် ဝတ်ဆင်ထားသူ အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒီအချိန်မှာ ထွက်ပြောရဲတယ်ဆိုတော့ ရှဲ့မိသားစု သမီးပျိုတစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ မိခင်ဖြစ်လောက်တယ်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထား!"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အိမ်တော်ထဲမှာ သခင်မကြီးကလွဲရင် နောက်ထပ် သေဆုံးသူ ရှိသေးလား။"

ထိုအချိန်မှာပဲ နဉ်ရှောင်ယောင်းက "ရှဲ့အန်းရှီ သေသွားပြီလား။"

"မသေသေးဘူး"

သခင်မဝမ် စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဟုကော်ကုန်း တွေးလိုက်မိသည်။ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားရင် သခင်မဝမ် တကယ် ရူးသွားလောက်တယ်။

"ဒါဆို စစ်ဆေးကြတာပေါ့။"

အကြီးအကဲလီက ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ယောင်း..."

အားမော့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း အားမော့ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဝမ်းကွဲအစ်ကိုစာကလေး ရှေ့က သစ်ပင်ပေါ်မှာ ရှိနေတယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မော့ကြည့်လိုက်သည်။ နှင်းထင်းရှူးပင်ပေါ်တွင် အချိန်အတော်ကြာ နားနေသော စာကလေးထီးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း သူ့ကို မြင်သွားသည်နှင့် လေထဲသို့ ပျံတက်လိုက်သည်။

"ဝမ်းကွဲအစ်ကိုက နင့်ကို လိုက်ခဲ့စေချင်တာလား။"

အားမော့ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ နဂါးအစောင့်တပ်သားအချို့ကို ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နဂါးအစောင့်တပ်သားများကိုခေါ်ပြီး စာကလေးထီးနောက်သို့ လိုက်သွားလေသည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော အိမ်တော်ထိန်းကို အမြန်အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်သည်။

အိမ်တော်ထိန်း သဘောပေါက်သွားပြီး ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

အကြီးအကဲလီက တရားရုံးတော်အကြီးအကဲကို မေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ဘယ်လိုစစ်ဆေးမှာလဲ။"

တရားရုံးတော်အကြီးအကဲ နောင်တရမိသည်။ ဒီနေ့ ဒီနေရာကို ဘာကိစ္စ လာမိပါလိမ့်။ ဒါက သူပါဝင်ပတ်သက်ရမယ့်ကိစ္စမှ မဟုတ်တာ။

"ဒီတရားခံကို..."

အကြီးအကဲလီသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ အမျိုးသားကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား..."

အကြီးအကဲလီ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ထိုအမျိုးသားနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ခြံစည်းရိုးနံရံမှ မြားတိုတစ်စင်း ပျံထွက်လာသည်။ ထိုအမျိုးသားကို စောင့်ကြပ်နေသော နဂါးအစောင့်တပ်သားသည် ဓားကိုင်ထားသဖြင့် မြားလာသည်ကို မြင်သောအခါ ဓားဖြင့် ခုတ်ထည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ခြံစည်းရိုးနံရံမှ မြား ၅ စင်း ပြိုင်တူ ထွက်လာပြန်သည်။ နဂါးအစောင့်တပ်သားများ မြား ၄ စင်းကို ကာကွယ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း တစ်စင်းမှာမူ လွတ်သွားပြီး ထိုအမျိုးသား၏ ဦးခေါင်းထိပ်တည့်တည့်ကို စိုက်ဝင်သွားရာ ထိုအမျိုးသားသည် အော်ဟစ်ပြီး နေရာတွင်ပင် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားလေသည်။

ဤမျှလောက် ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲကြောင့် ခြံဝင်းထဲရှိ လူအများစု မျက်နှာဖြူဖျော့သွားကြသည်။

နဂါးအစောင့်တပ်သားများသည် လေးသမားများ ရှိနေသော ခြံစည်းရိုးနံရံဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။

"ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က သက်သေဖျောက်ဖို့ လုပ်နေတာလား။"

ဟုကော်ကုန်းက လိုကျစ်ကွေ့ကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများ ကော့တက်သွားပြီး အထင်သေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"နှစ်ခုထဲက အဆိုးသက်သာတာကို ရွေးလိုက်တာပေါ့။"

ဒီကိစ္စက အစိုးရရုံးအထိ ရောက်သွားပြီဆိုတော့ ရှဲ့မိသားစု သမီးပျိုတွေ ညီအစ်မအချင်းချင်း ဒုက္ခပေးတယ်ဆိုတဲ့ စွပ်စွဲချက်ကို မခံရအောင် ရှဲ့ဝမ်ယွမ် မဖြစ်မနေ လုပ်ရမယ့်၊ လုပ်နိုင်တဲ့အလုပ်က ဒါပဲရှိတယ်။

ထိုအချက်ကို သဘောပေါက်လိုက်သောအခါ ဟုကော်ကုန်း၏ရင်ထဲတွင် အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်နဲ့ တိုက်ခိုက်ရတာ ခက်ခဲလိုက်တာ။

နဂါးအစောင့်တပ်သားတစ်ဦး ခြံစည်းရိုးနံရံဘက်မှ ပြန်ပြေးလာပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကို ခေါင်းခါပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"မြားပစ်တဲ့လူ ထွက်ပြေးသွားပြီ။"

"ဒါက အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်လေ။"

လိုကျစ်ကွေ့ စကားမပြောရသေးခင် အကြီးအကဲလီက အေးစက်စွာ ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်သည်။

"လူသတ်သမားက ဘယ်လိုပြေးရမလဲဆိုတာ သိမှာပေါ့။"

အကြီးအကဲလီ ပြောချင်တာက လူသတ်သမားကို ရှဲ့ဝမ်ယွမ် စေခိုင်းလိုက်တာလို့ တိုက်ရိုက်ပြောနေသလိုပါပဲ။ သို့သော် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ထိုင်ခုံပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေသည်။ သူလိုချင်တာက လူသေဖို့ပဲ။ လူသေသွားရင် သူကျေနပ်ပြီ။ အကြီးအကဲလီ ဘာပြောပြော ဂရုမစိုက်ဘူး။

အကြီးအကဲလီက တပည့်များကို ဦးဆောင်ပြီး အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဟုကော်ကုန်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြေးထွက်သွားသော လမ်းကြောင်းကို လှမ်းကြည့်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကို မေးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး ဘာသွားလုပ်တာလဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မသိဘူး။"

ဟုကော်ကုန်း လိုကျစ်ကွေ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျား စိတ်မပူဘူးလား။"

"အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်ကလူတွေ အရှင်မင်းကြီးကို မနိုင်ပါဘူး။"

ဟုကော်ကုန်း "....."

ဒီစကားကို ပြန်ပြောစရာ ရှာမတွေ့တော့ဘူး။

ခေါင်းငုံ့ပြီး ရပ်နေသော သခင်မဝမ်သည် ရုတ်တရက် ရူးသွပ်သွားသလို အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

အကြီးအကဲလီတို့သည် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော စာပေပညာရှင်များဖြစ်ကြသဖြင့် သခင်မဝမ်၏ ရုတ်တရက် လုပ်ရပ်ကြောင့် လန့်ပြီး ဘေးသို့ ရှောင်လိုက်ကြသည်။

သခင်မဝမ်သည် ထိုင်ခုံဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို ကယောင်ကတမ်း ပြောလိုက်သည်။

"သွေး... လူသွေး... အရှင်မင်းကြီးက လူသွေးသွားစစ်တာလား။ ကျွန်မဆိုလိုတာက အရှင်မင်းကြီး အလောင်းသွားရှာတာလား။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ သခင်မဝမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သခင်မကြီးက အိမ်ထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ နဉ်ယွီက သခင်မဝမ်ကိုယ်ပေါ်က သွေးတွေက သခင်မကြီးရဲ့သွေးတွေပါလို့ ပြောလောက်အောင် မရူးသွပ်သေးပါဘူး။

သခင်မဝမ် အသံကို ပိုနှိမ့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မငယ်ဝမ်... ကျွန်မ သခင်မငယ်ဝမ်ကို ရှင်းပစ်လိုက်ပြီ။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ရင်တုန်သွားသည်။

"အလောင်းကို အပြင်ထုတ်ဖို့ အချိန်မရလိုက်ဘူး။"

သခင်မဝမ်က အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို ဆက်ပြောပြလိုက်သည်။

သခင်မငယ်ဝမ်သည် မနေ့ညက သေဆုံးသွားခြင်းဖြစ်သည်။ ဒီနေ့ မိုးမလင်းခင်မှာပဲ နဉ်ရှောင်ယောင်းက အိမ်တော်ထဲ ဝင်ရောက်စီးနင်းလာသည်။ သခင်မငယ်ဝမ်၏အလောင်းကို သခင်မဝမ် အပြင်မထုတ်ခိုင်းတာ မဟုတ်ဘဲ အချိန်မရလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ထိုင်ရာမှ ထရပ်လိုက်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေကြောင့် ချက်ချင်း ပြန်ပြုတ်ကျသွားသည်။

"လူသွေး..."

သခင်မဝမ် ထိတ်လန့်တကြား ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီး တစ်ခုခု သိသွားပြီလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယခုအချိန်တွင် အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ ပရိဘောဂအသုံးအဆောင်များ ခမ်းနားထည်ဝါနေသော အခန်းသည် တိတ်ဆိတ်အေးစက်နေပြီး လူမရှိသည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

"ဒါ ဘယ်သူ့အခန်းလဲ။"

နဂါးအစောင့်တပ်သားတစ်ဦးက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

"ကြာပန်းဖြူလေးရဲ့ အခန်းလေ။"

ကြာပန်းဖြူလေးက ဘယ်သူလဲဆိုတာ နဂါးအစောင့်တပ်သားများ သိကြသည်။ သူတို့အရှင်မင်းကြီး ပါးစပ်ထဲက ကြာပန်းဖြူလေးဆိုတာ အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်က သခင်မငယ်ဝမ်ကလွဲရင် ဘယ်သူရှိဦးမှာလဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်း အခန်းထဲဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် အခန်းစောင့် အစေခံနှင့် အပျိုတော်များ ပြေးထွက်လာကြသည်။

"ဒါက အတွင်းဆောင် အမျိုးသမီးရဲ့ အိပ်ခန်းလေ။"

မားမားတစ်ဦးက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"နင်တို့ ယောက်ျားတွေက ဘယ်လိုလုပ် ဝင်လို့ရမှာလဲ။"

နဂါးအစောင့်တပ်သားများ "... "

အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်က အစေခံတွေက သာမန်အစေခံတွေထက် သတ္တိပိုရှိကြတာပဲ။ ဘယ်သူက သူတို့ကို ဒီလောက် သတ္တိပေးထားတာလဲ။

အစေခံနှင့် အပျိုတော်များ "ကယ်ကြပါဦး" ဟု အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း အခန်းတံခါးကို ဖြုတ်ပြီး ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

အစေခံနှင့် အပျိုတော်များ တံခါးပိပြီး အသံတိတ်သွားကြသည်။

နဂါးအစောင့်တပ်သားများ "..."

ကောင်းပါ့၊ အတော်ဆုံးက ငါတို့အရှင်မင်းကြီးပါပဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သခင်မငယ်ဝမ်၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။ ပန်းပွင့်ပုံစံ ကန့်လန့်ကာကို ကျော်ဖြတ်ပြီး အတွင်းခန်းထဲ ရောက်သောအခါ အလင်းရောင်မှိန်နေသော်လည်း နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် နဂါးအစောင့်တပ်သားများအားလုံး ကုတင်ပေါ်တွင် လူတစ်ယောက် လဲလျောင်းနေသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်။

"ကြာပန်းဖြူလေးလား။"

နဂါးအစောင့်တပ်သားတစ်ဦးက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။ အပြင်မှာ ဒီလောက် ဆူညံနေတာကို ဒီလူက အိပ်ပျော်နေတုန်းပဲလား။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ကုတင်ဘေးသို့ လျှောက်သွားပြီး သခင်မငယ်ဝမ် ကိုယ်ပေါ်မှ စောင်ကို လှန်လိုက်သည်။

သခင်မငယ်ဝမ်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် တောင့်တောင့်ကြီး လဲလျောင်းနေသည်။ မျက်နှာပေါက် ခုနစ်ပေါက်မှ သွေးမည်းများ စီးကျနေပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေကာ ပါးစပ်ဟလျက်ဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အနေအထားဖြင့် သေဆုံးနေသည်။

"သူ ဘယ်လိုလုပ် သေသွားတာလဲ။"

နဂါးအစောင့်တပ်သားတစ်ဦး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သည်။ ဘယ်လိုသေရမှာလဲ။ သခင်မဝမ် လက်ချက်နဲ့ သေတာပေါ့။ တူမအရင်းခေါက်ခေါက်ကိုတောင် သတ်ရက်တယ်။ တကယ့်ကို ရက်စက်တတ်မှ အမတ်ချုပ်ကြီးကတော် ဖြစ်နိုင်တာပဲ။

***