ဝင်ခွင့်စစ်ဆေးခြင်း
Vol. 61 Ch. 891
ယီထျန်းယွမ်သည် ကန်ချင်လျှင် ကန်လိုက်၏။ တကယ်ကို တစ်စက်မျှပင် မညှာတာချေ။ ဤနေရာသည် မည်သည့်နေရာ ဖြစ်စေကာမူ သူအား မထီမဲ့မြင် ပြုသူမှန်သမျှကို ချက်ချင်း ပြန်လည် တိုက်ခိုက်မည်မှာ သေချာသည်။
အကယ်၍ သည်းခံပြီး နှုတ်ဆိတ်နေမည်ဆိုလျှင် ဤနေရာတွင် ခေါင်းထောင်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနေရာတွင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပါက လူသားမျိုးနွယ်သည် အနည်းစုသာ ဖြစ်ပြီး အင်းအားနည်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
လီကျန့်ယု မှင်တက်မိသွားသည်။ သူ ထင်နေသည်မှာ ယီထျန်းယွမ်သည် လက်ခံ၍ အလျှော့ပေးရန် ရွေးချယ်လိမ့်မည်ဟုပင်။ ယခု ကြည့်လိုက်သည့်အခါ လုံးဝ ထိုသို့ မဟုတ်ချေ။ ပြောချင်လျှင် ပြောလိုက်သည်။ သည်းခံလိုသည့် အရိပ်အယောင် တစ်စက်မျှပင် မရှိချေ။
“ခွေးမသား... မင်းလို အမှိုက်ကများ... လူသားကောင် ငါ မင်းကို သတ်မယ်...”
ဤ သစ်ပင်မျိုးနွယ်သားက ဒေါသတကြီး ဟစ်အော်လိုက်ပြီး ဤဘက်သို့ ခုန်ဝင်လာကာ ယီထျန်းယွမ်နှင့် ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
ထိုမျှ လူအများ ရှေ့တွင် လူသားမျိုးနွယ်၏ ခြေတစ်ချက်ဖြင့် ကန်ထုတ်ခံလိုက်ရခြင်းသည် ရင်ထဲတွင် မည်မျှ အရှက်ကွဲမည်ကို စိတ်ကူး ကြည့်နိုင်သည်။ မည်သို့လျှင် ပြန်လည် မလက်တုံ့ပြန်လိုဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။
“တော်လောက်ပြီ...”
ကူးယန်လုံ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ် လေလှိုင်း တစ်ခု ဤဘက်သို့ ဖိနှိပ်ကျလာပြီး ဤ သစ်ပင်မျိုးနွယ်သားကို ရပ်တန့်စေခဲ့သည်။ အခြား တိုက်ခိုက်လိုသော သစ်ပင်မျိုးနွယ်သားများလည်း ဟစ်အော်သံကြောင့် နေရာတွင် ရပ်နေကြပြီး တစ်စက်မျှပင် မရွေ့ရဲကြချေ။
ကူးယန်လုံသည် ဤဘက်သို့ တစ်လှမ်းပြီး တစ်လှမ်း လျှောက်လာပြီးနောက် ၎င်းတို့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်ရင်း ပြောသည်။
“ခွန်အား တော်တော် ရှိတာပဲ။ ယှဉ်ပြိုင်ချင်ရင် စစ်ဆေးအကဲဖြတ်မှု ပြီးမှပဲ လုပ်ပါ။ အဲဒီ အခါကျရင် ဘယ်လို တိုက်တိုက် ငါ မတားဘူး။ အခု အားလုံး ငါ့စကားကို နာခံပြီး တန်းစီ။ ဘာ ကိစ္စမှ မလုပ်ကြနဲ့။ နားလည်လား...”
“နားလည်ပါတယ်...”
သစ်ပင်မျိုးနွယ်သား တစ်ဦးချင်းစီ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ ယီထျန်းယွမ်ကို ကြည့်သော မျက်လုံးများတွင်မူ ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေပြီး စောင့်ကြည့်နေသည့် သဘောလည်း ပါဝင်သည်။
ယီထျန်းယွမ်သည် ၎င်းတို့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လီကျန့်ယုကို ခေါ်ကာ မူလ အတန်းအတိုင်း ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။ အမှန်တကယ်တွင် ဤနေရာ၌ တန်းစီရန် မလိုအပ်ချေ။ သို့သော် ထို သစ်ပင်မျိုးနွယ်သားများသည် လူသားမျိုးနွယ်ကို မလိုလားသဖြင့် ပြဿနာ လာရှာခြင်း ဖြစ်သည်။
ကူးယန်လုံသည် ယီထျန်းယွမ်ကို အပေါ်အောက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ နှုတ်ခမ်းတွင် မသိမသာ အပြုံး တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ မည်သည့်အရာကိုမျှ အပြစ်မတင်တော့ဘဲ ရှေ့သို့ ဦးဆောင် လမ်းပြလိုက်သည်။
ကူးယန်လုံ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီးနောက် နောက်မှ ရှူးရုံ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်လေး၊ မင်း သတ္တိ ရှိရင် စစ်ဆေးအကဲဖြတ်မှု ပြီးမှ ငါနဲ့ ကောင်းကောင်း ယှဉ်ပြိုင် တိုက်ခိုက်ကြသေးတာပေါ့...”
“ရှူးရုံ... သူတို့ စစ်ဆေးအကဲဖြတ်မှုတောင် မအောင်နိုင်ရင် မင်းနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ အရည်အချင်း ရှိပါအုံးမလား...”
ဘေးနားမှ အဖော် ရှူးဟန်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
ထျန်ယုနတ်ဘုရားနယ်မြေသို့ ဝင်ရောက်လိုပါက စစ်ဆေးအကဲဖြတ်မှုသည် သေချာပေါက် မလွယ်ကူချေ။ ကြယ်တာရာသခင်အဆင့် ရောက်ရှိသူပင် ဖြစ်စေကာမူ ကြိုက်သလို ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကြယ်တာရာသခင်အဆင့် ရောက်ရှိသည့် ကျင့်စဉ်အဆင့်၌ပင် အမြင့်နှင့် အနိမ့် ကွာခြားမှု ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဤအချက်သည် ယုံမင်နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ တူညီသော အဆင့်၌ သွေးရိုးဗီဇကို ပေါက်ကွဲလိုက်သည့်အခါ အခြေခံအားဖြင့် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားပြီး တူညီသော အဆင့်ရှိ ပြိုင်ဘက်ကို လုံးဝ ချက်ချင်း သတ်နိုင်သည်။
“မင်း ပြောတာ မှန်တယ်။ မင်း ဒီ တစ်ကြိမ် စစ်ဆေးအကဲဖြတ်မှုရဲ့ အခြေအနေကိုပဲ အရင် ကြည့်ကြသေးတာပေါ့...”
ရှူးရုံ အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။ လက်ချ တိုက်ခိုက်နိုင်ပါက သူ စောစောကတည်းက တိုက်ခိုက်ပြီး ဖြစ်မည်။ ကူးယန်လုံ ပြောထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် သူ ဆက်လက်၍ မတိုက်ခိုက်နိုင်တော့ချေ။
အခြား မျိုးနွယ်သားများ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အားလုံးက လှောင်ပြောင်သရော်သည့် အမူအရာများ ပြသနေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ပြဿနာ လာရှာခြင်း မရှိသော်လည်း ထို မျက်နှာအမူအရာများကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် လူသားမျိုးနွယ်ကို အလွန် မထီမဲ့မြင် ပြုသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
ယီထျန်းယွမ်၏ မျက်လုံးတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ဤ မျိုးနွယ်သားများကို ဂရုမစိုက်ချေ။ အချို့သော အရာများသည် တကယ်ပင် အလွယ်တကူ ပြောင်းလဲနိုင်ခြင်း မရှိချေ။ ၎င်းတို့ အတွေးကို ပြောင်းလဲစေလိုပါက မိမိ ကိုယ်ကို ပို၍ သန်မာအောင် လုပ်ရန်သာ ရှိသည်။
ကူးယန်လုံ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ၎င်းတို့သည် လမ်းလျှောက်သွားရာ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် မျက်စိတွင် ကျယ်ပြန့်သော ခန်းမ တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဤ ခန်းမတွင် ရပ်တန့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း လှည့်ပတ် လျှောက်သွားပြီးနောက် အခြား ခန်းမ တစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သို့သော် ဤ ခန်းမ၏ ဗဟိုတွင် ဧရာမ မဟာဝင်္ကပါအစီအရင် တစ်ခု ရှိနေသည်။ မြင့်မြတ်သော နတ်ဘုရားအလင်းရောင် တစ်ခုသည် ကောင်းကင်မှ ထိုးဖောက်ကျလာသည်ကို မြင်နေရသည်။ မော့၍ ကြည့်လိုက်ပါက ပြင်ပတွင် ဘာမှ မရှိချေ။ သာမန် ကောင်းကင် တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
“မင်းတို့ရဲ့ စစ်ဆေးအကဲဖြတ်မှုက လွန်စွာ ရိုးရှင်းတယ်။ ဒီနေရာမှာ နှစ်ရက်ထက် ပိုပြီး ခံနိုင်ရည်ရှိရုံနဲ့ ငါတို့ရဲ့ ထျန်ယုနတ်ဘုရားနယ်မြေကို တရားဝင် ဝင်ရောက်နိုင်မယ်...”
ကူးယန်လုံသည် မဟာဝင်္ကပါအစီအရင် ရှေ့တွင် ရပ်ရင်း ၎င်းတို့ကို ရှင်းပြသည်။
“ဒီနေရာကို ထိုးဖောက်ကျလာတဲ့ အလင်းရောင်က ဘာမှ ထူးခြားတာ မရှိဘူး။ နတ်ဘုရားနယ်မြေရဲ့ ပြင်ပက ထူးခြားတဲ့ စွမ်းအင်ပဲ...”
“မင်းတို့ ဒီကို ပထမဆုံး လာတာ ဖြစ်တဲ့အတွက် အထူး ပြောင်းလဲခြင်းနဲ့ ပြောင်းလဲမှု ပြုလုပ်ရလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါကျမှ တကယ့် နတ်ဘုရားနယ်မြေရဲ့ အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦး ဖြစ်လာမှာ။ ပြောင်းလဲခံရပြီးရင် မင်းတို့ရဲ့ အခြေခံ စွမ်းအင်ကို ကြယ်တာရာစွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်...”
“ကြာကြာ ခံနိုင်လေ အကျိုးသက်ရောက်မှု ပို ကောင်းလေပဲ။ ပြောင်းလဲမှုကလည်း ပိုပြီး ပြည့်စုံလေပဲ။ အဲဒီအခါကျရင် မင်းတို့ရဲ့ နောင် ကျင့်ကြံမှုအတွက် အကြီးအကျယ် အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ နှစ်ရက် ခံနိုင်တာက အခြေခံ အကျဆုံးပဲ။ နှစ်ရက် အောက် နည်းရင်တော့ ပြင်ပ တပည့်အနေနဲ့ပဲ နေလို့ ရမယ်။ အဲဒီအခါကျရင် နောင် ပံ့ပိုးကူညီမှုတွေနဲ့ မင်းတို့ ဝင်နိုင်၊ မဝင်နိုင်ကို ဆုံးဖြတ်ရမယ်”
“နှစ်ရက်ထက် ပိုရင်တော့ ထျန်ယုနတ်ဘုရားနယ်မြေကို အောင်မြင်စွာ ဝင်ရောက်နိုင်ပြီ...”
ကူးယန်လုံ အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်ရာ ၎င်းတို့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ မူလက ဤသို့သော ကိစ္စ ရှိသေးသည်ကို မသိကြချေ။ ဤနေရာ၌ ကြာကြာ နေပါက မိမိ ကိုယ်တွင်းရှိ စွမ်းအားကိုပင် ပြောင်းလဲနိုင်သေးသည်တဲ့လား။
“ကြယ်တာရာစွမ်းအင်...”
ယီထျန်းယွမ်၏ မျက်လုံး တစ်ချက် တောက်ပသွားသည်။ ကောင်းကင်မျက်လုံးဖြင့် အခြားသူများ၏ အချက်အလက်များကို ကြည့်လိုက်စဉ် ပြောင်းလဲမှုများ ရှိခဲ့သည်ကို တွေးလိုက်သည်။ တကယ်တမ်း ကြယ်တာရာစွမ်းအင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ လီကျန့်ယုသည် ပြောင်းလဲခြင်း မခံရသော်လည်း အချက်အလက် အဆုံးအဖြတ်သည် ကြယ်တာရာစွမ်းအင်ဖြင့်သာ ဆုံးဖြတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘာ ပြဿနာမှ မရှိချေ။
“လူကြီးမင်း ကူး... လက်ရှိ စံချိန်က ဘယ်လောက် ရှိပါသလဲ”
ယီထျန်းယွမ် ဤအချိန်တွင် မေးမြန်းလိုက်သည်။
လူအများ သူ့ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မထီမဲ့မြင် ပြုသော အကြည့်များဖြင့် ဝိုင်းကြည့်နေကြ၏။
“ဖယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စံချိန် ချိုးနိုင်သယောင် ပြောနေတာလား”
ဘေးနားမှ ရှူးရုံသည် မခံမရပ်နိုင်ဘဲ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
“လက်ရှိ ထျန်ယုနတ်ဘုရားနယ်မြေရဲ့ စံချိန်က ဆယ်ရက် ဖြစ်တယ်... ဒီ စံချိန်ကို ရောက်တဲ့သူက အခု ထျန်ယုနတ်ဘုရားနယ်မြေရဲ့ ကောင်းကင်သခင် ဖြစ်ပြီးနောက် နယ်မြေ သခင်ရဲ့ ဆက်ခံသူပဲ...” ကူးယန်လုံသည် ယီထျန်းယွမ်ကို ကြည့်ရင်း ပြောသည်။ “အကယ်၍ မင်း ဒီ စံချိန်ကို ချိုးနိုင်ရင်၊ ဒါမှ မဟုတ် နီးစပ်အောင် လုပ်နိုင်ရင် အဓိက အားထားပြီး ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းကို ရလိမ့်မယ်... တိုက်ရိုက် အဓိကအားထားရာ ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်လာမယ်...”
လူအများ မျက်လုံး လင်းလက်သွားသည်။ ဤသည်မှာ အလွန် ကြီးမားသော ဆွဲဆောင်မှု ဖြစ်သည်။ ကြာကြာ ခံနိုင်ပါက မိမိ ကိုယ်တိုင်၏ ရှေ့ရေးအတွက် ကြီးမားသော သက်ရောက်မှု ရှိသည်။
ယီထျန်းယွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် သေချာပေါက် ဤစံချိန်ကို နီးစပ်စေရန် သို့မဟုတ် စံချိန်တင်ရန် ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ခြေကုပ် ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်လိုပါက လူမသိသူမသိ နေရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။ လူမသိသူမသိ နေလေလေ အရင်းအမြစ် များများ ရရန် မဖြစ်နိုင်လေလေ ဖြစ်သည်။
အထူးသဖြင့် ဤသို့ ခွဲခြားဆက်ဆံမှုနှင့် ပြည့်နှက်နေသော နိုင်ငံ၌ မိမိ ကိုယ်တိုင်၏ စွမ်းရည် မသန်မာပါက မည်သူက နာခံမည်နည်း။ အရင်းအမြစ် ပိုပေးရန် မဆိုထားနှင့် တန်ဖိုးထား ဆက်ဆံခြင်းကိုပင် မည်သူမျှ လုပ်ဆောင်မည် မဟုတ်ပေး။
“ဘာမှ ပြဿနာ မရှိရင် အခု စစ်ဆေးအကဲဖြတ်မှု စလို့ ရပြီ။ အချိန် ကန့်သတ်ချက် မရှိဘူး။ ဝင်သွားပြီးရင် ချက်ချင်း စစ်ဆေးအကဲဖြတ်မှု စမှာ။ လမ်းမှာ သတိလစ်သွားရင်တော့ ပြီးပြီပဲ။ နောက် ဘယ်လို ကြိုးစားပါစေ ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုး ဘယ်တော့မှ ထပ် မရနိုင်တော့ဘူး...” ကူးယန်လုံ မှာကြားလိုက်သည်။
ပြောပြီးနောက် တစ်ဦးချင်းစီသည် ချက်ချင်း ပြင်ဆင်စတင်ကြသည်။ ဝင်ရောက်၍ စစ်ဆေးအကဲဖြတ်မှု လုပ်ရန် ဖြစ်သည်။
ရှူးရုံသည် ဘေးနားမှ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
“နှစ်ရက် အချိန်... မင်း ချက်ချင်း မေ့လဲပြီး သတိ မလစ်ပါစေနဲ့လို့ မျှော်လင့်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အကယ်၍ မင်း ကျရှုံးသွားရင်တော့ ပို ဆိုးတဲ့ သေခြင်းနဲ့ ကြုံရလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်”
ထျန်ယုနတ်ဘုရားနယ်မြေသို့ မဝင်ရလျှင် ရာထူး အဆင့်အတန်း ကွာခြားမှုသည် ပို၍ ကြီးမားလာသည်။ ထိုအခါ ရှူးရုံသည် သူ့ကို မည်သို့ သတ်ချင်သည် ဖြစ်စေ ပြဿနာမရှိ စိတ်ထင်တိုင်း လုပ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ ရာထူး အဆင့်အတန်း ကွာခြားလျှင် လူကို ကြိုက်သလို သတ်ပစ်ရာတွင် တစ်စက်မျှပင် ကန့်သတ်မှု မရှိချေ။
“ဟုတ်လား... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရင် ဂရုစိုက်ပြီးမှ ပြော...”
ယီထျန်းယွမ်သည် သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ခေါင်းလှည့်ကာ လီကျန့်ယုကို ကြည့်ရင်း ပြောသည်။
“ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်က အမြဲတမ်း အထင် သေးခံနေရတာ။ ဒီ တစ်ကြိမ် ငါတို့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် နှစ်ရက် ကျော်အောင် ခံရမယ်။ ကြာနိုင်သမျှ ကြာတာ ပို ကောင်းတယ်”
“ညီလေးယီ... ငါလည်း ဒီလိုပဲ စဉ်းစားထားတယ်... သူတို့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြန်ပြီး တိုက်ခိုက်ရမယ်။ ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်ကလည်း အားနည်းတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူတို့ကို သိစေရမယ်...”
လီကျန့်ယု၏ မျက်လုံးတွင် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
အခန်း (၈၉၁) ပြီးပါပြီ။