ဇွဲလုံ့လ

ရှူးယွမ်သည် ကူးယန်လုံ မိမိနှင့် လောင်းရန် သဘောတူသည်ကို မြင်သောအခါ ရင်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်သွားသည်။ ဤသည်မှာ အလကား ရခြင်းနှင့် တူသဖြင့် သူ မည်သို့ မပျော်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

သူသည် ကူးယန်လုံ လူသားမျိုးနွယ်ကို ဤမျှ ထောက်ခံနေသည်ကို မနှစ်မြို့ချေ။ ထို့ကြောင့် ပြန်လည်၍ ကူးယန်လုံကို ချောက်ထဲသို့ တွန်းချလိုခဲ့သည်။ မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း... သူ တကယ် ခုန်ချရန် သဘောတူလိုက်သည်။ ကူးယန်လုံ သဘောမတူခဲ့လျှင် သူ အတင်းအကြပ် တောင်းဆို၍ မရချေ။ ယခု သဘောတူလိုက်သည့်အတွက် အခြေအနေက မတူတော့ချေ။

“ဒါ ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် သဘောတူတာနော်... လုံးဝ စကား မဖျက်ရဘူး...”

ရှူးယွမ် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

“ငါ ပြောပြီးတဲ့ စကားကို ဘယ်တော့မှ မဖျက်ဘူး”

ကူးယန်လုံ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။ ရှူးယွမ်၏ အတွေးကို သူ မည်သို့ မသိဘဲ နေမည်နည်း။ သို့သော် သူသည် ဤ လူသစ် လူသားမျိုးနွယ် ကျင့်ကြံသူကို ယုံကြည်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

သူ ယီထျန်းယွမ် ပြန်လည် အောင်နိုင်ရန် အခွင့်အရေး ရှိသည်ဟု ခံစားရသည်။ ယခင်က ထို အရှိန်အဝါအရ ယီထျန်းယွမ်သည် မည်သူ့ကိုမျှ မရှုံးနိမ့်နိုင်ဟု သူ ထင်သည်။

“ဒါဆို ကောင်းပြီ... ငါတို့ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့...”

ရှူးယွမ် ကျေနပ်စွာ ရယ်လိုက်သည်။ ရွေးချယ်ခွင့် အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ် ပို ရရှိမည်ကို မည်သို့ မပျော်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

စတင်ခဲ့သည်မှာ သိပ်မကြာသေးချေ။ သူ အောင်နိုင်ပြီဟု ယူဆလိုက်သည်။

အတွင်း၌ ရှိသော ယီထျန်းယွမ်သည် ပြင်ပ အခြေအနေကို မသိရှိချေ။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကြယ်တာရာစွမ်းအင်ကို ဆက်လက် ဝါးမျိုပြီး ကိုယ်တွင်းရှိ စွမ်းအင်ကို ပြောင်းလဲနေသည်။ ပြောင်းလဲမှုသည် ပို၍ လျင်မြန်လာသည်နှင့် အမျှ သူ၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းသည် တိုက်ရိုက် တိုးတက်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။

သူ မည်သည့် ပြဿနာမျှ မခံစားရချေ။ ကိုယ်တွင်းသည် ကျယ်ပြန့်သော ပင်လယ်နှင့် တူသည်။ မြစ်ပေါင်း ရာချီကို လက်ခံနိုင်သကဲ့သို့ စွမ်းအင်သည်လည်း အဆက်မပြတ် ကိုယ်တွင်းသို့ စုပ်ယူခံနေရသည်။ အခြားသူများကမူ ဆက်လက် မခံနိုင်တော့ချေ။ ဤသည်မှာ ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် အတော်လေး ညံ့ဖျင်းပြီး ပို၍ များပြားသော စွမ်းအင်ကို လက်ခံနိုင်ခြင်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အဓိက အချက်မှာ ၎င်းတို့၏ ထိန်းချုပ်စွမ်းအားသည်လည်း အလွန် ဆိုးရွားသည်။ သို့မဟုတ်ပါက စွမ်းအင်ကို လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး ကိုယ်တွင်းရှိ စွမ်းအင်ကို အလွယ်တကူ ပြောင်းလဲနိုင်ပေမည်။

အချိန် ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ဒုတိယနေ့သို့ နီးကပ်လာချိန်တွင် ကျင့်ကြံသူများစွာ လဲကျလာကြသည်။ ၎င်းတို့ ဒုတိယနေ့ပင် မခံနိုင်ဘဲ လဲကျသွားကြသည်။ ဆိုရလျှင် ထျန်ယုနတ်ဘုရားနယ်မြေနှင့် ကံ မပါတော့ချေ။

အမှန်တကယ်တွင် ထျန်ယုနတ်ဘုရားနယ်မြေကို မဆိုထားနှင့် အခြား နတ်ဘုရားနယ်မြေများလည်း အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ စံနှုန်း မမီပါက တရားဝင် တပည့်အဖြစ် လက်ခံရန် ခက်ခဲသည်။ အလားအလာ အလွန် အားနည်းလျှင် ကြယ်တာရာသခင်ပင် ဖြစ်စေ တန်ဖိုး မရှိသော အရာနှင့် တူသည်။

သို့သော် ယီထျန်းယွမ်နှင့် လီကျန့်ယု နှစ်ဦးသည် လွယ်လွယ်ကူကူပင် ဒုတိယနေ့ကို ကျော်လွန်ပြီး အရည်အချင်း ပြည့်မီခဲ့ကြသည်။ ရှူးရုံနှင့် ရှူးဟန်လည်း မည်သည့်ပြဿနာမှ မရှိချေ။ ထိုနည်းတူ စစ်ဆေးအကဲဖြတ်မှုကို အလွယ်တကူ ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် ရပ်တန့်ခြင်း မရှိဘဲ ပိုမို မြင့်မားသော အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ရည်ရွယ်နေကြသည်။

“နှစ်ရက်တောင် ခံနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ မထင်မှတ်ဘဲ သူတို့ နှစ်ဦး ခံနိုင်ခဲ့တာပဲ”

ရှူးယွမ် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးတွင်မူ မထီမဲ့မြင်ပြုသော အကြည့်များ ဆက်လက် ပြည့်နှက်နေသည်။

ကူးယန်လုံ စကားမပြောဘဲ ဘေးနားတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။

တတိယနေ့တွင် မကြာမီ အခြားသူများ ထပ်မံ၍ လဲကျလာကြသည်။ လူ ဆယ်ဦးခန့် လဲကျသွားခဲ့သည်။ စစ်ဆေးအကဲဖြတ်မှု လာသူ သုံးဆယ်မှ လေးဆယ်ခန့် ရှိရာ ယခု တတိယနေ့တွင် ဆယ်ဦး လဲကျသွားခြင်းသည် ကျရှုံးမှု ထင်ရှားလှသည်။

ရှေ့မှ ကျရှုံးခဲ့သူများ နိုးလာပြီးနောက် ဤနေရာမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ဤသည်မှာ လွန်စွာ မျက်နှာပျက်စရာ ကောင်းသည်။ နှစ်ရက်ပင် မခံနိုင်ခဲ့ချေ။ ဤနေရာတွင် မည်သည့် မျက်နှာဖြင့် ဆက်လက် နေနိုင်မည်နည်း။

နတ်ဘုရားနယ်မြေသို့ ယခုမှ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ခတ်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ လူ့နယ်မြေတွင် ဘုရားသခင်များ ဖြစ်သည်ကို သိရှိသည်။ မည်သူက မနာခံလိုဘဲ ရှိနိုင်မည်နည်း။ သို့သော် အခြေခံအကျဆုံး ဝင်ပေါက်ကိုပင် မဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။

တတိယနေ့ ကုန်လွန်သွားသည်။ ယီထျန်းယွမ်နှင့် ၎င်းတို့သည် ထိုနည်းတူ ခံနိုင်ခဲ့ကြသည်။ မည်သည့် ပြဿနာမှ မရှိချေ။

နောက် စတုတ္ထနေ့တွင် ကျင့်ကြံသူများစွာ ထပ်မံ လဲကျလာကြသည်။ ယီထျန်းယွမ်နှင့် လီကျန့်ယု နှစ်ဦးသည် ဆက်လက် မာကျောစွာ ရပ်တည်နေကြသည်။ ဤသည်မှာ ရှူးယွမ်၏ မျက်နှာကို အရောင် ပြောင်းလဲစေသည်။ လူသားမျိုးနွယ်သည် ဤမျှ ကြာရှည်စွာ ခံနိုင်ရိုး နည်းပါးသည်။ ဤသည်မှာ သူ့ကို မကောင်းသော အခြေအနေကို ကြိုတင် ခံစားရစေသည်။

အဓိကမှာ ရှူးရုံတို့ ခံနိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့သလို ဖြစ်နေသည်။ ကိုယ်သည် အနည်းငယ် တုန်ခါနေပြီး ပို၍ များပြားသော စွမ်းအင်ကို ဆက်လက် လက်ခံနိုင်ခြင်း မရှိချေ။

“ဘာဖြစ်နေတာလဲ... သူတို့ ဆက်ပြီး ခံနိုင်နေသေးတာလား”

ရှူးရုံ မျက်လုံးကို အနည်းငယ် ဖွင့်လိုက်သည်။ ဘေးနားရှိ ယီထျန်းယွမ်တို့ အဖွဲ့ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာ အရောင်သည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ အထူးသဖြင့် ယီထျန်းယွမ်သည် သူတော်စင်တစ်ပါး တရားထိုင်နေသကဲ့သို့ ဘာမှ မခံစားရဟန် ရှိသည်။

ဤ အခြေအနေကို မြင်သောအခါ ရှူးရုံတို့သည် အံကို တင်းတင်းကြိတ်၍ ဆက်လက် ခံနေရသည်။ ၎င်းတို့ လူသားမျိုးနွယ်ကို မရှုံးလိုချေ။ သေရမည်ပင် ဖြစ်စေ ဆက်လက် ခံနေရမည်။

ပဉ္စမနေ့သို့ ရောက်ရှိသည့်အခါ ရှူးရုံသည် ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်ပြီး ဘေးနားသို့လဲကျကာ သတိလစ်သွားသည်။ ဤသည်မှာ သူ ဆက်လက် မခံနိုင်တော့သည့် အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်သွားခြင်းပင်။

ရှူးယွမ် ဤ အခြေအနေကို မြင်သောအခါ မျက်နှာ အရောင်သည် ချက်ချင်း တင်းမာသွားသည်။ ဤ ကောင်သည် ပဉ္စမနေ့ပင် မခံနိုင်ခဲ့သဖြင့် တကယ်ကို အရှက်ရစရာ ကောင်းသည်ဟု ရင်ထဲတွင် ဆဲဆိုလိုက်သည်။

“နောက်တစ်ဦး ကျန်သေးတယ်...”

ရှူးယွမ် လက်လျှော့ခြင်း မရှိချေ။ ၎င်းတို့ လောင်းထားသည်မှာ မည်သူသည် အကြာဆုံး ခံနိုင်သည်ကို ဖြစ်သည်။ တစ်ဦး လဲကျသွားသည်ပင် ဖြစ်စေ ကိစ္စ မရှိချေ။ အဓိကမှာ အကြာဆုံး ခံနိုင်သော တစ်ဦးကို ယှဉ်ပြိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ ရင်ထဲတွင် ရှူးဟန် မြန်မြန် မရှုံးနိမ့်စေရန် ဆုတောင်းနေသည်။ မည်သို့ ဖြစ်စေ အောင်နိုင်ရမည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဤ အဖိုးတန်သော အခွင့်အရေးကို ဆုံးရှုံးရမည် ဖြစ်သည်။

ရွေးချယ်ခွင့် အခွင့်အရေးသည် ဆယ်နှစ်တွင် တစ်ကြိမ်သာ ရရှိသော အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။ ဆယ်နှစ်သည် မကြာသော်လည်း မည်သူမျှ အလကား ဆယ်နှစ် အလုပ် လုပ်လိုခြင်း မရှိချေ။ ၎င်းတို့ ဤမျှ သစ္စာရှိစွာ လုပ်ဆောင်ရခြင်းသည် ဤ ရွေးချယ်ခွင့် အခွင့်အရေးအတွက် ဖြစ်သည်။

ကူးယန်လုံသည် ယီထျန်းယွမ်နှင့် လီကျန့်ယုကို ကြည့်လိုက်သည်။ အထူးသဖြင့် ယီထျန်းယွမ်ကို ကြည့်သည်။ သူသည် သေချာပေါက် ခံနိုင်မည်ဟု ထင်သည်။ အနည်းဆုံး ရှူးဟန်တို့ထက် ပို၍ တည်ငြိမ်သည်။ ပို၍ မြင့်မားသော စံချိန်ကို ရရှိနိုင်ဖွယ် ရှိသည်။

မကြာမီ ဆဋ္ဌမနေ့သို့ ရောက်ရှိသည့်အခါ ရှူးဟန်၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ခါသွားပြီး ဘေးနားသို့ လဲကျကာ သတိလစ်သွားသည်။ ဤ အခြေအနေတွင် ရှူးဟန်နှင့် ရှူးရုံ နှစ်ဦးလုံး ကျရှုံးခဲ့ကြသည်။ ယီထျန်းယွမ်နှင့် လီကျန့်ယုသည်မူ ဆက်လက် ခံနိုင်နေကြပြီး ရှူးဟန်နှင့် ရှူးရုံကို အများကြီး သာလွန်ခဲ့သည်။

“ခေါင်းဆောင်ရှူးယွမ်... ဝမ်းနည်းပါတယ်... ဒီ အလောင်းအစားမှာ ခင်ဗျား ရှုံးသွားပြီ”

ကူးယန်လုံ နှုတ်ခမ်း တွန့်၍ ရယ်လိုက်သည်။ သူ လုံးဝ အောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ပြိုင်ဘက် နှစ်ဦးလုံးကို အလုံးစုံ ချေမှုန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး အဆင့်တူ တည်ရှိမှု မရှိချေ။

“တောက်...”

ရှူးယွမ် ဝေးကွာသော နေရာတွင် သတိလစ်နေသော လူ နှစ်ဦးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ တံဆိပ် တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ကူးယန်လုံ ဘက်သို့ ပစ်ပေးလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ရော့...”

ပြောပြီးနောက် သူသည် မိမိ မျိုးနွယ်တူများကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လှည့်၍ ထွက်ခွာသွားသည်။ ၎င်းတို့ကို ကြည့်ဖို့ပင် မလိုချေ။ ဤသည်မှာ သူ့ကို အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ် ဆုံးရှုံးစေရုံသာမက မျက်နှာပင် ပျက်ခဲ့ရသည်။ မည်သို့ ပျော်ရွှင်နိုင်မည်နည်း။

တစ်ချိန်တည်းတွင် သူသည် ယီထျန်းယွမ်နှင့် လီကျန့်ယု၏ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာကို မှတ်မိစေရန် ရည်ရွယ်သည်။ နောင် တွေ့ဆုံပါက ၎င်းတို့ကို သေချာပေါက် ဒုက္ခပေးရမည်။

ကူးယန်လုံသည် သူ ထွက်ခွာသွားသော နောက်ကျောကို ကြည့်ပြီးနောက် ယီထျန်းယွမ်တို့ ကိုယ်ပေါ်တွင် အကြည့်ကို ပြန်လည် ထားလိုက်သည်။ ၎င်းတို့ မည်မျှ ကြာကြာ ခံနိုင်သည်ကို ကြည့်လိုသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဆဋ္ဌမနေ့ ကုန်ဆုံးပြီးနောက် လီကျန့်ယု၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ခါသွားပြီး ဘေးနားသို့ လဲကျကာ သတိလစ်သွားသည်။ ဆဋ္ဌမ နေ့တွင် နောက်ဆုံး သတိလစ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

“ခြောက်ရက် ခံနိုင်တာလား”

ကူးယန်လုံ မျက်လုံး လင်းလက်သွားသည်။ ခြောက်ရက် ခံနိုင်ခြင်းသည် အလွန် ကောင်းမွန်သော ရလဒ် ဖြစ်သည်။

ဆဋ္ဌမနေ့ နောက်ပိုင်းတွင် လူ အများစုသည် သတိလစ် လဲကျသွားခဲ့ကြသည်။ သုံးဆယ်မှ လေးဆယ် ခန့်သော လူများထဲမှ ငါးဦး အောက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် လီကျန့်ယုပင် ထိပ်ဆုံး ဆယ်ဦး အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ အလွန် အံ့အားသင့်ဖွယ် ရလဒ် ဖြစ်သည်။

မည်သူက လူသားမျိုးနွယ်သည် အခြား မျိုးနွယ် များထက် မသာဟု ပြောနိုင်မည်နည်း။ ယခု ထင်ရှားစွာ သက်သေပြခဲ့ပြီး လူသားမျိုးနွယ်တွင်လည်း ကြီးမားသော အလားအလာ ရှိသည်ကို ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ငါးဦး အောက်သာ ကျန်ရှိတော့သည့် အခြေအနေတွင် ၎င်းတို့ တစ်ရက် ပို၍ ခံနိုင်လျှင် အကျိုးသက်ရောက်မှုသည် ပို၍ ကွာခြားလာသည်။

ယီထျန်းယွမ် မျက်လုံးကို အနည်းငယ် ဖွင့်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ မသိမသာဖြင့် ဘေးနားတွင် သုံးဦးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

“သုံးဦး ကျန်သေးတာလား...”

ယီထျန်းယွမ် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရယ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးကို ပြန်မှိတ်ကာ စွမ်းအင်ကို ဆက်လက် ဝါးမျိုနေသည်။

အခန်း (၈၉၃) ပြီးပါပြီ။