ငါ ဘာကြောင့် သတိလစ်ရမှာလဲ

စံချိန်ကို ရောက်ရှိလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ ထို စံချိန်၏ အဆင့်ကို ရောက်ရှိတော့မည် ဖြစ်သဖြင့် ကူးယန်လုံ ပျော်လွန်း၍ ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

အကယ်၍ စံချိန်နှင့် တူညီသူ ပေါ်လာခဲ့လျှင် သူ ပို၍ များပြားသော အကျိုးကျေးဇူးများ ရရှိမည်မှာ သေချာသည်။ အကယ်၍ စံချိန်ကို ချိုးဖျက်နိုင်ပါက စဉ်းစားရန်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

ဤသည်မှာ လူတိုင်းကို တိတ်ဆိတ်သွားစေသည်။ ယီထျန်းယွမ် ထိုင်လျက် တရားထိုင်နေသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ ၎င်းတို့၏ အကြည့်များသည် အလွန် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ၎င်းတို့ မည်သို့ စဉ်းစားနိုင်မည်နည်း။ လူသားမျိုးနွယ်က ၎င်းတို့ ခေါင်းပေါ်တွင် စီးနေသည်။

၎င်းတို့၏ သွေးရိုးဗီဇ ကွာခြားမှုသည် ဤမျှ ကြီးမားသည်။ လူသားမျိုးနွယ်၏ သွေးရိုးဗီဇသည် အမှိုက်ထဲမှ အမှိုက် ဖြစ်ပြီး မထင်ရှားဆုံးသော မျိုးနွယ် တစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ လူဦးရေ များသည်မှလွဲ၍ အခြား အားသာချက် များစွာ မရှိချေ။

သို့သော် လူဦးရေကို ယှဉ်ပြိုင်သည်ပင် ဖြစ်စေ လူသားမျိုးနွယ်သည် အများဆုံး မဟုတ်ချေ။ သို့သော် သွေးရိုးဗီဇ အရ အမှန်တကယ် အဆင့်နိမ့် သွေးရိုးဗီဇ တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အခြား သွေးရိုးဗီဇ များစွာလည်း အဆင့်နိမ့် သွေးရိုးဗီဇအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသည်။

သွေးရိုးဗီဇ နိမ့်လေလေ ကျင့်စဉ်အဆင့် တက်လာသည်နှင့်အမျှ ပို၍ ထင်ရှားလာသည်။ သို့မဟုတ် ငယ်စဉ်ကတည်းက ကွာခြားမှုသည် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ပါရမီ ဖြစ်စေ၊ ကြီးထွားမှု ဖြစ်စေ ကြီးမားသော ကွာခြားမှု ရှိသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ယုံမင်နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်သည် သူတော်စဉ်နယ်မြေအဆင့် ကျင့်စဉ်အဆင့်၌ပင် လူသားမျိုးနွယ်၏ နတ်ဘုရားနယ်ပယ်အဆင့်နှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။ ဤသည်မှာ ကွာခြားချက် ဖြစ်သည်။

ယခုမူ ဒသမ နေ့သို့ ရောက်ရှိလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်သည်ဟု ခံစားရသည်။

အဓိကမှာ ဆက်လက် ခံနိုင်သေးသည့် အလား ရှိနေသည်။ အနည်းဆုံး ယီထျန်းယွမ်၏ အခြေအနေသည် အတော် တည်ငြိမ်နေသည်။ အသက်ရှူ နှုန်းသည် မရှုပ်ထွေးဘဲ တရားထိုင်ရာတွင် အတော် တည်ငြိမ်သည်။

“တကယ် ဒသမ နေ့ကို ရောက်ရှိမှာ မဟုတ်လား...”

တစ်ဦးချင်းစီ တစ်ယောက် မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အနည်းငယ် မမှန်ဟု ခံစားရသည်။ အကယ်၍ တူညီပါက ဒသမ နေ့ စံချိန်ကို ဖန်တီးသူ ဒုတိယ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ နီးစပ်ရုံ ဆိုလျှင် မပြောလိုချေ။ တူညီပါက ၎င်းတို့ မည်သို့ ယုံကြည်နိုင်မည်နည်း။

သို့သော် အဖြစ်အပျက်သည် ၎င်းတို့ကို ဤမျှ ရက်စက်သည်။ ဒသမ နေ့ကို လွယ်လွယ်ကူကူ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ယီထျန်းယွမ်သည် ထျန်ယုနတ်ဘုရားနယ်မြေ၏ ဒသမနေ့ ဆက်လက် တည်ရှိသော ဒုတိယ ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်လာသည်။

“တကယ်... တကယ် ရောက်ရှိသွားခဲ့တာလား...”

၎င်းတို့ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။ နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်တွင် ယီထျန်းယွမ် သတိလစ်သွားမည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သတိလစ်ခြင်း မရှိဘဲ ဒသမ နေ့သို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ကူးယန်လုံ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်ရှိ အပြုံးသည် ပို၍ တောက်ပလာသည်။

ဆယ်ရက်...

အပြည့် ဆယ်ရက်...

ယီထျန်းယွမ်သည် ဒုတိယ ဆယ်ရက် ဆက်လက် တည်ရှိသူ ဖြစ်လာသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ အနာဂတ် လွန်စွာ ကောင်းမွန်ပြီး ချက်ချင်း အဓိက ပျိုးထောင်ခံရသော ပစ်မှတ် ဖြစ်လာမည်ပင်။

“ငါ ပြောသားပဲ ညီလေး ယီက သေချာပေါက် ဒသမနေ့ကို ရောက်ရှိနိုင်တယ်လို့... မင်းတို့ မြင်လား၊ နှစ်ရက်ပဲ ခံနိုင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာ... အခု မင်းတို့ထက် နှစ်ဆ ပို များနေပြီ...” လီကျန့်ယု ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်လိုက်သည်။ ရှူးရုံ တို့ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာ အရောင်သည် ပို၍ ဆိုးရွားနေသည်။

၎င်းတို့ ရင်ထဲတွင် အဆက်မပြတ် ဟစ်အော်နေကြသည်။ အဘယ်ကြောင့် ယီထျန်းယွမ် တကယ် ဒသမ နေ့အထိ ခံနိုင်ရသနည်း။ ၎င်းတို့ မရောက်နိုင်သော ရလဒ် ဖြစ်သည်။

ဤ အချိန်တွင် ၎င်းတို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပါးရိုက်ခံလိုက်ရသည်။ အားလုံး တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ စကား တစ်ခွန်းပင် ပြန် မပြောနိုင်ချေ။ အောင်နိုင်သူသည် ဘုရင်ဖြစ်ပြီး ရှုံးနိမ့်သူသည် ဓားပြပင်။ ၎င်းတို့သည် ရှုံးနိမ့်သူများ ဖြစ်ပြီး အလွန် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် ဆက်လက်၍ အားလုံး၏ အထင်များ လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ အများဆုံး စံချိန် ဖြစ်သဖြင့် ယီထျန်းယွမ် မကြာမီ ပြီးဆုံးလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။ မည်သူမျှ ဤ စံချိန်ကို ကျော်လွန်နိုင်မည် မဟုတ်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် အမှန်တရားသည် ၎င်းတို့၏ မျက်နှာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်လိုက်သည်။ မကြာမီ ယီထျန်းယွမ်သည် ၁၁ ရက်မြောက် နေ့သို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး အလွန် ကြီးမားသော စံချိန်ကို ဖန်တီးခဲ့သည်။

၁၁ ရက်မြောက် နေ့သို့ ဝင်ရောက်ရုံသာမက မကြာမီ ၁၂ ရက်၊ ၁၃ ရက်သို့ ဆက်လက် ဝင်ရောက်သည်။

၎င်းတို့ ကြယ်တာရာစွမ်းအင်သည် ယီထျန်းယွမ် ကိုယ်တွင်းသို့ အဆက်မပြတ် စီးဝင်နေသည်ကို မမြင်ရပါက ယီထျန်းယွမ် သေသွားပြီဟု ထင်ကြလိမ့်မည်။ သို့မဟုတ် မည်သို့ ထိုမျှ ကြာကြာ ခံနိုင်မည်နည်း။

“ဒါ... ဒါ ၁၃ ရက်တောင် ရှိပြီ... သူ နတ်ဆိုးတစ်ဦးလား... ဒါမှမဟုတ် အခြား အဆင့်မြင့်မျိုးနွယ် သွေးရိုးဗီဇ ရှိတာလား... ဒါမှမဟုတ် ဘယ်လိုများ ဒီလောက် ကြာကြာ ခံနိုင်ရတာလဲ...”

“မှန်တယ်... မှန်တယ်... လူသားမျိုးနွယ် မဖြစ်နိုင်ဘူး... မဟုတ်ရင် ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်ကြာကြာ ခံနိုင်ရတာလဲ...”

၎င်းတို့ တစ်ဦးချင်းစီ လူသားမျိုးနွယ် သွေးရိုးဗီဇကို မယုံကြည်ကြချေ။ လူသားမျိုးနွယ် သွေးရိုးဗီဇသည် ထိုမျှ ကြာကြာ ခံနိုင်မည်လား။ သို့သော် ယီထျန်းယွမ်၏ သွေးရိုးဗီဇသည် လူသားမျိုးနွယ် သွေးရိုးဗီဇ ဖြစ်သည်။ ဖန်တီးနတ်ဘုရားဘုရင်၏ သွေးရိုးဗီဇပင် ဖြစ်စေ လူသားမျိုးနွယ် သွေးရိုးဗီဇ ဖြစ်သည်။

ဖန်တီးနတ်ဘုရားဘုရင်၏ သွေးရိုးဗီဇ ရှိသည်ဟု ဆိုသော်လည်း ထို သန်မာသူ၏ ပါရမီ အနည်းငယ် ပါဝင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် နတ်ဘုရားဘုရင် သွေးရိုးဗီဇဟု ဆိုသည်မှာ ရိုးရိုး အမှိုက် ဖြစ်သည်ကို တွေ့ရှိရသည်။ ထို့အပြင် ဤနေရာတွင် နတ်ဘုရားဘုရင်ဟု မခေါ်ဆိုချေ။ သာမန် ကြယ်တာရာသခင် တစ်ဦးသာ ဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားနယ်မြေတွင် အတော်လေး သာမန် တည်ရှိမှု ဖြစ်သည်။

လူ့နယ်မြေတွင် လွန်စွာ တန်ဖိုး ရှိသော်လည်း ဤနေရာတွင် တစ်စက်မျှပင် တန်ဖိုး မရှိချေ။

“သူ တကယ် လူသားမျိုးနွယ် သွေးရိုးဗီဇ ဖြစ်တယ်” ဘေးနားရှိ ကူးယန်လုံ အတည်ပြုပေးလိုက်သည်။ “သူ့ အသက်ရှူ နှုန်းမှာ အခြား စွမ်းအားတွေ ရောနှောနေတာကို ခံစားရပေမဲ့ သူဟာ အလုံးစုံ လူသားမျိုးနွယ် သွေးရိုးဗီဇ ဖြစ်တယ်။ ဒါက ငြင်းဆိုလို့ မရတဲ့ အမှန်တရား ဖြစ်တယ်။ ရှုံးနိမ့်မှုအတွက် အခြား အကြောင်းပြချက် မရှာပါနဲ့။ သူက လုံးဝ လူသားမျိုးနွယ် ဖြစ်တယ်။ မိမိ ကိုယ်အတွက် အကြောင်းပြချက် မရှာပါနဲ့”

ကူးယန်လုံ ၎င်းတို့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးနှက်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့ စကား မပြောနိုင်တော့ချေ။ ၎င်းတို့ တန်ဖိုး မရှိဟု သတ်မှတ်ထားသော လူသားမျိုးနွယ်သည် ယခု ၎င်းတို့၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် နင်းနေပြီး အသစ်သော စံချိန်ကို ဖန်တီးနေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ၁၄ ရက်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ယီထျန်းယွမ်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံး ဖွင့်လိုက်သည်။ ကိုယ်တွင်းရှိ ကြယ်တာရာစွမ်းအင်သည် လုံးဝ ပြောင်းလဲပြီးစီးသည်။ အခြေခံအားဖြင့် ပြောင်းလဲရန် နေရာ မရှိတော့ချေ။ ကိုယ်တွင်းရှိ ဂြိုဟ်သည် သက်ရှိ များစွာဖြင့် စည်ကားနေသည်။ စကြဝဠာ တစ်ခုနှင့်ပင် တူနေသည်။ အတွင်းတွင် ကြီးမားသော သစ်ပင်များ၊ အပင် အမျိုးမျိုး ပေါက်နေသည်။

“အင်း... ဆက်ပြီး စုပ်ယူရင် ခန္ဓာကိုယ် မပြောင်းလဲနိုင်တော့ဘူး လား...”

ယီထျန်းယွမ် နိုးထလာသည်။ မခံနိုင်၍ နိုးထလာခြင်း မဟုတ်ချေ။ ကိုယ်တွင်း ပြောင်းလဲမှု ပြီးဆုံးပြီး ဆက်လက် စုပ်ယူပါက ပြင်ပတွင် ကျင့်ကြံသည်နှင့် တူသည်။ ပြင်ပမှ ကြယ်တာရာစွမ်းအင်ကို ရိုးရှင်းစွာ စုပ်ယူကာ မိမိ ကိုယ်၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို တိုးမြှင့်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရိုးရှင်းစွာ ပြောရလျှင် သူ ပြောင်းလဲမှု ပြီးဆုံးသွားခြင်းဖြစ်သည်။ သတိလစ်သွားခြင်း မဟုတ်ချေ။ သူ အမြဲတမ်း ခံနိုင်သည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ပြောင်းလဲမှု ပြီးဆုံးပြီးနောက် ဘာမှ ပြောင်းလဲရန် မရှိတော့ချေ။

“နတ်ဘုရားနယ်မြေကို ပထမဆုံး လာတာ ဖြစ်လို့ လုံးဝ ပြောင်းလဲမှု ပြီးဆုံးရင် နောင်လမ်းကို ခင်းပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားတာလား...” ယီထျန်းယွမ် လှည့်စားခံရသည်ဟု ခံစားရသည်။ ကြာကြာ ခံနိုင်ခြင်းသည် မိမိ ကိုယ်၏ သွေးရိုးဗီဇကို လုံးဝ ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး နတ်ဘုရားနယ်မြေနှင့် ပို၍ လျင်မြန်စွာ လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်စေသည်။

ကြာကြာ ခံနိုင်လျှင် အဆက်မပြတ် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြောင်းလဲနိုင်ခြင်း မဟုတ်ချေ။ ဤသို့ ဆိုလျှင် လ အနည်းငယ် ခံနိုင်ပါက ပြိုင်ဘက်ကင်းသူ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

အဖြေသည် လုံးဝ ထိုသို့ မဟုတ်ချေ။ ရိုးရှင်းစွာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြောင်းလဲခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ယခင်ရက် အနည်းငယ်နှင့် သတိလစ်သွားသူများမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ပွတ်တိုက်သွားရန် လိုအပ်သည်။ ပြီးပြည့်စုံစွာ ပြောင်းလဲနိုင်သော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် ပို၍ အချိန် ယူရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ အချိန်နှင့် ပြိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အခြားသူများထက် ပို၍ အချိန် ရရှိသည်။

ချက်ချင်းပင် ယီထျန်းယွမ်သည် စိတ်မကောင်းစွာ ရပ်လိုက်သည်။ ပြင်ပသို့ ထွက်သွားသည်။ ဤအချိန်တွင် သူ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျင့်ကြံသူများ အားလုံး မျက်လုံး ပြူး၍ ကြည့်နေသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။ ကူးယန်လုံ အပါအဝင် ဖြစ်သည်။

၁၄ ရက် ခံနိုင်ရုံသာမက အလွယ်တကူပင် ထွက်လာသေး၏။ မိမိ အိမ်သို့ ဝင်သကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှိသည်။ ဤသည်မှာ ကူးယန်လုံ တစ်သက်တာတွင် ဤမျှ အဆင့်အထိ ခံနိုင်သူကို ပထမဆုံး မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ ကြိုက်သလို အတွင်းမှ ထွက်လာနိုင်သည်။

“မင်း... မင်း ဘာကြောင့် သတိလစ် မသွားရတာလဲ”

ရှူးရုံ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။

“ငါ ဘာကြောင့် သတိလစ်ရမှာလဲ...” ယီထျန်းယွမ် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။

အခန်း (၈၉၅) ပြီးပါပြီ။