အခန်း (၁၃၉-၁၄၀)
Vol. 12 Ch. 139-140
၁၉၆၀ ၌ စားဖိုးမှူးလေးနှင့် လက်ထပ်ခြင်း
အပိုင်း ၁၃၉
“ငါတို့က အခုဆို တင်တောင်းငွေလည်း မလိုတော့ဘူး။ မင်းရဲ့ ယောင်းမက ပြောတယ်။ ဂျုံရိတ်သိမ်းချိန် ပြီးသွားရင် စားစရာတွေ အားလုံး သမီးကိုပဲ ပေးမယ်တဲ့။ အနာဂတ်မှာ သမီးလေးက လက်ထပ်ပြီး ကောင်းကောင်းနေရဖို့ကိုပဲ အမေက မျှော်လင့်ပါတယ်”
သူမရဲ့ မိသားစုက စီးပွားရေး စပြီး အဆင်ပြေတာကို မြင်လို့လည်း ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ မစ္စလီက သူမရဲ့ သမီးကို စကားကောင်းကောင်း ပြောခဲ့သည်မှာ သူမပြောသမျှ လီရင်းခေါင်းငြိမ့်အောင် ချော့နေခြင်း ဖြစ်သည်။
“အမေ၊ သမီးသိပါတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့။ တကယ်လို့ သမီးက အမေရဲ့သမီး၊ လီမိသားစုရဲ့ မိန်းကလေးပဲ ဖြစ်နေမှာပါ။”
သူမက ပုံမှန် အလုပ်သမား တစ်ယောက်ဟု ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းကို လိမ်ထားခဲ့သည်။ လက်ထပ်ပြီးရင် သူမက မိဘတွေကိုမှ မမှီခိုဘူးဆိုရင် ဘယ်သူ့ကို သွားပြီး မှီခိုရမှာလဲ။
အမေနဲ့ သမီးက အိမ်ထဲမှာ အနာဂတ်အကြောင်းကို စိတ်ကူးယဥ်ရင်း အတော်ကို စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။
ဝမ့်ရင်း ကောင်စီမြို့ကနေ ပြန်လာပြီးနောက် ချမ့်တုန် သူမကို ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို ပြောပြဖို့အတွက် အရင်ဆုံး ရှုရွှမ်းကို သွားရှာခဲ့သည်။
“ဆရာက ရှင့်ကို ဒီအချိန်အတွင်းမှာ အရွက်ခြောက်တွေ ပိုပြီး ပို့ပေးဖို့အတွက် ပြောလိုက်တယ်။ ဂျုံ ရိတ်သိမ်းချိန်နား ရောက်လာတဲ့အခါ ပို့တာတွေကို ရပ်လိုက်တဲ့။ ဒီနှစ် အထွက်နှုန်း နည်းလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မအထင် ဒီနှစ် မြို့မှာ စားစရာတွေ ပြတ်လိမ့်မယ်”
ဝမ့်ရင်းက စကားပြောပြီးနောက် ရှုရွှမ်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ထူးခြားတာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတယ်ဟု သူကလည်း ခံစားမိခဲ့သည်။
သူက အဲ့ဒါကို တပ်မဟာထဲမှာ သိပ်ပြီး မခံစားခဲ့ရပါ။ ထို့အပြင် ခုနစ်ခုမြောက် တပ်မဟာက အချိန်မှီ အပင် စိုက်ခဲ့သည့်အတွက် ဒီနှစ် အထွက်နှုန်း နည်းရင်တောင် ဆုံးရှုံးမှု အနည်းငယ်သာ ဖြစ်ရလိမ့်မည်။ သို့သော် မြို့မှာတော့ အဲ့ဒါကို ကောင်းကောင်း ခံစားခဲ့ရသည်။ မကြာသေးခင်ကမှ သူဝယ်လာသည့် အရွက်တွေက အနည်းငယ် စျေးကြီးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အသီးအရွက်ဒိုင်မှာရှိတဲ့ အသီးအရွက်တွေ အကုန်လုံးကို ဘေးနားမှာရှိတဲ့ တပ်မဟာတွေက တင်သွင်းထားခဲ့သည်။ မကြာသေးခင်ကမှ အချို့ လယ်သမားတွေက တစ်ခုခု မှားနေတာ သတိထားမိပြီး အိမ်မှာ အခြောက်ခံဖို့ အရွက်များကို သိမ်းထားတာ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် အသီးရွက်စုံ ဒိုင်တွေမှာ ကုန်သွားသည့်အခါ စျေးတွေက တက်လာခဲ့သည်။
ရှုရွှမ်းက ခနလောက် တွေးပြီးနောက် ပြောခဲ့သည်။ “နောက်ထပ် ရက်နည်းနည်းလောက်နေရင် ကိုယ်တို့ တောင်ပေါ်ကို ထပ်သွားကြမလား။”
တရုတ် နှစ်သစ်ကူး ပြီးသွားကတည်းက အိမ်မှာ ယုန်သား သိပ်မရှိတော့ပေ။ အဲ့ဒါက တစ်ခါတစ်လေမှ ရနိုင်တာ။ ဝမ့်ရင်းက အဲ့ဒါကို တောင်ပေါ်ကနေ ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေကို ခူးဖို့ သွားတုန်းက ဖမ်းမိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမက ငါးဖမ်းဖို့ သွားခဲသည်။
နွေရာသီဆိုတာ ဆောင်းတွင်းနဲ့ မတူဘဲ ငါးအနံ့တွေက ပိုပြင်းတော့ မင်း တစ်ခါလောက် ချက်ရုံနဲ့ လူတွေက အနံ့ကို အလွယ်လေး ရလိမ့်မည်။
ဒါပေမယ့် အခုဆိုရင် ရှုရွှမ်းက အဲ့ဒါကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်တော့ချေ။ စားစရာဆိုရင် လူတိုင်းက အာရုံစိုက်ကြတာပဲလေ။
ခနကြာပြီးနောက် တပ်မဟာက ဒုတိယအကြိမ် လုယက်မှုက ပြီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ရဲ့ တပ်မဟာက စားစရာ မပြတ်လပ်သော်လည်း အခြား တပ်မဟာတွေမှာတော့ စားစရာ ပြတ်လပ်သွားခဲ့သည်။ တကယ်လို့ အရေးအခင်းတွေ ဖြစ်သွားခဲ့ပါက ကိစ္စများစွာ ထိန်းချုပ်ခံရမှာကို သူတို့က စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။
“ငါးတွေ၊ ယုန်တွေကို သွားဖမ်းရအောင်။ အဲ့ဒါတွေ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဆိုရင် ကိုယ် အဲ့ဒါတွေကို ကိုယ့်အဒေါ်ရဲ့ အိမ်မှာ သွားပို့ထားလိုက်မယ်။”
ရှုရွှမ်းက အဲ့ဒါကို စီစဥ်ခဲ့သည်။ သူ့ရဲ့အဒေါ် အမျိုးသမီးကြီး မစ္စစုက သူ့မိသားစုနှင့် တပ်မဟာ တစ်ခုတည်း မဟုတ်ပါ။ ထို့အပြင် သဘာဝဘေးက သူတို့ကို ထိခိုက်သွားသေးလားဆိုတာကို ရှုရွှမ်းက မသိခဲ့ပါ။ ရှုရွှမ်းက အဲ့ကိုသွားဖို့ အချိန်ယူရမည် ဖြစ်သည်။
ဝမ့်ရင်းက သဘောတူလိုက်သည်။ “ သေချာတာပေါ့။ စောစောသွားဖို့ အဆင်သင့်လုပ်ရအောင်။”
ဒုတိယအကြိမ် ကောက်ရိတ်တဲ့ရာသီအထိ စောင့်နေရင် သူမတို့တွေ အရမ်း နောက်ကျသွားလိမ့်မည်။ ပြီးတော့ အဲ့အချိန် ကောက်ရိတ်နှုန်းက ဘယ်လိုဖြစ်မလဲဆိုတာ ငါတို့တွေ ပြောလို့ရနေတာပဲလေ။ ပြီးတော့ လူတွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာလည်း သေချာပေါက် တုန်လှုပ်နေမှာ။
လုပ်စရာတွေကို ပြီးအောင် လုပ်ပြီးနောက် ဝမ့်ရင်းက အပ်ချုပ်စက်အတွက် လက်မှတ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ “တင်း….တင်…..”
ရှုရွှမ်းက လက်မှတ်ကို ယူပြီး ဘယ်၊ ညာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ “ဒါက အပ်ချုပ်စက်အတွက် လက်မှတ်ပဲ။”
အရှေ့မှာ ပြောထားတဲ့ “လိပ်ပြာတစ်ကောင် အပ်ချုပ်စက်” နဲ့ အနောက်မှာ ပြောထားတာက “ကူပွန် တစ်ခုကို စက်တစ်လုံး အတွက်ပဲ။ သက်တမ်းလည်း ပါတယ်။”
ရှုရွှမ်း - “ပြန်ပြီး ကိုယ်တို့အမေကို ဘယ်အချိန် သွားဝယ်မလဲ မေးလိုက်။”
အပ်ချုပ်စက်ဆိုတာက ပစ္စည်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သလို ရှားပါးတဲ့ ပစ္စည်းလို့လည်း သတ်မှတ်လို့ ရသည်။ တပ်မဟာ တစ်ခုလုံးမှာ အဲ့စက်ရှိတဲ့မိသားစုဆိုလို့ နည်းနည်းပဲ ရှိတယ်။ ထို့ကြောင့် အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက သွားပြီး သူမဘာသာ တစ်ခုကို ရွေးခဲ့သည်။
ဝမ့်ရင်းက ဂရုတစိုက်နှင့် လက်မှတ်တွေကို ထုတ်ပြီး ပြောခဲ့သည်။ “ကောင်းပြီ၊ အခုတော့ ကျွန်မတို့တွေ လိုနေတာက ရေဒီယို တစ်လုံးပဲ။ ရေဒီယိုတစ်လုံးက ရှာရတာ ပိုခက်မယ်လို့တော့ မထင်ဘူး။”
သုံးခါလောက် ရှာပြီးနောက် အပ်ချုပ်စက်က ရှာဖို့ အခက်ဆုံးဟု သူမက တွေးမိခဲ့သော်လည်း ရေဒီယို ဝယ်ဖို့က ပိုခက်တာကို သူမ တွေ့ခဲ့သည်။
ရှုရွှမ်း - “ပြဿနာက အချိန်ပဲ။ တကယ်လို့ အဲ့ဒါက အလုပ် မဖြစ်ဘူးဆိုရင် ကိုယ် ဆရာ့ကို ပြောပြီး မင်းကို နည်းနည်းလောက် ထပ်ပေးမယ်။ ဒီဆောင်းတွင်းမှာ မင်း ရေဒီယို နားထောင်လို့ရအောင် ကိုယ်လုပ်ပေးမယ်”
ရေဒီယို မရှိဘဲနဲ့ဆိုရင် ဒီနှစ် ဆောင်းတွင်းကို အံတုဖို့က တကယ် ခက်ခဲလိမ့်မည်။
သူတို့နှစ်ယောက်က စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် ရှုရွှမ်းရဲ့ဆိုင်မှာပဲ စားစရာရှိတာ စားခဲ့သည်။ သူက မီးဖိုချောင်ထဲမှာ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ပြီး ဝမ့်ရင်းအား သူမ ဘာစားချင်လဲဟု မေးခဲ့သည်။
ဝမ့်ရင်းက သူမရဲ့လက်ကို ခါပြခဲ့သည်။ “ကျွန်မ ဒီမှာ မစားချင်ဘူး။ ပြန်တော့မယ်။”
မနေ့က ရှုရွှမ်းလုပ်ပေးထားသော နံရိုးဟင်းက ကျန်သေးသည်။ အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက ဝက်နံရိုးကို အာလူး၊ ပြောင်းဖူး၊ ပဲ၊ ခရမ်းသီးနှင့် ချက်ထားမယ်လို့ ပြောထားတာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။ သူမက အိမ်ကို ပြန်ပြီး ဝက်နံရိုးကို စားဖို့အတွက် အလျင်လိုနေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမက စားသောက်ဆိုင်မှာ မစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝမ့်ရင်းက ရှုရွှမ်းကို မြန်မြန်ပဲ နှုတ်ဆက်ပြီး တပ်မဟာထဲသို့ ဝင်လာသည့်အခါ သူမက ဝူကွေ့ဟွာရဲ့ အသံအကျယ်ကြီးကို ကြားခဲ့ရသည်။
“အဓိပ္ပါယ် မရှိတာတွေ မပြောနဲ့။ ဒီတစ်ခေါက် စကားပြောဖို့ ငါတို့တွေ လူငယ် သရုပ်ဆောင်တွေ အများကြီးကို ဖိတ်ပြီးပြီ။ သူတို့တွေ အားလုံးက နင့်ရဲ့ ကလေးတွေပဲ။ အဲ့ဒါကြောင့် နင် သေသေချာချာ နားထောင်ရမယ်။”
ဝမ့်ရင်းက သူမရဲ့ စက်ဘီးကို ရပ်ပြီး ပွဲကို ဝင်ကြည့်ဖို့ ဘေးနားတွင် ရပ်လိုက်သည်။
နှာရည်ယိုနေတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်က နောက်ထပ် ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို ရှက်ရှက်နဲ့ ဆွဲခေါ်သွားတာ ငါမြင်လိုက်တယ်။
အဲ့ကလေးလေးက တစ်ခုခုကို အော်နေတာ။
“အသိဉာဏ်မရှိတဲ့ကလေး။ ငါ နင့်ကိုပြောတာ ဘယ်နှစ်ခါလောက် ရှိနေပြီလဲ။ နင့်ကို ရေအေးတွေ သောက်ဖို့ ခွင့်မပြုထားဘူးလို့။ ရေအေးထဲမှာ တီကောင်တွေ ရှိတယ်။ အဲ့ဒါတွေက နင့်ရဲ့ လိင်တံထဲကို ဝင်သွားရင် အပေါ့၊ အလေး သွားလို့ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ နင့်ကိုယ်နင်လည်း ကြည့်လိုက်ဦး။ ရေစိမ်းတွေ သောက်မိလို့ နင်က ဗိုက်နာနေတာ။”
ဆွဲခေါ်နေသော တစ်ခြားကလေးကလည်း အရမ်း မကြီးသေးဘဲ သုံး၊ လေးနှစ်သာ ရှိသေးပြီး လမ်းတောင် ဖြောင့်အောင် မလျှောက်တတ်သေးပါ။
သူမက ဗိုက်ကလေးကို ဖက်ထားရင်း ဗိုက်နာတာကို ကလေးအသံဖြင့် လုပ်ကာ “အား…အား…. ဗိုက်နာတယ်….”ဟု အော်ခဲ့သည်။
ဝမ့်ရင်းက ရယ်ရလွန်းလို့ အသက်ရှုလို့တောင် မရတော့ပါ။ ထို့နောက် ပိုကြီးသော ကောင်မလေးက တစ်ဖက်ကနေ ရောက်လာခဲ့သည်။
“အမေ၊ သမီး လယ်ထဲကနေ ပြန်လာပြီ။”
သူက စကားပြောသည့်အခါ သူ့ရဲ့ ပိန်လှီနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ရပ်ပြီး ပြောနေခဲ့သည်။ “မြန်မြန်လုပ်။ စားစရာတွေ ယူလာခဲ့။”
ကလေးများစွာက စင်ပေါ်မှာ သရုပ်ဆောင်နေခဲ့ကြပြီး သူတို့ မိဘတွေရဲ့ မျက်နှာက ရဲနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
မိန်းမတစ်ယောက်က ဖိနပ်ခုံကို ချုပ်နေရင်း အပ်ချည်နှင့် အပ်က ထိုးမိတော့မလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ “ငါ အဲ့ဒါကို ဘယ်လို လုပ်ရမှာလဲ။”
နှာရည်ယိုနေတဲ့ ကောင်လေးနှင့် သိသိသာသာကို တူနေသည့် နောက်ထပ် မိန်းမတစ်ယောက်က ခွက်ထိုးခွက်လန် ရယ်နေခဲ့ပြီး ထိုင်တောင် မထိုင်နိုင်ခဲ့ပါ။ ကလေးက သူမနှင့် အနီးစပ်ဆုံး တူအောင် တုနေခဲ့ပြီး ဒေါသလည်းဖြစ်၊ ရှက်လည်း ရှက်နဲ့။ ရယ်တာကိုလည်း မရပ်နိုင်ခဲ့ပါ။
“ထျန်းကောရှန်း၊ နင်က ငါ့ကို စောင့်နေတာပဲ။”
ဝမ့်ရင်းက အရမ်း ပျော်နေသည့်အတွက် ရယ်နေခဲ့သည်။ သူမဘေးနားရှိ အမျိိုးသမီး၊ မိန်းမကြီးတွေက အားရပါးရ ရယ်နေခဲ့ကြသည်။ အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက ခွေးခြေခုံလေး တစ်ခုံကို ယူပြီး အရှေ့ဆုံးတန်းမှာ ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူမက အားရပါးရ ရယ်နေခဲ့ပြီး သွားတွေတောင် ပေါ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“နင်တို့က ဘာလို့ ကောရှန်အကြောင်းကို ပြောနေကြတာလဲ။ ကောရှန်က သရုပ်ဆောင်ကောင်း တစ်ယောက်ပဲလို့ ငါတွေးနေတာ။ ကောရှန်ရေ၊ အဖွား နောက်မှ မင်းအတွက် ရေနွေး လုပ်ပေးမယ်နော်။ ပြီးရင် လာသောက်။”
“ ရှောင်းတိုကျိကလည်း သရုပ်ဆောင်ကောင်းတယ်။ လမ်းကြောင်းက မတည်ငြိမ်ဘူးဆိုပေမယ့် အဲ့ဒါက အရမ်းကို လက်တွေ့ဆန်ပါတယ်။”
“ ကျောက်ဟွာ၊ နင့်သမီးက အဲ့ဒါကို တကယ် သေချာ လေ့လာခဲ့တာပဲ။ နင့်ရဲ့သား မန်ချန်က အမြဲတမ်း အဲ့လိုပါပဲ။ ဟဟဟဟ။”
တစ်ချို့ကလေးတွေက နည်းနည်း ရှက်တတ်ကြသည်။ ဒါပေမယ့် လူတိုင်းက သူတို့ကို လက်ညှိုးမထိုးဘဲ ရယ်နေကြတာကိုတွေ့တော့ သူတို့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ စိတ်သက်သာသွားကြသည်။
ထျန်းကောရှန်က သူ့အမေရဲ့ အမူအရာတွေကို တိတိကျကျ နားလည်ပြီး သူ့လက်တွေကို တင်ပါးပေါ်မှာ ရေနွေးကရားကြီးလို တင်ထားခဲ့သည်။ “နင့်ကိုယ်နင် ကြည့်လိုက်ဦး။ ခြေထောက်တွေ မဆေးဘဲနဲ့ ရေအေးတွေ သောက်နေတယ်။ ပြီးတော့ နင်က ရွှံ့တွေကိုလည်း ထိထားပြီး ပါးစပ်ကိုလည်း ပြန်ကိုင်တယ်။ နင်က နင့်အဖေအတိုင်းပဲ။”
သူမဘေးနားမှာရှိတဲ့ ကောင်မလေးက သူမရဲ့ဗိုက်ကို ကိုင်ပြီး သန့်ရှင်းတဲ့နေရာတစ်ခုမှာ ခြေပစ်လက်ပစ် ထိုင်လိုက်သည်။ “ငါက ရွှံတွေကိုင်ပြီး ပါးစပ်ကို ထပ်ကိုင်တယ်လို့ ဘယ်သူက ပြောလဲ။ ငါ မလုပ်ခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒါကို လုပ်ခဲ့တဲ့သူက ငါတို့ အဖွဲ့ထဲက ခွေးအိုကြီးပဲ။ သူက ခြေထောက်ကိုင်လိုက်၊ ပါးစပ်ကို ကိုင်လိုက်နဲ့။ မကြာခင်ဘဲ သူက သဲဝဲစားလိမ့်မယ်။ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲ့ဒါက မှိုရောဂါပဲ။”
ရှောင်းတိုကျိက ပါးပါးနပ်နပ်နှင့် ဗိုက်အောင့်ချင်ယောင် ဆောင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထျန်းကောရှန်က စိတ်ပူပြီး ဟိုဟိုဒီဒီ ပတ်ပြေးနေခဲ့သည်။ “အဖေ၊ ငါတို့တွေ ဘာလုပ်သင့်တယ်ထင်လဲ။ ဆရာဝန် သွားရှာရမလား။”
ကောင်မလေးက လှဲချလိုက်ပြီး ခြေထောက်ကို စတင် ပွတ်နေခဲ့သည်။ “ဘာလို့ ဆရာဝန်နဲ့ ပြရမှာလဲ။ အိုးပြာတွေ သောက်လိုက်။ ဒီမှာ အဲ့ဒါတွေကို ငါ ခြစ်ထုတ်လိုက်မယ်။”
ထိုစကားကို ပြောပြီး ခြေထောက်ကို ပွတ်ကာ အိုးရဲ့ အောက်ခြေကို ပွတ်ချင်ယောင်ဆောင်လိုက်ပြီးနောက် လက်တွေကို ခါလိုက်သည်။
အောက်မှာရှိတဲ့လူတွေက အရူးလို ရယ်နေကြသည်။
ကောင်မလေးက အိုးရဲ့အောက်ခြေကို ပွတ်နေခဲ့ပြီး မတော်တဆ အိုးရဲ့ အောက်ခြေက ပွင့်သွားခဲ့သည်။
ထျန်းကောရှန်က ညှောင်နာနာအသံနှင့် လူကို ထပ်ပြီး ဆူနေရင်း သူ့အမေရဲ့ အပြုအမူအတိုင်း ကွက်တိကို လုပ်နေခဲ့သည်။
“ဟဟဟဟ”
“ကောရှန်က တော်လိုက်တဲ့ ကလေးလေးပဲ။ သူက တကယ်ကို အဲ့ဒါနဲ့ တူတာပဲ။”
“ ကျောက်ဟွာရဲ့ ကလေးကလည်း တော်လိုက်တာ။ သူက အိုးရဲ့အောက်က ပြာတွေကို ခြစ်ချနေရင်း အိုးက ပေါက်သွားတာ။ ဟဟ။”
“ ကျောက်ဟွာ၊ အိမ်မှာရော နင့်ရဲ့ ယောက်ျားက တကယ်ပဲ အိုးရဲ့ အောက်ခြေကို ခြစ်ခဲ့တာလား။ ဒီကလေးက ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလောက်ထိ လက်တွေ့ကျကျ သရုပ်ဆောင်နိုင်ရတာလဲ။”
မိဘတွေ တော်တော်များများက အားရပါးရ ရယ်နေခဲ့ကြသော်လည်း ကျောက်ဟွာကတော့ မနည်း ပြုံးနေခဲ့ရသည်။
ဘာမှတော့ မတုတ်ပါဘူး။ သူမရဲ့ သမီးက အဲ့ဒါကို ကောင်းကောင်း အတုယူနိုင်လွန်းလို့ပါ။
ခြေထောက်ကို ပွတ်တာကတော့ သေချာပေါက် သူမရဲ့ ယောက်ျား မန်ချန်ဆီကနေ သိခဲ့ရတာပဲ။
ဝိုးဝိုး၊ ရှက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။
ဒီတစ်ခေါက်မှာတော့ သူမက ထျန်းမန်ချန်ကို အပြစ်ပေးရမည် ဖြစ်သည်။ သူ့ရဲ့ ခြေထောက်ကို မပွတ်ခိုင်းနဲ့တော့။ ကလေးတွေက သူ့ရဲ့ခြေထောက်ကို ထပ်ပြီး ပွတ်နေတာကို မြင်ခဲ့ရင် သူ့ရဲ့ ခြေထောက်ကို ခုတ်ဖြတ်ပစ်မည်။ ဒါက တော်တော်လေး ရှက်ဖို့ ကောင်းလွန်းလို့ သူတို့ရဲ့ အဖွားအိမ်ကိုတောင် ပြန်ပြီး ခေါ်သွားရလိမ့်မည်။
စင်ပေါ်မှာရှိတဲ့ ကလေးတွေ အားလုံးက အရမ်းကို ငယ်သေးသည်။ ဝူကွေ့ဟွာက သူတို့ကို မိသားစုလို သရုပ်ဆောင်ဖို့ ပြောထားတာလည်း ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အဲ့ဒါကြောင့် ကလေးတွေ ပြောသွားတဲ့ စကားတွေက သူတို့ မိဘတွေ ပြောတာနဲ့ တူနေကြတာပင်။ ပြီးတော့ သူတို့တွေက အရမ်းကို လွတ်လက်ကြသည်။
ဝမ့်ရင်းက မျက်လုံး စင်းလာသည်အထိ ပွဲကို ဘေးကနေ ကြည့်နေခဲ့သည်။
ကလေးမလေးက အိုးအောက်ခြေကနေ ပြာ အချို့ကို ပွတ်ပြီး သူမရဲ့ လေတက်သွားခဲ့သည်။ သူမက တိုကျိကို ပြာနှင့်ရောပြီး ရေအနည်းငယ်သာ တိုက်ခဲ့လိုက်သည်။ တိုကျိလေးက ရေဆာနေခဲ့သည့်အတွက် အဲ့ဒါတွေကို အားရပါးရ သောက်ချလိုက်သည်။
သူက အဲ့နေရာမှာ မျက်လုံး ပေကလပ် ပေကလပ်နှင့် တွေဝေပြီး ရပ်နေခဲ့သည်။
ထျန်းကောရှန်က ရင်ခုန်နေခဲ့ပြီး တိတ်တိတ်လေး သတိပေးခဲ့သည်။ “နင်က မူးနေတာပဲ။ မူးနေရင်လည်း ဒီသရုပ်ဆောင်တာကို နင်ဘယ်လို ဆက်လုပ်မှာလဲ။ မြန်မြန် အမူးပြေလိုက်။”
ဘာလို့လဲဆိုတာကို ရှောင်းတိုကျိက နားမလည်ခဲ့ပါ။ သူ့ရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုတွေက ဟိုးအရင်ကတည်းက ပြောင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကာ သူက ဘာကိုရည်ရွယ်ပြီး သရုပ်ဆောင်ရမလဲဆိုတာပါ မေ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကောရှန်က အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည့်အတွက် အဲ့ဒီ့ကိုသွားပြီး သနားစရာ ကလေးလေးကို သတိမေ့သွားအောင် လုပ်ချင်နေသည်။
ကောင်မလေးကလည်း ငိုချင်ယောင်ဆောင်ဖို့အတွက် ရှောင်းတိုကျိ မူးလဲတာကို စောင့်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ရှောင်းတိုကျိက မူးလဲသွားခြင်း မရှိခဲ့ပါ။
သူက သွားဖြဲပြပြီး နှလုံးသားမရှိ ရယ်လိုက်သည်။ “အစ်မ၊ ငါရေသောက်ချင်တယ်။”
ကောရှန်းက အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ဒေါသ ထွက်လာခဲ့သည်။ ထို့အပြင် အောက်မှာရှိတဲ့ လူတွေက သူတို့ကို လှောင်ရင်း အားရပါးရ ရယ်နေခဲ့သည်။
၁၉၆၀ ၌ စားဖိုးမှူးလေးနှင့် လက်ထပ်ခြင်း
အပိုင်း ၁၄၀
ရှောင်းတိုကျိရဲ့ အမေက ရှောင်းတိုကျိ ဘာရေမှ မရတာကို မြင်သည့်အခါ သူရဲ့ ခြေထောက် သေးသေးလေးဖြင့် သူမဆီကို ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူမက မြန်မြန်ပဲ ရှောင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “သွားပြီး ပြန်သရုပ်ဆောင်ချည်။”
သူသာ ထွက်ပြေးသွားရင် ပြပွဲက ပြီးသွားလိမ့်မယ် မဟုတ်လား။
ရှောင်းတိုကျိရဲ့ အမေက ရှောင်းတိုကျိ သူမဆီ ပြေးလာပြီး ရွာသားများရဲ့ ပွဲကို အနှောက်ယှက်ဖြစ်မှာ စိုးရိမ်သည့်အတွက် မြန်မြန် ပုန်းလိုက်သည်။
ရှောင်းတိုကျိ မှားတယ်ဟု ခံစားရသည့်အချိန်တိုင်း သူက ညည်းပြီး ငိုတတ်သည်။
ခနလေးအတွင်းမှာပဲ ထျန်းကောရှန်က ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဘုရားရေ၊ ငါသေအောင် အဆိပ်ခတ်မိပြီ။”
ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် သူက မြေပေါ်ကို လဲကျသွားပြီး မလှုပ်တော့ပါ။
အောက်မှာရှိတဲ့လူတွေ - “ဟားဟားဟားဟား”
ကောင်မလေးက စိတ်ရှုပ်သွားခဲ့သည်။ ဒီအပိုင်း…… ဒီအပိုင်းမှာ အခုလိုမျိုး သရုပ်ဆောင်ဖို့ မပြောထားပါဘူး။
ဝူကွေ့ဟွာက ခွက်ထိုးခွက်လန် ရယ်နေခဲ့ပြီး သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲကနေ မျက်ရည်တွေ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမက ဝမ့်ရင်းရဲ့ အကြံကို နားထောင်ခဲ့ပြီး ကလေး သရုပ်ဆောင် အဖွဲ့ကို ခေါ်လိုက်သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် သူတို့က ထူးခြားသော ရယ်သံလေးများဖြင့် ရောက်လာကြသည်။
ကောင်မလေးက ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပါ။ ရှောင်းတိုကျိက ကောရှန် မူးလဲနေတာကို မြင်ခဲ့ပြီး သူက ဘာကို သရုပ်ဆောင်နေလဲဆိုတာ မှတ်မိသွားခဲ့ပုံ ရသည်။
သူကလည်း ကောရှန်ရဲ့ဘေးမှာ မူးလဲသွားခဲ့သည်။
သူမူးလဲသည့်အခါ မြေပြင်က ညစ်ပတ်နေမှာကို စိုးရိမ်သည့်အတွက် ချက်ချင်းပဲ ကောရှန်အပေါ်ကို လဲချလိုက်ပြီး မေ့လဲနေသော ကောရှန်ကို ငိုမဲ့မဲ့ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။
ကောင်မလေး - ?????
ဒါက အခုလိုမျိုး ဖြစ်သွားတော့ ငါတို့က ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ ဆက်ပြီးသာ သရုပ်ဆောင်နေ။
သူမက မြေပေါ်မှာရှိတဲ့ အလောင်းပေါ်မှာ လဲကျချင်ယောင် ဆောင်လိုက်သည်။ “ဘုရားရေ၊ ငါ့ရဲ့ကလေး…. ငါ့မိန်းမ။ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်သွားရတာလဲ။”
ထို့နောက် စျာပနပွဲကို လုပ်ခဲ့ကြသည်။ စျာပနပွဲမှာ ထိုလူက ငိုပြီး ညစ်ပတ်နေသော အဝတ်စုတ်များကို မြေပေါ်တွင် ရှိနေသော လူနှစ်ယောက်အပေါ် ပစ်ချကာ မြေမြှုပ်ချင်ယောင်ဆောင်ခဲ့သည်။
မြေမြှုပ်ရင်း တန်းလန်းမှာ ထျန်းကောရှန်ရဲ့ အလှည့်ကို ရောက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုကောင်စုတ်လေးက မထသေးဘဲ မြေကြီးပေါ်မှာ လှဲနေခဲ့သည်။
“အဲဲဒါတွေ အားလုံးက ငါ့ယောက်ျားရဲ့ အမှားပဲ။ သူက ခြေထောက်ကို ပွတ်လိုက်၊ အိုးကို ပွတ်လိုက်လုပ်ပြီး ငါ့ကလေး သေအောင် အဆိပ်ခတ်လိုက်တာ။ ယောက်ျား မှတ်မိလား။ အိုးရဲ့ အောက်မှာရှိနေတဲ့ ပြာတွေက အဆိပ်တွေလေ။ သိကြားတွေ၊ နတ်တွေတောင် အသက်တွေကို မကယ်နိုင်တော့ဘူး။ ဒီရောဂါကို ကုဖို့အတွက် ငါတို့ တကယ့် ဆရာဝန် အစစ်တွေကို လိုအပ်တယ်။”
ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် ထျန်းကောရှန်က ခေါင်းကို ငြိမ့်ပြပြီး လျှာကို ထုတ်ကာ မျက်စိဖွင့်လျက် သေနေသည့် ပုံစံမျိုး သရုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။
“ဟားဟားဟားဟားဟား”
ပျော်စရာကောင်းသော အခြေအနေက ထိပ်သို့ ရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကာ ဝူကွေ့ဟွာက လက်ခုပ်တီးဖို့ လူတိုင်းကို ဦးဆောင်ခဲ့သည်။
သရုပ်ဆောင်လေး သုံးယောက်က နီရဲနေသော မျင်နှာလေးဖြင့် ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။ အခုဆိုရင် သူတို့က ရှက်ရှက်ဖြင့် သူတို့အမေရဲ့ လက်နားကနေ လူတိုင်းရဲ့ ချီးကျူးမှုတွေကို ပုန်းရှောင်နေခဲ့ကြသည်။
ဝူကွေ့ဟွာက သူမသမီးရဲ့ မျက်ရည်တွေကို သုတ်ပေးလိုက်ပြီး ဝမ့်ရင်း ပြင်ပေးထားသော မိန့်ခွန်းများကို ပြောဖို့ ထပ်စောင့်နေခဲ့ကြသည်။
"အကြမ်းဖျင်းအနေနဲ့ ကျွန်မ လူတိုင်းကို အကြံပေးချင်တာက နေမကောင်းဖြစ်ရင် တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ကုသဖို့ပါပဲ။ ပြီးတော့ အိုးရဲ့ အောက်ကပြာတွေကိုလည်း ခြစ်မထုတ်ကြပါနဲ့။ အိုးရဲ့ အောက်မှာရှိတဲ့ ပြာတွေဆိုတာ မီးဖိုက မီးနဲ့ မီးသွေးပါ။ အဲ့ဒါကြောင့် ဒါတွေက မသန့်ရှင်းပါဘူး။ လူတွေရဲ့ အသက်ကို ကယ်ဖို့ အိုးရဲ့အောက်မှာ ရှိနေတဲ့ ပြာကို မှီခိုတယ်ဆိုတာက စကားပြောတောပြောရှိတဲ့ ဆေးနည်းတစ်ခု သပ်သပ်ပါပဲ။ တကယ်လို့ လူ တစ်ယောက်က ဝမ်းလျှောတာ ဒါမှမဟုတ် နေလို့ထိုင်လို့ မကောင်းတာမျိုးဆိုရင် အဲ့ဒါက ရောဂါတစ်ခု ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ အဲ့ဒါအတွက် ရှင်တို့တွေ ဆရာဝန်နဲ့ သွားပြဖို့ လိုတယ်။ နောက်တစ်ခုက အဲ့လို အိုးရဲ့ အောက်မှာရှိတဲ့ ပြာတွေက မကောင်းတဲ့ အရာကို ဖယ်ထုတ်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ စကားပြောတွေကိုလည်း မယုံကြပါနဲ့။ အဲ့ဒါက ရောဂါတွေကိုတောင် မကုနိုင်ဘူး။ မကောင်းတဲ့ အရာတွေကို ဒီတိုင်းပဲ နှင်ထုတ်ကြပါ။"
အခြေခံအနေဖြင့် ပြောခဲ့သော စကားတွေကြောင့် လူတိုင်းက ပိုပြီး အာရုံစိုက်လာကြသလို ဝူကွေ့ဟွာ စကားပြောပြီးနောက် ပိုပြီး စိတ်ဝင်တစား နားထောင်ခဲ့ကြသည်။
သူတို့က ဝူကွေ့ဟွာကို လက်ခုပ်တီးပြီး အားပေးခဲ့ကြကာ ရင်ခုန်စွာဖြင့် မေးခွန်းအချို့ကိုလည်း မေးခဲ့သည်။
“ ကွေ့ဟွာ၊ ဒီအကြောင်းကို ဘယ်အချိန်မှာ ငါတို့တွေ နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ပြောကြရမှာလဲ။ ဘာလို့ နင်က ညဘက်ကျမှ မလုပ်ဘဲ ငါ့ယောက်ျားကိုလည်း ကြည့်ဖို့ မမေးတာလဲ။”
“အဲဲဒါတော့ဟုတ်တယ်။ ကွေ့ဟွာ။ နင့်ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်က ကောင်းလိုက်တာ။ နောက်တစ်ခေါက် ဒီလိုပွဲမျိုး ထပ်လုပ်ရင် ငါ့ကိုလည်း သတိပေးပါဦး။ အဲ့ဒါမှ စောစောလာပြီး နေရာကောင်း တစ်ခုရအောင် လာယူလို့ရမှာ။”
“တကယ်လို့ နင်သာ ငါ့ကိုပြောရင် ဒီလိုပွဲမျိုးကို ဆောင်းတွင်းမှာ ငါတို့တွေ ထပ်စီစဥ်လို့ရတယ်။ သင်ခန်းစာ ပေးတာထက်စာရင် ဒါမျိုးက ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်မလား။”
“ဒါက ရုပ်ရှင်ကြည့်နေရသလိုပဲ။ ငါ့အထင်တော့ ဒါက ရုပ်ရှင်ကြည့်ရတာထက်တော့ ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းပါတယ်။”
…..
ဝူကွေ့ဟွာကို ပွစိပွစိ လုပ်နေသော မိန်းမတစ်စုက ဝန်းရံထားခဲ့သည်။ သူတို့ အားလုံးမှာ အဓိက အကြံက တစ်ခုသာ ရှိသည်။
ငါတော့ အဲ့ဒါကို ကြည့်ချင်နေတုန်းပဲ။
ဝူကွေ့ဟွာက ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ “ဒါက ပြီးခါနီးနေပြီ။ ငါတို့တွေ အစမ်းလေ့ကျင့်ဖို့ ရှိသေးတယ်။ ငါ့ကို ဒီအကြံပေးတာ ဆရာဝန် ဝမ့်ရင်းလေ။ ရှင်တို့အားလုံး ဒါကို ကောင်းတယ်လို့ ထင်ရင် ငါတို့တွေ နောက်ပိုင်းမှ သူတို့အကြောင်း ဇာတ်လမ်းတွဲကြီး လုပ်လို့ရပါတယ်။”
ဒီအကြံကို ပေးတဲ့သူက ဝမ့်ရင်းဆိုတာ သိတဲ့အခါ ထိုလူတွေက ဝူကွေ့ဟွာ ပြောပြတာထက်တောင် ပိုပြီး ယုံကြည်သွားခဲ့ကြသည်။
“ ကွေ့ဟွာ၊ ငါပြောမယ်။ နင်ဘာလို့ ဒီလောက်ထိ တွေးနေတာလဲ။ အဲ့ဒါကို ပြောတဲ့သူက မိန်းကလေးရင်းပဲ။ အဲ့တော့ အဆင်ပြေပါတယ်လေ။ အခုကနေစပြီး ငါတို့တွေ အိုးပြာတွေကို သေချာပေါက် မသောက်တော့ပါဘူး။”
“ငါတို့က သောက်ချင်ရုံပဲလေ။ ဒါပေမယ့် ငါ့အထင် ငါ့ရဲ့ခွေးက ငါတို့ကို ခွင့်မပြုလောက်ဘူး။ ငါပြောမယ်။ နောက်ရက်နည်းနည်းလောက်နေလို့ ဒီညစ်ပတ်တဲ့ ကလေးတွေလာရင် ခြေထောက်ဆေးခိုင်းဖို့ အတင်း ပြောဖို့ မလိုတော့ဘူး။”
“ဒါက ကောင်းသားပဲ။ နင်ဒီလို တစ်ဝက်တစ်ပျက်နဲ့ ထားထားလို့တော့ မရဘူး။ ငါတို့ရဲ့ ကျောက်တုံးတွေက သိပ်ပြီးတော့လည်း မဆိုးလှပါဘူး။”
“အဲဲဒါတော့ မှန်တယ်။ အဲ့မှာ ငါ့ရဲ့ ပန်းရာလည်းပဲ ရှိတယ်။”
“ငါ့ရဲ့ ကျွမ်းလေး။”
…….
နောက်ပိုင်းမှာတော့ မိဘတွေကြားမှာ ပြိုင်ဆိုင်မှုတွေ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
အစတုန်းက ထျန်းရှောင်းဟွာသည် သူမရဲ့ သမီးက ယောက်ျားတစ်ယောက်အနေဖြင့် သရုပ်ဆောင်မှာက မသင့်တော်ဘူးဘဲ သူမ မိသားစုရဲ့ အတိတ်တွေက ပေါ်ဖို့ လွယ်ကူနေလိမ့်မယ်ဟု တွေးနေခဲ့သည်။ သူမက လူတွေအားလုံး ထွက်သွားတော့မယ့် အချိန်ကို စောင့်နေခဲ့ပြီး ဝူကွေ့ဟွာကို စကားပြောဖို့အတွက် ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူမရဲ့ သမီးကို သရုပ်ဆောင်ဖို့ နေရာတစ်ခုပေးတာက အဆင်ပြေတယ်ဆိုပေမယ့် အနည်းဆုံးတော့ သူမကို သင့်တော်တဲ့ ဇာတ်ကောင် တစ်ခု ပေးသင့်တယ်မလားဟု ပြောနေခဲ့သည်။
သို့သော် အခုဆိုရင် လူတိုင်းက အဲ့ဒါအတွက် အားပေးနေကြပုံ ရသည်။
ထျန်းကျောက်ဟွာက သူမရဲ့ မျက်နှာကို ပွတ်ပြီး ညှစ်လိုက်သည်။ “ ကွေ့ဟွာ၊ ငါ့သမီး သရုပ်ဆောင်တာ ကောင်းတယ် မဟုတ်လား။ နောက်တစ်ခါဆိုရင် နင် ငါတို့အတွက်လည်း တစ်နေရာ ချန်ထားပေးရမယ်နော်”
ဘာတောင်းဆိုမှုကြီးလဲ။ အဲ့ဒါကို ငါ မပြောထားပါဘူး။
ငါလည်း သရုပ်ဆောင်ဖို့ ဇာတ်ကောင်နေရာ တစ်ခုလောက် ရမယ်ဆိုရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ။
ယောက်ျားတစ်ယောက်အနေနဲ့ သရုပ်ဆောင်ရတာက ရှက်စရာကောင်းတယ်မလား။
လွှင့်ပစ်လိုက်စမ်းပါ။ သူ့ရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ပွတ်ဖို့ ဘယ်သူက သူ့ကိုပြောတာလဲ။
နင့်ရဲ့ ခြေထောကို ပွတ်နေ၊ ပြီးရင် သူက အဲ့ဒါကို ပွတ်ပြီး သူ့ရဲ့ ပန်းကန်ကိုကျ ဘာလို့ မပွတ်တာလဲ။ သူက အရှက်မရှိဘူး။
စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေက ခနလေးအတွင်းမှာပဲ တပ်မဟာထဲ၌ ပြန့်သွားခဲ့သည်။ အခုဆိုရင် ထျန်းကောရှန်က စိတ်ကိုထိန်းပြီး လျှောက်လာခဲ့ကာ အတော်လေး သတ္တိရှိပုံရပြီး တက်တက်ကြွကြွ ဖြစ်နေသည်။
ထျန်းယိုဖုက အဲ့ကိစ္စကို နောက်မှသာ သိခဲ့ရသော်လည်း ထိုအကြောင်းကို ကြားတဲ့အခါ အရမ်းကို ပျော်နေခဲ့သည်။
အမျိုးသမီးခေါင်းဆောင်က ရုံးထဲ ရှိနေသည့်အခါ လူတိုင်း အစည်းအဝေးကို တက်ဖို့ အတော်လေး ခက်ခဲသည်။ တကယ်လို့ သူတို့ ရောက်လာရင်တောင် သူတို့က နားထောင်ကြမှာ မဟုတ်ဘဲ အတင်းတုပ်ဖို့ လူလာစုကြရုံ ဒါမှမဟုတ် အဝတ်တွေ၊ ဖိနပ်တွေ ချုပ်ဖို့သပ်သပ်သာ ဖြစ်သည်။ အခုဆိုရင် ကလေးတွေကို သရုပ်ဆောင်ဖို့ ပြောတာက ပိုကောင်းလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ဒီမိန်းမတွေက တပ်သားတွေရဲ့ စကားကို နားထောင်ပြီး ကလေးတွေ သရုပ်ဆောင်တာ ထိုင်ကြည့်ဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။
လူတိုင်းက အဲ့ကိုရောက်ဖို့ အော်ဟစ်နေမှာကိုတော့ စိုးရိမ်မိသည်။
ထျန်းယိုဖု - “ဒါရိုက်တာဝူ၊ ဒါက အကြံကောင်းတစ်ခုပဲ။ မင်း အဲ့ကိစ္စကို စိတ်ထဲမှာပဲ ထားသင့်တယ်။ ငါတို့အဖွဲ့ စွံပလွံသီးတွေ ကောက်ပြီးသွားရင် ကောင်းကောင်း သရုပ်ဆောင်နိုင်တဲ့ ကလေးကို စွံပလွံသီး ပေါင်တစ်ဝက်ပေးမယ်။”
သူက သူတို့ကို သကြားလုံးတို့၊ အစေ့အဆန်တို့တွေ ပေးမှာမျိုး မဟုတ်ပေမယ့် သူတို့ကို စွံပလွံသီး တစ်ဝက်လောက်တော့ ပေးနိုင်ပါသည်။ ဒါတွေ အားလုံးက အဖွဲ့ထဲက ပိုင်တဲ့အရာတွေပဲလေ။ နှစ်တိုင်း စွံပလွံသီးတွေက အများကြီး ကြွေကျသည်။ ပြီးတော့ သူတို့မှာ အဲ့ဒါတွေကို ကောက်ဖို့အတွက် အချိန်လည်း မရှိပေ။ အဲ့တော့ ငါတို့က ကလေးတွေပျော်အောင်ပဲ ကောက်ခိုင်းလိုက်တော့သည်။
ဝူကွေ့ဟွာသည် မမျှော်လင့်ထားသော အံ့သြမှုတစ်ခု ကြုံလိုက်ရသည့်အခါ အတော်လေး ပျော်သွားခဲ့သည်။
ထျန်းယိုဖုက ဆုချတဲ့နေရာမှာ ရက်ရောပြီး သူက ကလေး ဘယ်နှစ်ယောက်ကို ဆုချမယ်လို့လည်း တိတိကျကျ မပြောခဲ့ပါ။ သူမအထင်တော့ ပါဝင်ပေးတဲ့ ကလေးတွေ သေချာ သရုပ်ဆောင်ပေးတဲ့အခါဆိုရင် သူက လူတိုင်းကို ပေးလိမ့်မညိ။
စွံပလွံသီး ပေါင်တစ်ဝက်ကို ကလေးတွေက သူတို့ဘာသာ ရခဲ့သည့်အတွက် ပျော်စရာကောင်းတဲ့ အချိန်တစ်ခုလည်း ဖြစ်ရလိမ့်မည်။
ဝူကွေ့ဟွာက အလုပ်ကောင်းတစ်ခုကို ရရှိခဲ့ပြီး အစီစဥ်တွေကို တိုင်ပင်ဖို့အတွက် ဝမ့်ရင်းဆီ မြန်မြန်ပဲ ရောက်လာခဲ့သည်။
သူမ ရောက်လာသည့်အခါ ဝမ့်ရင်းက အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုနှင့် ညစာ စားပြီးခါစ ဖြစ်သည်။
ဝက်နံရိုး၊ အာလူး၊ ပြောင်းနဲ့ ပဲတွေကို ချက်ထားပြီး ခေါက်ဆွဲအပေါ်မှာ တင်လိုက်သည်။ ခေါက်ဆွဲကို ဟင်းအနှစ်ဖြင့် နှစ်ထားသည့်အခါ အရမ်းကို မွှေးကြိုင်နေသည်။ ဝက်နံရိုးတွေကိုလည်း နူးနေအောင် ချက်ထားခဲ့ပြီး အာလူးခေါက်ဆွဲကလည်း ယူဖို့ မလွယ်ပါ။ ကြေနေသော အာလူးတွေကို ခပ်ဖို့ ဝမ့်ရင်းက ဇွန်းတစ်ချောင်းကို သုံးခဲ့ပြီး အာလူးပြုတ်ရည် စားနေရသလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ပဲကလည်း မွှေးကြိုင်နေခဲ့သည်။ အခုဆိုရင် အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက ဆီတွေကို အလဟဿ မဖြစ်စေအောင် ပဲသီးနှင့် ထပ်ကြော်ခဲ့သည်။ ကျုံ့သွားသော ပဲလိပ်တွေက နူးညံ့ပြီး အရသာလည်း ရှိသည်။
ဝမ့်ရင်းက ဗိုက်ပြည့်ပြီး အိပ်ငိုက်နေခဲ့သည်။
အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက အပ်ချုပ်စက်ရဲ့ လက်မှတ်ကို ကိုင်ထားပြီး စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေခဲ့သည်။ “ဒီလက်မှတ်က မိုက်လိုက်တာ။ ပုံနှိပ်ထားတဲ့ပုံကိုလည်း ကြည့်လိုက်ဦး။ ပုံမှန် စားစရာဝယ်တဲ့ လက်မှတ်တွေနဲ့ လုံးဝကို တစ်ခြားစီပဲ။”
ဝမ့်ရင်း - “ရှုရွှမ်းဆိုလိုတာက သမီး အဆင်ပြေတဲ့ အချိန်ကျရင် အပ်ချုပ်စက် သွားဝယ်လို့ရတယ်လို့ ပြောတာလား။”
အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားပြီး မထိုင်နိုင်၊ မထနိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ “ငါလုပ်ချင်တာ ငါလုပ်လို့ရတယ်။ အဲ့ဒါက နင် အချိန်ရ၊ မရတဲ့ အပေါ်မှာပဲ မူတည်တာ။ ဒါပေမယ့် စက်က ကြီးတယ်။ အဲ့တော့ အိမ်ထဲကို ရွှေ့ဖို့ဆိုတာက မလွယ်ဘူးလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား။”
ဝမ့်ရင်းက ခေါင်းကို စောင်းပြီး ပြောခဲ့သည်။ “တကယ်လို့ အဲ့ဒါက အလုပ်မဖြစ်ဘူးဆိုရင် ငါတို့တွေ တပ်မဟာကနေ ဘာလို့ မြည်းလှည်း မငှားရတာလဲ။ ဒီနည်း တစ်ခုပဲ ရှိတာလေ။”
နေနေတဲ့ လူတစ်ယောက်က ဆီးအောင့်ပြီး နေလို့ သေနိုင်မှာလား။ တကယ်လို့ မြည်းလှည်းက အဆင်မပြေရင် နောက်ထပ် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာရုံပေါ့။ ပြီးတော့ ဒါက ပစ္စည်းကြီး တစ်ခုဆိုတော့ သယ်ယူဖို့ ပိုပြီး ကုန်မှာပေါ့။
အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့်အတွက် နှစ်ခါပြန် လှည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမက အဲ့ဒါကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ပါ။
“ငါ လမ်းလျှောက်ထွက်လိုက်ဦးမယ်။”
သူမက အပြင်ထွက်ပြီး သူမရဲ့ အစ်မကြီးတွေကို အရင်ဆုံး သွားကြွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
သူ့မှာ စားစရာကောင်းကောင်း၊ အလုပ်ကောင်းကောင်း ရှိနေတာဆိုတော့ သူက သူတို့နဲ့ ခွဲနေလေ့ ရှိတယ်။ ဒီလို ပစ္စည်းမျိုးတွေကို အလွယ်လေး အာရုံစိုက်ကြမှာ။
ဒါပေမယ့် အပ်ချုပ်စက်က မတူဘူးလေ။ တပ်မဟာထဲမှာ အနည်းအကျဥ်းလောက်ပဲ ရှိတာ။ တပ်မဟာထဲမှာ ဒီတိုင်း ထားလိုက်ပါ။
သူမက ဒီကိစ္စကို အခြားသူများအား ပြောသည့်အခါ ဘယ်သူကမှ မနာလို မဖြစ်ကြရုံသာမက လူတွေ အများကြီးကည်း သူမကို မျက်နှာချိုသွေးဖို့ အပြေးလေး လာကြလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ သူတို့က နောက်ပိုင်းမှာ အဲ့ဒါကို မငှားချင်ရင်တောင် သူတို့က အဲ့ဒါကို ထိပြီး စမ်းကြည့်ချင်ကြမည် ဖြစ်သည်။
အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက အရမ်းကို ဂုဏ်ယူနေပြီး သူမ မိသားစုရဲ့ ကံတရားက သူမရဲ့ ချွေးမကို လက်ထပ်ပြီးမှ တကယ်ကို ပြောင်းလဲသွားတယ်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။
သူတို့မိသားစု အရင်တုန်းက ချမ်းသာတယ်ဆိုပေမယ့် ဘဝကတော့ အရမ်းကြီး မသာယာပါချေ။
အပ်ချုပ်စက်၊ အပ်ချုပ်စက်။ ဒီအကြောင်း သူ လူတိုင်းကို လိုက်ပြောလိုက်ဦးမည်။ အဲ့ဒါမှ တစ်ခြားသူတွေ သူမကို အားကျကြမှာ။
အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက သူမရဲ့ ဘဝ တစ်လျှောက်လုံး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် နေခဲ့သော်လည်း အပ်ချုပ်စက်ရဲ့ အရှေ့မှာတော့ သူမရဲ့ စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပါ။ ဘယ်သူကများ သူတို့ရဲ့ စိတ်ကို ထိန်းနိုင်မှာတဲ့လဲ။ အပ်ချုပ်စက်ဆိုတာ မိသားစုတစ်ခုရဲ့ အမွေပါပင်။ တကယ်လို့ မိသားစုထဲမှာ အိမ်ထောင်မကျသေးတဲ့သူ ရှိတယ်ဆိုရင် အပ်ချုပ်စက်ကို ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ ရွာက ဘယ်သူ့ကိုမဆို ရွေးလို့ရသည်။
အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ စကားပြောဖို့ ထွက်သွားခဲ့ပြီး ဝမ့်ရင်းရဲ့ အိမ်ထဲသို့ ဝူကွေ့ဟွာက ဝင်လာခဲ့သည်။
သူမက အရမ်းပျော်လွန်းလို့ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဒီနေ့ အစည်းအဝေးကတော့ အောင်အောင်မြင်မြင် ပြီးသွားသည်။ လူတွေကို ပါလာအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ရုံတင်မကဘူး၊ အရမ်းကို အသက်ဝင်ပြီး ကူညီပေးအောင်ပါ လုပ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။
ဒါတွေအားလုံးက ဝမ့်ရင်းရဲ့ အကြံပဲလေ။
ဝူကွေ့ဟွာက ခရမ်းချဥ်သီးတွေကို သယ်ပြီး ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမရဲ့ ခရမ်းချဥ်သီးတွေက အရမ်းကို ကောင်းပြီး ချိုချဥ်အရသာလေး ရှိသည်။ သူမက အဲ့ဒါတွေကို ဝမ့်ရင်းအတွက် အိတ်နှင့် သယ်လာခဲ့သည်။
“ဝမ့်ရင်း၊ ငါ နင့်ကို ဘယ်လို ကျေးဇူးတင်ရမှန်း မသိတော့ဘူး။ ငါတို့ရဲ့ အစည်းအဝေးက ကောင်းကောင်း ပြီးသွားလို့ အားလုံးက နင့်ကို ကျေးဇူးတင်နေကြတာ မြင်လား။ နောက်မှ နင် တစ်ခုခုသောက်ဖို့ တွေးမိမလားဆိုတာ ငါ သိချင်လို့။”
ဒီတစ်ခေါက်မှာတော့ ဝမ့်ရင်းက ဇာတ်လမ်းရဲ့ အကြံကို အကြမ်းဖျင်း ပြောပြခဲ့ပြီး အိုးပြာတွေကို သောက်မိလို့ ဒုက္ခရောက်တဲ့ ကလေးရဲ့ အကြောင်းကို ဥပမာပေး သရုပ်ဆောင်ဖို့ ပြောခဲ့သည်။ နောက်တစ်ခေါက်မှာ ဘာသရုပ်ဆောင်ရမလဲဆိုတာ ဝူကွေ့ဟွာက ဆုံးဖြတ်ချက် ချလို့ရသော်လည်း သူတို့က သရုပ်ဆောင်တဲ့နေရာမှာ ပြဿနာရှာပြီး ဒီအစကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုအား ဖျက်စီးပစ်မှာကို စိုးရိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဝမ့်ရင်း - “ဒါက လွယ်ပါတယ်။ နောက်ထပ် ခြေလှမ်း တစ်ခုကတော့ သားဖွားမီးယပ်နဲ့ဆိုင်တဲ့ ရောဂါတွေ၊ ကလေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ရောဂါတွေ၊ လူကြီးရောဂါတွေ၊ ကလေးမွေးတာတွေနဲ့ ကိုယ်ဝန်ဆောင်တွေ ရှောင်ရမှာတွေပဲ….”
ဝမ့်ရင်းက သူတို့တွေကို ရွေးလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပဲ လက်ချိုးရေတွက်နေခဲ့သည်။
ဝူကွေ့ဟွာက ပျော်လည်း ပျော်နေသလို စိတ်လည်း ပူနေခဲ့သည်။ “ဒီတစ်ခေါက်ကတော့ ကံကောင်းတာပဲ။ နောက်တစ်ခေါက်တော့ ငါတို့ ကလေးတွေကို သူတို့ လုပ်ချင်တာ လုပ်ခိုင်းလို့ မရဘူး ဟုတ်တယ်မလား။ ငါတို့တွေ ဇာတ်ညွှန်းတစ်ခု လုပ်သင့်တယ်မလား။”
ဝမ့်ရင်းက ရယ်လိုက်သည်။ “ဒါက အဆင်သင့် ဖြစ်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ရှင် ပညာတတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ရှာလို့ရတယ်။”
သူမ စာရေးတာကိုတော့ အဖွဲ့သားတွေကို မှီခိုလို့တော့ မရပေ။ ဝမ့်ရင်းမှာက လုပ်စရာတွေ ရှိနေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ပညာကို အနေအထားတစ်ခုထိ တတ်ထားတဲ့ ပညာတတ် လူငယ်နဲ့ လုပ်မှ အဆင်ပြေမှာမလား။
ဝမ့်ရင်းက ဝူကွေ့ဟွာကို အကြံများ ပေးခဲ့သည်။ “အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ခန့်လိုက်။ ပညာတတ် လူငယ်တွေ အားလုံးက အားနည်းပြီး ထိလွယ်ရှလွယ်ကြတယ်။ သူတို့ သရုပ်ဆောင်မှု တစ်ခုချင်းစီအတွက် လုပ်ခရမှတ် အနည်းငယ်စီ ပေးခံရလိမ့်မယ်။ သူတို့ရဲ့ တာဝန်တွေ ပြီးအောင်လုပ်ဖို့ ပြောလိုက်။ ရွေးချယ်ခံရတဲ့ ဇာတ်ညွှန်းကို ရေးတဲ့သူကို လုပ်ခရမှတ်တွေ ဆုအနေနဲ့ ပေးမယ်။”