အခန်း (၁၄၅-၁၄၆)

၁၉၆၀ ၌ စားဖိုးမှူးလေးနှင့် လက်ထပ်ခြင်း

အပိုင်း ၁၄၅

ချမ့်တုန်ကိုယ်တိုင်ကလည်း သူ့ရဲ့ဟင်းချက်လက်ရာက ထိပ်တန်းမဟုတ်တာနှင့် ပတ်သက်ပြီးတော့ မရှက်ပါ။ သူက ဒုတိယအဆင့်ရှိတဲ့ စားဖိုမှူးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပြီး ပထမအဆင့် စာမေးပွဲကိုတောင် မဖြေရသေးပါ။ သို့သော် သူက နိုင်ငံပိုင် အဆင့်ရှိသော စားသောက်ဆိုင်မှာ နံပါတ်တစ်ဖြစ်ကြောင်း ပြောနိုင်တာ သိသာနေခဲ့သည်။

ရှုရွှမ်း - “ဒီစားသောက်ဆိုင်ကို ကိုယ့်ဆရာက ပိုင်တာလေ။ ပြီးတော့ ဘယ်လိုနေရမလဲဆိုတာကို သူသိပါတယ်။”

လူသားတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဘယ်လိုနေရမလဲဆိုတာ ဝမ့်ရင်းက ချက်ချင်း မြင်ခဲ့ရသည်။

ချမ့်တုန်က ပြောပြီး မျက်နှာချွန်ချွန်နှင့် လူတစ်ယောက်ကို ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာစု၊ ငါတို့တွေ အခု စကြမလား။ ဆရာမာကို ခဗျားပဲ ခေါ်လိုက်ပါ။ ပြီးရင် ကျွန်တော်တို့ အရင်ဆုံး မေးခွန်းနဲ့ မှာမယ့်ဟာကို အကြမ်းလေး လုပ်ကြရအောင်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဦးမဆောင်ချင်ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ တပည့်ကလည်း ဒီနေ့ ဒီမှာရှိနေတာဆိုတော့ ဆုံးဖြတ်ဖို့ ကျွန်တော့်အတွက် မလွယ်ကူနေဘူး။ အဲ့ဒါကြောင့် ကျွန်တော် နောက်ဆုံးနေရာကို ယူပြီး မေးခွန်းတွေ မေးမှာ အဆင်ပြေရဲ့လား။”

ဆရာစုက အကောင်းဆုံးကို သဘောကျသည်။ မိန်းမတွေကပဲ အကောင်းဆုံးကို ကြိုက်တယ်လို့တော့ မတွေးလိုက်ပါနဲ့။ ယောက်ျားတွေလည်း အတူတူပါပဲ။

ကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်နိုင်စွမ်းအရှိဆုံးဖြစ်သည့် ချမ့်တုန်ကို မြင်သည့်အခါ ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်ပြီး ဆရာစုက ချက်ချင်း ပြုံးပြီး ပြောခဲ့သည်။ “ခဗျားက ဂရုစိုက်နေတာပဲ။ ငါတို့ရဲ့ အလုပ်အရ ဆရာတွေက တပည့်တွေကို သင်တယ်ဆိုတာ လွှဲလို့ရှောင်လို့မရတဲ့ အရာပဲလေ။ ငါတို့အားလုံးမှာ တပည့်တွေ အနည်းနဲ့အကျဥ်းတော့ ရှိပါတယ်။ ဟုတ်ပါပြီး ခဗျား ဦးမဆောင်ချင်ရင်လည်း ကျွန်တော် လုပ်ပါ့မယ်။”

သူစကားပြောပြီးနောက် ဆရာမာက ဝင်လာခဲ့ပြီး အနောက်မှာ လူတစ်ယောက်ကလည်း ပါလာခဲ့သည်။ “ဟေ့၊ အဖိုးကြီးချမ့်၊ ခဗျားက ဘာလို့ ကိုယ့်စကားကို မတည်ရတာလဲ။ ဒီတစ်ခေါက်က ကျွန်တော့်အလှည့်ပဲ။ ကျွန်တော့်ကို မေးခွန်းတောင် မမေးသွားဘူး။”

ချမ့်တုန်က စိတ်ထဲမှာတော့ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ ဒီဆရာမာက ဝမ့်ရင်းနဲ့ သူ့ယောက္ခကို မနေ့က ခြံဝန်းထဲမှာ တားလိုက်တဲ့ မကောင်းတဲ့ မိန်းမကြီးပဲ။ သူမက မာတလင်ရဲ့ ဝမ်းကွဲပဲ။

ဒီလို အဆင်ပြေတဲ့အရာအတွက်သာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် မာတလင်နဲ့ သူမရဲ့ယောက်ျားက နိုင်ငံပိုင်အဆင့်ရှိတဲ့ စားသောက်ဆိုင်မှာ အလုပ်ရမှာတောင် မဟုတ်ပေ။ အခုဆိုရင် ဆရာမာကို လိုက်ပြောနေတဲ့သူက မာတလင်ရဲ့ အငယ်ဆုံးသား ဟုတ်တယ်မလား။

ချမ့်တုန်က မေ့သွားသလို ဟန်ဆောင်နေခဲ့သည်။ “အိုး၊ ငါ အဲ့ဒါကို ပြောခဲ့တာလား။ ငါ အဲ့လိုမျိုး မပြောပါဘူး။ ဆရာမာ၊ ခဗျားသိလား။ ကျွန်တော်တို့ စားသောက်ဆိုင်က တစ်ကိုယ်တော်ပွဲ မဟုတ်ဘူးလေ။ ငါတို့တွေ အားလုံးက ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတာမလား။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းလောက်တုန်းက ခဗျားက မေးခွန်းတွေကို စီစဥ်ဖို့ လုပ်မယ်ဆိုပြီး မပြောခဲ့ဘူးလား။ ပြီးတော့ ခဗျားရဲ့တူကရော ဒီအချိန်မှာပဲ စာမေးပွဲကိုဖြေမှာ မဟုတ်ဘူးလား။”

ထိုကိစ္စများကြားတွင် သူက ဆရာစုရဲ့ဘေးနားမှာ ရပ်နေခဲ့သည်။

ဆရာမာက ဒေါသထွက်ပြီး စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ သူက မာတလင်ရဲ့ အကြီးဆုံးသားဖြစ်သော သူ့ရဲ့ ဝမ်းကွဲအတွက် လမ်းကြောင်းလုပ်ပေးဖို့ ဒီတစ်ခေါက် ချမ့်တုန်ကို အထူး သတင်းပေးခဲ့သည်။ သူက အကြာကြီး အသားတွေကို လှီးနေခဲ့ရပြီး ဒီတစ်ခေါက် တတိယအဆင့် စားဖိုမှူး စာမေူပွဲကို ဖြေဖို့အတွက် ရောက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုကောင်လေးရဲ့ အရည်အချင်းတွေက သတ်မှတ်ချက် မမှီသေးကြောင်းကို ဆရာမာက ကောင်းကောင်း သိနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူက အထူးတလှယ် သူ့အား ပန်းကန်ဆေးခိုင်းခဲ့သည်။ အချိန်ကျလာသည့်အခါ သူက မေးခွန်းမေးဖို့အတွက် အခွင့်အရေးယူပြီး ချက်ချင်းပဲ သူ့တူကို တင်ပေးမည် ဖြစ်သည်။

ချမ့်တုန်က အဲ့အချိန်ကို သူ မလိုချင်ကြောင်း သေချာ မပြောခဲ့ပါ။

ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် မှီခိုနိုင်မှာလဲ။

ဆရာစုက ဘေးကနေ အေးတိအေးစက် ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူတို့တွေ စိုးရိမ်စွာ နေနေကြတာကို မြင်သည့်အခါ အတော်လေး သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူတို့ရဲ့ စားသောက်ဆိုင်က မြို့မှာရှိတဲ့ နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်တွေထဲမှာ အကြီးဆုံးပဲ။ ဒီမှာ စားဖိုမှူးသုံးယောက် ရှိသည်။ ဆရာမာနဲ့သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးက ပထမအဆင့် စားဖိုမှူးတွေပင်။ ပြီးတော့ ချမ့်တုန်က ဒုတိယအဆင့် စားဖိုမှူးဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် ချမ့်တုန်က မြေနဲ့ အိမ်ကို လှူပြီးကတည်းက ဂုဏ်ထူးဆောင် မန်နေဂျာလိုမျိုး ဖြစ်နေခဲ့တာ။ တကယ်တမ်းမှာတော့ သူနဲ့ ဆရာမာက ကိစ္စ အများစုကို စီစဥ်ရတဲ့သူပဲ။

အစပိုင်းမှာတော့ ဆရာစုက အနည်းငယ် အစွန်းရောက်တဲ့ လူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ဆရာမာနှင့် ချမ့်တုန်က တပည့်အဟောင်းတွေ ဖြစ်ပြီး အချင်းချင်း နီးနီးကပ်ကပ် နေခဲ့ကြသည်။ သူတို့က အလုပ်ရမှတ်အရ နေရာချထားပေးသည့် သူတို့ရဲ့ အိမ်များတွင် နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဆရာစုရဲ့ အိမ်က သူ့မိန်းမ ရထားတာဖြစ်ပြီး မီးရထားလမ်းနားမှာ ရှိသည်။

လက်ရှိ စည်းမျဥ်းများအရ လင်မယားတွေမှာ တစ်ခါပဲ အိမ်ကို ခွဲလို့ရသည်။ တကယ်လို့ အိမ်ရဲ့ဝေစုကို သူ့မိန်းမက ရမယ်ဆိုပါက ဆရာစုကလည်း နောက်ထပ် အိမ်တစ်လုံးကို ရဖို့အတွက် မဖြစ်နိုင်တော့ပါ။

အစပိုင်းမှာတော့ ဆရာစုက အရမ်းကို ပျော်နေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် မီးရထားလမ်းနားမှာရှိတဲ့ အိမ်တွေက တန်းလျားပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန် ဟိုတယ်ဘက်မှ ချပေးသော အိမ်တွေက ခြံဝန်းအကျယ်ကြီးနှင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် တဖြည်းဖြည်းနဲ့ တစ်ခုခု မှားနေတာကို ဆရာစုက သိလာခဲ့သည်။

သူတို့တွေ အရမ်း နီးနီးကပ်ကပ် ရှိနေကတည်းက မစ္စတာမာလိုမျိုး ကိစ္စတစ်ခုက အမြဲလိုလို ရှိနေခဲ့သည်။ သူနှင့် ချမ့်တုန်က နေရာတစ်ခုတည်းမှာ နေနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့က အတူတူ လမ်းလျှောက်လို့ရသည်။

ချမ့်တုန်ရဲ့ ခြံဝန်းထဲမှာ နေနေသော ဆရာမာရဲ့ အမျိုးတွေ အများကြီးရှိပြီး သူတို့နှစ်ယောက်က ပိုပြီး အဆက်အသွယ် ရှိကြသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ဆရာစုကို ဆရာမာက ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ခဲ့သည်။ ဆရာမာက ချမ့်တုန်ကို အမြဲတမ်းလိုလို “ဒီည အတူတူ သောက်ရအောင်”ဟု သူ့အရှေ့မှာ သွားခေါ်ခဲ့သော်လည်း သူ့ကိုတော့ ဘယ်တုန်းကမှ မခေါ်ခဲ့ပါ။

အဲ့ထဲ သူရောပါလား။

ဆရာစုရဲ့ မျက်နှာမှာ အဲ့လိုခံစားချက်မျိုး မပေါ်သော်လည်း သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ အတော်လေး မကျေနပ်ခဲ့ပါ။

ချမ့်တုန်က မရိုးသားတဲ့ လူအိုကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူက စားသောက်ဆိုင်မှာ လိုချင်တာကိုမှ မပြောခဲ့သော်လည်း သူက အဲ့ဒါကို မခံနိုင်သလို ဆရာမာက စိတ်ပျက်နေခဲ့သည်။

ဆရာစုက ဆရာမာကို အတော်လေး စိတ်ပျက်နေခဲ့သည်။

ဒီတစ်ခေါက်ရော မာဆိုတဲ့သူက လောင်ချမ့်ကို စိတ်ဆိုးအောင် ဘယ်လိုလုပ်လိုက်လဲတော့ သူလည်း မသိပေ။ လောင်ချမ့်က ဒီလိုကိစ္စကြောင့်နဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်နှာကို အပျက်ခံသွားတာ။

ဒါပေမယ့် သူတို့နှစ်ယောက် ဘယ်လောက်ပဲ နီးနီးကပ်ကပ် ရှိနေကြပါစေ ကိစ္စမရှိပါချေ။ ဆရာစုက အရမ်းကို ပျော်နေတော့မှာ။

သူက မြန်မြန်ပဲ ပြောခဲ့သည်။ “ဆရာမာ၊ လောင်ချမ့်ပြောတာ မမှားဘူး။ မင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲက ဒီတစ်ခေါက် တတိယအဆင့် စာမေးပွဲကို ဖြေနေတာ။ အဲ့တော့ မင်းက သံသယဝင်တာကို ရပ်သင့်တယ်လေ၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ဒီလိုဆိုရင်ရော ဘယ်လိုထင်လဲ။ ငါ ပထမနေရာအတွက် မပြိုင်တော့ဘူး။ သံသယဝင်တာကို ရှောင်နေရတဲ့ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကိုပဲ ခေါ်သွားမယ်။ ပြီးတော့ ငါက တစ်ခြားတစ်ယောက်ကို ခေါ်သွားမယ်။ ကျန်တဲ့ နှစ်ယောက်က မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ခွဲနိုင်တယ်။ ဒီလိုဆိုလည်း မျှတတာပဲလေ။”

ချမ့်တုန်က ပျော်ရွှင်စွာနှင့် ဆရာစုရဲ့ လက်ကိုကိုင်ပြီး ပြောခဲ့သည်။ “ဆရာစု၊ မင်းပြောတာက တကယ်ကို ကောင်းတယ်။ ငါ့အထင် ဒီနည်းလမ်းကို လုပ်ရမယ်။ မင်းက အရမ်းကို ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ။”

ဆရာစုက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောခဲ့သည်။ “ဟုတ်ပြီ။ ဟုတ်ပြီ။ ငါတို့အားလုံးက လူတွေကို တည်ခင်းနေရတာပဲလေ။ ငါက တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်စိတ်တော့ လုံးဝ မရှိဘူး။ မင်းမှာ ရှောင်ရမယ့် သံသယတွေ ရှိတယ်ဆိုပြီး ပြောကတည်းက ငါက သေချာပေါက် ကိုယ်ကျိုး မငဲ့ဘဲ သေချာပေါက် မျှတအောင် လုပ်မှာ။”

ဆရာမာ - ……

မင်း ဘယ်သူ့ကို ရွဲ့နေတာလဲ အဖိုးကြီး။

တရားမျှတမှုနှင့် ကိုယ်ကျိုးမငဲ့မှုတွေ၊ အဲ့ဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မကောင်းတဲ့ဟာတွေ။

မစ္စတာချမ့်မှာ တပည့်ကောင်းတစ်ယောက် ရှိတာကို လူတိုင်းက သိကြသည်။ အဆင့်နှစ်ကို မဆိုထားနှင့် သူ့ရဲ့ တပည့်က အခုချိန်မှာ အဆင့်တစ်ကိုတောင် အောင်ဖို့ ဖြစ်နိုင်သည်။

ဆရာမာက အရမ်းကို စိုးရိမ်နေသည့်အတွက် အဲ့ကိစ္စကို နှစ်ကိုယ်ကြား ဆွေးနွေးဖို့အတွက် ချမ့်တုန်ကို ဆွဲပြီး ခေါ်သွားချင်ခဲ့သည်။ သူက အဲ့ဒါကို နောင်တလည်း ရနေခဲ့သည်။

ချမ့်တုန်နှင့် သူ့ရဲ့ သူငယ်ချင်း ပတ်သက်မှုအရ သူသည် ဘာလက်ဆောင်မှ မပေးဘဲ အဲ့ကိစ္စကို ပြောရုံသာ ပြောမည် ဖြစ်သည်။

အဖိုးကြီး ချမ့်တုန်က သူ့ရဲ့စကားတွေကို တကယ်တမ်း ပြန်ရုတ်သိမ်းသွားမယ်လို့ ဘယ်သူကများ သိမှာလဲ။

သူသာ အဲ့ဒါကို စောစောသိမယ်ဆိုရင် သူက အဲ့ပိုက်ဆံလေး နည်းနည်းလောက်တောင် စုမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဆရာမာက အဲ့ဒါကို အရမ်း နောင်တရသွားပြီး သူ့ရဲ့ အူတွေကတောင် အစိမ်းရောင်ကို ပြောင်းသွားသည်။

ဆရာတွေကြောင့် သူက စိုးရိမ်ပြီး သူ့ဝမ်းကွဲကို တွန်းအားပေးခဲ့သည်။ သူက အခုချိန်ထိ ဘာတပည့်မှ မသင်ကြားပေးရသေးသည့်သူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ ဆရာစုရဲ့တပည့်က မနှစ်ကလေးတင် ဒုတိယအဆင့်ကို အောင်မြင်ပြီးဖြစ်သည်။ နှစ်အနည်းငယ် အတွေ့အကြုံ ယူပြီးတဲ့နောက်မှာ သူက ဆရာစုရဲ့အတန်းကို အောင်သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

ချမ့်တုန်ကို မဆိုထားနှင့် သူ့ရဲ့တပည့်က တော်ပြီး အနှေးနှင့်အမြန်ပဲ မြို့ကို ပြောင်းရတော့မည် ဖြစ်သည်။

သူကိုယ်တိုင်ကတော့ မာတလင်ရဲ့ အကြီးဆုံးသားကို နှစ်တွေအများကြီး ဦးဆောင်နေခဲ့ရပြီး နှစ်များစွာ အသားငါး လှီးပေးရသူအဖြစ် လုပ်ကိုင်နေခဲ့သည်။ သို့သော် သူက တတိယအဆင့်ကိုတောင် မမှီခဲ့ပါ။

ဆရာမာက ရှက်နေခဲ့ပြီး သူ့ဘေးနားရှိလူတွေက သူ့ကို ဝိုင်းလက်ညှိုးထိုးကြမှာ ပိုကြောက်နေခဲ့သည်။

အဆင့်နှစ်ရှိတဲ့ စားဖိုမှူး ချမ့်တုန်က တပည့်ကောင်း တစ်ယောက်ကို သင်ပေးနိုင်တယ်ဆိုရင် အဆင့်တစ်ရှိတဲ့ စားဖိုမှူးသူက ဘာလို့ မလုပ်နိုင်ရမှာလဲ။

ထို့ကြောင့် ဆရာမာက မြန်မြန် တွေးလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ တပည့်ကို ကူညီမေးဖို့ လက်ကမ်းပေးခဲ့သည်။

ချမ့်တုန်က သူ့ကို ဆန့်ကျင်မယ်ဆိုတာ ဘယ်သူကများ သိမှာတဲ့လဲ။

ဆရာမာ - “အဖိုးကြီးချမ့်၊ အဖိုးကြီးချမ့်၊ ဒီကိုလာဦး။ ငါ နင့်ကို အသေးစိတ် ပြောပြစရာတစ်ခုရှိတယ်။”

ဆရာစုက သူ့ကို အဲ့အခွင့်အရေး ပေးနိုင်လောက်လား။

အဲ့ဒါက သေချာပေါက် မဖြစ်နိုင်ချေ။

ဆရာစု - “ဆရာမာ၊ ဒါက အစပဲလေ။ ခဗျားမှာ ပြောစရာ တစ်ခုခု ရှိတယ်ဆိုရင် ဆရာချမ့် ပြောလို့ ပြီးတဲ့အထိ စောင့်သင့်တယ်။”

ချမ့်တုန်က လူနှစ်ယောက်ကြား အဆွဲခံနေရပြီး ဟိုဘက်ပါလိုက်၊ ဒီဘက်ပါလိုက်နှင့် ကြားညပ်နေခဲ့သည်။

လွန်ဆွဲပွဲက အတော်လေး ပြင်းထန်နေတာကို ဝမ့်ရင်း အပြင်ကနေ မြင်နေခဲ့သည်။ သူမက ရှုရွှမ်းကို ပုတ်ပြီး ပြောခဲ့သည်။ “ဟေ့၊ ငါတို့ဆရာ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ဦး။ သူက အနိုင်ကျင့်ခံနေရတာလား။”

ချန့်တုန်ရဲ့ ဆရာကို သူမရဲ့ အရှေ့မှာ အနိုင်ကျင့်တာကို မြင်နေရတာက လက်မခံနိုင်ဘူးဟု ဝမ့်ရင်းက ခံစားမိခဲ့သည်။

သူမက သွားပြီး အဲ့နှစ်ယောက်နှင့် ညှိရမည် ဖြစ်သည်။

ရှုရွှမ်း - “အဆင်ပြေပါတယ်။ ဆရာက ဘာမှ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

ချမ့်တုန်က ဒီလိုလှည့်ကွက်မျိုးကို နှစ်တွေအကြာကြီး ကစားခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။ ရှုရွှမ်းက အဲ့ဒါကို မလုပ်နိုင်ရင်တောင် သူမက အဲ့ဒါကို ကြည့်ပြီးနောက်မှာ နားလည်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ချမ့်တုန်သည် အဖွဲအစည်းအဟောင်းမှ ဆရာလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူက ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ ဘဝမှာ နေနေရတာတောင် သူက တော်တဲ့ စီမံခန့်ခွဲသူ ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အဝင် အထွက်တွေက မျှခြေညီနေခဲ့သည်။

အဲ့လိုမှ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ဟင်းချက်စွမ်းရည်မရှိတဲ့ စားဖိုမှူးတစ်ယောက်က စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်မှာ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်ထိ လွှမ်းမိုးမှု ရှိနိုင်မှာလဲ။

ရှုရွှမ်း အသံတိုးတိုးဖြင့်​ ပြောတဲ့စကားများကို ကြားပြီးနောက် ဝမ့်ရင်းက မှင်သက်သွားခဲ့သည်။

အရိမေတ္တေရဘုရားလို ကြင်နာတတ်သည့် ချမ့်တုန်က တကယ်တမ်းမှာတော့ လည်လည်ဝယ်ဝယ် ရှိသည့်သူမျိုး ဖြစ်သည်။ ဘုရားရေ၊ ဒီနည်းလမ်းက သူမရဲ့ အရင်ဘဝမှာတုန်းက ဆေးရုံမှာ ရုန်းကန်ခဲ့ရတဲ့ ရုံးက အခြေအနေတွေနဲ့လည်း သိပ်မကွာပါဘူး။

လူငယ်စုံတွဲက ဘေးကနေ ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

ချမ့်တုန်က နှစ်ခါပြန် သုံးသပ်ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ရလဒ် ထွက်လာခဲ့သည်။

ဆရာစု နိုင်သွားပြီ။

ဆရာမာရဲ့ ရှုံ့မဲ့နေသော ပုံစံကို လျစ်လျူရှုပြီး ဆရာစုက ချက်ချင်းပဲ ထီရဲ့ အစကို ကြေညာခဲ့သည်။

“မင်းတို့အားလုံး၊ လာခဲ့ကြ။ အရင်ဆုံး မဲနှိုက်ဖို့ အနောက်ကို လာခဲ့ကြ။ အရင်ဆုံး အဆင့်သုံး၊ ပြီးရင် အဆင့်နှစ်။”

ဆရာစုက အရမ်း ဂုဏ်ယူနေခဲ့သည်။

သူက စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။

ဆရာမာက အတော်လေး ဒေါသထွက်နေခဲ့ပြီး သူ့မှာ ဘာရွေးချယ်စရာမှ မရှိသော်လည်း သူ့ရဲ့ဝမ်းကွဲကို လှမ်းခေါ်ဖို့ လက်ယမ်းပြခဲ့သည်။

သူက နောက်ဆုံး မိနစ်အပိုင်းအခြားမှာ စကားတွေ အများကြီးကို ပြောခဲ့သည်။ “ငါ မင်းအတွက် ပြင်လာတဲ့ မေးခွန်းနှစ်ခုက အလုပ်မဖြစ်မှာကို စိုးရိမ်မိတယ်။ မှတ်ထား၊ ဆရာစုက ဟူနန်က ဟင်းတွေကို လေ့လာခဲ့တာ။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့အရသာက ဟူနန်ထက် ကျော်တယ်။ ဆရာချမ့်က ရှန်တုန့်က ဟင်းတွေကို လေ့လာထားတာ။ ဆရာစုက မေးခွန်းတွေကို ပြင်ဆင်ထားပေမယ့် အမှတ်ကိုတော့ လူတွေ အများကြီးက ပေးတာ။ အဲ့ဒါက ရွေးချယ်ဖို့အတွက် ခက်တယ်ဆိုရင်တောင် ရှန့်တုန်ဟင်းတွေကို ပိုပြီး အလေးပေးတယ်။ နှစ်မဲ တစ်မဲဆို နိုင်တယ်။ ငါက အခွင့်အရေးတစ်ခုတော့ ယူလို့ရသေးတယ်။”

ဆရာမာက သူပြောသလို မသေချာဘဲ အဆင့်သုံးမှာ အခြေခံ လိုအပ်ချက်တွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်ဟု ပြောနေခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ဓားကိုင် ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် အပူကို ထိန်းတာတို့ ဖြစ်သည်။ အရသာထည့်တာက အရေးအကြီးဆုံး အရာတော့ မဟုတ်ပါ။ သို့သော် အဲ့ဒါက လက်မှန်းအရ ကျွမ်းကျင်မှုအပေါ်မှာ မူတည်သည်။

အရသာထည့်တဲ့အပေါ် သူ့ရဲ့ အကြံပေးမှုက လက်ရှိ အခြေအနေနှင့် သိပ်ပြီး မကွာခြားပါ။

သို့သော် သူ့ရဲ့ဝမ်းကွဲ မာယုံကျန်းက ယုံကြည်ချက်အပြည့် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ “ဦးလေး၊ စိတ်မပူနဲ့။ ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး။”

မာယုံကျန်းက စားဖိုမှူး သုံးယောက်ထဲတွင် ဆရာမာက သူ့ရဲ့ ဝမ်းကွဲဖြစ်နေသည့်အတွက် အရမ်းကို ယုံကြည်ချက် ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် လူတစ်ယောက်တည်းအပေါ်မှာပဲ မှီခိုဖို့ဆိုတာက မလုံလောက်ပါ။

ထိုကြောင့် သူက အဲ့ဒါကို စီစဥ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

မာယုံကျန်းသည် သူ့ရဲ့အမြှီးက မြောက်တက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည့်အတွက် အရမ်းကို ဂုဏ်ယူနေခဲ့သည်။

ထိုစာမေးပွဲက အရမ်းကို ခက်ခဲတယ်ဟု သူက တွေးနေခဲ့ပြီး သူက အဲ့မှာ နှစ်တွေအကြာကြီး လုပ်ခဲ့သော်လည်း သူက တတိယအဆင့်ကို မရောက်နိုင်သေးပါ။ ထို့ကြောင့် သူက အဲ့ဒါကို သူ့ရဲ့ အမေနှင့် တိုင်ပင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

စားသောက်ဆိုင်က စားဖိုမှူးသုံးယော​က်ကြားတွင် ဆရာစုအတွက် ရန်ဖြစ်ဖို့ မလိုအပ်ပါ။ အကြောင်းမှာ သူက လက်ပေါက်ကပ်ပြီး အတူတူ ရှိဖို့ဆိုတာက ခက်ခဲပုံရသည်။ ထို့အပြင် ဆရာစုက သူ့ဝမ်းကွဲနှင့် အဆင်မပြေပါ။ ထို့ကြောင့် သူက ဆရာစုနှင့် အနီးကပ် ရှိမယ်ဆိုရင် သူက ဆရာမာကို သေချာပေါက် အမှားလုပ်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ဆရာစုက ညှိနှိုင်းဖို့ ခက်ခဲသည့်အတွက် ကျန်နေသော တစ်ယောက်တည်းသောသူမှာ ဆရာချမ့် ဖြစ်သည်။

၁၉၆၀ ၌ စားဖိုးမှူးလေးနှင့် လက်ထပ်ခြင်း

အပိုင်း ၁၄၆

မာယုံကျန်းသည် သူစာမေးပွဲအောင်ဖို့ အနည်းဆုံး လူနှစ်ယောက် လိုအပ်ပြီး ကျန်တဲ့တစ်ယောက်ကတော့ ဆရာချမ့် ဖြစ်ရမည်ဟု တွေးနေခဲ့သည်။

သူ့မိသားစုနှင့် ဆရာချမ့်တို့က အိမ်အရှေ့နှင့် အနောက် နေကြပြီး အိမ်နီးနားချင်းတွေလည်း ဖြစ်သည်။ အဲ့ဒါက ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်သလဲ။ အစတုန်းက မာယုံကျန်းရဲ့အမေ မာတလင်က စကားပြောလို့ ကောင်းအောင် ချမ့်တုန်ကို လက်ဆောင်တစ်ခု ပေးချင်ခဲ့တာပင်။ ပြီးတော့ ဆရာချမ့်က သူတို့ရဲ့ အိမ်နီးချင်း ဆက်ဆံရေးကို ထောက်ထားပြီး အနည်းဆုံးတော့ လက်ခံပေးမှာပဲလေ။

ဒါပေမယ့် မာယုံကျန်းက ထိုအကြောင်းကို တွေးမိပြီး ဒီအကြံက မရိုးဘူးဟု ခံစားနေခဲ့ရသည်။

ဆရာချမ့်က လူပျိုကြီးပဲ။

သူက တော်တော်လေး ချမ်းသာတယ်လို့ ကြားထားသည်။

တကယ်လို့ သူ့အမေနဲ့ ဆရာချမ့်တို့ကသာ အတူ ရှိကြမယ်ဆိုရင် သူက စားဖိုမှူးလိုင်စင်ကို ရနိုင်ရုံတင်မကဘူး သူ့မှာ လုပ်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ ပထွေး တစ်ယောက်လည်း ရှိလာလိမ့်မည်။

ထပ်ပြောရရင် ဆရာချမ့်က ကလေးမရှိဘူးဆိုပေမယ့် သူ့ရဲ့ အနောက်ခြံထဲမှာ အခန်းသုံးခန်း ရှိသည်။

မာယုံကျန်းက ထိုကိစ္စကို သူ့အမေအား ရှင်းပြခဲ့ပြီး မာတလင်က ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသည့်အခါ အဲ့ဒါက တကယ် မှန်တာပဲဟု သိသွားခဲ့သည်။

ချမ့်တုန်က ဝပြီး ကြည့်မကောင်းပေမယ့် အဲ့ခေတ်မှာ ဝတယ်ဆိုတာက ချမ်းသာတာကို ခေါ်တာပင်။ သူတို့ရဲ့ တစ်မိသားစုလုံးကို မမြင်ဖူးဘူးလား။ သူတို့ အားလုံးက ပိန်လှီပြီး ဝဝလင်လင် မစားရတော့ ပိန်ပြီး ကောင်းချီးပေးခံရပုံ မရဘူး။

မာတလင်က ချက်ချင်း သဘောတူခဲ့သည်။ ချမ့်တုန်ကို တွန်းအားပေးဖို့ လုပ်ရင်းဖြင့် သူမက သူမရဲ့ အကြီးဆုံးအတွက် စာမေးပွဲအောင်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်မည် ဖြစ်ရုံသာမက နောက်ပိုင်းမှာ အိမ်နှင့် လစာကိုလည်း ထောက်ပံ့ပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ အကျိုးအမြတ် များစွာလည်း ရှိသေးသည်။

မာယုံကျန်းကလည်း အရမ်းကို ပျော်နေခဲ့သည်။ သူက ဆရာမာကို မာတလင်က ချမ့်တုန်အား လောကဝတ် ပြုခဲ့သည့်အကြောင်းကို မပြောပြခဲ့ဘဲ အဲ့ကိစ္စအား သူ့ကို မပြောခင် လုပ်ပြီးတဲ့အထိ စောင့်ရမည်ဟု တွေးနေခဲ့သည်။

သူ့ရဲ့အမေက သူမရဲ့ဘက်မှာ ကိစ္စတွေက အဆင်ပြေတော့မည်ဟု သူ့အား ပြောခဲ့သည်။

သူနှင့် ဆရာချမ့်တို့က အတူတူဖြစ်ဖို့ မကြာတော့တာ သိသာနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မာယုံကျန်းက သူသည် ဒီစာမေးပွဲကို သေချာပေါက် အောင်မည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

ဆရာမာက မာယုံကျန်းရဲ့ ယုံကြည်ချက်ရှိနေပုံကို မြင်ရသည့်အခါ စိတ်ရှုပ်သွားခဲ့သည်။

'မဟုတ်သေးပါဘူး။ မင်း ဒါကိုလုပ်နိုင်တယ်ဆိုပြီး ပြောဖို့အတွက် ဒီလို ယုံကြည်ချက်မျိုးကို ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ။'

'မင်းရဲ့ လက်ရည်အတွက် ဘာအကြံမှ မရှိဘူးလား။'

'မင်းရဲ့ ဆရာအနေနဲ့၊ ငါက ဒီမှာ စိတ်ပူနေရတာ။ ဒါပေမယ့် မင်းကတော့ ရင်ဘက်ကို ပွတ်ပြီး သေချာပေါက် စာမေးပွဲအောင်မှာပါဆိုပြီး ပြောနေတာ။'

'မင်းက အောင်သွားပြီလား။'

'မင်းမှာ ဘာအရည်အချင်းမှမရှိတာ မင်းသိလား။'

ဆရာမာက ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။ “အာရုံစိုက်စမ်းပါ။ ဒီတစ်ခေါက် မေးခွန်းတွေကို စီစဥ်တဲ့သူက ဆရာစုပဲ။ ချမ့်တုန်က ငါနဲ့အတူတူပဲ ဘေးထွက်နေနေတာ။ မင်းသာ မကြိုးစားဘူးဆိုရင် ဒီတစ်ခေါက် အောင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

မာယုံကျန်းက သဘောတူပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပြခဲ့သည်။ သို့သော် စိတ်ထဲမှာတော့ အလေးအနက် မထားခဲ့ပါ။

'ဟ၊ ဒီဆရာကတော့ ငါနဲ့ ဆရာချမ့်ကြားက ဆက်ဆံရေးကို မသိဘူးလား။'

'ဆရာချမ့်က ငါ့ကို သေချာပေါက် အအောင်ပေးမှာ။'

အဲ့ဒါကို စိတ်ထဲမှာ တွေးရင်း မာယုံကျန်းက မဲနှိုက်လိုက်သည်။

'ငါ ပထမနေရာကို ရလိမ့်မယ်။'

ဆရာမာက အတော်လေး စိုးရိမ်နေခဲ့ပြီး မျက်ခုံး တလှုပ်လှုပ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

မာယုံကျန်းက စစ်ဆေးမှုကို စလုပ်ဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ ရင်ဘက်ကို ပွတ်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ သူမျှော်လင့်ထားသလိုပဲ သူ့ကို ဆရာစုက စစ်ဆေးခဲ့ပြီး တင်းကြပ်ပေးတဲ့သူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဆရာစု - “ဒါတွေက ဘာတွေလဲ။ မင်းက အသီးအရွက်တွေကို ခြေထောက်နဲ့ ဆေးတာလား။ မင်းရဲ့ ဓားကိုင်တာကိုလည်း ကြည့်လိုက်ပါဦး။ မီးဖိုချောင် သန့်ရှင်းရေးလုပ်တဲ့သူကမှ မင်းထက် ပိုကောင်းအောင် လှီးနိုင်ဦးမယ်။ အာလူးမျှင်တွေကို မင်း လက်ချောင်းတွေလိုမျိုး လှီးထားတာပဲ။ အဆင့်အတန်းက အဓိကပဲဆိုတာ မင်းမကြားဘူးလား။ မင်းရဲ့ လက်ချောင်းနဲ့ ဒါတွေကို ယှဥ်ကြညိ့လိုက်။ ဘယ်လောက်တောင် ကွာခြားနေလဲဆိုတာ မြင်လား။ ပြီးတော့ ကြက်သားအစပ်ထဲက ကြက်သားလုံးတွေ အကုန်လုံးက ပျော့ပြဲနေတာပဲ။ မင်းက ဒီကိုလာပြီး ငါတို့ရဲ့ ဆိုင်ကို လှောင်ခံရအောင် လုပ်နေတာလား”

ပုံမှန်ဆိုရင် စာမေးပွဲတွေက အရမ်းကြီး မပြင်းထန်ပါ။ ထို့အပြင် ဒါက စာမေးပွဲတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး သင်ကြားရေး မဟုတ်ပါ။ သို့သော်…..

ချမ့်တုန်က ဆရာစုရဲ့ စိတ်ကို ကောင်းကောင်း နားမလည်နိုင်ခဲ့ပါ။

'မင်းက ဒီလိုဟင်းပွဲကို မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ချက်နိုင်တယ်ဆိုတာက ဒီမှာရှိနေတဲ့ စားဖိုမှူးတွေ အားလုံးကို စော်ကားလိုက်သလိုပဲ။'

ဆရာမာရဲ့ မျက်နှာက နီသွားခဲ့ပြီး မာယုံကျန်းက ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့တယ်လို့တောင် မပြောနိုင်ခဲ့ပါ။

သူက အရမ်းကို ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။ သူက မာယုံကျန်းကို သေချာ လေ့ကျင့်ပေးထားသည့်အတွက် မာယုံကျန်းက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုအရာမျိုးကို လုပ်နိုင်ရတာလဲ။

'သခွားသီးကို အချောင်းလေးတွေ လှီးဖို့ ပြောခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် သူက သခွားသီးကို အပြားလိုက် ပန်းကန်နှင့် တည်ခင်းခဲ့တယ်။ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။'

ရလဒ်က မျှော်လင့်ထားသလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဆရာစုက ကန့်လန့်ကြီး ဖြစ်နေခဲ့ကာ မာယုံကျန်းက အရှေ့မှာတင် အဆူခံနေခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူက အရည်ထူနေပြီး ဂရုမစိုက်ခဲ့ပါ။ ထိုအစား သူက ချမ့်တုန်ကို ငေးနေပြီး အချက်ပြခဲ့သည်။

ချမ့်တုန်က ပြုံးပြီး မတုံ့မဆိုင်းဘဲ မအောင်ကြောင်းကို ပြောခဲ့သည်။

မာယုံကျန်းက ခနလောက် မှင်သက်သွားခဲ့သည်။

အဲ့ဒါက မမှန်ဘူး။

'သူ့အမေက ဆရာချမ့်နဲ့ အဆင်ပြေလုနီးပါးဖြစ်နေပြီလို့ မပြောခဲ့ဘူးလား။ ဘယ်လိုလုပ် ဆရာချမ့်က သူ့ကို အကျပေးနိုင်ရတာလဲ။'

'စိတ်တွေ လေးလံနေချိန်မှာ ဆရာမာက သူ့ကို အကျပေးတာတောင် မာယုံကျန်းက ရင်မခုန်ခဲ့ပါ။'

ပထမ စစ်ဆေးမှုမှာ ဆရာမာက ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပါ။ သူက မီးဖိုချောင်ထဲကနေ အလုပ်သင်တစ်ယောက်က ဆွဲခေါ်သွားတာကို ခံခဲ့ရသည်။ သူ့အား ထောင့်သို့ ခေါ်သွားခဲ့ပြီး ယပ်ခပ်ပေးနေခဲ့သည်။

“မင်း ဦးနှောက်မှာ တစ်ခုခု လွတ်သွားတာလား။ ငါမင်းကို အရင်က ပြောခဲ့တာကို ဘာလို့ မလုပ်တာလဲ။ သခွားသီးကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ ငါ မင်းကို မသင်ပေးခဲ့လို့လား။ အဲ့ဒါက ဒီလောက်လွယ်တာကို မင်းက ဘာလို့မလုပ်နိုင်ရတာလဲ။ ပြီးတော့ ကြက်သား အစပ်အတွက်ရော ဆီပူချိန်ကို ဘယ်လိုထိန်းရမလဲ ငါ မင်းကို မသင်ခဲ့လို့လား။ မင်းက ကြက်သားကို တူးအောင် ဘယ်လို လုပ်ရတာလဲ။”

ဆရာမာက အရမ်းကို ဒေါသထွက်ပြီး သူ့ကို လိမ်ဆွဲချင်နေခဲ့သည်။ သူက သူ့ကိုယ်သူ တာဝန်သိတဲ့ ဆရာတစ်ယောက်လို သတ်မှတ်ထားခဲ့ပြီး သူသင်ရတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော တပည့်ကလည်း သူ့ရဲ့တူသာ ဖြစ်သည့်အတွက် လုံးဝကို မရှက်တော့ပါ။

နောက်ဆုံးမှာတော့ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ဒီလို ဆုလာဘ်မျိုး ပေးခဲ့သည်။

မာယုံကျန်းက သူ့ကိုယ်သူ ပွစိပွစိ ပြောနေခဲ့သည်။ “ဒါက မဖြစ်သင့်ဘူးလေ။ ငါက ဘယ်လိုလုပ် မအောင်ရတာလဲ။ ငါ့အမေက ပြောပြီးပြီဆို…”

မာယုံကျန်းက တကယ်ကို နားမလည်ခဲ့ပါ။ သူက ဆရာမာ ပြောခဲ့တာကို ထပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ခဲ့ပါ။ ဆရာချမ့်က သူ့ကို ဘာလို့ အအောင်မပေးလဲဆိုတာ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပါ။

ဆရာမာ - “ငါသာ မင်းကို အအောင် မပေးခဲ့ရင် ဘာတွေ ဖြစ်မလဲဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား။ မင်းကြည့်ရတာ အရမ်းကို ကြောက်ဖို့ကောင်းလို့ ငါ မင်းကို အအောင် မပေးတာ။”

မာယုံကျန်းက ဟိုပြောဒီပြော ဖြစ်နေခဲ့ပြီး ဆရာမာက တဖြည်းဖြည်း အသိစိတ်ကပ်အောင် လုပ်ပေးခဲ့သည်။ “မင်း ဘယ်သူ့ကို ပြောနေတာလဲ။ မင်းအမေက ဘာပြောတာလဲ။”

မာယုံကျန်းက စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် သူ့ရဲ့ဆရာကို ကြည့်ပြီး အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့် ပြောခဲ့သည်။ “အမေက ပြောတယ်။ သူက မကြာခင် ဆရာချမ့်ကို လက်ထပ်နိုင်တော့မှာတဲ့။ ဆရာချမ့်က မကြာခင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထွေး ဖြစ်တော့မှာတဲ့။ ဆရာပြောတော့ ဆရာချမ့်က ကျွန်တော့်ရဲ့ပထွေး ဖြစ်မှာဆို။ အဲ့ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် သူက ကျွန်တော့်ကို သူ့ကလေးအဖြစ် မထားနိုင်ရတာလဲ။ ဒါက မဖြစ်သင့်ဘူးလေ။”

ဆရာမက မှင်သက်ပြီး တွေဝေနေသည့် သူ့တပည့်ရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး သူ့တပည့်ရဲ့ ဆိုးရွားသည့် အတွေးတွေကို နားထောင်ပေးခဲ့သည်။

အံ့ဩစရာ မရှိတော့ဘူး။

ဒီနေ့ ငါတို့ကို အဖိုးကြီး ချမ့်တုန်က အနိုင်ယူသွားတာ အံ့ဩစရာ မရှိတော့ဘူး။

'အဲ့ဒါက မင်းတို့နှစ်ယောက် လုပ်ခဲ့တဲ့ ကောင်းတဲ့ အရာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာလေ။'

ဆရာမာက မကောင်းတဲ့အရာကို မြင်သည့်အခါ အရမ်း ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။

သူက သူ့ရဲ့တပည့်အတွက် အဖြေတစ်ခုခု ရှာဖို့အတွက် ကြိုးစားပေးနေချိန်မှာ သူ့တပည့်နှင့် သူ့အမေက သူ့ကို ပြန်ဆွဲထားလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ပါ။ ထို့အပြင် သူတို့က လူတွေ နေရခတ်အောင် လုပ်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုဖြင့် ပြန်ဆွဲထားခဲ့သည်။

'ချမ့်တုန်ရဲ့ အခြေအနေအရ သူ့ရဲ့ဘဝမှာ လက်တွဲဖော် တစ်ယောက်ရှာဖို့ လိုအပ်လို့လား။'

'ဒီအဖိုးကြီးက တစ်ယောက်တည်းနေရတာ အသားကျနေပုံပဲ။ အဲ့လိုမှမဟုတ်ဘဲ တကယ်လို့ ချမ့်တုန်က စကားတစ်ခွန်းလောက် ဖြန့်လိုက်ရင် မြို့ထဲမှာရှိတဲ့ အောင်သွယ်တော်တွေ အကုန်လုံးက သူ့ဆီကို လာကြလိမ့်မယ်။'

'အဲ့ဒါအပြင် မင်းအမေ မာတလင်က လှလို့လား။ ဒါမှမဟုတ် အရည်းအချင်း ရှိလို့လား။'

အောက်ခြေလွတ်နေတဲ့ မိန်းမကြီးက စာလည်း မဖတ်နိုင်သလို သူမရဲ့သားနှင့် ချွေးမတို့ရဲ့ အိမ်မှုကိစ္စ တာဝန်များကိုတောင် မကိုင်တွယ်နိုင်ပါ။ သူတို့ရဲ့ အိမ်မှာ နေ့တိုင်း စကားများကြသည်။ ဒီလို အပေါက်ဆိုးတဲ့ မိန်းမမျိုးကို ချမ့်တုန်က ကြိုက်မယ်လို့ မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ထင်နေရတာလဲ။

ဆရာမာက သူ့ရဲ့ဒေါသကို ထိန်းပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဆရာချမ့်က ဘာလုပ်လေ့ရှိလဲဆိုတာ မင်းသိလား။”

မာယုံကျန်းက စိတ်ရှုပ်သွားပြီး ပြောခဲ့သည်။ “ငါကြားထားတာတော့ သူက သူဌေးတဲ့။ ဒါပေမယ့် သူက အရင်းရှင်ကြီးတဲ့။”

ဆရာမာ - “သူက တရုတ်ပြည်သူ့ သမ္မတနိုင်ငံ မတည်ထောင်ခင်က သကြားစက်ရုံမှာ သူက သူဌေးလေး။ နန့်ရှောင်မှာ အကြီးဆုံး သကြားစက်ရုံ၊ ငါတို့ ဟိုတယ်ရဲ့ ခြံ၊ မြေ၊ အိမ်နဲ့ မင်း အခုနေနေတဲ့ ခြံဝန်းကလည်း အကုန်လုံး သူပိုင်တာ။ ချမ့်တုန်ရဲ့ မိဘတွေက အရင်းရှင်တွေဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား။ သူတို့တွေက တော်လှန်ရေးမှာ ဆုံးသွားကြပြီးတော့ သူရဲကောင်းတွေအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရတာ။ တရုတ် ပြည်သူ့ သမ္မတနိုင်ငံ တည်ထောင်တော့ မိသားစုပိုင် ပစ္စည်းတွေကို သူကပဲ သိမ်းထားတော့ အဲ့ဒါတွေက ဖျက်စီးမခံရသလို မီးလည်း လောင်မသွားဘူး။ ပြီးတော့ သူက အကြီးဆုံး သကြားစက်ရုံတွေကိုလည်း ပိုင်သေးတယ်။ အစိုးရ ရှိလာတော့ သူက ခွဲတောင် မခွဲပေးဘဲ သူ့ရဲ့ မိသားစုပိုင်ပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို လှူလိုက်တာ။ သူ့အတွက်သူတော့ ခြံဝန်းထဲမှာ အခန်း သုံးခန်း ယူထားတယ်။ သူက ခေါင်းဆောင်တွေနဲ့ တွေ့ဖို့ ပေကျင်းကိုလည်း သွားသေးတယ်။”

မာယုံကျန်းက ရင်ခုန်သွားခဲ့သည်။ “ဆရာချမ့်က အရမ်း ချမ်းသာတာလား။”

သူ့ရဲ့နှလုံးက ထွက်ကျမတက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ချမ့်တုန်က သူ့ကို အကျပေးလိုက်တာက နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူ့ရဲ့အမေက ချမ့်တုန်ရဲ့ အိမ်ကို လိုချင်တယ်ဟု အစတုန်းက သူတွေးထားခဲ့သည်။ အခုဆိုရင် ချမ့်တုန်က သိုသိုသိပ်သိပ် နေတတ်တဲ့သူ ဖြစ်သော်လည်း သူ့မိသားစု နောက်ခံက အရမ်းကို ချမ်းသာသည်။

အဲ့ဒါ ပေးထားတယ်။ ပေးထားတယ်။ မာယုံကျန်းရဲ့ လက်ဖဝါးတွေက ချွေးထွက်နေခဲ့သည်။ သူက ပြန်သွားပြီး သူ့အမေနှင့် ဒီကိစ္စကို ဆွေးနွေးချင်သည်။ သူက ပိုပြီး ဆွပေးကာ သူ့အမေက ဘယ်လောင်တောင် တော်လဲဆိုတာ ချမ့်တုန်ကို မြင်အောင်ပြမည် ဖြစ်သည်။

ယောက်ျားတစ်ယောက်အနေနဲ့ အရာရာကို ဂရုစိုက်ပေးတဲ့ မိန်းမမျိုးကို ဘယ်သူက မလိုချင်မှာလဲ။ ဆရာချမ့်က အမြဲလိုလို နောက်ဖေးဘက်က အခန်း သုံးခန်းမှာ နေနေရတာ။ အဲ့ဒါက သူ့ဘဝအတွက် သေချာပေါက် မသက်မသာ ဖြစ်စေမှာပဲလေ။ သူက ဆရာချမ့်အတွက် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး အဝတ်တွေကို လျှော်ပေးဖို့ သူ့အမေကို သွားပြောရမည်။

'ဒီနေ့ ဆရာချမ့်က သူ့ကို အအောင်မပေးခဲ့ဘူး။ ဒါက သူ့အမေကို စမ်းသပ်နေတုန်းပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ကိစ္စတော့ မရှိပါဘူး။ သူစောင့်နိုင်ပါတယ်။'

ဆရာမာကို ကြည့်ရတာ မယုံတဲ့ပုံ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ “ငါ အဲ့ဒါကို ပြောထားပြီးသား။ မင်းအမေမှာ အခွင့်အရေး ရှိသေးတယ်လို့ ထင်နေတုန်းလား။”

သူက ဒါကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းဖြစ်အောင် လုပ်ပြီးပြီ။

"ဒါက ချမ့်တုန်အတွက် နောက်ထပ်လူတစ်ယောက်ကို ထပ်ချစ်ဖို့ဆိုတာက မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူက အဲ့လိုမျိုး ထပ်ချစ်ခဲ့ရင်တောင် အဲ့လူက မင်းအမေ မဟုတ်မှာ သေချာတယ်။"

'နန့်ရှောင်မြို့မှာ အဲ့သကြားစက်ရုံက ဘယ်လောက်ထိ ကြီးလို့လဲ။ အဲ့ဒါက အလုပ်သမား တစ်သောင်းရှိပြီး အရမ်းကြီးတဲ့ စက်ရုံမျိုးမဟုတ်ပေမယ့် အဲ့မှာ သေချာပေါက် အလုပ်သမားတွေ ထောင်နဲ့ချီပြီး ရှိတယ်။'

'သကြားစက်ရုံရဲ့ သူဌေးလေး ချမ့်တုန်က အရင်ကလည်း ဒီလောက်ကြီးတဲ့ စက်ရုံကြီးကို ခန့်ခွဲခဲ့ဖူးတယ်။ ဒီနေ့လို နေ့မျိုးမှာဆိုရင် သူက စက်ရုံရဲ့ ဒါရိုက်တာ ဖြစ်လောက်ပြီ။'

သူက စက်ရုံက ဒါရိုက်တာဆိုတာထက်ကို ပိုတယ်။ ချမ့်တုန်တို့ မိသားစုပိုင်လုပ်ငန်းတွေ အများစုက နန့်ရှောင်မြို့ရဲ့ တစ်ဝက်လောက် ရှိသည်။ အဲ့ဒါက ချမ့်တုန်တို့ မိသားစုပိုင် လုပ်ငန်းတွေရဲ့ တစ်ပိုင်းပဲ ရှိသေးတာ။ အရင်တုန်းကဆို တစ်ခြားနေရာတွေမှာပါ သူတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းတွေ ရှိတယ်။ ထျန်းကျင်းတို့၊ ကွမ်ကျုံးတို့မှာပေါ့။

ဆရာမက ဒီလိုတုံးအတဲ့ တပည့်မျိုး လက်ခံမိတာကို မယုံနိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ “ချမ့်တုန်ရဲ့ နောက်ခံနဲ့ဆို သူက ဒီနှစ်နှစ်ကို ဘာဘေးဒုက္ခမှ မရှိဘဲနဲ့ ဖြတ်သန်းနိုင်မှာ။ သူက ကန်းနေတယ် ထင်နေလား။ သူက ရှေ့နှစ်တွေမှာ လက်မထပ်ခဲ့ဘူး။ အခုချိန် ငါးဆယ်ကျော် ခြောက်ဆယ်လောက် ရောက်တော့မှာ သူ့ကိုယ်သူ မင်းတို့ မိသားစုကို ဘာကိစ္စ မက်မောရမှာလဲ။ မင်းအမေက အရမ်း လှနေလို့လား။ ဒါမှမဟုတ် မင်းအစ်ကိုတွေက အရမ်း အရည်အချင်း ရှိနေလို့လား။”