အခန်း (၁၆၅-၁၆၆)

၁၉၆၀ ၌ စားဖိုးမှူးလေးနှင့် လက်ထပ်ခြင်း

အပိုင်း ၁၆၅

ကျန်းစီက ကျန်းစန်းကို ရိုက်လိုက်ပြီး ကျန်းဝူရဲ့ မျက်နှာမှာလည်း ဖော်ပြလို့ မရနိုင်သည့် အကြည့်မျိုး ရှိနေခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်း - “ဟုတ်ပြီ။ မင်းရဲ့ သေတ္တာက ဘယ်လောက်ကျလဲ။ ငါ အဲ့ဒါကို လိုချင်တယ်။ အရင်ဆုံး ငါ့ကို ရှင်းသွားအောင် လုပ်ခွင့်ပေး။ ငါက မေးကြည့်ရုံပဲနော်။ ငါက သမဝါယမစျေးမှာတုန်းက ဝယ်လာတဲ့စျေးကို သိတယ်လေ။ တကယ်လို့ မင်းတို့က အဲ့စျေးထက် ပိုမပေးနိုင်ဘူးဆိုရင် လာမမေးနဲ့။”

ကျန်းစန်းက စိတ်ရှုပ်သွားခဲ့သည်။ သူကလည်း မတုံးအပါ။ အခုလေးတင် ဝမ့်ရင်းက သူ့ရဲ့ဗူးကို ဝယ်ချင်တဲ့ပုံစံမျိုး အနည်းငယ် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားပုံရတာကို မြင်လိုက်သည်။ ဒါကြောင့်ပဲ သူက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရိုးသားချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ဗူးရဲ့ စျေးကို ငါးဆယ်၊ ခြောက်ဆယ်လောက်အထိ လျှော့ပေးခဲ့ခြင်း ​ဖြစ်သည်။ သူက ဒီတွေ့ဆုံမှုကို မြန်မြန် အဆုံးသတ်ချင်နေခဲ့သည်။ တကယ်လို့ သူက ရေဒီယို အသစ်တစ်လုံးကို မရဘူးဆိုရင် သေတ္တာအသစ်ကို ရောင်းတာက ပိုကောင်းလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ်ဖက်လူကို လုံးဝ မျှားခေါ်လို့ မရသလို သူ့ရဲ့ စကားတွေက စျေးမေးသည့်အခါ မရိုးမသား ဖြစ်နေတာကို ရည်ညွှန်းနေခဲ့သည်။

ကျန်းစန်းက စိုးရွားလှတဲ့ သူ့ကံကို တိတ်တခိုးလေး ကျိန်ဆဲနေခဲ့သည်။ သူတွေ့ခဲ့သည့် လူငယ်လင်မယားက လိမ်ဖို့ မလွယ်သည့်အတွက် သူ့မှာ ရွေးချယ်စရာ ဘာမှ မရှိဘဲ ပြောထားသည့်အတိုင်း လက်လေးချာင်းကိုသာ ပြခဲ့ရသည်။

ဝမ့်ရင်းက မတုံ့မဆိုင်းဘဲ စျေးဆစ်ခဲ့သည်။ “သုံးဆယ်။”

ကျန်းစန်းက အခုဆိုရင် တကယ်ကို စိုးရိမ်လာခဲ့သည်။ “အစ်မကြီး။ ခဗျား စျေးကို အခုလို ဖြတ်လို့ မရဘူးလေ။ ဘယ်သူက တစ်ခါတည်းနဲ့ ဆယ်ယွမ်လောက် စျေးကို ဖြတ်ချပစ်လို့လဲ။ တကယ်လို့ ခဗျားက တစ်ခါတည်း အဲ့ဒါကို ယွမ်သုံးဆယ် စျေးထပ်တင်လိုက်ရင်တော့ ကျွန်တော်လည်း ခဗျားကို ညှိပေးလို့ မရတော့ဘူး။”

ဝမ့်ရင်းသည် သူမရဲ့ အရင်ဘဝမှာတုန်းက စျေးဆစ်တဲ့ အကျင့်ကို စလုပ်ခဲ့သော်လည်း ဒီတစ်ခေါက်မှာတော့ လူတိုင်းက လက်တွေ့ကျတဲ့ စျေးနှုန်းကို ကမ်းလှမ်းပြီး အနည်းငယ် တိုးပြီး စျေးဆစ်ထားတာကို သူမက မသိခဲ့ပါ။

ရှုရွှမ်းက ဝမ့်ရင်းရဲ့ လက်ကို ဆွဲပြီး ဆက်ပြောခဲ့သည်။ “သုံးဆယ့်ငါး။ တကယ်လို့ အလုပ်ဖြစ်တယ်ဆိုရင်တော့ အလုပ်ဖြစ်တယ်ပဲပေါ့။ မဟုတ်ရင်လည်း အဲ့ဒါကို ထားလိုက်တော့။”

ကျန်းစန်းက ဒေါသတကြီး ပြောခဲ့သည်။ “မင်းတို့ နှစ်ယောက်က တကယ့် လင်မယားတွေပဲ။”

စျေးဆစ်တာက တော်တော်ကို ကြောက်ဖို့ကောင်းတာပဲ။

ရှုရွှမ်း - “မင်းတို့ ဒီဗူးကို လုပ်ဖို့အတွက် ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး မသုံးခဲ့ရပါဘူး။ သစ်သားကလည်း တန်ဖိုးကြီး မဟုတ်သလို အထဲထဲက ပစ္စည်းတွေက မင်းမှာရှိတဲ့ အဆက်အသွယ်တွေလောက်လည်း စျေးမကြီးဘူး။ သုံးဆယ့်ငါးယွမ်ပဲ။ မင်းလည်း ပိုက်ဆံ အများကြီး ရှာပြီးပြီပဲ။”

ကျန်းစန်းက အံကိုကြိတ်ပြီး ပြောခဲ့သည်။ “ဟုတ်ပြီ။ သုံးဆယ့်ငါးဆိုတော့လည်း သုံးဆယ့်ငါးပဲပေါ့။”

ရှုရွှမ်းက တကယ်တော့ မှန်သည်။ သူက လူငယ်ဆီမှ ပစ္စည်းတွေကို တစ်ခု ယွမ်နှစ်ဆယ်ဖြင့် ဝယ်ခဲ့သည်။ သူက အဲ့ဒါတွေကို ရောင်းပြီး ၁၅ ယွမ်လောက် ရှာနိုင်ရင် ဘယ်ဆိုးလို့လဲ။

ဝမ့်ရင်းက သေတ္တာကြီးကို ယူလိုက်သည်။ တကယ်တမ်းမှာ အဲ့ဒါကို သယ်ဖို့က အရမ်းကြီး မလေးပါ။ အဲ့ဒါက ကြည့်ရုံဖြင့် လေးတယ်ဟု ထင်ရသည်မှာ အပြင်ဘက်ရှိ သစ်သားသေတ္တာက အရမ်း ကြီးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျန်းစန်းက ပိုက်ဆံကို ယူလိုက်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ အလုပ် ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည့်အတွက် သူက ပိုပြီးတောင် စိတ်ဝင်စားလာခဲ့သည်။

“ငါတို့တွေ ဝယ်ပြီးမှ ဒီသစ်သားဗူးကို ထည့်လိုက်တာ။ တကယ်လို့ ဒါက အရမ်းကြီးတယ်လို့ မင်းထင်ရင် မင်း အဲ့ဒါကို လဲလို့ရတယ်။ အလယ်မှာ အဲ့ဒါပျက်သွားရင် ဒီမှာ ငါ့ကို လာရှာ။ ငါ ဒီမှာ သုံးရက်လောက် ရှိနေမယ်။ ဒါမှမဟုတ်လည်း ပြင်ပေးဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို မင်းတို့ ရှာလို့ရတယ်။ အဲ့ဒါက သိပ်မရှုပ်ပါဘူး။ မင်းတို့ ရေဒီယိုပြင်တဲ့ နေရာကို ရှာလို့ရတာပဲလေ။”

ရှုရွှမ်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြခဲ့သည်။ သူက ဗူးကို စမ်းကြည့်ချင်ရုံသာဖြစ်ပြီး အထဲက အသံ ထွက်တာကို ကြားရသည့်အခါ ရေဒီယိုက ဘာမှမဖြစ်ဘူးဆိုတာကို ပြနေခဲ့သည်။

ကျန်းစန်းက ဗူးကိုရောင်းပြီး လေချွန်ကာ သူ့ရဲ့ ညီကို နှစ်ယောက်နှင့်အတူ ထွက်သွားခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းနှင့် ရှုရွှမ်းက ထိုသေတ္တာကြီးကို ရအောင် ဘယ်လို လုပ်ရမလဲဆိုသော ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခုဖြင့် အဲ့နေရာမှာ ရှိနေခဲ့သည်။

အဲ့ဒါက ကြီးပြီး ဝမ့်ရင်းက သယ်နိုင်သော်လည်း သူမက အဲ့ဒါကို ထိုင်ခုံပေါ်သို့ မရွှေ့နိုင်ဘဲ အဲ့ဒါက ခဲလုံးများကို တိုက်မိမယ်ဆိုရင် သူမက ထိန်းနိုင်မည် မဟုတ်ပါ။ သို့သော် သူမက အနောက်ထိုင်ခုံမှာ ဗူးကို ချည်လိုက်ရင် ဝမ့်ရင်းက ဘက်စ်ကား စီးရမည် ဖြစ်သည်။ အခုက နောက်ကျနေပြီ ဖြစ်ပြီး သူမက ဘက်စ်ကား မှီပါ့မလား ဆိုတာကို သူမက မသိပါ။

ဝမ့်ရင်းသည် လမ်းဘေးက ပြင်ဆင်သည့် ဆိုင်တန်းမှာ လျှော်ကြိုး တစ်ချောင်းကို တွေ့ကာ နောက်ထိုင်ခုံမှာ ဗူးကို ချည်၍ အရှေ့ခုံကို အလွတ် ထားလိုက်သည်။

“လာ၊ ဒီမှာထိုင်။”

ဝမ့်ရင်းက အနည်းငယ် ရှက်နေခဲ့သည်။ “တန်းရဲ့ အရှေ့မှာ ထိုင်ရမှာလား။”

ရှုရွှမ်းက မျက်ခုံးကို ပင့်ပြလိုက်သည်။ ဝမ့်ရင်းမှ ပြောခဲ့သည်။ “ဒါဆိုလည်း ကောင်းပြီလေ။”

ဝမ့်ရင်းက အရှေ့တန်းပေါ်သို့ ဖြေးဖြေးလေး ခုန်ကာ ဘေးနားရှိ တန်းပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်သည်။ ရှုရွှမ်းက အနောက်ကနေ သူမရဲ့ ခြေထောက်နားကို ထားပြီး ဝမ့်ရင်းရဲ့ လက်မောင်းကို သေသေချာချာ ကိုင်ထားခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းရဲ့ မျက်နှာက နီရဲနေခဲ့သည်။ “သွားကြမယ်။”

ဒါကို လှည့်ကင်းတွေ မြင်သွားရင်တော့ ငါ အဲ့ဒါကို ငါ့ဘာသာ ရှင်းပြနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးနော်။

ရှုရွှမ်းက သူမရဲ့ နားနားမှာ ရယ်ပြီး စက်ဘီးကို နင်းလိုက်သည်။

ရှုမိသားစုက နောက်ထပ် ပစ္စည်းကြီးတစ်ခုကို ဝယ်လာပြန်ပြီ။

အကြောင်းမှာ အဲ့နေ့မတိုင်ခင်ကတည်းက အဖွဲ့ထဲကို ရှုရွှမ်းနှင့် ပြန်ဖို့အတွက် ဝမ့်ရင်းက စောင့်​နေခဲ့သည်။ သူတို့ လင်မယားက “ ရီရှန့်”ကို ​ဝယ်ပြီးသွားပြီဆိုတာ တစ်ခြားသူတွေက မသိခဲ့ကြပါ။

ခုနစ်ခုမြောက် တပ်မဟာထဲကို လာလည်ကြသည့် မိန်းမကြီးတွေကို အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက ခေါ်ပြသည့် နောက်တစ်ရက် မတိုင်ခင်အထိ ရှုရွှမ်းနှင့် ဝမ့်ရင်းက ရေဒီယိုတစ်လုံး ဝယ်လာတယ်ဆိုတာ မသိခဲ့ကြပါ။

အဲ့ဒါကို ကြည့်ရတာ ရုပ်ဆိုးသော်လည်း ရိုးရှင်းသည့် ခေတ်ဟောင်းပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသေးသည်။

ဒါပေမယ့် ဒါက ရေဒီယို တစ်လုံးပဲ။

အချိန်ခနလောက် အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုမှာ အစားစားဖို့ အချိန်တောင် မရှိပါ။ လူတွေက ဆက်တိုက်ဆိုသလို အသစ်အဆန်းကို မြင်ဖို့ လာကြပြီး သူတို့ လာကြသည့် အချိန်တိုင်းမှာ သူတို့က ရေဒီယိုရဲ့ အသံကို နားထောင်ချင်သလို ထိုအသံမြည်သည့် အရာကိုလည်း ထိကြည့်ချင်နေကြသည်။

“ဒါက ဘာပြောနေတာလဲ။ ဒီအသံက ငါ့အတွက် ဘာလို့ စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းနေရတာလဲ။”

“ဒါက အသံလွှင့်နေတဲ့ ဇာတ်ညွှန်းပဲလေ။ ပြီးတော့ အဲ့ဒါက ဒီနှစ် အထွက်နှုန်းအ​ကြောင်းပဲ။”

“ဘုရားရေ၊ ငါတို့အဖွဲ့အကြောင်းကို ပြောတော့မှာလား။ နားထောင်ကြ။”

“နင် ဘာကို ပြောနေတာလဲ။ ငါတို့မြို့က ဘယ်လောက် ကြီးလို့လဲ။ ငါတို့က ဆန်စပါး အဓိကထုတ်တဲ့ နေရာ မဟုတ်ဘူးလေ။ အဲ့ဒါက ငါတို့ရဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူး။”

“ဟေး။ ဘာလို့ အဲ့ဒါကို ထပ်ပြောင်းလိုက်တာလဲ။”

“ဒါက လိုင်းတွေ ပြောင်းဖို့ပဲ။ မစ္စရှုကပြောတယ်။ ငါတို့ လိုင်းတွေ အများကြီးကို ပြောင်းလို့ရတယ်တဲ့။ ပြီးတော့ မြို့က လိုင်းတွေကိုတောင် ရတယ်တဲ့။”

“ဒါက အံ့ဩစရာပဲ။ ငါတို့ယောင်းမရှုကတော့ ဒီလို ပျော်စရာကောင်းတဲ့ ဘဝမျိုးမှာ နေနေရတာပဲ။ သူ့ရဲ့ ချွေးမက ရေဒီယိုကို သူ့အခန်းထဲမှာ ထည့်ထားဖို့တောင် ပြောထားတာပဲ။ သူက အရမ်း ကံကောင်းတာပဲ။”

……..

ဝမ့်ရင်းကိုယ်တိုင်ကလည်း မနေ့က အဲ့ဒါကို မမျှော်လင့်ထားပါ။ အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုသည် သူမက ရေဒီယို နှစ်လုံး ဝယ်လာတယ်ဆိုတာ ကြားသည့်အခါ သူမက အရမ်း ပျော်နေသလို ဝမ်းလည်း နည်းနေခဲ့သည်။ သူမကလည်း အဲ့လိုတစ်ခု ဝယ်ထားကြောင်း ဝမ့်ရင်းကို ပြောခဲ့သည်။

အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှု - “အဲ့မှာ သေတ္တာတစ်ခု ရှိတယ်လို့ ပြောစမ်းပါ။ အဲ့ဒါကို နားထောင်ချင်တဲ့ ဘယ်သူမဆို ငါ့ဆီကို လာလို့ရတယ်။ ငါနဲ့ အတူထားမယ့် လူတစ်ယောက် ငါ့မှာရှိတယ်။ တကယ်လို့ မင်းမှာလည်း တစ်ခုရှိတယ်လို့ ငါမင်းကို ပြောလိုက်ရင် မင်းလည်း ကောင်းကောင်း မနေရမှာကို ငါစိုးရိမ်မိတယ်။”

အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက အဲ့ဒါကို ချက်ချင်း စီစဥ်ခဲ့သည်။ ဒီလိုအရာမျိုးက သူမရဲ့ မိသားစုမှာပဲ ရှိတယ်ဆိုရင် ဘာတွေ ဖြစ်မလဲဆိုတာကို သူမက သိနေခဲ့သည်။ ရေဒီယိုက စက်ဘီးလို မဟုတ်ပါ။ စက်ဘီးကို ရှုရွှမ်းနှင့် ဝမ့်ရင်းက အဓိက သုံးသည်။ ပုံမှန်ဆိုရင် အရေးကြီးကိစ္စ မဟုတ်ရင် ဘယ်သူကမှ ရှုရွှမ်းဆီက ငှားကြမည် မဟုတ်ပါ။ သို့သော် ရေဒီယိုလို ဒီပစ္စည်းမျိုးကို လူတွေ အများကြီးက နားထောင်လို့ ရပြီး အဲ့ဒါက အသံထွက်သည်။

တကယ်လို့ ဝမ့်ရင်းရဲ့ အိမ်မှာ တီဗီနှစ်လုံး ရှိတယ်လို့ ပြောရင် လူတွေက အဲ့ဒါကို ကြည့်ဖို့ ရောက်လာကြမှာ သေချာသည်။ ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် အိမ်မှာ တီဗီနှစ်လုံး ရှိတယ်ဆိုရင် လူတိုင်း နားထောင်ဖို့အတွက် တစ်လုံး ပေးတာက အဆင်ပြေတယ်။

ဒါဟာ အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက တစ်ခြားသူတွေကို နားမထောင်စေချင်လို့ မဟုတ်ဘဲ တစ်ခြားသူတွေက ဆူဆူညံညံလုပ်ပြီး ဝမ့်ရင်း အလုပ်လုပ်နေတာကို နှောက်ယှက်မိမှာ စိုးရိမ်နေရုံသာ ဖြစ်သည်။

အခုတော့ ဒါတွေ အားလုံးက အဆင်ပြေတယ်။ ဗူးက သူမနှင့် သူမရဲ့ မိန်းမကြီးအဖွဲ့က သူတို့ရဲ့ စိတ်ပျက်မှုတွေကို ဖြေဖျောက်ဖို့ နားထောင်ကြသည်။ သွားချင်တဲ့သူက သွားလို့ရသည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က စိတ်ထဲ သိပ်မရှိပါ။

အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက ဧည့်ခန်းထဲတွင် ထိုင်ပြီး လူတွေ ဝင်ထွက်နေတာကို ကြည့်ရင်း ဂုဏ်ယူနေခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်က သူမရဲ့ မိသားစုကို တပ်မဟာထဲရှိ လူတွေက ရှောင်ဖယ်ခဲ့ကြသည်။ တစ်နှစ်ကြာပြီးနောက် သူမရဲ့ မိသားစုက ကြီးပွားလာပြီး သူတို့မှာ လက်စွပ်တစ်ကွင်းနှင့် အလှည့်အပြောင်း သုံးခု ရှိလာခဲ့သည်။

အဆင်ပြေတယ်ဆိုသည့် အကြီးဆုံးသားရဲ့ ဒုတိယမြောက် စာကလည်း ရောက်လာခဲ့သည်။

အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက တစ်ခြားသူများထံမှ ချီမွမ်းသံများကို ကြားရသည့်အခါ အရမ်းကို ပျော်နေခဲ့သည်။

စက်တင်ဘာလမှာ လယ်အလုပ်က ပါးသွားခဲ့သည်။ ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ပညာတတ် လူငယ်တွေအတွက် အိမ်များကို ပြန်ပြင်ခဲ့သည်။

အနာဂတ်မှာ ပညာတတ် လူငယ်တွေ ထပ်ရောက်လာမှာကို ကြိုမြင်သည့်အတွက် အဖွဲ့ ခေါင်းဆောင် ထျန်းယိုဖုက ပညာတတ် လူငယ်တွေဖို့ ချက်ချင်း စီစဥ်ပေးခဲ့သည်။ သူတို့ရဲ့ အိမ်တွေကို အုတ်အပြာရောင်ဖြင့် လုပ်ထားတာ မဟုတ်သော်လည်း အရမ်းကို ခိုင်ခံ့သည်။

အိမ်တွေကို အခြောက်ခံပြီးနောက် ပညာတတ်လူငယ် အကုန်လုံး ယောက်ျား၊ မိန်းမတွေပါ သူတို့နေနေသည့် တပ်မဟာ အဖွဲ့သားများရဲ့ အိမ်တွေကနေ ပြောင်းခဲ့ကြသည်။

လူတိုင်းရဲ့ စိတ်တွေက မတူကြပါ။ လူအများစုက စိတ်သက်သာရာ ရခဲ့ကြသော်လည်း အဖွဲ့ဝင်များ၏ မိသားစုများနှင့် သံယောဇဥ် ဖြစ်ခဲ့ကြသည့်အတွက် အနည်းငယ် အင်တင်တင် ဖြစ်နေခဲ့ကြသည်။

သက်သက်သာသာ နေနေရသည့် ကျန်းပင်းနှင့် ကျန်းလီလို လူတွေက ထွက်သွားဖို့ ပိုပြီးတော့တောင် အင်တင်တင် ဖြစ်နေခဲ့ကြသည်။

ကျန်းပင်းနှင့် ကျန်းလီတို့က မထွက်သွားခင်မှာ သူတို့က အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုရဲ့ အိမ်အတွင်းနှင့် အပြင်တွေကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးခဲ့ကြသည်။ ကျန်းပင်းက ရှားပါးသည့် စက်ရုံထုတ် ဘောင်ချာများကို ပြင်ဆင်ပြီး အိမ်မှာ နေခွင့်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ရန် အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုတို့ကို ပို့ပေးဖို့အတွက် သူမရဲ့ မိသားစုကိုတောင် ပြောခဲ့သည်။

အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုကလည်း ကျန်းပင်းကို အမြင်ကြည်သည်။ သူမကို အနည်းငယ် အလိုလိုက်ထားသော်လည်း အလိုလိုက်ခံရတယ်ဆိုတာ မြို့မှ ကောင်မလေး တစ်ယောက်အတွက်တော့ ဘာမှ မဟုတ်ပါ။

ကျန်းပင်းနှင့် ကျန်းလီတို့ ပြောင်းသွားကြသည့်အခါ အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက သူမရဲ့ အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့သည်။

သူတို့အကြားမှာ နံရံတစ်ခု ရှိနေတာက အဆင်ပြေသော်လည်း အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုကတော့ သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အိမ်နှင့် ခြံဝန်းမှာသာ နေနေဆဲ ဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက အတင်း အိမ်ပြောင်းဖို့ လုပ်နေသည့်အတွက် ဝမ့်ရင်းနှင့် ရှုရွှမ်းတို့က ထိုအကြောင်းကို ဆွေးနွေးပြီး အိမ်ကို ပြန်ပြင်ဖို့အတွက် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

အခုဆိုရင် ဘေးအိမ်ကလည်း ဝမ့်ရင်းရဲ့ နာမည်အောက်တွင်သာ ရှိသည့်အတွက် ဘေးနှစ်ဖက်မှာ နံရံကြီးတစ်ခု ခြားထားဖို့တော့ မလိုပါ။ ရှုရွှမ်းသည် အလယ်က နံရံကြီးကို ဖြိုချဖို့အတွက် လူတစ်ယောက်ကို ပြောခဲ့ပြီး အုတ်တွေကိုလည်း ပြန်ယူခဲ့သည်။

ဝမ့်ယုံရွှင်းတို့ လင်မယားအိမ်က တိုက်အိမ် ဖြစ်သော်လည်း အုတ်တွေက အရမ်းကြာပြီဖြစ်ကာ အခုခေတ်တွင် သိပ်ပြီး မသုံးကြတော့ပါ။

ဝမ့်ရင်းနှင့် ရှုရွှမ်းက ထိုအကြောင်းကို ဆွေးနွေးပြီး ထိုအုတ်တွေ အားလုံးကို ယနေ့ခေတ် အပြာရောင် အုတ်များဖြင့် အစားထိုးဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဲ့ဒါကို ဒီနည်းအတိုင်း တွက်မယ်ဆိုရင်တော့ ကုန်ကျစရိတ်က အရမ်း များလိမ့်မည်။

ဝမ့်ရင်းသည် သူမလက်ထဲက စက္ကူအဖြူလေးကို ပိတ်ကာ သူမ ဒီကို ရောက်လာပြီးကတည်းက ပထမဆုံး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ပိုက်ဆံ ရှာဖို့က တကယ်ကို ခက်ခဲတာပဲ။”

အရင်က ရှုရွှမ်းနှင့် သူမရဲ့ စုထားတာတွေက လုံလောက်ပုံရသော်လည်း အနည်းငယ် တွက်ချင်ပြီးနောက် သူတို့က အနည်းငယ် တွေဝေသွားခဲ့ကြသည်။

သူတို့နှစ်ယောက် အရင်က ဂျင်ဆင်းရောင်းပြီး ယွမ်၆၅၀ ရခဲ့ပြီး မိသားစုရဲ့ စုထားငွေတွေက ယွမ်၃၀၀ ကျော် ရှိသည်။ ဝမ့်ရင်းရဲ့ ဆေးပစ္စည်း၊ ရှုရွှမ်းရဲ့ လစာနှင့် အပိုဝင်ငွေတွေပါ ထည့်တွက်လိုက်ရင် သူတို့ လင်မယားရဲ့ စုငွေက အများဆုံး ယွမ်တစ်ထောင်ကျော် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဒီနှစ်အတွင်း သူတို့က အများကြီး သုံးထားပြီး ဖြစ်သည်။

အပ်ချုပ်စက်နှင့် ရေဒီယိုက လက်မှတ်မလိုသော်လည်း စျေးမပေါဘူး။ ရေဒီယိုက ယွမ်၁၂၀ ပေးရပြီး သေတ္တာက ၃၅ယွမ် ပေးရတယ်။ သူတို့ ရှုမင်းကို ခနခန ပစ္စည်းတွေ ပို့ပေးခဲ့တာကပဲ ယွမ်တစ်ရာနီးပါးလောက် ကုန်သည်။ အဲ့ဒါအပြင် သူတို့မိသားစုက စားစရာနဲ့ အဝတ်အစားတွေအတွက် သိပ်မစုဖြစ်ပေ။ သူတို့က တောင်နားမှာ နေတယ်ဆိုပေမယ့် ပိုက်ဆံကိုလည်း အရမ်း သုံးသည်။ သူတို့ အရင်က နို့တွေ၊ အသားတွေကို ခနခန ဝယ်သည်။ ပြီးရင် ဝမ့်ရင်းကလည်း မြို့က စားသောက်ဆိုင်မှာ စားဖို့ သွားသေးသည်။

အဝတ်တွေ အတွက်ကတော့ ဝမ့်ရင်းမှာ အဝတ်ဟောင်းတွေ အများကြီး မရှိသည့်အတွက် အကုန်လုံးကို ဒီနှစ်ထဲမှာမှ ချုပ်ထားတာ။ အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုမှာက အပ်ချုပ်စက်တစ်လုံး ရှိသည့်အတွက် ဝမ့်ရင်းက တစ်မိသားစုလုံးအတွက် ပိတ်စဝယ်လာပြီး သူမအတွက် ချုပ်ပေးဖို့ ပြောခဲ့သည်။ ချမ့်တုန်မှာ အမြဲတမ်း အဝတ်အစား ကူပွန်တွေ ရှိသည့်အတွက် ဝမ့်ရင်းက ကူပွန်တွေ ရပြီးနောက် အမြဲတမ်းလိုလို ပိတ်စတွေ သွားဝယ်လေ့ ရှိသည်။ အဝတ်အစားတွေအပြင် မိသားစုမှာလည်း စောင်နှင့် အိပ်ရာခင်းအပို နှစ်စုံ ရှိသည်။

ထိုအတွက်အချက်အရ အခု သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ စုငွေက ယွမ်၆၀၀ ကျော် ရှိသည်။ ထို့အပြင် မြို့ထဲမှာ အစားအစာ ပြတ်လပ်မှုရှိပြီး အပိုဝင်ငွေက ရသည့် ငွေကလည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်လကတည်းက ပြတ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဝမ့်ရင်းက ဘယ်လိုပဲ တွက်နေပါစေ စိုးရိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

“အဲဲဒါတွေ အားလုံးကို အုတ်အပြာတွေနဲ့ပဲ လုပ်ထားတာ။ တကယ်လို့ မင်းတို့ အလယ် နံရံက အုတ်တွေကို ဖယ်လိုက်ရင် မင်းတို့တွေ အုတ်သုံးရာကျော် ဝယ်ရလိမ့်မယ်။”

အုတ်အပြာတွေက စျေးကြီးသည်။ အဲ့ဒါကြောင့် ဒီ တပ်မဟာထဲမှာ အုတ်အပြာရောင်ရှိတဲ့ အိမ်တွေက နည်းနည်းပဲ ရှိသည်။ သာမန် အခြေအနေမျိုးမှာဆို မင်းက လူငယ်တွေအတွက် ရွှံ့တွေနဲ့ အိမ်တစ်လုံး ဆောက်မယ်ဆိုရင် အဲ့ဒါက ယွမ်နှစ်ရာလောက်ပဲ ကုန်ကျလိမ့်မည်။ အိမ်ဆောက်တာက ကုန်ကျစရိတ် အကြီးကြီး မဟုတ်ပေမယ့် အိမ်ပရိဘောဂတွေမှာတော့ ကုန်လိမ့်မည်။ ဒါပေမယ့် နင် အဲ့ဒါကို အုတ်အပြာနဲ့ ဆောက်မယ်ဆိုရင် အနည်းဆုံး ယွမ်သုံးရာလောက် ကုန်လိမ့်မည်။ ဒါ ပရိဘောဂတွေတောင် မပါသေးချေ။

“အိမ်မှာရှိတဲ့ ပရိဘောဂတွေ အများစုက သုံးလို့ မရတော့ဘူး။ ကျွန်မတို့တွေ ဖန်တွေ၊ ပရိဘောဂတွေ ဝယ်ရမယ်။ အဲ့ဒါက အနည်းဆုံးတော့ ၁၂ ယွမ်လောက် ကုန်လိမ့်မယ်။”

၁၉၆၀ ၌ စားဖိုးမှူးလေးနှင့် လက်ထပ်ခြင်း

အပိုင်း ၁၆၆

ဝမ့်ရင်းသည် မူလ အခြေပေါ်မှာ အခန်းတစ်ခန်း ဆောက်ဖို့ စီစဥ်ထားခဲ့သည်။ အိမ်မှာ ရှုရွှမ်းနှင့် သူမတို့ နှစ်ယောက်သာ ရှိသည့်အတွက် အခန်းနှစ်ခန်း ဆောက်ဖို့ မလိုပါ။ တစ်ခန်းကို ကြီးကြီးလေး ဆောက်မည် ဖြစ်သည်။ သူမက ဆေးပစ္စည်းတွေ သိမ်းဖို့ ဆေးခန်းလေးတစ်ခု ဆောက်လို့ရနိုင်သည်။ ရှုရွှမ်းကလည်း အဲ့ထဲမှာ ရိက္ခာခြောက်တွေ သိမ်းလို့ ရနိုင်သည်။ ဂိုဒေါင်က အရမ်း ပြည့်သွားချိန်တိုင်းမှာ တက်ရ၊ ဆင်းရမည့် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်သည်။

ဒါတွေအားလုံးကို ဖယ်ပြီးနောက် ဝမ့်ရင်းသည် သူမ အရင်က သုံးခဲ့သည့် ရေချိုးခန်းကို သတိရနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ရေချိုးခန်းက အုတ်အများကြီး မကုန်ပါ။ သို့သော် သူမက ရေချိုးဇလုံကြီးနဲ့ ရေပိုက်နှစ်ခု ထပ်ဝယ်ရမည် ဖြစ်သည်။ ရေချိုးဇလုံက ရေးမနည်းဘဲ ၁၂ ယွမ်လောက် ကုန်ကျမည် ဖြစ်သည်။

ရှုရွှမ်းကလည်း ကြားဖြတ်ပြောခဲ့သည်။ “ကိုယ်လည်း အိမ်မှာ ရေတွင်းတစ်တွင်း တူးချင်တယ်။”

တပ်မဟာထဲက ရေရဖို့က ပြဿနာရှိတော့ သူတို့တွေက အမြဲတမ်း ရေသွားသယ်ရသည်။ အခု ရှုရွှမ်းက မနက်တိုင်း အစောကြီးထပြီး ရေသွားသယ်ရသည်။ မနက်ပိုင်းဆို သူက ရေကို သုံးခါတောင် သယ်ပြီး ရေတိုင်ကီထဲ သွားထည့်ရသည်။

ဝမ့်ရင်း - “ဒါက ကျွန်မတို့ လိုနေတာပဲလေ။”

အိမ်မှာ ရေတွင်းတစ်တွင်း မရှိတာက အရမ်း အဆင်မပြေဘူး။

ရေတွင်းတူးရတဲ့ ကုန်ကျစရိတ်ကလည်း အရမ်း များတယ်။ အဲ့ဒါကို တူးမယ့် လူတစ်ယောက် ငှားဖို့က ယွမ်အနည်းငယ် ပေးရမှာ။

အဲ့ဒါတွေကို တွက်ကြည့်လိုက်ရင် စုထားတဲ့ ယွမ်၆၀၀က ဘာမှ သိပ်မကျန်တော့ပါ။ ကျန်တဲ့ ပိုက်ဆံတွေကိုက ဆောင်းတွင်းမှာ စျေးဝယ်ပြီး ပြင်ဆင်ဖို့အတွက် သုံးမည် ဖြစ်သည်။

ဝမ့်ရင်းက သက်ပြင်းချခဲ့သည်။ “ကျွန်မ မြို့ကို ပြောင်းရင် အလုပ်တစ်ခု ဝယ်မယ်လို့ ကျွန်မ ပြောခဲ့ပေမယ့် ဘယ်အချိန်မှ ကျွန်မ ပိုက်ဆံကို ပြန်ရနိုင်မလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိဘူး။”

ရှုရွှမ်းက တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။ “ကိုယ် ဒီနှစ်တော့ ဟိုတယ်မှာပဲ နေမယ်ဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။”

ဒီနှစ်မှာ ရာသီဥတုက တကယ်ကို ဆိုးရွားပြီး မိသားစုရဲ့ ရိတ်သိမ်းနှုန်းက နည်းသည်။ သူ့မှာ နောက်ထပ် သုံးလလောက်အထိ ဘာအပိုဝင်ငွေမှ မရှိသလို ဆောင်းတွင်းမှာ နောက်ထပ် သုံးလအတွက်လည်း သူ့မှာ ဘာလစာမှ မရှိပါ။

ရှုရွှမ်းကလည်း အနည်းငယ် တွေဝေသွားခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်း - “အဲ့အကြောင်းကို တွေးတောင် မတွေးနဲ့။ ရှင်က ဟိုတယ်မှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိနေရင်တောင် ရှင့်ရဲ့ သူဌေးကို သဘောတူနဲ့။ ယုံချင်ယုံ၊ မယုံချင်နေ၊ သူက ဆောင်းတွင်းအတွက် ရှင်ပြန်လာအောင် တွန်းအားပေးဖို့ ခြိမ်းခြောက်တာတွေ၊ မက်လုံးပေးတာတွေ လုပ်လိမ့်မယ်။”

ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းသည် မနှစ်က အောင်မြင်မှုရဲ့ အရသာကို ရခဲ့သည့်အတွက် သူက ဒီနှစ်မှာ ဘယ်လိုလုပ် ရပ်နိုင်မှာလဲ။ ရှုရွှမ်းက ပြောတဲ့အတိုင်း ပြန်လာတာက ပိုကောင်းလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမက သူ့ကို တကယ် ပြောမယ်ဆိုရင် သူမကို ဒီလူနှစ်ယောက်က ထိုရေတွင်းထဲသို့ ဆွဲချသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ရှုရွှမ်းကလည်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူပိုက်ဆံအတွက် စိုးရိမ်နေရသည်မှာ ဒါဟာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် သူတို့တွေ ဘေးအိမ်ကိုလည်း ပြင်လို့ရသည်။ ငါတို့တွေ အိမ်ဟောင်းကြီးကို ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုရင် အဲ့ဒါက သုံးနှစ်နဲ့ ငါးနှစ်လောက်ကြားမှာ ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။ ပြီးတော့ တပ်မဟာကလည်း ဝမ့်ရင်းကို အိမ်ပေးပြီးပြီ။ တကယ်လို့ ဝမ့်ရင်းက အဲ့ဒါကို ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုရင် သူမ အဲ့ကနေ ထွက်သွားလို့ ရသည်။ နှစ်နည်းနည်းလောက် ကြာပြီးလို့ ဝမ့်ယုံရွှင်းနဲ့ ဝမ့်ယောင်ကျုံးတို့ သူတို့အပြစ်ဒဏ်ကနေ ပြန်လာရင် ဘာပြဿနာ ရှာဦးမှာလဲ။

အိမ်ကို မြန်မြန်ပြင်ပြီး နောက်ပိုင်း ဒီလို ငြင်းစရာတွေ ရှောင်လို့ရအောင် ကိုယ့်ရဲ့ ခြံဝန်းထဲကို ပြောင်းနေတာ ပိုကောင်းလိမ့်မည်။

ပိုက်ဆံက ရှာရခက်တယ်ဆိုပေမယ့် အလုပ်ကိုလည်း လုပ်ရမည်။

ဝမ့်ရင်းက အရင်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက် ချခဲ့သည်။ “အဲဲဒါကို အရင် သုံးလိုက်။ ကျွန်မတို့တွေ နောက်မှ အဲ့အကြောင်း ပြောကြမယ်။”

သူမက ရက်အနည်းငယ်အတွင်း တောင်ပေါ်ရှိ ဆေးဖက်ဝင် စိုက်ခင်းကို သွားရှာပြီး သင့်လျော်ရာ အားလုံးကို ရောင်းလို့ရသည်။ ငါးကန်ကလည်း ရှာမတွေ့မချင်း နောက်ထပ် နှစ်သစ်ကူး မတိုင်ခင်အထိ ရောင်းလို့ရဦးမည် ဖြစ်သည်။

အခုကနေစပြီး ဝမ့်ရင်းက အလုပ်ရှုပ်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ပထမဆုံး ရေတွင်းကို နက်နက်လေး တူးကြမယ်။ ငါတို့တွေ ခြံထဲက နေရာတော်တော်များများကို ကြိုးစားကြည့်ခဲ့ပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့ ရေတွင်း တစ်တွင်းကိုပဲ တွေ့ခဲ့ရတယ်။ သူတို့တွေ ရေတွင်းကို အောင်အောင်မြင်မြင် တူးနိုင်လိုက်ပြီ။ အဲ့ဒါကို နောက် ဆယ်ရက်လောက် အခြောက်ခံလိုက်ရင် ရေတွင်းက သုံးဖို့အတွက် အဆင်သင့် ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

နောက်တစ်ခုကတော့ အုတ်တွေဝယ်ပြီး ဆောင်းလယ်ပွဲ မရောက်ခင် ရက်အနည်းငယ်မှာ အိမ်ဆောက်ဖို့ပဲ။

ဘေးနားမှာ အိမ်ကြီးတစ်လုံးကို ဆောက်ထားပြီး နံရံတွေကလည်း ဆက်ထားကာ တံခါးကိုလည်း ပိတ်ထားပြီး ဝမ့်ရင်းဘက်က တံခါးတစ်ပေါက်ကိုသာ ဖွင့်ထားခဲ့သည်။

သူမ ခြံဝန်းရဲ့ ထောင့်မှာလည်း ရေချိုးခန်းတစ်ခန်း ဆောက်ဖို့ လက်သမားဆီကနေ ရေချိုးကန်ကြီး တစ်ကန် မှာထားသေးသည်။

အရာအားလုံးကို စီစဥ်ထားပြီး ဆောင်းလယ်ပွဲသို့ ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။

ဝမ့်ရင်းရဲ့ အရင်ဘဝတုန်းက ဆောင်းလယ်ပွဲကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရပုံမှာ ဂဏန်းတွေစား၊ ဆန်အရက်ကို သောက်ပြီး ဝက်ပေါင်ခြောက်ဖြင့် လုပ်ထားသော လမုန့်ကို စားခဲ့ရသည်။ အဲ့တုန်းက လကို ကြည့်ဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘဲ မြို့ထဲရှိ အလင်းရောင်တွေက အရမ်းကို ထိန်ထိန်သာနေခဲ့သည်။

တကယ်လို့ မင်းက လရောင် ဖြာပြီး အဆုံးမရှိတဲ့ ကန္တာရကို မြင်ချင်တယ်ဆိုရင် မင်းက ဆောင်းလယ်ပွဲမှာ ပိတ်ရက်တစ်ရက်ကို ယူပြီး တောင်အမြင့်ကို တက်တာ၊ ဒါမှမဟုတ် မြင်ခင်းပြင်ကို သွားလို့ရသည်။

ဒါပေမယ့် သူမက နေရာ ပြောင်းလိုက်သည့်အခါ ဝမ့်ရင်းက ထိုအရာကို ထပ်ပြီး မခံစားရတော့ပါ။

အရင်တုန်းက လူတွေသည် သာမန် ပွဲတော်တွေကြောင့် အမြဲတမ်း ရှုပ်နေကြပြီး တိကျတဲ့ အကြောင်းပြချက် ရှိလာသည့်အတွက် နောက်ပိုင်းမှာ ထိုအခြေအနေတွေက အတော်လေးကို ပေါပေါသီသီ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

တစ်နှစ်ကို ရက်သုံးရာကျော် ဝယ်လို့ရသည့် လမုန့်ကလည်း ပစ္စည်းတွေ ပြတ်လပ်နေတဲ့အချိန် အကြာကြီးနေမှ တစ်ခါလောက် စားလိုက်ရတာ ဒါမှမဟုတ် လဝက်လောက်နေမှ တစ်ခါ စားရတာလောက် ပျော်စရာကောင်းမည် မဟုတ်ပါ။

ခုနစ်ခုမြောက် တပ်မဟာထဲရှိ လူတွေကလည်း လမုန့်ကို စားကြသော်လည်း အရသာငါးမျိုးပါသည့် လမုန့်က နောက်ပိုင်းမှာ သကြားအပြည့်ပါတာ၊ အနီ၊ အစိမ်းနှင့် ဆီအနံ့တွေ ပါတယ်ဟု ဝေဖန်ခံခဲ့ရသည်။ ထိုအစား သကြားအနည်းငယ် ပါရှိသည့် နှမ်းကိတ်ကလည်း ရှိသည်။ ထို့အပြင် အဲ့ဒါတွေဟာ တစ်နှစ်မှတစ်ခါသာ ကလေးတွေ စားလို့ရသည့် အရသာရှိသော မုန့်များလည်း ဖြစ်သည်။

လမုန့်လက်မှတ်တွေက မြို့မှာ ပြဿနာရှိသည်။ နောက်ပိုင်းမှာ အဲ့ဒါတွေနှင့် ပုံစံတူသည့် လမုန့်တွေ ရှိသော်လည်း အနည်းငယ်ကိုသာ ကျေးလက်ဒေသမှာ စားလို့ရနိုင်သည်။

ဝမ့်ရင်းရဲ့ နေကြာစေ့ကလည်း အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ကာ သူမအတွက် ဖရုံစေ့ တစ်ပန်းကန် ကြော်ပေးဖို့ ရှုရွှမ်းအား တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ဆောင်းလယ်ပွဲ မရောက်ခင် ဝမ့်ရင်းက လမုန့် စားဖို့ အကြောင်းကိုပဲ ဆက်တိုက် ပြောနေခဲ့သည်။

ရှုရွှမ်းက ဟင်းမျိုးစုံကို ချက်ပြီးပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူက အဆာသွပ်မုန့်ကိုတော့ မကျွမ်းကျင်သေးပါ။ သို့သော် ဝမ့်ရင်းပြောတာကတော့ အတော်လေး ဆွဲဆောင်မှု ရှိသည်။

“အဲဲဒါက အထဲမှာ ထင်းရှူးစေ့၊ သစ်ကြာသီး၊ ဖရုံစေ့နဲ့ သခွားစေ့တွေပါတဲ့ လမုန့်ပဲ။ အဲ့ထဲမှာ ပင်လုံးကြိုင်ကို ထည့်ထားသေးတယ်။ အပြင်ဘက်ကတော့ ကြွတ်ပြီး ကပ်စေးစေးလည်း မဖြစ်သလို မာလည်း မမာဘူး။ ပြီးတော့ အစေ့တွေက ကြွတ်ယွပြီး မွှေးနေတာ။”

“အဲ့ထဲမှာ ယူနန်ကလို ဝက်ပေါင်ခြောက်ကို ထည့်တာလည်း ရှိသေးတယ်။ အဲ့ဒါက ဝက်ပေါင်ခြောက် အသားနဲ့ လုပ်ထားတာ။ အပြင်က ကြွတ်ယွပြီး အထဲက လေးလေးပင်ပင်၊ မွှေးကြိုင်ပြီး ဆီနိုင်နိုင်လေးနဲ့။”

ဝမ့်ရင်းသည် စားစရာတွေ ဒီလောက် အများကြီးကို ဘယ်ကနေ ကြားလာခဲ့လဲဆိုတာ ရှုရွှမ်းက မသိပါ။ အချို့အရာတွေဆို သူအရင်က ကြားတောင် မကြားဖူးပါ။

ဝမ့်ရင်းက အရည်အချင်းရှိတဲ့သူဖြစ်ပြီး အကြံပြုချက် တစ်ခုလုပ်ဖို့ အခွင့်အရေး ယူလိုက်သည်။ “ရှင်တို့ရဲ့ ဆိုင်မှာ အရင်တုန်းက မီးဖိုမျိုးကြီး မရှိဘူးလား။ ကျွန်မတို့ အဲ့ဒါကို လုပ်ပြီးရင်ရော သုံးလို့ရလား။”

သူမ မျက်လုံးထဲက စိတ်အားထက်သန်မှုကို မြင်သည့်အခါ ရှုရွှမ်းက လက်ကို ဆန့်ကာ သဘောတူလိုက်သည်။ “ကိုယ် အဲ့ဒါကို တစ်ချက်လောက် စမ်းကြည့်ပေးမယ်။”

ဝမ့်ရင်းပြောပြခဲ့သည့် နည်းလမ်း နှစ်ခုလုံးက တောင်ပိုင်းမှာ အသုံးပြုခဲ့ပြီး ဖြစ်သည့်အတွက် သူက အဲ့ဒါကို အာမမခံနိုင်ပါ။

ဝမ့်ရင်းက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် သူမရဲ့ ဖရုံစေ့တွေကို ထုတ်လိုက်သည်။ “ရော့၊ ဒီမှာ ဖရုံစေ့တွေ။ နောက်ထပ် ရက်နည်းနည်းလောက်နေရင် ကျွန်မ တောင်ပေါ် တက်ပြီး သစ်အယ်သီးနဲ့ သစ်ကြားသီးတွေ သွားရှာလိုက်မယ်။”

ရှုရွှမ်း - “သစ်အယ်သီးတွေ သွားမခူးနဲ့။ ကိုယ်တို့တွေ မြေပေါ် ကျနေတဲ့ ဘယ်ဟာကိုမဆို သုံးလို့ ရတယ်။”

ဝမ့်ရင်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြခဲ့သည်။ သူမက မတုံးအပါ။ သစ်ကြားသီး ခူးတာက အလွန် အန္တရာယ်များသည့် အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူမမှာ ရွှေလက်တွေ ရှိသော်လည်း မသေမျိုးတော့ မဟုတ်ပါ။ အပေါ်ကို တက်ဖို့အတွက် သူမကိုယ်သူမတော့ သေချာပေါက် ဖိအားပေးမည် မဟုတ်ပါ။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်း နောက်ဆုံးမှာတော့ ဝမ့်ရင်းက ပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို စုလိုက်သည်။ သူမက ပင်လုံးကြိုင်ပန်း အချို့ကိုတောင် ရခဲ့ပြီး အဲ့ဒါတွေကို အခြောက်ခံကာ ကရားလေး တစ်ခုထဲ၌ ထည့်ထားခဲ့သည်။

ရှုရွှမ်းက အရင်ဆုံး ဝမ့်ရင်းရဲ့ လမ်းညွှန်ချက်တွေကို လိုက်နာပြီး အဲ့ဒါတွေကို ပန်းကန်ပြားကြီး တစ်ချပ်ဖြင့် ပြင်ကာ ဆိုင်ထဲသို့ ယူသွားပြီး ပန်ကိတ်တွေ လုပ်နေရင်း ဖုတ်ထားခဲ့သည်။

အရသာငါးမျိုးထည့်ထားသည့် လမုန့်ရဲ့ အရသာက အ့ဩဖို့ ကောင်းလောက်အောင် စားကောင်းသည်။

ဝမ့်ရင်းက ယွင်ထိုင် ဝက်ပေါင်ခြောက်ကို စားချင်သော်လည်း သူမရဲ့ လက်ထဲမှာ ဘာဝက်ပေါင်ခြောက်မှ မရှိပါ။

ရှုရွှမ်းက ထိုအကြောင်းကို တွေးပြီး မြို့မှာရှိတဲ့ သူ့ရဲ့ ဦးလေးထံကို စာတစ်စောင် ရေးလိုက်သည်။

ဒီနှစ်ထဲမှာ ဝမ့်ရင်းက ဝက်ပေါင်ခြောက်အကြောင်းကို ခနခန ပြောခဲ့ပြီး ရှုရွှမ်းကိုယ်တိုင်က ဆောင်းတွင်း အိမ်မှာ ဝက်ပေါင်ခြောက် ရှိတာက ကောင်းတယ်ဟု တွေးခဲ့သည်။ အသားနှင့် အရွက်တွေကို စားဖို့ကလည်း အဆင်ပြေသည်။

ဝက်ပေါင်ခြောက်က လမုန့်လုပ်ဖို့ မလုံလောက်သည့်အတွက် ရှုရွှမ်းက အရသာငါးမျိုး လမုန့် အခုသုံးဆယ်ကျော်ကို အိမ်သို့ ပြန်ယူလာခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းက အဲ့ဒါရဲ့ အရသာကို မြည်းပြီးနောက် လက်မထောင်ပြခဲ့သည်။ “အရသာရှိလိုက်တာ။”

အရသာငါးမျိုး လမုန့်က ကြွတ်ယွပြီး မွှေးကြိုင်ကာ မုန့်ရဲ့ အပေါ်ယံက မခြောက်သလို မာလည်း မမာပါ။ အဲ့ဒါက ချိုသော်လည်း မအီပါ။

ဝမ့်ရင်းက စားနေရင်း မေးလိုက်သည်။ “ရှင် ဆိုင်ထဲက မီးဖိုကို သုံးခဲ့လားဆိုပြီး ဘယ်သူကမှ မမေးဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။”

ရှုရွှမ်း - “ဘယ်သူကမှ ဘာမှ မပြောပါဘူး။ ကိုယ် အဲ့ဒါကို အခွင့်အရေးရတုန်း လုပ်လိုက်တာ။ ဒီနေ့ မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ကိတ်မုန့်ဖုတ်ဖို့ မီးဖိုကို သုံးမယ်ဆိုပြီး ရည်ရွယ်လိုက်တာ။”

ဝမ့်ရင်း - “မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ကိတ်မုန့်လား။”

တစ်ခါတစ်လေ ဆိုင်မှာ မင်္ဂလာပွဲအတွက် ကိတ်မုန့်တွေ ရောင်းတယ်ဟု ရှုရွှမ်းက ပြောခဲ့ပြီး အဲ့ဒါက နှမ်းကိတ် အသေးလေးတွေဖြစ်ကာ မင်္ဂလာပွဲရှိလို့ မိသားစု တစ်စုစုမှ မှာတာမျိုး ရှိမှသာ လုပ်လေ့ရှိသည်။

ရှုရွှမ်းက ပြောလိုက်သည်။ “အင်း ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းက မင်္ဂလာဆောင်တော့မှာ”

ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းက အိမ်ထောင်ပြုတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဝမ့်ရင်းကတော့ မအံ့ဩပါ။ “သူ အဲ့ဒါကို လုပ်မှာဆိုပြီး ပြောတာ ကြာလှပြီ မဟုတ်ဘူးလား။ အဲ့ဒါကို ဘာလို့ အခုထိ ကြာနေရတာလဲ။”

ဝမ့်ရင်းသည် ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းရဲ့ ကောင်မလေးဖြစ်သူ လီရင်းကို တွေ့ဖူးပြီး ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်က နာမည်တူကြသည်။ အဲ့အချိန်တုန်းက တစ်ဖက်လူသည် စားသောက်ဆိုင်ထဲမှာ မရှင်းပြနိုင်သော အေးစက်သည့် အမူအရာမျိုး လုပ်ပြသွားခဲ့သည်။

ရှုရွှမ်း - “အရင်က သူတို့က အရင်ဆုံး ကြိုမှာပြီးမှ စီစဥ်မယ်။ ပွဲနှစ်ခု လုပ်မယ်ဆိုပြီး ပြောတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့တွေ နှောင့်နှေးနေတာ။ ပြီးတော့ အခု သူတို့တွေ ထပ်ပြီး ကြိုတင်မမှာတော့ဘဲ အဲ့ဒါကို အခုချက်ချင်း စီစဥ်မယ်လို့ ပြောတယ်။”

ဝမ့်ရင်း - “ဒါက အရမ်း လောနေတယ်။ အခုချိန်မှာ လူတိုင်းက မအားဘူးမလား။ ပုံမှန်အတိုင်းဆိုရင် အဲ့အတွက် အချိန် လုံလုံလောက်လောက် ရှိသင့်တယ်။”

အခုကနေစပြီး ဆောင်းတွင်းအထိ လယ်ထဲမှာရှိတဲ့ အလုပ်တွေက ပါးသွားပြီ။ ထုံးစံအတိုင်းဆို ဒီအချိန်က ကျေးလက်ဒေသကလူတွေ လက်ထပ်ပွဲ လုပ်ကြတဲ့ အချိန်ပဲ။

ရှုရွှမ်း - “ဘယ်သူက သိမှာလဲ။ ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းက စားပွဲ တစ်ပွဲကို သီးသန့် ထားထားပြီးပြီ။ သူပြောတာတော့ ပွဲနေ့က အောက်တိုဘာ ၈ ရက်နေ့တဲ့။”

ရှုရွှမ်းက စားဖိုမှူးအနေနဲ့ လုပ်ပေးရမည် ဖြစ်သည်။

ရှုရွှမ်းက အရမ်းကြီး ပျော်မနေခဲ့ပါ။

နိုင်ငံပိုင် ဟိုတယ်ရဲ့ အကြီးအကဲဖြစ်သူ ဝမ်ကောတုန်က မင်္ဂလာပွဲကို ဦးဆောင်ဖို့ အတင်းကြပ် လုပ်နေခဲ့သည်။ ဒါဟာ စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ တာဝန်သာဖြစ်ပြီး အဲ့ပွဲကို ထုံးစံအတိုင်း လုပ်ပေးဖို့အတွက် သူက ရှုရွှမ်းကို တိုက်ရိုက် ပြောခဲ့သည်။

ရှုရွှမ်း - “ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းက သူ့မှာ အိမ်တစ်လုံး ရှိတယ်ဆိုပြီး မိန်းကလေးဘက်ကို လိမ်ထားတာ။ သူက မြို့က ဓာတ်ဗူးစက်ရုံက အလုပ်သမား။ လိမ်တာတွေကို အခြေခံထားတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးက သိပ်အကြာကြီး ခံနိုင်မယ်လို့ ငါမထင်ဘူး။”

ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းရဲ့ ကောင်မလေးက လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးဘဲ စားဖို့နှင့် ပစ္စည်းတွေကို ယူဖို့အတွက် စားသောက်ဆိုင်ကို လာပြီး သူဌေးလို ပြုမူတယ်ဟု သူက ခံစားခဲ့ရသော်လည်း ဒါဟာ ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းက သူမအပေါ် လိမ်ထားတယ်ဆိုသော ငြင်းလို့မရသည့် အချက်ကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝမ်ကောတုန်က ပြောခဲ့ပြီး ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းက ဟိုတယ်မှာ စားပွဲတစ်ပွဲ မှာထားပြီးပြီ ဖြစ်သည့်အတွက် ရှုရွှမ်းမှာ ရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ သူပြောသလို လုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

စားစရာတွေ သိုလှောင်ထားသည့် ကိစ္စက လူသိများသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လာကာ လီမိသားစုရော၊ ဝမ့်လင်းလင်းရောက ထိုကိစ္စကြောင့် ဖမ်းခံခဲ့ရသည်။

ဝမ့်လင်းလင်းရဲ့ အဓိက ပြစ်မှုက လူသတ်မှုဖြစ်ပြီး ရိက္ခာတွေ သိုလှောင်ထားတာက အပြစ်လေး တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဒီကိစ္စကြောင့် လီမိသားစုကလည်း ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရသည်။

ဝမ့်လင်းလင်းက စားစရာတွေ ကီလိုလေးရာလောက် သိုလှောင်ထားပြီး အဲ့ထဲက ကီလိုတစ်ရာကို သူမအမေရဲ့ တပ်မဟာထဲသို့ ပြန်ယူသွားခဲ့ပြီး သူမကိုယ် သူမအတွက် ကီလိုသုံးရာကိုသာ ယူလာခဲ့သည်။ အများစုက ပြောင်းဆန်တွေ ဖြစ်သည်။

အကြောင်းမှာ လီမိသားစုရဲ့ လှည့်စားမှုကြောင့် သူမက စိတ်ခုသွားခဲ့ရပြီး ဝမ့်လင်းလင်းက အမျိုးသမီးကြီး မစ္စလီနှင့် လမ်းခွဲတုန်းက ပြောင်းဆန်အားလုံးအတွက် ပြန်တောင်းခဲ့သည်။ သူမက ဂျုံကောင်းတစ်ခုကိုမှ မလိုချင်ခဲ့ပါ။ သူမက အဲ့ဒါတွေကို လီမိသားစုထံ ပေးလိုက်သည်။ ဒီမိသားစုက ဂျုံကောင်းတွေကို စားနေသည့်အတွက် သူတို့ကို စားခွင့်ပေးလိုက်သည်။ ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်နေပါစေ၊ ဂျုံကောင်းတွေ အားလုံးကို လီမိသားစုက ပိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ဂျုံတွေကို ပိုက်ဆံအဖြစ် ပြောင်းသည့်အခါ ဝမ့်လင်းလင်းရဲ့ အလုပ်မှာ ပါသည့်ပမာဏက ယွမ်တစ်ရာတောင် မရှိပါ။ ထိုအချိန်တွင် လီမိသားစုက ယွမ်သုံးရာကျော် ပေးထားခဲ့သည်။

ငွေပမာဏက ယွမ်နှစ်ရာ ကျော်သွားမယ်ဆိုရင် ပုံစံက ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်။

လီမိသားစုက သူတို့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အားလုံးကို စွန့်စားပြီး အခြေအနေတွေက ဒီလိုမျိုး အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မည်ဟု လီမိသားစုက တစ်ခါမှ မထင်ထားခဲ့ဖူးပါ။ သူတို့က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ချက်ချင်းပဲ သတင်းပေးခဲ့ကြသည်။

လီမိသားစုရဲ့ချွေးမတွေက သူတို့ရဲ့ ယောက္ခမ ဖြစ်သူသည် ဂျုံတွေကို သိုလှောင်ထားတာရဲ့ တာဝန်ခံ ဖြစ်ကြောင်းကို သတင်းပို့ခဲ့သည်။ လီမိသားစုရဲ့ အကိုတွေကလည်း သူတို့ရဲ့ညီ လီကျင်းကလည်း ထိုကိစ္စမှာ အမှန်တကယ် ပါဝင်ကြောင်းကိုလည်း သတင်းပို့ခဲ့သည်။ အမျိုးသမီးကြီး မစ္စလီသည် ကိစ္စတွေကနေ သူမကိုယ်သူမ လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပြီး မိသားစုရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို သူမရဲ့ သားတွေက ပိုင်ဆိုင်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုခု မချခင် သူတို့ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်ကို ယူရမည်ဖြစ်ကြောင်း သူမက ပြောခဲ့သည်။

ရဲတွေက အတော်လေးကို စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ကြသည်။