သူတို့ကို သတ်ပြီးမှ တောင်းပန်မယ်

ဒဏ်ရာကုသသည့် နတ်ဆေးလုံးတစ်လုံးနှင့် ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးအချို့ကို ထုတ်ယူ၍ သုံးစွဲလိုက်သည်။

လော့ချန်သည် နောက်လာမည့် အစီအစဉ်များကို စဉ်းစားလိုက်၏။

လက်ရှိအခြေအနေတွင် သွေးလင်းယုန် သေဆုံးသွားသော်လည်း သူ၏ အခြေအနေသည် လုံခြုံမှုမရှိသေးချေ။

လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ ဆွန်ယင်ယန်တို့ ဖြစ်စေ၊ မင်းသားတန်းမှ အကြီးအကဲရှဲ့ယန် ဖြစ်စေ၊ သူ၏ အသက်ကို သတ်လိုသူများသာ ဖြစ်သည်။ ဘေးအန္တရာယ်များ ဝန်းရံနေသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ဤတိုက်ပွဲတွင် သူသည် ဒဏ်ရာ အတော်အတန် ပြင်းထန်သည်။ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် အလယ်အဆင့် သန်မာသူ၏ တိုက်ခိုက်မှုသည် အကြွင်းအကျန်စွမ်းအားကပင် ခံနိုင်ရည်ရှိရန် မလွယ်ကူချေ။

ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် နောက်ထပ် အန္တရာယ်တစ်စုံတစ်ရာနှင့် ထပ်မံတွေ့ဆုံလျှင် ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေးပင် ရှိနိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ လော့ချန်သည် နောက်ဆုံးတွင် ချက်ချင်း မပြန်သေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ တစ်နေရာရှာ၍ ဒဏ်ရာကုသရန်နှင့် အခွင့်အရေးယူ၍ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်သို့ ထိုးဖောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်အား သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်ကို ထိုးဖောက်ပြီး သွေးကြောများကို ဖွင့်လှစ်ကာ ချီစွမ်းအင်များ အသက်ဝင်လာလျှင် သူ၏ စွမ်းအားသည် သေချာပေါက် နောက်တစ်ဆင့် တက်လှမ်းသွားမည်ဖြစ်သည်။

ထိုအခါ သူသည် လေဟာနယ်တွင် လျှောက်လှမ်းနိုင်မည်။ လေထဲတွင် ပျံသန်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် ရန်သူများနှင့် တွေ့ဆုံလျှင်လည်း နေရာတိုင်းတွင် အားနည်းချက်များ ရှိတော့မည်မဟုတ်ချေ။

ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် လော့ချန်သည် သွေးလင်းယုန်၏ အလောင်းကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ကိုယ်ရိပ်တစ်ချက် လက်ခနဲ လင်းလက်သွားပြီးနောက် သစ်တောနက်ကြီး၏ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အတွင်းပိုင်းဆီသို့ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

တစ်ဖက်တွင်...

“ဘုန်း...”

တိမ်လွှာများ လှုပ်ရှားနေပြီး စွမ်းအင်လှိုင်းများ ပျံ့နှံ့နေ၏။ အချိန်အတော်ကြာသည့်တိုင် မပျောက်ကွယ်သေးချေ။

အကြီးအကဲချန်ရွှမ်၊ နဝမအကြီးအကဲတို့နှင့် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲကြီး ရမ်ကွေ့၊ ဆွန်ယင်ယန်တို့သည် ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

လူလေးဦး၏ စွမ်းအားသည် တန်းတူနီးပါး ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဆွန်ယင်ယန်တို့ နှစ်ဦးသည် တမင်တကာ အချိန်ဆွဲနေခြင်းပင်။

ခဏတာအတွင်း နှစ်ဖက်စလုံး အနိုင်မယူနိုင်ကြချေ။

“ဘုန်း...”

နောက်ထပ် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ကြိမ် ပြုပြီးနောက် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲကြီး ရမ်ကွေ့သည် ဆွန်ယင်ယန်၏ ဘေးသို့ ဆုတ်ခွာသွားကာ ခပ်တိုးတိုး ဆိုလိုက်သည်။

“ဆုတ်ခွာမယ်...”

ဆွန်ယင်ယန် ခေါင်းညိတ်သည်။ ရှည်လျားသော မျက်လုံးများမှ ရက်စက်သော အလင်းတန်းများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

အချိန်အတော်ကြာသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သွေးလင်းယုန် ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး၏ စွမ်းအားအရ လော့ချန်ကို သေချာပေါက် သတ်ဖြတ်ပြီး ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

“ရှူး... ရှူး...”

ထိုနှစ်ဦးသည် ချက်ချင်းပင် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ရပ်ကာ အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

“သူခိုးတွေ... ဘယ်ပြေးမလို့လဲ...”

နဝမအကြီးအကဲသည် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို နှစ်သက်သည်။ နောက်က လိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် အကြီးအကဲချန်ရွှမ်က တားဆီးလိုက်သည်။

“အခြေအနေက နည်းနည်း မူမမှန်ဘူး... ငါတို့ အရင်ဆုံး လော့ချန်တို့ဆီ သွားကြည့်ရမယ်”

အကြီးအကဲချန်ရွှမ်က ဆိုသည်။

“ကောင်းပြီ”

နဝမအကြီးအကဲ ခေါင်းညိတ်ကာ ဆွန်ယင်ယန်တို့ နှစ်ဦးကို စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“မကြာခင် သူတို့နဲ့ ကောင်းကောင်း စာရင်းရှင်းရမယ်”

လူနှစ်ဦး ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

ရုတ်တရက်...

“ဂီး...”

လေဟာနယ်တွင် ဖီးနစ်ငှက်၏ ဟစ်အော်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျယ်ပြန့်သော အဓိပ္ပါယ်များနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ နားထဲ ရောက်လာသည်နှင့် လူကို ရှေးခေတ်ကာလသို့ ပြန်ရောက်သွားစေသည်ဟု ထင်ရသည်။

အသံထွက်ပေါ်လာသည့် ခဏတွင် မိုးဖွဲဖွဲရွာနေသော မီးခိုးရောင် ကောင်းကင်သည် ရုတ်တရက် ရှင်းလင်း သွားသည်။

တိမ်များ၊ မြူများ အားလုံး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ် သွားသည်။ နေရောင် လင်းထိန်နေသည်။

“ဘုန်း...”

အကြီးအကဲချန်ရွှမ်နှင့် နဝမအကြီးအကဲတို့ မယုံကြည်နိုင်သော အကြည့်များအောက်တွင်...

ကောင်းကင်တွင် တောက်ပလွန်းသော အပြာရောင် မီးတံတိုင်း တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

အပြာရောင် မီးတံတိုင်း သည် အလျား အနံ ပေတစ်ရာခန့် ရှိသည်။ ကောင်းကင်ကို ပိုင်းဖြတ် ထားသည်။ ဆွန်ယင်ယန်နှင့် ရမ်ကွေ့တို့၏ ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့ ထားသည်။ အပူလှိုင်းများ ဆူပွက် နေ၏။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပင် လှုပ်ခါ စေသည်။

“မကောင်းတော့ဘူး... ပြင်းထန်တဲ့ ပညာရှင် ရောက်လာပြီ။ အနည်းဆုံး သွေးကြောနိုးကြားမှု စတုတ္ထအဆင့်နယ်ပယ် သန်မာသူ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ထိုးဖောက်ပြီး ပြေးကြမယ်...”

ရမ်ကွေ့ မျက်နှာထား လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် မီးတိမ်သိုင်းဝိညာဉ် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ချီစွမ်းအင်ကို အစွမ်းကုန် လှုံ့ဆော်လိုက်ကာ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် မီးတံတိုင်းဆီသို့ ထိုးလိုက်သည်။

“ဆန်းကြယ် လင်းယုန်...”

ဆွန်ယင်ယန်လည်း ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ။ သူ၏ သိုင်းဝိညာဉ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ လက်ငါးချောင်းမှ အပြာရောင်အလင်းများ တောက်ပနေသည်။ လက်သည်းကဲ့သို့ တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

ထိုနှစ်ဦး၏ အားအပြည့်ပါသော တိုက်ခိုက်မှုသည် အပြာရောင် မီးတံတိုင်းပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်လာသည်တွင် မီးတံတိုင်းသည် အနည်းငယ် လှုပ်ခါသွားပြိးနောက် ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ပျံ့နှံ့လာသော စွမ်းအင်လှိုင်းသည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပူရှိန်များ ပါဝင်သည်။

ရမ်ကွေ့နှင့် ဆွန်ယင်ယန်တို့ ကိုယ်ခန္ဓာများပင် တုန်ယင်သွားသည်။ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာလိုက်ရပြီး မျက်နှာများ ဖြူဖျော့နေသည်။

နောက်မှ အကြီးအကဲချန်ရွှမ်နှင့် နဝမအကြီးအကဲတို့ အံ့အားသင့်ကာ ကြောင်ငေးနေကြသည်။

သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် သန်မာသူဖြစ်သော ရမ်ကွေ့နှင့် ဆွန်ယင်ယန်တို့သည် ဤမီးတံတိုင်းရှေ့တွင် ခေါင်းပြတ်နေသော ယင်ကောင်များကဲ့သို့ အင်အားမရှိ၊ သေးငယ်နေကြသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ...”

အေးစက်သော အသံတစ်ခု ကောင်းကင်မှ ပျံ့နှံ့လာသည်။

လေသံသည် ပေါ့ပါးသော်လည်း လူ၏ စိတ်ကို တုန်ခါစေသော ဖိအားများ ပါဝင်နေသည်။

လူလေးဦးစလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းလှည့်၍ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကောင်းကင်တွင် တိမ်တိုက်များ လင်းထိန်နေသည်။ ထူးခြားလှပသော မိန်းမပျိုတစ်ဦး လေထဲတွင် လျှောက်လှမ်းလာသည်။

မိန်းကလေးသည် ရိုးရှင်းသော ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ မျက်ခုံးမွေးများက ပုံဆွဲထားသည့်နှယ် လှပသည်။ မျက်လုံးများသည် ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပသည်။ နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူစင်သော အဖြူရောင် ဝတ်စုံဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာသည်။ ကောင်းကင်မှ နတ်သမီးတစ်ပါး ကမ္ဘာမြေပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသည်နှင့် တူသည်။ သို့မဟုတ် နဂါးနန်းတော်မှ နဂါးမင်းသမီးကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။

သူမ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး ရှင်းလင်းလာသည်။ နတ်ဘုရားဆန်သော အငွေ့အသက်များ စီးဆင်းနေသည်ဟု ထင်ရသည်။

“ယွမ်မန်လီ...”

ရောက်လာသူကို မြင်လိုက်သည်နှင့် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲကြီး ရမ်ကွေ့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ စိတ်ထဲတွင်လည်း အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။

ကြယ်ဆယ်ပွင့် ဖီးနစ်သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားသူ၊ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ တပည့်မလေး ယွမ်မန်လီကို သူ မည်သို့ မသိဘဲ ရှိမည်နည်း။

သို့သော် သူမ နာမည်ကျော်သည်မှာ မကြာသေးချေ။ အသက် မည်မျှသာ ရှိသေးသနည်း။ ဤမျှ စွမ်းအားရှိနေသည်တဲ့လား။

ဆွန်ယင်ယန်သည် ယွမ်မန်လီကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်လုံးများ အလွန် ရက်စက်နေသည်။

သူ သိရသလောက် ယွမ်မန်လီသည် လော့ချန်ကို ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသို့ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သူမသာ မရှိခဲ့လျှင် လော့ချန်ကဲ့သို့ အသုံးမကျသူသည် ယခုကဲ့သို့ အောင်မြင်မှု ရရှိနိုင်မည်မဟုတ်ချေ။ ဆွန်ချွမ်ဝူသည်လည်း မသေဆုံးနိုင်ချေ။

ထိုအချိန်တွင် နဝမအကြီးအကဲ သတိပြန်ဝင်လာသည်။ ရမ်ကွေ့တို့ နှစ်ဦးကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဆိုသည်။

“ယွမ်မန်လီ၊ မင်း လာတာ ကောင်းတယ်။ ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲ ပြီးလို့ ငါတို့ ဂိုဏ်းကို ပြန်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတုန်း ဒီနှစ်ယောက်က လမ်းမှာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လာတိုက်ခိုက်တယ်။ ငါတို့ ဂိုဏ်းတပည့် လော့ချန်ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ အကြီးအကျယ် ဒုက္ခဖြစ်စေမတတ် ဖြစ်ခဲ့တယ်”

“ဖူး...”

နဝမအကြီးအကဲ ဒေါသတကြီး မျက်လုံးပြူးသွားသည်။

“ဘာပြောစရာ ရှိသေးလဲ...”

ယွမ်မန်လီ အကြည့်များ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။ ဆွန်ယင်ယန်တို့ နှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်ပြီး ထူးခြားသော အရှိန်အဝါဖြင့် ဆိုသည်။ “မင်းတို့ ဘာပြောစရာ ရှိသေးလဲ”

ရမ်ကွေ့သည် အင်အားချင်း မယှဉ်သာသည်ကို သိသည်။ စိတ်ထဲမှ ဒေါသကို မြိုသိပ်လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူက ဆိုသည်။

“ယွမ်မန်လီ၊ လော့ချန်က ပြိုင်ပွဲမှာ ငါတို့ အကြီးအကဲ ဆွန်ယင်ယန်ရဲ့သား ဆွန်ချွမ်ဝူကို အကြံပေးတာကို နားမထောင်ဘဲ ကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်ခဲ့တယ်။ အကြီးအကဲ ဆွန်ယင်ယန်ကလည်း သားကို ဆုံးရှုံးလို့ စိတ်ထိခိုက်ပြီး အသိစိတ်ပျောက်သွားတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် လော့ချန်ကို လာရှင်းတာပါ...”

“ဖူး...”

နဝမအကြီးအကဲ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

“တော်တော် ပြောတတ်တဲ့သူ။ သားတစ်ယောက် သေရုံနဲ့ ရှင်းရမှာလား။ ငါလည်း တပည့်ရင်းတစ်ယောက် ဆုံးရှုံးရတယ်။ ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ။ မင်းတို့ ရှင်းချင်ရင် ငါတို့လည်း တစ်ခုချင်းစီ ကောင်းကောင်း ရှင်းမယ်...”

“ဒါဆို ဒီလိုကိုး...”

ယွမ်မန်လီသည် ရမ်ကွေ့တို့ နှစ်ဦးကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်သည်။ မျက်လုံးများ ဖွင့်လိုက် ပိတ်လိုက် လုပ်နေစဉ် မျက်ဆံတွင် တောက်ပသော မီးအလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလာသည်။

“ဝှစ်...”

လေဟာနယ် တုန်ခါသွားသည်။ အလွန် စုစည်းထားသော အပြာရောင် မီးလျှံတစ်ခုသည် အစက မရှိဘဲ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာကာ ယွမ်မန်လီ၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်နေသည်။

အပြာရောင် မီးလျှံသည် ကလေးလက်သီးခန့်သာ ရှိသော်လည်း အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားကို ထုတ်လွှတ်သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ် အပူရှိန်ကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေဟာနယ်သည် ဆက်တိုက် ကွေ့ကောက် တုန်ခါနေသည်။

ရမ်ကွေ့ ထိတ်လန့်လျက် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

ဤမီးလျှံသည် သူတို့၏ ကိုယ်ပေါ် ကျရောက်ပါက သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် အရိုးပင် မကျန်အောင် ပြာမှုန့်ဖြစ်သွားမည်မှာ သေချာသည်။

ဒုတိယ ဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိချေ။

ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ယွမ်မန်လီ... မင်း... မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ။ ဒီကိစ္စက ငါတို့ မှားတာ ဖြစ်ပေမဲ့ အကြောင်းရင်း ရှိတယ်”

“နောက်ပြီး လော့ချန်တို့လည်း ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားပြီးပြီ။ ဘာမှ မဖြစ်ဘူး။ မင်းက ဆက်ပြီး အမြစ်ဖြတ် သတ်ချင်သေးတာလား။ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းအတွက် ဒုက္ခ မရှာပါနဲ့...”

ယွမ်မန်လီက တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အမှားလုပ်ပြီး ရှင်းပြရုံနဲ့ ပြီးသွားစတမ်းဆိုရင် ငါလည်း မင်းတို့ကို သတ်ပြီး လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းကို ပြန်ရှင်းပြလိုက်မယ်...”

စကားပြောနေစဉ် ယွမ်မန်လီ လက်ညှိုးညွှန်လိုက်သည်။

“ရှစ်...”

အပြာရောင် မီးလျှံသည် အလွန် စုစည်းထားသော မီးစွမ်းအင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ရမ်ကွေ့နှင့် ဆွန်ယင်ယန်တို့ဆီသို့ ထိုးဖောက်သွားသည်။

“ဘုန်း...”

မီးစွမ်းအင်သည် အလွန် အာဏာပြည့်ဝသည်။ ပေါ်လာသည်နှင့် အောက်ဘက်ရှိ တောင်ကုန်းပေါ်မှ သစ်ပင်များအားလုံး ချက်ချင်း မီးထတောက်လာသည်။

“အား... အား... ပြေး...”

ရမ်ကွေ့နှင့် ဆွန်ယင်ယန်တို့ အလွန်အံ့အားသင့်ပြီး ထိတ်လန့်ကာ ကိုယ်ရိပ်ကို လျင်မြန်သော အလင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးကြသည်။

သို့သော် မီးစွမ်းအင်သည် ပို၍ လျင်မြန်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို နှစ်ဦးစလုံး၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကာကွယ်ရေးချီစွမ်းအင်များ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါလာသည်။ အဝတ်များ မီးလောင်ကာ ပြာမှုန့်ဖြစ်သွားသည်။

“ဟွန်း... ရပ်လိုက်”

ဆွန်ယင်ယန်တို့ နှစ်ဦး ပြာမှုန့်ဖြစ်လုနီးပါး အချိန်တွင် အေးစက်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အသံသည် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင် ကောင်းကင်ကိုပင် တုန်ခါစေသည်။

အခန်း (၃၈၈) ပြီးပါပြီ။