ကျင့်ကြံခြင်း၊ လော့ချန် သေရမည်

လေပြည် ဖြည်းညှင်းစွာ တိုက်ခတ်နေသည်။

မိုးဖွဲလေးများပင် စွတ်စိုနေ၏။

“ဂျိမ်း...”

ကျင်ယူတောင်ထိပ်မှ ထွက်ခွာပြီး မကြာမီ နွေဦးမိုးကြိုးတစ်ချက်နှင့်အတူ မိုးဖွဲလေးများ ကောင်းကင်မှ ရွာသွန်းလာသည်။

တိမ်လွှာများအတွင်း ကောင်းကင်တွင် လင်းယုန်ငှက်ကြီး၏ အတောင်ပံများ လှုပ်ရှားနေသည်။ မိုးရေလွှာကို ရှင်းလင်းသော အက်ကွဲရာတစ်ခုအဖြစ် ပိုင်းဖြတ်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပျံသန်းနေသည်။

ဤလင်းယုန်သည် ကြယ်လေးပွင့်နတ်ဆိုးသားရဲ ဖြစ်သည်။ မိုးရွာထဲတွင်ပင် အေးအေးဆေးဆေး ပျံသန်းနိုင်သည်မှာ မထူးဆန်းချေ။

ကြည်ပြာရောင် နတ်ဆိုးချီစွမ်းအင်သည် သူ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် လည်ပတ်နေသည်။ သဘာဝကာကွယ်ရေး အကာအရံတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ မိုးရေများကို လုံးဝ ခြားနားထားသည်။

ချန်လင်းယူသည် လော့ချန်၏ ဘေးတွင် ရပ်တည်နေသည်။ နှုတ်ခမ်းကလေးစူကာ မကျေမနပ်ဖြင့် ညည်းတွားပြောဆိုသည်။

“လော့ချန်... မင်း နတ်တံတားကို ဖန်တီးခဲ့ပြီးရင်လည်း ဘာလို့ ငါတို့ကို စောစောက မပြောတာလဲ။ မင်း ခုနက ဟွာကျင်းယန်နဲ့ တိုက်ခိုက်တုန်းက ငါ့ကို သေလုနီးနီး ထိတ်လန့်စေခဲ့တယ် သိရဲ့လား...”

လင်ရှောင်ယွမ်သည် ရယ်လျက် ဆိုသည်။

“မင်းကို ပြောလို့ရော မင်းက ယုံမှာလား”

“ကျိန်းသေပေါက် မယုံပါဘူး။ လအနည်းငယ်အတွင်း သေမျိုးဖြတ်ကျော်နယ်ပယ်ကနေ နတ်တံတားကို ဖန်တီးနိုင်တဲ့အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့တာကို ဘယ်သူ ယုံမှာလဲ။ ငါ ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ်ကို တက်နိုင်တာ လဝက်နီးပါး ရှိပြီ။ နတ်တံတားကို ဖန်တီးဖို့ မလုပ်နိုင်သေးဘူး...”

ချန်လင်းယူသည် နှုတ်ခမ်းကို မဲ့ပြလိုက်သည်။ ပြီးနောက် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ကာ ရယ်လျက် ဆိုသည်။

“ဒီတစ်ခါ ငါတို့ ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲရဲ့ ပထမနေရာကို ယူလိုက်နိုင်တာ... ဒီသတင်းက ဂိုဏ်းကို ပြန်ရောက်ရင် ဘယ်လောက် အံ့အားသင့်စရာ ဖြစ်လိုက်မလဲ မသိဘူး”

လော့ချန် တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ဤကိစ္စကို ဆက်လက်မပြောချေ။

အကြီးအကဲဝူးရှန်၏ စကားကို ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်သည်။ လော့ချန်သည် အကြီးအကဲချန်ရွှမ်ကို မေးသည်။

“ဆရာ... သွေးနတ်ဆိုးက သွေးစွမ်းအင် ထူထပ်တဲ့ နေရာတွေမှာ မွေးဖွားတဲ့ မကောင်းဆိုးရွား ဖြစ်တယ်မဟုတ်လား ဘာ့ကြောင့် သွေးအရိပ်ဂိုဏ်းနဲ့ ဆက်စပ်နေတာလဲ...”

အကြီးအကဲချန်ရွှမ်သည် မျက်နှာထား မည်းမှောင်သွားပြီးနောက် ရှင်းပြလိုက်သည်။

“သွေးနတ်ဆိုး မွေးဖွားဖို့ ရာသီဥတု၊ ပထဝီဝင် အခြေအနေနဲ့ လူတို့ရဲ့ စိတ်ဆန္ဒတွေ လိုအပ်တယ်။ နောက်ပြီး သွေးအရိပ်ဂိုဏ်းမှာ လျှို့ဝှက်နည်းတစ်ခုရှိတယ်။ လူတွေရဲ့ အနှစ်သာရသွေးကို ဆေးလုံးအဖြစ် သန့်စင်နိုင်တယ်။ ကျင့်ကြံမှုအတွက် အသုံးပြုနိုင်သလို သွေးနတ်ဆိုးကို ကျွေးမွေးနိုင်တယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။ သွေးအရိပ်ဂိုဏ်းက အကြီးအကဲတစ်ဦးဟာ သွေးနတ်ဆိုးရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာဖြစ်ပြီး နေ့စဉ် လူထောင်ပေါင်းများစွာရဲ့ အနှစ်သာရသွေးကို ဝါးမျိုရတယ်...”

‘သွေးနတ်ဆိုး ပေါ်ထွက်လာသည်။ လူတစ်ဦးသည် သွေးဆေးလုံးများကို အကြီးအကျယ် စီရင်နေသည်။ သွေးအရိပ်ဂိုဏ်းကို မစဉ်းစားလျှင် မဖြစ်’

လူများ၏ အနှစ်သာရသွေးကို ဆေးလုံးအဖြစ် စီရင်သည်...

လော့ချန် မျက်ခုံးပင့်သွားသည်။ ချီရှန်မြို့တွင် တွေ့ခဲ့ရသော ထူးဆန်းသည့် အနက်ဝတ်လူကို ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်သည်။ ထိုသူ၏ အနှစ်သာရသွေးထဲတွင် ပါဝင်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စိတ်ဆန္ဒကိုလည်း အမှတ်ရလိုက်သည်။

ထို သွေးပင်လယ်မျက်လုံးများ၏ နောက်ကွယ်မှ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူသည် သွေးအရိပ်ဂိုဏ်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည်လား။

အကြီးအကဲချန်ရွှမ်သည် လော့ချန်၏ အမူအရာပြောင်းလဲမှုကို သတိမပြုမိခဲ့ချေ။ သူက ဆက်လက်၍ ဆိုသည်။

“သွေးအရိပ်ဂိုဏ်းရဲ့ အစွမ်းထက်ဆုံးအချိန်မှာ ယွမ်လန်နယ်မြေအုပ်စုထဲက တစ်ဝက်ကျော်တဲ့ မင်းဆက်တွေဟာ သူတို့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိခဲ့တယ်။ သူတို့ ဂိုဏ်းရဲ့ ဌာနချုပ်လက်အောက်က စုဖန်မြို့မှာဆိုရင် နှစ်စဉ် လူသန်းပေါင်းများစွာကို ကျွေးမွေးထားတယ်။ ဒီလူတွေက ဆေးလုံးစီရင်ဖို့ ကုန်ကြမ်း ဒါမှမဟုတ် သွေးနတ်ဆိုးကို ကျွေးမွေးဖို့ သွေးသားအစာတွေ ဖြစ်ကြတယ်...”

“လူတွေကို ဆေးလုံးစီရင်ဖို့၊ မကောင်းဆိုးရွား သွေးနတ်ဆိုးကို ကျွေးမွေးဖို့... ဒီလောက်တောင် ရက်စက်တာလား...”

ချန်လင်းယူသည် ထိုအကြောင်းကို ကြားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

အကြီးအကဲချန်ရွှမ်သည် ခေါင်းခါလိုက်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

“တကယ့်အခြေအနေက ဒီ့ထက် ပိုဆိုးလိမ့်မယ်... ယခင်နှစ်တွေက မဟာချူဧကရီ သွေးအရိပ်ဂိုဏ်းကို ချေမှုန်းပြီး စုဖန်မြို့ကို ဝင်ရောက်တဲ့အခါ ပတ်ဝန်းကျင် မိုင်တစ်ထောင်အတွင်း အရိုးတွေ ပင်လယ်ဝေနေတယ်... ဦးခေါင်းတွေ တောင်ပုံရာပုံ ဖြစ်နေတယ်... မကျေနပ်တဲ့ စိတ်ဆန္ဒတွေ ကောင်းကင်ကို ထိုးတက်နေတယ်... နတ်စွမ်းအားကြီးတဲ့ မဟာချူဧကရီတောင် ဖြေရှင်းနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ဘူး... အခု စုဖန်မြို့က သက်ရှိတွေ မဝင်ရတဲ့ နယ်မြေဖြစ်နေတယ်...”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူအများ လေထု ပိုမိုအေးစက်လာသည်ဟု ခံစားရသည်။ လည်ပင်းကို မသိမသာ တွန့်လိုက်ကြသည်။

“တော်ပြီ။ ဒီကိစ္စကို မပြောတော့ဘူး။ ကောင်းကင်ပြိုရင် အရပ်ရှည်တဲ့သူက ထမ်းလိမ့်မယ်။ မင်းတို့ရဲ့ လက်ရှိတာဝန်က တတ်နိုင်သမျှ စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ဖို့ပဲ လိုတယ်။ နောင်မှာ သွေးအရိပ်ဂိုဏ်း တကယ်ပြန်ပေါ်လာရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ စွမ်းအားရှိရမယ် ”

အကြီးအကဲ ချန်ရွှမ်သည် စကားပြောင်းလိုက်ပြီး လော့ချန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“လော့ချန်... ကျိတော့ဂိုဏ်းဆိုတာ ယွမ်လန်နယ်မြေအုပ်စုတစ်ခုလုံးမှာ သိပ်ကိုကျော်ကြားတယ် ... မဟာချူဧကရီတောင် ဂိုဏ်းထဲမှာ ကျင့်ကြံခဲ့ဖူးတယ် ... အဆင့်အတန်းက နက်ရှိုင်းတယ် ... မင်း ဘာ့ကြောင့် အကြီးအကဲ ဝူးရှန်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့တာလဲ ”

ချန်လင်းယူနှင့် အခြားသူများလည်း တစ်ပြိုင်နက် လော့ချန်ကို ကြည့်ကြသည်။

လော့ချန် တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်က အသုံးမကျတဲ့သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားသူ ဖြစ်တယ် ... ဆရာနဲ့ စီနီယာ ယွမ်မန်လီ မရှိရင် ဒီကနေ့ရဲ့ လော့ချန် ဖြစ်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... နောက်ပြီး ကျိတော့ဂိုဏ်းက မဟာချူမင်းဆက်ရဲ့ အင်အားစု ဖြစ်တယ်... မဟာချူမင်းဆက်နဲ့ ကျွန်တော်တို့ တာယွဲ့မင်းဆက်ဟာ အရင်က စစ်ပွဲတွေ မကြာခဏဖြစ်ပွားခဲ့တယ် ... ပြည်နယ်တွေကြားမှာ ရန်ငြိုးရှိတယ် ... မကြာသေးမီနှစ်တွေမှာတောင် အပေါ်ယံမှာ ငြိမ်းချမ်းပေမဲ့ အမှန်တကယ်တော့ လျှို့ဝှက်တဲ့ ပဋိပက္ခတွေ ရှိတယ်...”

“သိုင်းသမားဆိုတာ သံယောဇဉ် မရှိသင့်ပေမဲ့ ကျွန်တော်က တာယွဲ့မင်းဆက်ကလူ ဖြစ်တယ် ... ကျိတော့ဂိုဏ်းကို ဝင်ရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဓားလမ်းစဉ်နဲ့ ဆန့်ကျင်နေတယ်... အဲ့ဒါက ကျင့်ကြံမှုအတွက် အကျိုးရှိမှာမဟုတ်ပါဘူး...”

“ဟားဟားဟား... ကောင်းတယ်... သိပ်ကောင်းတယ်...”

နဝမအကြီးအကဲသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ကျင့်ကြံခြင်း၊ ကျင့်ကြံခြင်းဟာ မိမိရဲ့ စိတ်ကို ကျင့်ကြံခြင်း ဖြစ်တယ်... မိမိရဲ့ လမ်းကို သွားခြင်း ဖြစ်တယ်... အကျိုးစီးပွားကြောင့် မိမိရဲ့ စိတ်ကို မဖုံးကွယ်သင့်ဘူး... မိမိရဲ့ စိတ်ကို ထိန်းသိမ်းခြင်း... ဒါက တကယ့် သိုင်းပညာရှင်ရဲ့ လမ်းစဉ်ပဲ... လော့ချန်... ငါ မင်းကို ပိုပိုပြီးတော့ သဘောကျလာပြီဟေ့...”

အကြီးအကဲ ချန်ရွှမ်လည်း ချီးကျူးသော အကြည့်ရှိသည်။ သူက ရယ်လျက် ဆိုသည်။

“လော့ချန်... မင်း ဒီလို စိတ်ထားရှိတာ သိပ်ကောင်းတယ်... စိတ်ချပါ၊ ဆရာက မင်းအတွက် သိုင်းဝိညာဉ် ပျိုးထောင်နည်းကို အစွမ်းကုန် ရှာဖွေပေးမယ် ”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ...”

လော့ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သိုင်းဝိညာဉ် ပျိုးထောင်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ အချို့ကိစ္စများ မေးမြန်းရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားသည်။ ခေါင်းမော့ကာ အနောက်ဘက်ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် အကြီးအကဲ ချန်ရွှမ်၏ မျက်နှာသည်လည်း ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲကာ ရုတ်ချည်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ရှောင်လိုက်...”

“ဝှစ်...”

လင်းယုန်သည် အတောင်ပံတစ်ချက် ပြင်းထန်စွာ ခတ်လိုက်ရာ လေထု ပေါက်ကွဲသွားပြီး ဘေးသို့ ထိုးထွက်သွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် လွှမ်းမိုးသော လက်သီးရာတစ်ခု တိမ်များအတွင်းမှ ဖြိုခွဲဝင်ရောက်လာသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လူများ၏ အထက်သို့ ရောက်ရှိလာရာ ပတ်ဝန်းကျင်မှ မိုးရေလွှာသည် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လက်သီးရာ၏ အရှိန်အဟုန်သည် အလွန်လျင်မြန်လှရာ လော့ချန်ရှိသော လင်းယုန်သည် လုံးဝ ရှောင်ကွင်းနိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

“ဖျက်...”

အကြီးအကဲ ချန်ရွှမ်သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်မှ ချီစွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လော့ချန်တို့ကို နောက်သို့ ကာကွယ်ပေးထားသည်။ လက်ညှိုးတစ်ချက်ဖြင့် စုစည်းထားသော အလင်းတန်းကို ပစ်ထုတ်လိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

လွှမ်းမိုးသော လက်သီးရာသည် ထိုးဖောက်ခံရကာ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော ကြီးမားသည့် တိုက်ခိုက်မှုလှိုင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင် မိုင်ပေါင်းများစွာရှိ မိုးရေလွှာကို ချက်ချင်းရှင်းလင်းပစ်လိုက်ရာ လုံးဝလေဟာနယ် အခြေအနေကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

လင်းယုန်သည် ထိခိုက်မှုဒဏ်ကို ခံလိုက်ရပြီး တဂီးဂီး အော်ဟစ်နေသည်။ ပါးစပ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာ၏။

“ဝုန်း...”

အကြီးအကဲ ချန်ရွှမ်သည် ကြည်ပြာရောင် ချီစွမ်းအင် အကာအရံတစ်ခုကို ထိန်းထားသည်။ လော့ချန်တို့ကို လုံခြုံစွာ အလယ်တွင် ကာကွယ်ထားသည်။ အန္တရာယ် မရှိခဲ့ချေ။

“ဘယ်သူလဲ... ထွက်ခဲ့စမ်း...”

နဝမအကြီးအကဲသည် ဒေါသအလျှံအပယ်ဖြစ်နေသည်။ ခန္ဓာကိုယ် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသည်။ လှံတစ်ချက်ဖြင့် လက်သီးရာ လာရာ ဦးတည်ချက်သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး တုန်ခါလာသည်။ ကြီးမားသော တိမ်လွှာများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ခန့်ညားထည်ဝါသော မီးလျှံငှက်ကြီးတစ်ကောင်သည် တိမ်လွှာများအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျောပေါ်တွင် လူနှစ်ဦး ရပ်တည်နေကြသည်။

ထိုသူများသည် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲ ရမ်ကွေ့နှင့် ဆွန်ယင်ယန်တို့ နှစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။

“တကယ်ပဲ မင်းတို့ကိုး...”

နဝမအကြီးအကဲသည် ထိုနှစ်ဦးကို ကြည့်သည်။ မျက်ခုံးများ လှုပ်ရှားနေသည်။ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသမီးများ ပြည့်နှက်နေသည်။ အသံနိမ့်ဖြင့် ဆိုသည်။

“ဘာလဲ... ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲမှာ ရှုံးတာကို မကျေနပ်လို့ ဒီလို အောက်တန်းကျတဲ့ နည်းလမ်းကို သုံးတာလား... မင်းတို့ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ မျက်နှာ ဘယ်မှာလဲ...”

“ဟွန်း... စကားကို ဒီလောက် နားထောင်မကောင်းအောင် မပြောနဲ့ ... ငါတို့ တိုက်ဖို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်ဖို့ မလိုအပ်ဘူး...”

ဆွန်ယင်ယန်သည် တစ်ကိုယ်လုံး ချီစွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲနေသည်။ ရှေ့သို့ တိုးလိုက်သည်။ ထက်မြက်သော မျက်လုံးများသည် လော့ချန်ကို တည့်တည့် ထိုးဖောက်နေသည်။

“ဒီကောင်က ငါနဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ရန်ငြိုးရှိတယ် ... သူ့ကို လွှဲပေးရင် အရာရာ အဆင်ပြေမယ်...”

နဝမအကြီးအကဲသည် ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားပြီး အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်သည်။

“မင်း လွှဲပေးပါလို့ ပြောရုံနဲ့ လွှဲပေးရမှာလား... မင်းက ဘာလဲ... ငါ့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသားတပည့်ကို မင်း လာထိန်းချုပ်ဖို့ မလိုအပ်ဘူး... မင်း တိုက်ချင်ရင် ငါ မင်းနဲ့ တိုက်မယ်”

“ဘုန်း...”

နဝမအကြီးအကဲသည် ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ နောက်ကျောတွင် မီးလျှံတစ်ခု တက်လာသည်။ အာဏာပြည့်ဝပြီး ကြီးမားသော အရှိန်အဟုန်သည် ပတ်ဝန်းကျင် တိမ်လွှာများကို ရှင်းလင်းပစ်လိုက်ရာ တောက်ပသော နေရောင်ခြည်များ ထိုးဖောက်ကျလာသည်။

“ဝုန်း...”

အကြီးအကဲ ချန်ရွှမ်သည် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး လော့ချန်တို့ကို အခြားလင်းယုန်ပေါ်သို့ ပို့လိုက်သည်။

အကြီးအကဲ ချန်ရွှမ်သည် ဖုန်းချန်နှင့် အကြီးအကဲ ရှဲ့ယန်တို့ နှစ်ဦးကို ဆိုသည်။

“မင်းတို့ လော့ချန်တို့ကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွားကြ... တတ်နိုင်သမျှ ဝေးရာ သွားကြ”

“ဆရာ...”

ချန်လင်းယူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“မြန်မြန် သွား... သူတို့ရဲ့ ပစ်မှတ်က လော့ချန်ပဲ... ငါ အကူအညီ တောင်းထားပြီးပြီ ... မင်းတို့ တောင်ဘက်သို့သာ သွားကြ... နောက် လှည့်မကြည့်နဲ့...”

အကြီးအကဲ ချန်ရွှမ်၏ လေသံသည် ပြတ်သားပြီး ရက်စက်နေသည်။

ထိုစဉ် အကြီးအကဲ ရမ်ကွေ့သည် မီးလျှံငှက်၏ ကျောပေါ်မှ ခြေလှမ်းတစ်ချက် တိုးလိုက်သည်။ အကြည့်များက သံချွန်များပမာ ထက်မြက်နေသည်။

“ဒီနေ့ လော့ချန် သေရမယ်... ဘယ်သူမှ ကယ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး...”

“ဘုန်း...”

စကားသံဆုံးသည်နှင့် အကြီးအကဲ ရမ်ကွေ့သည် လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ပြင်းထန်သော မီးလျှံအလင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ လက်ဖဝါးကို ဓားပမာသုံးကာ လော့ချန်ဆီသို့ တစ်ချက် ပိုင်းဖြတ်ချလိုက်သည်။

“အရိုင်းအစိုင်းကောင်း... မင်း လုပ်ရဲတယ်လား...”

အကြီးအကဲ ချန်ရွှမ် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ လက်ျာလက်ဖဝါးတွင် ခရမ်းရောင်အလင်းသည် လျှပ်စီးပမာ ဖြစ်နေသည်။ လက်ဖဝါးတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

စွမ်းအားနှစ်ခု ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲမှု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

မိုးကြိုးသံ ပမာ ပေါက်ကွဲသံသည် ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ တိုက်ခိုက်မှုလှိုင်းသည် ကြီးမားသော စက်ဝိုင်းပုံစံ ဖြစ်ပေါ်လာကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံ့နှံ့သွားသည်။

“ငါတို့ သွားကြစို့...”

အကြီးအကဲ ရှဲ့ယန်သည် လင်းယုန်ကို အလျင်စလိုလှုံ့ဆော်သည်။ လေထဲတွင် စက်ဝိုင်းပုံစံ ဆွဲကာ တိုက်ခိုက်မှုလှိုင်းကို ရှောင်ကွင်းသည်။ အတောင်ပံများ ခတ်ကာ တောင်ဘက်သို့ တိမ်များအတွင်း ဖြတ်ကျော်သွားတော့သည်။

အခန်း (၃၈၂) ပြီးပါပြီ။