စာရိတ္တပိုင်းဆိုင်ရာ အကြပ်ကိုင်ခြင်း။

သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိသည်မှာ ဒုက္ခသည်များ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့်အမျှ သော်ကရွာ၏ လုံခြုံရေး အခြေအနေသည်လည်း သိသိသာသာ တိုးတက်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

အနည်းဆုံးတော့ ညဘက်တွင် ခိုးမှုများ ဖြစ်ပွားခြင်း မရှိတော့ပေ။

ဤအခြေအနေက ရွာကို ယခင်ကကဲ့သို့ တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှုကို ပြန်လည် ရရှိစေခဲ့သည်။

သို့သော် ရွာသားအများအပြားသည် သူတို့၏ သတိထားမှုကို လျှော့ချခြင်း မရှိကြသေးချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မြောက်ဘက်မှ ဒုက္ခသည်များသည် ဆက်လက် ဝင်ရောက်လာနေဆဲဖြစ်၏။ နောက်ထပ် ရောက်ရှိလာဦးမည် မဟုတ်ဟု မည်သူကများ အာမခံနိုင်မည်နည်း။

မငြိမ်မသက်မှုများ မပြီးဆုံးသေးသရွေ့ လုံခြုံရေး အခြေအနေ ကောင်းမွန်ရန် ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်သေးပေ။

သို့သော် ကျန်းဖန်နှင့် စုဝေဝေတို့အတွက်မူ ဘဝသည် ပုံမှန်အတိုင်း လည်ပတ်နေဆဲပင်။

သူတို့သည် ပြင်ပမှ ပရမ်းပတာ အခြေအနေများကို သိပ်ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မနေကြပေ။

သုံးရက်အကြာ၊ နံနက် (၁၁) နာရီ (၄၅) မိနစ် အချိန်တွင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းဖန်သည် ငါးဖမ်းလှေကလေးကို မောင်းနှင်လျက် နဝမအဆင့် အခွင့်အလမ်း ပြသထားသော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူသည် ရေပြင်ကျယ်ပေါ်သို့ ပိုက်ကွန်ပစ်ချလိုက်ပြီး အချိန်ကျရောက်မည့် ခဏတာကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

ဝုန်း…

ရုတ်ခြည်းပင် ကန်ရေပြင်သည် စတင် လှုပ်ရှားလာပြီး ငါးအမြောက်အမြားသည် အသက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသကဲ့သို့ အဝေးတစ်နေရာမှ အလုအယက် တိုးဝင်လာကြလေသည်။

ထိုအထဲတွင် အပြာရောင် အကြေးခွံများ ရှိပြီး ကိုယ်ခန္ဓာမှ စိမ်းပြာရောင် အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသော ရတနာငါးတစ်ကောင် ပါဝင်နေသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှပေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော် ကျန်းဖန်သည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ချက်ချင်းပင် ပိုက်ကွန်ကို ဆွဲတင်လိုက်လေသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ရတနာငါး အပါအဝင် ငါးအမြောက်အမြားသည် ပိုက်ကွန်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြတော့သည်။

ဘုန်း…

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကျန်းဖန်သည် ဖွဖွလေး ဝှေ့ယမ်းပြီး ပိုက်ကွန်ကို ရေထဲမှ အလွယ်တကူ ဆွဲတင်လိုက်သည်။ အရွတ်ကြွက်သား သန့်စင်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်အတွက် ဤအလုပ်သည် ကလေးကစားစရာသဖွယ် လွယ်ကူလွန်းလှသည်။

ချက်ချင်းပင် ငါးအမြောက်အမြားသည် လှေကြမ်းခင်းပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျလာပြီး ရေများ နေရာအနှံ့ စင်သွားလေသည်။

ငါးများမှာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခုန်ပေါက်နေကြသည်။

"ဒါက အကြေးခွံပြာ ရတနာငါးပဲ... သူ့တန်ဖိုးက အကြေးခွံနီ ရတနာငါးထက်တော့ မလျော့ဘူး"

"ပြီးတော့ အနည်းဆုံး (၁၅) ပေါင်လောက် ရှိမယ်... တကယ့် ရတနာသိုက်ပဲဟေ့"

ကျန်းဖန်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း အရောင်လက်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။

အကယ်၍ ဤရတနာငါးကို ရောင်းချလိုက်ပါက အနည်းဆုံး ငွေစ တစ်ရာကျော် ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

တံငါသည် မိသားစုတစ်စုအတွက် ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲနိုင်သော အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် ဤရတနာငါးကို ရောင်းချမည် မဟုတ်ချေ။

ဤမျှကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းကို ကိုယ်တိုင်စားရန်သာ ချန်ထားမည် ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ရတနာငါးသည် သူ့အတွက် အကျိုးရှိရုံသာမက ဇနီးသည် စုဝေဝေအတွက်လည်း အကျိုးကျေးဇူး များစွာ ရရှိစေသည်။

စုဝေဝေ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုကို တိုးတက်စေနိုင်ပြီး ခွန်အားကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။

သူမကို သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်လာစေနိုင်မလား ဆိုသည်ကိုမူ မပြောနိုင်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ရောဂါဘယ ကင်းဝေးစေနိုင်မည်မှာ သေချာသည်။

အမှန်တိုင်းပြောရလျှင် ဆင်းရဲသော မိသားစုတစ်စုအတွက် ဤအချက်သည် အလွန် ထူးခြားလှပေသည်။

ရောဂါဘယ ကင်းရှင်းခြင်းသည် မိသားစုတစ်ခုအတွက် အကြီးမားဆုံးသော ကောင်းချီးမင်္ဂလာပင် ဖြစ်သည်။

"ငါးတွေ ဒီလောက် အများကြီး မိလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားဘူး"

"ဒါပေမဲ့ ငါးဒိုင်မှာ သွားရောင်းရင် သေချာပေါက် အကြီးအကျယ် နှိမ်ခံရမှာပဲ"

"ဒါကြောင့် ကိုယ့်အတွက်ကိုယ် ချန်ထားပြီး ငါးခြောက်လုပ်ထားတာ ပိုကောင်းမယ်... အကြာကြီး အထားခံတာပေါ့"

ကျန်းဖန်သည် ဤငါးများကို ငါးဒိုင်သို့ မရောင်းချရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သွေးစုပ်ကောင်များကို အမြတ်ထုတ်ခွင့်ပေးမည့်အစား ကိုယ်တိုင် စားသုံးလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အရွတ်ကြွက်သား သန့်စင်ခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီး နောက်ပိုင်းတွင် သူ၏ စားသောက်မှုနှုန်းထားသည် အဆမတန် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဤငါးများသည် သူ၏ နေ့စဉ် လိုအပ်ချက်ကို အပြည့်အဝ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ သူ့တွင် ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ် ရှိနေသဖြင့် ငါးများကို ထိုထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားနိုင်သည်။

ထိုနည်းအားဖြင့် သူ ငါးမည်မျှ ဖမ်းမိသည်ကို နဂါးဘုရင်ဂိုဏ်းက သိရှိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

တံငါသည်တစ်ယောက် အနေဖြင့် နေ့တိုင်း ငါးဖမ်းမိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

မကြာခဏဆိုသလို ငါးတစ်ကောင်မျှ မမိဘဲ ပြန်လာရသည်များလည်း ရှိတတ်သည်။

ထို့ကြောင့် နဂါးဘုရင်ဂိုဏ်းသည် မည်သည့်သံသယမျှ ဝင်မည် မဟုတ်ပေ။

တစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်သွားခဲ့သည်။

ငါးများအားလုံးကို ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ်ထဲ သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ကျန်းဖန် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

အိမ်တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် စုဝေဝေသည် အဝတ်ကြမ်း ဝတ်ဆင်ထားသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးကြီး တစ်ဦးနှင့် စကားပြောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ စုဝေဝေ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပေါ်လွင်နေသည်။

ထိုအမျိုးသမီးကြီးမှာ အဒေါ်လျူ ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းဖန် မှတ်မိလိုက်သည်။

သူမသည်လည်း သော်ကရွာမှ ရွာသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

အိမ်နီးနားချင်းဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း သိပ်ပြီး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု မရှိချေ။ သူမ ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ရောက်လာသနည်းဟု သူ တွေးမိလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ"

ကျန်းဖန် အနားသို့ တိုးသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"ယောကျာ်း"

ကျန်းဖန် ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသော် စုဝေဝေသည် အသက်ကယ်ဆေး ရလိုက်သကဲ့သို့ ချက်ချင်း ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဒေါ်လျူက တို့ဆီမှာ ဆန်လာချေးတာ"

ဆန်ချေးတယ် ဟုတ်လား...။

ထိုစကားကို ကြားသော် ကျန်းဖန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။

အမှန်တိုင်းပြောရလျှင် ဤကာလမျိုးတွင် ဆန်ချေးခြင်း၊ ငွေချေးခြင်းသည် အသားပေါက်စီကို ခွေးထံ ပစ်ကျွေးလိုက်သကဲ့သို့ပင် ပြန်ရရန် လမ်းမမြင်သော ကိစ္စဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ချေးလိုက်ပါက ပြန်ရရန် မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

ပြန်ဆပ်လျှင်တောင်မှ အကျိုးအမြတ် ဘာမျှမရှိ၊ အတိုးလည်း မရနိုင်ပေ။

မူလချေးထားသော ပမာဏကိုသာ ပြန်ရနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ကျန်းလေး... မင်း ပြန်ရောက်လာပြီကိုး"

"ဒီရက်ပိုင်း အခြေအနေတွေ ဘယ်လောက် ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေလဲ၊ ဆန်ဈေးတွေ ဘယ်လောက် တက်နေလဲ မင်းလည်း သိမှာပါ"

"အဒေါ့်ရဲ့ အသုံးမကျတဲ့ ယောကျာ်းက အလုပ်သာ ကြိုးစားတာ ငါးကျ ဘယ်လောက်မှ မမိဘူး"

"အိမ်မှာက စားဖို့လိုနေတဲ့ ပါးစပ်ပေါက်က ၅ပေါက်၊ ၆ပေါက်လောက် ရှိနေတာ"

"အဒေါ် တကယ် အကြပ်ရိုက်နေလို့ မင်းဆီ လာအကူအညီတောင်းရတာပါကွယ်"

ကျန်းဖန် ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသော် အဒေါ်လျူသည် ချက်ချင်း ငိုယိုကာ သနားစရာ ကောင်းအောင် ပြောဆိုလေတော့သည်။

သူမ မိသားစု အခြေအနေ မည်မျှ ခက်ခဲနေကြောင်း ပြောပြနေ၏။

တစ်ရွာတည်းသားချင်း သံယောဇဉ်ကို ထောက်ထားပြီး ကျန်းဖန် ဆန်အချို့ ကူညီပေးမည်ဟု မျှော်လင့်နေပုံ ရသည်။

သို့သော် ယခု အကူအညီ ပေးလိုက်ပါက အခြားရွာသားများလည်း ဆက်တိုက်ဆိုသလို ဆန်လာချေးကြလိမ့်မည်ကို ကျန်းဖန် သိထားသည်။

ထိုအခါ လူတိုင်းက သူ့မိသားစုတွင် ဆန်ပိုနေသည်ဟု ပြောဆိုကြပြီး သူ့ကို အလွယ်တကူ အမြတ်ထုတ်၍ရသူ တစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်သွားကြပေလိမ့်မည်။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ သူ့မိသားစု၏ ဆန်ရိက္ခာသည်လည်း လောက်ငှရုံမျှသာ ရှိတော့သည်။

အကယ်၍ သူတို့ကို ချေးလိုက်ပါက မိမိတို့ စားသုံးရန် ကျန်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

ပြန်ရနိုင်ခြေကလည်း အလွန် နည်းပါးလှသည်။

"အဒေါ်လျူ... အဒေါ်တို့ မိသားစု အခြေအနေကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်"

"ဒါပေမဲ့ အမှန်တိုင်းပြောရရင် ကျွန်တော့်အိမ်မှာလည်း ဆန်ပိုက မရှိဘူးဗျ"

"နေ့စဉ် စားသောက်ဖို့တောင် အနိုင်နိုင် ဖြစ်နေတာပါ"

"အဒေါ့်ကို ချေးပေးချင်ပေမဲ့ တကယ်ကို မတတ်နိုင်လို့ပါဗျာ"

ကျန်းဖန်က မတတ်သာသည့်ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျန်းလေး... အဒေါ့်ကို မလိမ်ပါနဲ့ကွယ်"

"မင်းတို့အိမ်က နေ့တိုင်း သုံးနပ်ချက်စားနေတာ တစ်ရွာလုံး သိနေတာပဲဟာ"

"ဒီရွာမှာ မင်းတို့အိမ်လောက် ပြေလည်တာ ဘယ်သူမှ မရှိပါဘူး"

"အဒေါ့်ကို ဆန်နည်းနည်းလေးတောင် မချေးပေးနိုင်ဘူးလား"

"တို့မိသားစုတွေရဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ခင်မင်ရင်းနှီးမှုကို မေ့သွားပြီလား"

အဒေါ်လျူက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် စာရိတ္တပိုင်းဆိုင်ရာ အကြပ်ကိုင်ခြင်းကို စတင်ပြုလုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ။

အကယ်၍ ဆန်မချေးပေးပါက နောက်တစ်နေ့တွင် သူ့ဂုဏ်သိက္ခာ ကျဆင်းသွားပေလိမ့်မည်။

ကျေးဇူးကန်းသူ တစ်ယောက်အဖြစ်ပင် စွပ်စွဲခံရနိုင်သည်။

သို့သော် ကျန်းဖန် စိတ်ထဲတွင် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်မိ၏။ ဘယ်တုန်းကများ ကျေးဇူးရှိခဲ့ဖူးလို့လဲ။

သူ နေမကောင်းဖြစ်ပြီး ငါးဖမ်းမထွက်နိုင်စဉ်က စုဝေဝေသည် အိမ်နီးနားချင်းများထံမှ ဆန်လိုက်လံချေးငှားဖူးသည်။

ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ အဒေါ်လျူ အပါအဝင် မည်သူမျှ မချေးငှားလိုခဲ့ကြပေ။

အရေးကြီးသော အချိန်တွင် မည်သည့်ရွာသားကိုမျှ အားကိုး၍ မရခဲ့ချေ။

ယခုမှ သူတို့က သူ့ကို ကျေးဇူးကန်းသည်ဟု ပြောဆိုနေကြပြန်သည်။

သို့သော် တိုက်ရိုက် ရန်ဖြစ်ခြင်းသည် အကျိုးမရှိကြောင်းနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာ ထိခိုက်နိုင်ကြောင်း ကျန်းဖန် သိထားသည်။

"အဒေါ်လျူ မယုံရင် အိမ်ထဲဝင်ကြည့်ပါ... ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ တကယ်ပဲ ဆန်မကျန်တော့ဘူး... လက်ကျန်လေးနဲ့ ဖြစ်သလို စားနေရတာပါဗျာ"

သူသည် သူမကို အိမ်ထဲဝင်ကြည့်ရန် ရဲဝံ့စွာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

အကယ်၍ သူ့အိမ်၏ ဆင်းရဲမွဲတေနေသော အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရပါက သူမ ဆက်လက် တောင်းဆိုရန် ရှက်ရွံ့သွားကောင်း ရှက်ရွံ့သွားပေလိမ့်မည်။

ဘာ…

ထိုစကားကို ကြားရသော် အဒေါ်လျူသည် တွန့်ဆုတ်သွား၏။ သူ ဤကဲ့သို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့မိပေ။ သူ့အိမ်တွင် ဆန်တစ်စေ့မှ မကျန်တော့သည်မှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

ပြဿနာမှာ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူ့အိမ်၌ နေ့စဉ် ချက်ပြုတ်စားသောက်နေသည်ကို တွေ့ရသည် မဟုတ်ပါလော။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဆန်ကုန်သွားနိုင်မှာလဲ။